Lezen

dan toch

ik begin mezelf te passen

saskia van laere
21 1

Kat en hond

Ik heb ooit gezegd dat katten konden praten De honden zijn toen beginnen blaffen Zo dom zijn ze niet

BAG
4 0

Eén haai drinkt uit mijn bekertje

  terwijl Tijger een botje breekt spurt Idéfix hij vliegt allicht tegen dat wit plafond het lijkt alsof echt alles op de proef wordt gesteld één en alle beenderen het stof van mijn bestaan want we zijn met zijn allen op de beesten afgegaan en toen kwam hij dat scheef lachend slachtertje 500.071x amerikanen allemaal dood gisteren nog ze liggen daar nu op het strand 3x één zeehondje  plus 1x dat monster van de onschuld het is in Oostende het is dat jongste vel die zachte schijn maar aai ze niet en paai hem niet de haai uit het sprookje kent mijn maam hij heeft geduld en ik heb al tussen toen en nu genoeg geluld dat hoofd van mij  het voelt het al  het is dat zuur dat loopt dat sijpelt en als ik het straks probeer mijn vele vingers in één stopcontact te steken dan zullen ze lachen 3x hAhAhA het zijn mijn batterijen  A-A-A  kleinigheden zonder kindermelk ze zijn zo leeg, meneer ze zijn zo loom, mevrouw en Tijgertje hij krabt zich aan de longen al het vocht moet uitgespuwd belanden in die kelk ik krijg hem niet omhoog je denkt misschien mijn pielemuis begot gij zot het is de beker die ik heb gewonnen toen ik nog in alles in de toekomst kon geloven     uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
39 1

Zonder inkt

er zijn zo van die dagenje moet het me niet vragendat ik slentersluimerlangs voortuinen en hagentot ik terug ben in mijn kooimet beelden in bokalenen dan plots weerjouw huid mag voelenjouw lach kan zienom mijn domme woorden engebaren   (voor meer van mijn schrijfsels, zie : www.lucschrijft.be  

Luc Apers
15 0

Februari*

Vorige week nog fonkelende   glasscherven die gaandeweg   door het goede, warme water   werden opgeslokt. Vanochtend    een triomfantelijke golfslag,   een laagje Saharazand en bovenal oeverloos getjilp.    Moet het nog gezegd worden dat scherven lente brengen?    * Vrij naar Paul van Ostaijen 

Ingemar Spelmans
27 1

Waarom waarom

dit is misschienhet allerlaatste wat ik schrijfwant als ik alleen voor mezelf schrijfwaarom schrijf ik danniet om de geliefdepijn te doenniet om mezelfte zetten op een pied de stalleniet om de waarheidte verkondigenniet om het labyrintof de draad van Ariadneniet om de duimpjeste tellenik schrijf omdathet voor mij niet anders kandaarom is geen antwoordwaarom is geen gemakkelijkenoch eenduidige vraagdat weten kinderen almaar als ik niet voor mezelf schrijfwaarom schrijf ik danmisschien omdat ik zonder te schrijvenniet leven kan   (voor meer van mijn schrijfsels, zie : www.lucschrijft.be )

Luc Apers
17 1

Vaslav Nijinsky

  Een leven, een verhaalvol van onbedachtzame keuzesop een podium waar de hoofdrolspeler weinig inspraak heeft gehad. Een poging tot het verwerven vanroem,diepgang,vernieuwing,grip op het onbegrijpbare.De wijsheid van het leven begrijpen, grijpen en delenmet een publiek. Een publiek dat een god adoreertdie herkenning brengt,het vertrouwde oude,dat diezelfde god verafschuwt wanneer hij een voorspelling brengtvan een vernieuwing die hen voorbijstreeft. Een god menselijk door afhankelijkheiden schijnheilige onschuld,als speelt hij vandaag de rol vanhet verwende jongetje dat woont in het kasteel op de berg. Een leven, een zoektochtnaar uiting van gemis,van noden. Een uitingdie zijn oorsprong vindt in de kunst.De kunst met zijn duizenden gezichten.Hij zoekt er éénEn vindt ze allen, één per één,als het speelgoed in een kinderkamer,net opgeruimd door de plichtsbewuste knecht.Hij wacht…op het kinddat gaat spelen en alle orde wegveegtin een spel van zijn fantasie. Het kinddat hij nodig heeftom de gelijkenis in de spiegel te zienen zelf een kamer te ontwerpen,zo radicaal dat het elke verwachting overstijgt.Elke verwachting die is gebouwd op slechte fundamenten. Een kamer in zijn hoofd,in zijn ziel,in zijn gevoel.Wat wordt eerst aangetast door een maatschappij?Een maatschappij van gekkendie enkel projecteert, projectie op waarheid;die manipuleerten binnensluipt in een kamerwaarvan de muren nog nat zijn van de verf,niet beschermd tegen besmeuring. Te laat! Te laat! Te laat? Een leven, een toewijdingaan een goddelijke opdrachtdie nooit dezelfde helderheid zal tonenals het licht aan het einde van de tunnelveroorzaaktdoor witte jassen en murenin een hypnosevan testen en consultaties,van waarheid en leugen, van God en duivelmaar waarin geloof blijft rechtstaan,enkel om de ontroostbare verlating nooit te ontmoeten. Een hypnose waarvoor men de remedie te laat bedachtomdat de genezer de moed had achtergelatenergens in de down van zijn leven,terwijl de up achter de hoek te wachten stondmet een nieuwe tijdsgeest en het woord dansstevig vast in beide handen. Ella Meeusen

