Lezen

te weinig frame om in te leven

Velen zijn dood zonder gestorven te zijn

Zoektocht

Ieder van ons graaft naar zijn eigen schat, verstopt in het donkere. Telkens onze gangen elkaar kruisen, ontluikt een nieuw pad. Ik groef het mijne en vond je onderweg, je lachte me toe en stal mijn hart Daar stond ik verloren in de diepte der verlangens. We deelden elkaars liefde en leed voor even, maar verdwaasd vergat ik je te volgen en toen stortte alles in … De duisternis slokte je op Verdwenen was je, en samen met je al mijn vreugde Dwalend blijf ik verder gaan, Nog steeds naar je zoekend!

Guniath

13 1

Troosten

Zoekend naar de juiste woorden, diepgevoeld Zij schieten te kort, goedbedoeld Een arm om de schouder, aaibaar Een veelzeggend gebaar Stilzwijgend, er zijn Geeft een warm gevoel, begaan-zijn Machteloze gevoelens, gedeelde smart Edoch komend uit het hart Om iemand meelevend te troosten, moedgevend

Guy Van Damme

6 0

Mahler en Malerei

Schilder betekent in het Duits Maler. Mahler was geen schilder maar een magistraal componist en dirigent. De vertolkingen van zijn werken onder leiding van iconen als Herbert von Karajan of Leonard Bernstein behoren tot de wereldtop in de klassieke muziekwereld. Wie kon het droog houden in de film ‘Dood in Venetie’ van Luchino Visconti bij het Adagietto van Mahlers vijfde symfonie of in ‘Le Maître de Musique’ van Gérard Corbiau bij het Poco Adagio van zijn vierde symfonie? In 1971 werd op zijn ‘Lieder eines fahrenden Gesellen’ de allereerste ‘pas de deux’ voor mannen gecreëerd door topchoreograaf Maurice Béjart met de twee legendarische sterdansers Rudolf Nureyev en Paulo Bortoluzzi. Mahler trouwde met het mooiste en destijds mogelijk ook het frivoolste meisje van Wenen, Alma Schindler, dochter van een landschapschilder. De ‘himmlische Freude’ die het schilderij uitstraalt op de hoes van een langspeelplaat met Mahlers vierde symfonie toont aan dat zijn composities vergeleken kunnen worden met de kleurrijkste en diep ontroerende werken uit de schilderkunst.

Vic de Bourg

15 4

Botermelk op vrijdag

Er rest amper één zakje rijst in de voorraadkast. “Daarmee komen we er niet”, zeg ik tegen onze jongste. “Iemand zal naar de winkel moeten.” Kort daarna zit ik op de fiets. Ik parkeer mijn stalen ros aan de supermarkt. Met het zelfscanpistool in de hand heb ik de rijst snel afgerekend. “Ik schiet sneller dan mijn schaduw”, wil ik Lucky Luke-gewijs tegen de winkelmevrouw zeggen. Ze staat er met haar armen over elkaar zoals een sheriff bij. “Tot ziens”, zeg ik. Bij het naar huis fietsen passeer ik opnieuw de lagere school. Het is half vier. Ook voor de kinderen mag het weekend beginnen, want het is vrijdag. “Oma, wat eten we vandaag?”, hoor ik een vrolijk huppelend meisje aan haar oma vragen, waarmee ze hand in hand loopt. Alsof ze tegelijkertijd wil zeggen: “Jou wil ik nooit meer kwijt.” Oma huppelt niet mee, maar ze vindt het duidelijk plezierig. “Het zijn aardappelen met rode kool en…”, zegt oma net verstaanbaar. Het vlees waait tijdens het voorbijfietsen weg. Het zal wellicht worst zijn. Of chipolata’s. Thuis kwam er op vrijdag vaak botermelk op tafel. Afgewisseld met vis. Vlees ging er op die heilige dag niet in. Het was nog een restje van het geloof. We hadden het er onlangs over tijdens een gesprek over de ramadan. “Het is niet zo gek lang geleden dat de mensen hier op vrijdag geen vlees aten”, zei ik. Omdat iemand vertelde dat het toch maar iets raar was, dat vasten en zo. Mijn vrouw – toen nog vriendin – vond het ook maar een raar gegeven. Vooral niet lekker, die warme botermelk. Met wit brood, want dat hoorde erbij. Maar sinds ik het ondertussen verdwenen ouderlijk huis enkel in de achteruitkijkspiegel zie, heb ik het nooit meer gegeten. Of zeg je daar drinken tegen?

