Lezen

minotaurus

mange hebt een mangeschilderdkrijgt voeten en is leegen luister hoe hij bouwtwater op zijn voetkijk toch hoe hij bouwten weer omver duwtde putde afgrond wanneer niemand het venster openduwtzal de man nooit begrijpendat vensters de allures hebbenvan een wilde stierin een witte kamermet een zwerm tijgermuggenrond zijn massieve kop het is de mandie voor jouw voetenneervaltmet klotenals rode bieten

peter mmm Verreth

3 0

Composteren voor gevorderden

Ik ben winderig vandaag. Niet van de koolhydraten ditmaal. Soms laat mijn ziel een scheet, liefst in het donker – al hoef je niet te zien om te ruiken. Wat opgesloten zit, gist. Wat je bewaart, rot. Wat je loslaat, stinkt. Kunnen we de geur verdragen? De ziel kent etiquette, propere gedachten als parfum. Het afval van mijn ziel wil composteren: kruimels frustratie, ongeschilde plannen, halfgekookte gedachten – ik laat het ongedierte toe. De stank bedwelmt hen niet, zij weten wat te doen. Uit wat in mij verging baren zij een nieuwe vrucht. Zonder uitlaat geen gas. Liever niet vergast.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

83 9

Vriendschap in al zijn pracht

Uit het niets en compleet ongevraagd dagen ze plots op. Mensen uit een vervlogen verleden, personages uit een afgesloten hoofdstuk in het boek dat je nog aan het schrijven bent. Zoekend naar contact met de vraag om de draad weer op te pikken, hun hoofdstuk te heropenen. De twijfel slaat toe, de intentie niet duidelijk. Oprechte interesse, nieuwsgierigheid, gemis naar wat ooit was. Een levenslange vriendschap waar met een warm hart en mooie herinneringen maanden geleden eenzijdig afscheid van werd genomen na een lange stilte van de overkant. Overspoeld door kwaadheid. Het litteken opnieuw opengereten, niet in staat het hoofdstuk te herbeleven. Ik voel het in elke vezel van mijn lijf, het hoofdstuk moet herschreven worden. Aan elke herinnering die ooit een glimlach op mijn gezicht toverde, hangt een wrange nasmaak. Ruzies die als banaal werden bestempeld, geven nu een heldere kijk op het verleden. De trouwe volgeling die plots een eigen mening kreeg, stuitend op onbegrip, gestraft door de leider. Wat van mij was, werd ingepalmd, afgepakt. De restjes voor mijn voeten op de grond gespuwd, besmeurd met kwaadsprekerij en roddels. Als een kameleon aanpassend aan de omgeving. Keer op keer op keer. Tot al mijn kleuren op waren, mijn hart leeg gegeven. De onbeantwoorde vraag waar het ooit is misgelopen dreunde oorverdovend voort. Een allesoverweldigend vriendschapsverdriet dat maanden in stille tranen bleef aanslepen. Tot ik mezelf terugvond. Opgesloten in de kerker waar jij me jarenlang in bedwang hield. Een cel zonder keuzemogelijkheden, zonder inspraak over de invulling van onze vriendschap. Een bang vogeltje, voorzichtig haar kwetsbare vleugels uitslaand, ontdekkend wat echte vriendschap is. Vriendschap in al zijn pracht, een bomvolle dansvloer waarop iedereen danst, geniet en oprecht glimlacht. Het hoofdstuk herschreven, maar even afgesloten als voorheen. Het afscheid definitief.

Joni Motmans

5 1

Alles zal

Vanachter de vrede wuift het verval, gesluierd onder stralen die men stal. van gelach, een rake blik, een knuffel in de hal. Het licht ging uit met een knal. De mantel der liefde probeerde te bedekken, wat ons dwong te vertrekken. Vanachter de vrede, wuift het verval. De brok in mijn keel is de brok in de hal. Hebzucht trapt na, dieper in het dal. Het briest en het huilt. Menig hart schuilt. Vanachter het wrede, schijnt licht door kristal. Achter de vrede, staat liefde, sterk op het bal. Het zijden draadje wordt een paadje... alles goed, alles zal Voor meer: insta "troja_poetry", volgen is lief, liefs

Troja!