Ella Meeusen
21 0

Voor het slapengaan

Ik twijfel en dommel tussen dag en nacht Bloemen zijn uitgeput aan de muren blijven hangen En bladgoud imiteert de slapende zon Mijn pen wilt de inkt verliezen en ik de tijd Ik twijfel en dommel tussen woord en loos  Ella Meeusen

Ella Meeusen
28 0

Woorden die lopen

Woorden lopen en kijkende winnaar moedeloos na (de prijs is een eeuwige betekenis) Het gevoel renten kijktslechts af en toeover de schouder  (de ogen melancholiseren) Ik lees de sprekende bliken loopeen winnaarachterna Het ziet woorden die struikelen,zijn vergeten wat hun volgorde is En ik,ik zie de reflectie van een glinsteringin de traanover mijn wangin de weerspiegeling van die ogenen renmijn realiteitachterna  Ella Meeusen

Ella Meeusen
18 1

Eeuwige onwetendheid?

Zal het zo zijn?  Dat onwetendheid ooit vergaat. De onwetendheid die elke leegte vult met de muziek van de stilte, die alle noten verbindt en het lied doet zingen Hoe zouden we durven verder gaan  als de toekomst ons werd voorgeschoteld op de noten van het heden? Het eeuwig menselijk verlangen om de partituren van het leven  te lezen om een lucifer te vinden  om een kaars te doen ontbranden  om de partituren van het leven te lezen Zou het verlangen dan niet verbranden  en het leven in rook opgaan? Reikt een eeuwig verlangen niet naar een eeuwige onwetendheid?  Ella Meeusen

Ella Meeusen
38 1

lente

In de te kleine straat dweilt een man zijn gang. Het is zaterdag dus kuisdag. Zelfs nu de zon het weekend in lichterlaaie zet. Er zijn rokjes met meisjes op fietsen. Ballonnen en buggy’s.Jonge ouders die voor het eerstsamen het platgetrapte pad vanhoekje om betreden. Ze weten nu wat, naast geluk, ookeenzaamheid is. De man, met de dweil stevig in beide handen,knijpt hem droog in een emmer, zwart en gedeukt.Het vieze water met de geur van bruine zeepdoet hem denken aan de binnenkant van een bakkerij. Altijd.Dus krijgt hij zin in zoet. Éclairs bijvoorbeeld of carré confiture. Starend naar de bakkerij waar nu Turken de boel bestieren, vraagt hij zich af of ze dat daar hebben. Ik ken ze niet, denkt de man die nu, de dweil slap om zijn arm, zijn buurt inkijkt. Ik ken niets meer. Moedeloos, bijna droef, zet hij zijn vogelkooitje buiten. De kanariepiet zingt vastberaden liederen waar menig kind voor smelt. Hij slaat de dweil om de trekker en met lange halen geeft hij de gangeen laatste beurt. Er stopt een kind, zo te zien zonder ouders in de buurt, dat met halfdicht geknepen ogen naar het kooitje staart en met zijn kleine vinger wijst naar de vogel die, halfstok nu, blijft proberen de zon te vangen in zijn lied.  De man ziet zichzelf en krijgt nu naast zin in zoet ook zin in kervelsoepzijn mond die wordt schoongeveegd aan de schort van zijn grootmoeder, die hinkend op spataderenbenen het tuinpad op en neer wandelt. Één traan die zwaarder weegt dan zijn sowieso al niet lichtzinnig gemoed valt op de net geboende gang. Toch voelt de man weinig nood om zich te herpakken. De moeder van het kind grijpt het bij de hand, mompelt dat hij bij haar moet blijven, knikt beleefd de man gedag, ze ziet zijn betraande ogen, zijn ingevallen kaken geven verdriet een quasi tijdloze glans. Die vrouw kon zijn dochter zijn maar ze is het niet. Zijn dochter is niet meer, gestorven in een auto waarvan de bestuurder dacht onsterfelijk te zijn. Waarna een vangrail zijn these vakkundig de nek omwrong. Na haar dood werd de te kleine straat plots erg groot. Onmetelijk was de afstand tussen straat en trottoir. De greppel een slotgracht die herinneringen zwelgt als tol zodat na ieder ommetje het beeld van zijn meisje vager werd. Hij voelt weer hoe zijn bloed toen kookte, hoe het zich samenbalde in zijn aderen tot buskruit. Nog steeds weet hij de deuk in de deur van zijn moedeloze vuist zitten. Bovenop alle misérie ook nog een kapotte deur. Het waait wat, blaadjes manoeuvreren zich licht, dansend bijna, van kant naar kant. Hij schraapt zijn schor geworden keel. Ook lente beukt genadeloos pril geluk stuk.     