Rudi Lavreysen

15 1

De vakantie ingezet

We zouden de vakantie inzetten op een terrasje in de provinciehoofdstad. Dat was het plan en zo geschiedde, maar het ging niet zonder slag of stoot. Al hadden we er rechtstreeks niet veel mee te maken. Het waren eerder de buren. Niet die van thuis, maar de buren aan het tafeltje naast ons. Zij hadden postgevat onder een grote boom. Het was ongetwijfeld de mooiste plek van het terras. Maar dat was zonder de duif gerekend die in de boom vrolijk zat te roekoeën. Het koppel had net hun bord met een overheerlijke pasta geserveerd gekregen, toen de duif met een welgemikte poging ‘iets’ liet vallen op de broek van de mevrouw. Smakelijk is natuurlijk anders. Stel je voor dat het in de pasta was beland. De mevrouw ging onmiddellijk op het toilet haar broek schoonmaken en de meneer begon met de pasta’s te schuiven, onderwijl naar boven kijkend om te zien wat de plannen van de duif waren. Nu weet ik ook niet hoe vaak een duif gemiddeld iets laat vallen, maar ik zou er ook niet gerust in zijn geweest. Ondertussen was de ober op de hoogte gebracht. Ze kregen een nieuw tafeltje en op het andere plaatste hij een bordje met ‘gereserveerd’. Ik meende de duif te zien lachen, maar mijn vrouw zei dat er nog nooit een duif heeft gelachen. Toch meende ik in het geroekoe een cynische ondertoon te herkennen. De takken van de boom reikten ook een stukje over onze tafel. Ik zag de duif opschuiven. “Ik had toch naar de kapper gemoeten”, zei ik. “Onze oudste zei gisteren dat mijn kapsel op een mussennest begint te gelijken. Misschien ziet de duif het ook en vliegt ze er dadelijk in.” “Een duif is geen mus”, zei mijn vrouw. Daar kon ik niets tegen inbrengen.

Rudi Lavreysen

0 0

16.23u

zo snel ik kon en weer te laat zette ik mij het station, een perron, de zon en ik keek naar het spoor dat achterbleef

Lisa

2 0

Het leven, zo is het nu éénmaal

De geboorte… het begin van je zijnDe dood… het einde van je zijnDaartussen… je tijdlijnJe leven, je zijnZo is het nu éénmaal Mensen komenMensen gaanSommigen blijven Doch het zijn allen levenspassantenZo is het nu éénmaal Je heden vervliegtTot het verledenVol verwachtingen kijk jeNaar de toekomstZo is het nu éénmaal Vandaag ben je hierMorgen ben je daarEnerzijds een vaste plaatsAnderzijds een tijdelijke plaatsZo is het nu éénmaal Na een traan komt een lachNa regen komt zonneschijnLief en leed delenLiegen en bedriegenZo is het nu éénmaal Hongersnood en ziektesWatersnood en waternoodMensen haten, mensen hebben liefOorlog en vrede… dat is eigen aan de mensZo is het nu éénmaal Eén ding staat vastOp je einde neem jij definitief afscheidVan dit allesMaar voor de rest… alles blijftZo is het nu éénmaal

Guy Van Damme

10 1

Schipbreuk

op de kalme hei varen beladen schepen schipbreuk in mul zand #haiku

Sabine M.