4 0

Dagen worden langer

Lente blij. De zon krijgt er elke dag een minuutje bij.

Jan Sluimer

17 0

Op het leven

We moeten in het leven staan. Liefst dapper, stevig. Warm mag ook. Hoewel het leven zich ontvouwt, horen we erin te staan. In de vouwen van dat leven. Dat kreukelt en soms ook scheurt. Je kan ze op één hand tellen: de gladgestreken levens. Ongekreukt. Zonder verhaal. Al sta je dan op beide benen en strijk je langs de plooien - je krijgt ze nooit helemaal glad. Misschien moet ik erop gaan staan. Stamp ik ze plat - en zijn ze niet langer gekreukeld glad.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

84 11

Het witte deken

Zo veel levens, zo veel dromenzoveel wondenna de val. Zo veel eeuwen, dat in de stilte schreeuwen als een echo, doorheen het dal. Geen meeuw aan land,elke spier verlamdgeen leeuw die brultterwijl de junglevan het levenons opsmult. Ontastbaarvoor onze tijd,is mogenzonder spijt.

Kakofoon

5 0

Eerste bloesem

straatlantaarn - in het schijnsel de eerste bloesem

Margaretha Juta

0 0

zwart blauwe vlinder

Uit de grijze lucht viel motregen die de kinderkopjes deed blinken. Kasandra zat aan de keukentafel en staarde naar het scherm van haar laptop met haar koffie mok in haar handen. aan haar voeten lag haar kat minor. plots viel haar oog op een mail. de woorden sprongen eruit : de regen eindigt waar het zonlicht begint, tranen drogen in de wind..en ik zal zoeken tot ik je vind! D.s

amanda allesie

8 1

Tip

nutsvoorziening

ik knip mijn vingernagels (zie je alles kan in dit schrijven - het hoeft niet eens een metafoor te zijn) het schaartje kocht ik voor haar verjaardag (niet mijn beste cadeau dat geef ik toe) maar we gebruiken het nu allemaal en het doet zijn zwijgzame dienst - meer dan al de kleurige blije bloemen samen die ik voor haar ooit heb bijeen gespaard