Thomas De Mulder
31 2

Nog een gedicht

Ik ren totHet bestaan me verstilt Dan barst de schoonheidUit haar voegen en conventies Dan dansen mijn tranenDe waarheid tegemoet Ella Meeusen

Ella Meeusen
27 0

Covid (hoofdstuk 19)

Gisterenavond moest ik van mijn vriendin inkopen doen dus heb ik met ingang van de nieuwe lockdown mijn fiets genomen op weg naar de winkel leken de zebrapaden de Processie van Echternach om de drie strepen stonden er twee aan te schuiven met mondkapje dampten de glazen van mijn bril onherroepelijk  aan het einde van de straat begon het niezen    Later in de badkamer kriebelde het een eerste keer zonder noemenswaardig keelgeluid en speekseloverschotten  verloor ik alle geur- en smaakzin na het injecteren van wat chloorwater  in een droom waarin iedereen onaangekondigd knuffelde voelde het alsof een hardleerse horecahoer mij zonder QR-code vol op de mond kuste het zweet in mijn bilnaad verdoofde het enige witte laken dat niet uit het raam hing   Rond middernacht hamsterde een mug het behangpapier de luchtverplaatsing van een droge scheet bracht de bubbels in het voor de helft met zuurstof gevulde toilet tot leven de resonantie in opwellende hoestbuien wiste het spic en span van vluchtig gewassen vingernagels met stijgende curves in gedachten verscheen het noodlot voor de ogen van de middenstand kleurde het scherm overlijdens van menig rusthuisbewoner rood   Het was na het ochtendgloren dat de nood aan informatie opkwam van 07u32 tot 09u54 heb ik gegoogeld om te achterhalen waarom ik ondersteboven in een veel te klein geworden leven ontwaakte                G5-netwerken van het plafond streamde neerslachtigheid en depressie zijn het resultaat én niet het gevolg              van het streven naar synchroniciteit tussen lichaamstemperatuur              en avondklok met de buurvrouw van nummer 36 en een half   Een verloren gewaande schilfer afkomstig van Pipi Langkous'      ongewassen schaamhaar behoort tot de mogelijkheden of de vleermuis uit China die iemand in een opwelling van dierenliefde opat Corona is een Mexicaans biermerk zegt Wikipedia veel liever zie ik Ebola, SARS en Hendra nog een keer op blote voeten door de lagere school rennen of Nipah de astmatische lerares met haar honderdtwintig kilo in mijn ogen staren tijdens de les seksuele opvoeding  niemand die het aandurft te vragen of bloedgroep O positief is voor de menstruele cyclus van een wereldleider genaamd Trump   Tot voor kort was ik bang voor de komst van de buikgriep nu vrees ik  een overaanbod van broodbakmachines en het gebrek aan kleurshampoos op anderhalve meter van bijna 50 miljoen broeihaarden blijft er nog altijd het equivalent van 16 miljard te ontsmetten handen huidhonger is het aangeboren verlangen om aangeraakt te worden  enkel wie de kracht van het nietsdoen ambieert weet dat luchtverplaatsingen in de kamer een mug niet onoverkomelijk maakt

Sascha Beernaert
36 0

Vormen van landen (5)