22 1

Lemon Queen

Gewoon. Te veel schreven. Al die krassen. Het wordt altijd te erg. Oké. Kijk simpelweg naar dit gele puntje. Schrik niet van de flits, en dan zal zij enkel nog de afstand meten. Die is niet nochtans veranderd. De werkelijkheid is gebleven wat ze is. Ze deint enkel verder uit. Ja. Die neus. Hij is behoorlijk scheef. Het zal een beetje zoeken zijn. Naar de juiste positie. Gedurende mijn eerste kinderjaren. Toen was alles recht. De kalender telde geen bijltjesdagen en ik weet dat ze niet Dolores heet. Die valse naam prijkt op een plastiek kaartje. Ongeveer twee duim boven haar linkertepel en ik neem aan dat de naald achter die badge ook gewoon door haar vel gaat. Want de weelde schonk haar een diamant. Als lippiercing. Haar tanden daaronder zijn mooi wit. Je linkeroor staat ook veel hoger dan het rechter, spreekt zacht mijn Lemon Queen en dat is haar echte naam. Ik weet dat. De tatoeage staat aan de binnenkant van haar rechter onderarm. Ik ben het niet helemaal zeker want ze neemt altijd mijn bril af. Nog voor ik de deurmat voorbij ben. Zonder lees ik vaak verkeerd. In ieder geval heb ik mij op voorhand bij alle vergissingen neergelegd en wat mijn oren betreft. Ach. Zij weet dat intussen. Ik ben best tevreden met mijn voorkomen. Mijn wedersamenstelling is gezien de omstandigheden nog vrij goed gelukt. Het is wel al eens gebeurd dat ze bij het passen per ongeluk een litteken aanraakte. Je hoeft je niet te verontschuldigen, zei ik snel. Eigenlijk is dat al vaker gebeurd en ze sluit dan altijd één seconde lang beide ogen. Ik zal toch weer mijn tang moeten gebruiken voor de aanpassingen, pleegt ze daarna dan te zeggen. We zullen zien wat we kunnen doen en ik mag plaatsnemen in de winkelsofa. Ik kan door het glas staren, links of rechts, want in het midden staat een groengele vrouwentong. Palrecht. In rust. Terwijl, misschien zelfs zolang buiten de wereld verdersukkelt, blijf ik deze sofa zitten. Blijf daar wachten. Dat zegt ze. Er is een armleuning en haar hondje mag ik aaien. Het komt elke dag mee naar de zaak. Kerberos is zijn naam. Zij kort dat meestal af. Ze noemt hem doorgaans Eros. Buddy mag ook en hij heeft krullen, ogen die mij snel herkenden. Dat heeft ze me eens verteld. Ja. Ik heb ook een huisdier. Een kanarie. Zo heb ik toen vol lef geantwoord. Zijn naam is Arie en je moet weten. Ik kom hier nochtans zelden. In mijn gedachten vaker. Gewoon op zoek naar vers glas. Opnieuw gepolijst met de bloembladeren van mijn meisjesogen? Neen. Zij vraagt dat nooit zo. Het verloopt allemaal zeer puur. Glas? - Ja, glas. Zoals de vorige keer, gelijk gisteren en ook vandaag maakt ze er nergens veel woorden aan vuil. Ze vraagt mij ook nooit hoe het gekomen is. Zo snel weer die schreven en krassen. Het lijkt alsof ze de meeste antwoorden kent en ik doodleuk, af en toe toch, de stilte mag breken met aaneengeregen restjes. Simpele letters, stukjes evidentie en moet ik dat dan uitleggen? Aan jullie allen. Hoe dat telkens gaat, verdergaat, zijn einde kent. Neen. Vergeet het! Ach, jullie ettertjes met jullie schele wereld. Alleen ik weet dat. Hoe zij. Met tang en blik. Het troebele te rusten legt. uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

4 0

De nutteloosheid van het liken

Velen liken, maar lezen niet! Waarom dan liken?

Guy Van Damme

16 0

Apps… wait a minute, I need to double check something

Dagelijks Haast iedere minuut Hier Overal Nu Steeds weer Het beheerst je leven, je handel en wandel Vast aan digitale onzichtbare touwen Beweeg je je als een Pinocchio gecontroleerd door Apps Wait a minute, I need to double check something

Guy Van Damme

18 0

Verbintenis

Met vele woorden bij het altaarHeb ik alles eens gezegdMaar we zijn pas werk'lijk voor elkaarAls je voelt dat ik het meen, oprechtZodat je begrijpt dat ik voor je vecht