Hans Van Ham

85 2

Elk zijn goestingske

Het was laat toen we gisteren thuiskwamen. Zo laat dat ge twijfelt of het nog de moeite is om de verwarming aan te zetten. Zo laat dat uw lichaam eigenlijk al beslist heeft dat het morgen is, maar uw hoofd koppig zegt: wacht, ik wil nog even een avond. We waren allebei moe. Niet gewoon moe, maar dat soort moe dat achter uw ogen zit. “Ik heb honger,” zei hij. Dat begreep ik. Natuurlijk begreep ik dat. Honger is helder. Honger is eerlijk. Honger dat ken ik. Terwijl hij eerder iemand is die vergeet te eten als de dag hem opslokt. Dat overkomt mij zelden. Maar dat is een ander verhaal. Dus ik zeg: “Schat, dan moet je iets eten.” Ik denk dan in dingen als een boterham met kaas. Als een restje van gisteren.Of, als het echt dringend wordt, iets in de airfryer. Menselijke oplossingen. Dingen met een begin, een midden en een einde. Maar hij zegt: “Ik heb zin in cassoulet. Uit blik. Met kaas.” En toen gebeurde er iets. Mijn hoofd klapt open als een slecht gesloten brooddoos in een boekentas. Cassoulet? Uit blik? Wie bént gij? Is dat iets wat ge bewust koopt? Staat ge in de winkel en denkt ge: ja, vandaag ga ik voor de Franse stoofpot in industriële variant, geef mij maar die nostalgische blikmetaalervaring? Hoe ziet dat eruit als ge dat opendoet? Is dat vloeibaar? Vast? Heeft dat een geluid? Een plop met gevolgen? Ruikt dat naar eten? Of naar oorlog? En die bonen? Zijn dat echte bonen of van die dingen die al drie generaties lang dezelfde textuur hebben? En vlees?.Zit daar überhaupt vlees in? Of iets dat ooit een ambitie had om vlees te worden? En dan. Kaas. Kaas?? Is dat een suggestie? Een topping? Een daad van rebellie? Is er ergens een Franse grootmoeder die op dit moment een kruis slaat en fluistert: non? Wie heeft u dat aangeleerd? Waar is dat begonnen? Was er een kamp? Een tent. Natte sokken. Een gamel op een wiebelend gasvuurtje. Iemand die zegt: “Het is dat of niks.” En dat dat dan… iets geworden is? Of een huttentocht? Op hoogte. Te weinig zuurstof. Te veel honger. Alles smaakt naar redding? Of was het bij uw oma? Een keuken waar de tijd bleef hangen. Waar dat blik open ging alsof het een ritueel was. Warm. Zwaar. Veilig. Want misschien is dit geen goesting. Maar herinnering die zich vermomd heeft als honger. Mijn hoofd ontploft maar ik zeg: “Natuurlijk. Goed idee. Doen.” Want liefde is soms zwijgen terwijl ge innerlijk een documentaire aan het maken zijt over de grenzen van het menselijk kunnen. En terwijl hij daar zit, met zijn blik en zijn lepel en zijn volstrekte overtuiging, denk ik: uiteindelijk blijven we toch allemaal een beetje vreemden voor elkaar. Maar misschien moet ge niet alles begrijpen. Dus ge blijft zitten. Kijken. Ruiken. Aanvaarden. Ik zit daar. Te kijken naar zijn cassoulet terwijl ik om elf uur ’s avonds mijn vierde raketijsje eet.

Katrien Daniels

45 3

trabbie

is dat de nieuwe uitdaging schrijf eens een toegankelijk gedicht mmm, deze keer geen cryptische metaforen en vergezochte vergelijkingen terwijl ik het zo graag zoek in de wereld van de droom of de écriture automatique auto’s ja daar zou ik wel een boompje over kunnen opzetten in plaats van een futuristisch een nostalgische ode moeilijk te geloven dat een citroën déesse niet ooit retro is geweest of een geitje desalniettemin haalden ze hun brandstof uit niet hernieuwbare energie als groene strijder moeten we dat verketteren maar toch een pluim voor de creatieve vormgevers in afrika zaten we zo eens met zessen in een deux chevaux met drie op één knol bij wijze van spreken het arme beest zijn deuren gingen amper op slot is dat niet de sleutel de zucht naar luxe die alles aandrijft als een lopende band met steeds meer speelgoed voor volwassenen wat zouden we het missen dat kapitalisme als het er niet meer was geen spilzucht meer voor de ene geen reden meer om te sakkeren voor de andere zo wisten ze in de voormalige sovjetunie niet wat ze zagen in de supermarkten (sic) de eerste bananen ook daar waren ze krom en magisch geel dat kon alleen maar tropisch zijn maar uiteindelijk was de conclusie van velen toch dat dat was waar ze hun prachtige land voor hadden versjacherd voor jeans, hamburgers en porno wij kijken dan weer reikhalzend uit naar de nieuwste natuurdocumentaires het geluid van smeltende gletsjers of baltsende elanden uit nostalgie ook in contrast met de ostalgie ken je die trabantjes nog uit heimwee want zo begint en eindigt ieder schrijven met vraagtekens nu is dit dan echt het tijdperk van het antropoceen Nick Cave & The Bad Seeds - 'Anthrocene' (Official Audio)

Kameraad 60

13 0

Overmoed

drie haiku’s zegt de leraar ze schrijft er dertig

Margaretha Juta

1 0

Het feest van de zotten

Circus in de wereldHet feest van de zottenVandaag is de jesterHeilig gespuis Onnozele duifjesZoutesuikervissenMet hoop zijn ze morgenWeer uit mijn huis

