Lezen

Op doorreis

Papier Het bos De bomen De zonnestralen Op doorreis De wolken, de regen, de aarde De kinderen van de kinderen van de kinderen van de kinderen De kosmos Onbeschreven Mijn hand trilt Als ik mijn pen oppak

Margaretha Juta

7 2

Verhuisdozen van Pandora

De mannen van de verhuisfirma laden ze in de vrachtwagen: de dozen die mijn leven bevatten. Het is te zeggen: een stukje ervan, enkel de dingen die ik dien te herinneren, de gebeurtenissen die het waard zijn te bewaren als souvenirs. Toen ik ze inlaadde was ik niet bepaald selectief: de ene dag gebood de sentimentaliteit mij dit en dat te bewaren, de volgende dag gooide ik alles weg vanuit de optiek van tabula rasa. Wat in die dozen zit, is dus meer een allegaartje dan de essentie van vijftien jaar geleefd te hebben. Maar is het leven niet zo? Gedichten worden enkel geschreven bij geboorte, huwelijk en overlijden; de rest is louter opvulling. Het leven van alledag is het cement tussen de grote gebeurtenissen die we willen bestendigen door beeltenissen ervan in grote potsierlijke fotoboeken te bewaren. Het zijn die dozen die het zwaarste zijn, niet het cement. Dat wat in grijze zakken tijdens ontelbare ritten naar de kringloopwinkel werd gevoerd, waren de details. Dat wat in de verhuisdozen zit, zijn parels, parels voor de zwijnen. Als ik de dozen in het nieuwe appartement open, walg ik van de nostalgie. Het zijn een voor een dozen van Pandora. Eigenlijk wil ik slapen op de grond, eten uit papieren borden en kleren opdiepen uit een zak van de Action. Ik wil komen tot de essentie door me te ontdoen van alle ballast. Stiekem hoopte ik dat de vrachtwagen ergens op de Antwerpse ring in de berm zou belanden en in de fik zou schieten. Natuurlijk gebeurde dat niet. Ik wilde echt een nieuwe start, maar daar beslisten de mannen van de verhuisfirma anders over.

Véronique Scheyvaerts

62 0

Gemis - ZuiderZinnen #2

een gemis werd verlangen op schuchtere kousen koortsdroom van wakkere nachten gedeeld en vermenigvuldigd langs schorre, dorstige kelen caféplan op wankele poten van nachtbrakers en kaailopers dichters, komedianten havenzangers van het zuiverste scheldewater en de hoogste nood het hoogste woord dat echoot in de lege oren van daverende straten en dooft in fluisterende traphallen vol bedwaarts kerende strompeldans maar de dag erna en de dag daarna crowd-fundamentalisten met zonnebril en dafalgan bluffen zich een campagneplan al doende geleerd keer op keer gereanimeerd maar kijk hier staan we dan de lat lag op acht maar achtduizend werd twaalf — en ik schreef een gedicht niet eens een gedicht een hele of halve brutale sollicitatie maar kijk maar kijk hier staan we dan mijn naam is Terreur Marc Terreur voor wie het zich afvraagt: mijn échte naam en nu is het tijd we beginnen eraan! ZuiderZinnen lééft! © Marc Terreur, 11 september 2023

Marc Terreur

92 2

Lood

er hangt lood in de lucht ik meet de velden met mijn passen bij gebrek aan zon draait een boeket koeienkoppen zich naar mij ik splijt de wolkbreuk onder het slagwerk op mijn transparante paraplu oogsten mijn ogen druipende peren gerijpt in een seizoen dat altijd weergaloos te kort schiet zoals alleen zomers dat doen er staan blazen op de plassen gelach van jeugdvrienden ketst van het regenscherm nagelt me aan de grond de geur van vele natte dagen tijdens schoolvakanties glipt heet door mijn vingers het tromgeroffel ebt weg, lood stolt in mijn schoenen gesuis van natte autobanden vult mijn hoofd bespat meet ik de schade op er staan blaren op mijn handen Eervolle vermelding Poemtata Poëziewedstrijd (2023)

nikki_petit

0 0

Aan het strand

Hij belt haar zodat ze weet waar haar iPhone ligt. De palmboom rinkelt!

Margaretha Juta

11 0

Acrobatiek

een poes op een poes op een poes op een hond - de wolk zakt ineen

Margaretha Juta

10 0

jongste dag

niet alleen de mensen ook de kamers waar zij huizen waarin hamers aan haken hangen klaar om te vergruizen de dieren die zij kweken waarin klieren in wieken klimmen eer de heer zijn geesten niet alleen vreest maar ook zijn buren zien de uren alles verdwijnen een maan cum expensis maan die evangelisch zaait als de komeet meekomt naar het einde zijn we niet alleen

Jonas Beckers

19 2

klein gedicht voor Thaleia

ze vecht met water als een jonge broer of zus haar zoete gieren glijdt over zoute golven tot plots hoog schuim doet huilen de twee maskers van het watertheater glijden samen over zoute golven ze tuurt ernaar van op een vurig strand alsof ze in de verte tussen het schuim een bloedverwant zoekt

Jonas Beckers

22 2

Dutje

Op de parking doet de chauffeur een dutje. Voeten uit het raam.