Deejay

2 0

sprinkhaan

een sprinkhaan op mijn tuintafel zomeravond hij kijkt naar mij ik naar hem hij verstart kijkt mij roerloos aan met meer geduld dan ik tijdloos is hij ik lees stiekem verder in mijn boek loer af en toe het boek neemt mij mee hij voelt het en springt de lege plek merk ik later op wat geruisloos verdwijnt wordt pas laat gemist

Marie-Anne

0 0

Schervenmens

Ieder is gedoemd om ooit in scherven uit elkaar te vallen. Om bij elkaar geveegd te worden. Lijmen, plakken, zoeken naar het ontbrekende stuk. Samenbrengen wat bij elkaar hoort. Samensmelten met wat zich aanbiedt, zelfs al leidt het tot een verkeerd patroon. Opnieuw geheeld. Ieder mens is nieuw samengesteld porselein, een servies dat viel en gewoon een nieuw motief koos, een serrekastje met ingegooide ramen, een kopje te dicht bij de rand van de tafel. Brokstukken, vasthoudend aan elkaar met lijm, steeds sterkere lijm. Hoop om nooit meer te barsten. Vallen. Te pletter slaan. Soms blijft er een scherf achter in de ander. Ongewild. Ongezien. Het gevoel dat alles heel is, maar dat het toch niet helemaal klopt. Wij zijn een werk van vele scherven, splinterscherven. Fragiel, bijzonder breekbaar. Durven wij genoeg onze barsten tonen, de gelijmde randen? Zouden wij elkaars hand niet moeten nemen en de ander laten voelen hoe het zit? Hoe vaak kan een leven breken?

Jolien Van de Velde

44 2

de knieën van een wildvreemde

Ik kijk naar de knieën van een wildvreemdeMet de ogen van een wildvreemde Ik weet niet wat hij morgen doetNiet de helft van wat hij gisteren deed Ik weet niet waar zijn gedachten vandaan komenOf waar ze naartoe gaanIk kan hem enkel een knieklopje geven,Zeggen dat het goedkomtMaar dat doe ik niet

Stelselmatig

4 0

Klimop

Zonder penseel schildert de klimop het huis helemaal groen.

Margaretha Juta

12 1

Ontwaken

Het omwentelde en verknipte mijn zijn in ongelijke dieptes. De orde gemijd. Als asfalt dat wordt omvormd en getrokken door een felle zon die snijdt. Ontzet en gebannen zijn de vrije lichte spinsels die eens mijn hoofd bestreken. Waar nu golven als ontgonnen leegte mijn ziel doen rillen en hart doen breken.

MelissaDW

1 0

verdwalen

verdwalen verdwalen tussen mensen geen deel zijn van, het vooral denken bewust willen onthouden jezelf al zoek je doelloos lang naar ultieme houvast verdwalen tussen mensen is als baden, douchen zonder water niet binnen laat je sijpelen niets wil je je toe-eigenen iets is nooit het jouwe verdwalen tussen mensen verschillen, je kijkt en kijkt ook niet je merkt, je weet, je toetst af al laat je niet doordringen je dweept met jezelf verdwalen tussen mensen alleen, alsof, ze waren jouw schild zonder genoeg, iets zegt het je al verkies je andere beeld nooit leef je alleen verdwalen tussen mensen als jezelf, vraagt naar nooit opgegeven allures, indrukken, leven kortom mensen verrijken je geest zonder verdwaal je

de jutte acrobate

1 0

plot

plot behendig trotseerde ik, straten en pleinendeze keer gaapte, won ik beslistvastberadenheid leefde, tekort noch teveeler was weten, dit won ik wellichtrekenschap behoefde ik niemand, ik traptein, danige deuren en ramen voorbijflarden waaiden, eigen drijfveer was ikgenoeg voer, ook overwinnen wou ikin waaien lag winst, de haag in dat steegjeterug riep de tijd me, fiets steigerde felin lengten van hagen, zwiepten mijn vragenverbeten boeken, plot onnozele wichtoverdadige punten en komma's, struikelstenen schrappen, schaven, huiswaartse plichttot thuis, sleutelwoorden herkenden me snelmijn slot, niet deze keer won ik

de jutte acrobate

0 0