Eden Oscar

3 0

Keramiek

door verhoogde drukaanwezig zijn voor een belangrijk deelbestaan. gevormd, glasachtig amorftot de amorfe structuurin een aparte plaats benoemd. Ze isoleren zowelzijn uitzonderingen deze brosheid zalbezwijken bij een sterretje inscheuren de beste eigenschappen van beiden worden gecombineerd. deslijtvastheid de vervormbaarheid

Eden Oscar

3 1

Gewoon maart

Alsof mijn leven spannend is alsof er dagelijks avonturen zijn alsof die dan onwaarschijnlijk zijn Schrijf ik zo af en toe een berichtje in mijn blog en dan toon ik hoe het was die maand, de bezoekjes, de tripjes naar Daar waar ik was en keek naar al dat moois, mee stapte in een uurtje van iemand anders die gelauwerd werd Of over een boek dat ik las als mijn ‘recensie’ maar klinkt denk ik erbij want ik denk te veel Of een andere haarkleur probeer die uitgroei is nu rood niet meer grijs dan toch nog eens iets anders wagen of ? Iets klein waar ik getuige van was en me pas dagen later weer te binnen valt dat grappig spraakwatervalletje in de tram Zal ik vertellen over de scan? De tigste inmiddels en over die andere, en hoe het wachten spannender is dan Schrijven over gebeurtenissen die plaatsvinden tussen de uren van het chronische ziek en mentaal moe zijn door Toch veel fijner zo niet amusanter hoe zo’n baby je kan inpakken en dan samen met grotere kinderen jou ontroeren en doen beseffen dat het altijd maar dan ook altijd en overal en steeds gewoon NU! is. Ik schrijf en deel mee uitleggen doe ik niet Dit was gewoon Maart AMK

Anemos

1 2

keukenkastdeur

de eiken keukenkastdeur staat wagenwijd open de borden, glazen en mokken, de plastieken potten staan ordelijk naast en op elkaar als was het de bedoeling dat de deur openstaat, of van glas is, een uitstalraam mijn kast laat ik gesloten, er valt vanalles uit als je de deur opent, lijken enzo, en stof, veel stof niet zo bij haar , what you see is what you get, ze lijkt te zeggen: kijk! zo doe je dat, een herinnering ophalen: je blaast het stof eraf en legt haar zachtjes terug op haar plaats - mijn herinneringen zijn van kristal ze breken negen op de tien in scherven als ik ze haastig wegmoffel - de overvolle kast in - deur zo snel mogelijk weer dicht "kinderen! als je een brooddoos uit de kast pakt, doe dan de kast toe - zoals het hoort"

Hans Van Ham

10 0

Zonder woord, zegt de bloem.

Zonder woord verras ik je. Zoek een vaas, vul ze. Knip mijn lengte, schik zonder schrik. Sluit je ogen, hoor geen woord. Hij zegt iets, dat zeg ik je. Geniet van mijn kleur, vermiljoen me jaar na jaar met vers water, met opgeven en doorgaan.

Ingrid Strobbe

9 1

1 april

één april - het nieuws met een korrel zout

Margaretha Juta

2 0

Geboorte

De plaat van verraad herhaald het pad waarop je staat, linkse ideeën linken de dood met leven, onderhuidse weefsels van gewoven wegen, pijlen om de pijn te herdelen, in geheven moreel deelde ik jouw snik in één blik, met een enkelvoudige knik. Ziek publiek trekt zich terug van het snakken naar succes, opgeborgen tranen achtervolgd door dovemansoren achter blinde vlekken die zich onttrekken aan verantwoordelijk denken. Vliegende woorden in de toekomst kijken schichtig naar het verleden, ik vlucht vruchteloos, zoek de zone van de zoden, spreek sprakeloos, ook een alchemist heeft behoefte aan slaap.

Céline M.

4 0