Ze had voor zichzelf het gevoel dat haar verschijningsvormeenvoudig was. Maar daaronder zaten verlangens die rekbaaren peilloos diep waren. En ook dát waren dingen die minstenseen even essentiële betekenis hadden als datgenewaaraan ze in het alledaagse leven herkenbaar was. Soms ging ze op onderzoek uit. Alles lag helemaal open,een continent van verlangen. Het verlangen om intiemeverlangens uit te spreken, was een verlangen om door de stilteheen te breken. Het verlangen kenbaar kunnen maken, alleen nog maarde mogelijkheid daartoe, droeg een eigen opwinding met zich mee. Ergens in het midden van de lente liet ze zich helemaal inhalen.Zijn verlangen reeg haar jurk open, schudde haar haren los.Hij legde haar tegen de grond, ze pakten elkaar verder uit.Ze werden een wirwar van armen en benen. Passie reikte voorbij de heuvels. Hij tuimelde in haar bron. Hij ging in haar voor anker.Ze hing aan de rand van een ademloos diepe klif. Liet los,begon aan één van de zaligste vormen van landen. Ze werden klankenen steeds minder woorden in de zachte, poreuze nacht.Ze herinnerde zich hoe gelukkig ze zich voelde, hoe dromerig en eindelijk,éindelijk eens helemaal op haar plaats.

Andreas Raven
63 1

Leren schake(le)n

Hier zijn je regels. Dit is je spel.     Je raakt alles aan. Loopt op de rand van het perron. Voelt even aan de vuilnisbak. Alle zwarte tegels zijn van jou, alle witte laat je los. Elke paal die langs de stoep staat, tik je. Iedere krul die je draait in je haar, leg je vast in een knoopje. Opnieuw. Herhaalt stap 2. Weer naar stap 1. Praat mooi, loopt recht, lacht, glimt. Je keert terug naar stap 2. Tikt opnieuw. Nog eens. Nee, doe toch nog maar eens. Steekt je been door de linkerpijp. Nee, de andere. Of nee   toch de andere.     En nu je toch bezig bent; maakt het knoopje los en dan weer vast. Zo zit het wel vast. Ben je zeker? Doet het toch nog maar eens. Vandaag lopen we aan de rechterkant. Rechterhand, rechtersteen, rechterbaanvak, rechte rug. Bijt op je nagel. Bijt terug. Millimeter voor millimeter. En opnieuw. Millimeter voor millimeter. Plaat tot riem. Wit tot roze. Of rood, voor de zekerheid. Knippert met je ogen. Wrijft in je ogen. Draait met je ogen.   Rolt met je ogen.   Wees voorzichtig. Elke regel telt. Geen herkansing. Verloren? Dan verlies je. Een zus misschien, of een moeder. Verloren? Dan veroorzaak je. Een verre ruzie, of een brand. Verloren? Dan verdwijn je. Voor even, of voor echt. Verloren? Dan verlies je.   Jouw hoofd is de handleiding. Verzet je op de tegels.   Herhaal stap 1. Ga terug naar stap 8. Mat in vier beurten.     Hier is je spel.                                                                                                                         Dit zijn je regels.  

Kaat
10 0

dertien en vijftien

dertien en vijftien   zijn liefde is voor haar als een jas op de groei onwennig een beetje te wijd bij de schouders haar armen onhandig gevangen in te lange mouwen   over een jaartje misschien                                                 lieve fimmers

Lieve Fimmers
21 1

zoals jij

zoals jij   kasten ruimt jezelf in dozen laadt je bestaan toeplooit zoals een deken verhuist jezelf ontvouwt en weer opnieuw begint   zo beloftevol                                                                          lieve fimmers

Lieve Fimmers
44 3

zoals een mol

zoals een mol   zich een weg baant bergen en zinnen verzet gravend vleugels krijgt   zo wil ik vliegen                                     lieve fimmers

Lieve Fimmers
39 0

Het spinnenweb in mijn hoofd

Wanneer het licht is gedoofd in de zon En het geluid is gesmoord in de fanfare Atleten bevroren wassen beelden worden Dan blijft neonlicht mijn ogen doorboren Auto’s de hoogste toerentellen halen In het spinnenweb in mijn hoofd Kon ik maar het gaspedaal loslaten De uitgang vinden naar ginds Naar het land van de stilte Een sluier dragen om het kabaal te verstommen De straat verlaten die chaos heet Adem vinden in het bos van het leven En niet meer achterom kijken   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
38 1

GSM - GedichtenSchrijfMobieltje

een gat in de werkelijkheid van vijf bij tien waardoor ik alles anders kan zien ik steel tussen de soep en de patatten in de file op m’n savatten met wijsvinger en duim benoem ik de dingen nieuw volgens mijn luim

saskia van laere
12 0
Laad meer ...