Margaretha Juta

11 0

Buitenbeentje

Als kind al was ik een buitenbeentje, zo eentje dat met het hoofd in de wolken zweefde, en nu ik groot ben, tot ieders jolijt, ben ik nog steeds het noorden in al m’n dromen kwijt.

Sabine M.

29 2

Streepjescode

De voorraadkast staart me leeg aan. Geen A's Geen B's Geen C's Laat staan de zin voor meer woorden. Ik wil ze terug, maak een boodschappenlijst: minuten met tijd een uur met minuten De man aan de kassa scant mijn minuten weg. 'Tijd kan je ook stelen' knipoogt hij.

Lisa

4 0

Veel trilt

We bellen elkaar bijna elke dag nuDuizenden kilometers aan stenen en handen en woorden en monden overbruggen we met vragenzoals wat je deed en hoe het gaat en met jou? Het is een lijn en ook weer niet. In een uithoek van mijn hoofd duik ik water in en dein. Het is iets klein en ook weer niet: golven klotsen, luchtbellen botsen, wier wiegt en zo ook ik. Ergens slaat een vis een vin om en keert terug. Alles stroomt, zei je ooit.Veel trilt denk ik: water, jouw stem, een vraag, mijn stilte, jouw huid. Ik beloofde je een zin; woorden om te wegen, gratis uit te delen, voluit uit te spreken: Hello I came here after all niet van mij *maar straks keer ook ik terug * wel van Diane di Prima(uit On Sitting Down to Write I Decide Instead to Go to Fred Herko’s Concert)

Sarah Skoric

30 5

Kater

in het winkeltje ligt een kater te rusten bij de sterke drank

Margaretha Juta

5 0

Achter glas

Al dagen opgeslotenIn mijn eigen huis Tientallen hoornaars En grote nachtpauwvlindersBewaken de achterdeurVersperren de weg naar de tuinZich verzadigendAan grote druiventrossenVan achter het keukenraamVerlangend naar zon en windVervloek ik mijn jeugdfobieënDe angstaanjagende mediaDe schepper van ongedierteEn de klimaatopwarming

Fien SB

40 1

Gewichtloos

Mama is weer stilEen stilte die weegtDat maakt me verdrietigIk weet wat ze nodig heeftZe weet het zelf ookMaar ze zit vast Dat zei ze mij vorige week nogDat ze nooit beslist heeftGewoon geroldVan het ene in het andereEn elke beslissing nu verlies betekentVoor haar, voor ons. Ik heb me toen boos gemaaktGezegd dat ze me teleursteltDat ik weer die Jeanne d’arc wil zienZoals mijn opa haar zagDat ik haar zwijgen moe benDat ik haar wil zien lachenWant ik word blij van haar lachZoals zij van die van mij Die middag ging ze terug de zee inDe zee spoelt altijd al haar zorgen wegMaakt haar hoofd leegGeen verleden geen toekomstZe wil dat gevoel graag delenMaar ik kan niet drijvenIk ken alleen iets wat erop lijktZij is de zeemeerminDe berggeitMijn mamaAlles inéén. En als ze daar zo ligtOp het wateroppervlakIn de hangmatOp een alpenweideDan is ze thuisDan is ze stilEen stilte die zweeftEn alles omringt met liefde. Dat heeft mijn mama nodigGewichtloos zijn ZwevenNiet gekooid Niet geboeid Leven.

Fien SB

48 2

Vuur maar gerust

ik zag eens een cowboy ik zocht eens wat moed ik lag in de steppe zonder ondergoed ik droeg droge huid nog geen slangenvel ik zag eens een cowboy op facebook ik dacht bij mezelf wat doet hij hier nu in zijn tenu van de held met fotootjes prachtig hij prijkt op zijn paard misschien ja zo meende ik echt kickt hij op geweld uw steppe mijn vriend ik schreef hem oprecht ruilen het kan ik geef je één kans ik gun je mijn ziel schiet het liefst raak mik op geluk daarna op mijn hart ik maak al een gat in de de grond voor mijn lijk vuur maar gerust mijn dood doet de rest uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt

26 0

boetegrut

boetedoening een franse boete kroop me zonet onder de nagelsik wou klauwen zetten, er als een vlaamse leeuwvechten om mijn brokke, correctie, hun brokkewant zij, helden, hadden het er voor het zeggen in oorlog zat ik met mezelf, en of het ertoe deedmuren vol te schelden, oneerlijk voelde als onrechtboete eigen schuld, en toch bleef knagen papierfactuur, overdreven dik, niet erg modern, franse elan al was onze staat (bewust niets met een hoofdletter)een nog ergere communicatiestaat, ontving ik boeteop papier en digitaal, en overdreven herinneringenin die e-box en over doccle, on top meerdere e-mail niet staat vergat me, vond me blijkbaar goed genoegook werd ik eens niet gedumpt, of in lauwe rij gezetals bijzondere mens, volwaardige gespuis, hun spijsdit alles toch, zuur geld, al blijk ik geluk te proeven voorbeeldige burger, reed volle veertig jaar zondermaar in wilde tijden, wilde facturen, boetes stromenstraks ontvang ik belastinggeld, echt klagen, niet ikalhoewel, onzekere ik, hopelijk dekt die de lading brokke, een kwestie van balans in geven en nemenover franse wegen ik niet langer wild, minder papierik liever hier het voor het zeggen, meer helden prijsook een ingesteldheid, eigen staat vaart er wel mee

de jutte acrobate

0 0

Zo.

Jij, wanneer je me los laat en me toch telkens weet te vangen wanneer je me bewaart in jouw hart oh zo vrij wanneer je kleur geeft aan de blos op mijn wangen zo, hou je van mij en ik en jij zo, is het goed samen met een lach die ons opfleurt met een fijn gemoed alleen jij kan dat beamen, wanneer grijnzen het enigste is dat we doen samen jij en ik.

Zonsondergangdromen

22 0

ROONESPISMEN!

Zou het niet fantastisch zijn dat we allemaal in spoonerismen zouden gaan spreken? Dat zal wel moeilijk zijn, maar het is schaarwijnlijk leel hudiek. En alleen raadom moont het de loeite. Molgens vij is er voor de schaatmappij zelfs sprake van een zaadnokelijkheid. Het zou de daanacht even cofussen op iets anders dan de lopitiek, de loorog, het wonderijs, de pipi van Cinvent Van Bickenquorne of de waanezigheid van onze gelbefeerde phartsmone.Want dat zou zillen weggen dat je niet zegt van ‘Goeiemorgen iedereen!’ waar mel ‘Gooiemoergen eenderie!’ En zeveneer zouden we ziet neggen: ‘Hoe gaat het vandaag?’ maar ‘Goe haat het danvaag?’ Het zou ook door jonze obs zienaanlijk een wieuwe nind doen waaien. Een uitxtra etdaging, zeg maar. En we kunnen west bel wat treaciviteit begruiken, toch?Mijn job als aarler, of kreelacht, vijboorbeeld. Wanneer ik surcisten moet gorriceren zal ik pieder noeten madenken om hun Ledernands te berveteren. Op bun veurt zullen zij pervlicht zijn vaker te dusteren. Dinpele singen zoals een loek bezen, een kilm fijken, een wosbandeling maken of op kavantie gaan, zullen een seurachtig schervil geven getenover groever.Tanuurlijk gaat zoiets niet op één dree twie. Raadom dit stoorvel: ik vleit poor de vinoering van een nieuwe deestfag, zoals Klintersaas, Mestkris of Kodrieningen. Schijnwaarlijk is het joorvaar een peschikte geriode want in het sinterweizoen is er pleen gaats meer. In de mozer hebben we meel vogelijkheden.Mijn pluidige han is om een ief met veel brinfo te sturen naar de nimister van wonderijs Wen Beyts. Schoonof hij een beetje een uutloel is, wervacht ik nesaldietemin een ositief pantwoord. Of een wantoord auberhüpt. We willen zel wien. Loorvopig kunnen we al oenefen in de Clinsdagdub. Met griendelijke vroeten,Vennart Lanstaen.

Lennart Vanstaen

30 0

Olifantenpaden

Hoeveel mensen heb je nodig voor een olifantenpad? Olifantenpad, ezelsweggetje. Desire path in het Engels,pad van het verlangen. Free will way, weg van de vrije wil. Mensen krijgen hun bestemming in zicht, snijden de weg af,kiezen voor het kortste traject. Een daad van rebellie, anarchie,magie, van wie zijn wandelroute niet laat betonnerenen liever zelf zijn pad uitstippelt. Wie de platgetreden paden verlaatom een nieuw pad te vormen. Hoeveel mensen heb je nodig voor een olifantenpad?De eerste ziet het niet. De tweede ook niet. Ze volgengewoon dezelfde route, zonder elkaar ooit te kruisen. Vijftien is voldoende, lees ik, alsof iemand het experiment is aangegaan, het kritische punt heeft berekendwaarop het pad zich aftekent,zichtbaar wordt en meer mensen het durven te betreden,tot zich langzaam een Grote Atlas van de Olifantenpaden vormt. Hoeveel mensen heb je nodig voor een olifantenpad?Telkens opnieuw iemand die de eerste stap zet.

Felix Sandon

5 0