Lezen

introspectief diefstal

in statu nascendi zag de meermin het marmeren hoofd             (de paling had het geroofd van het droge           en rolde het in de zee)   destijds was zij geanimeerd het hoofd lag schuins mooi te gapen             (hij loenst)   zij gooide ermee als met een bal – als voorproefje broze bellen bliezen uit de holle ogen en doffe mond             (hij duwde het tot bij haar           en trok zich weg, begrijpend)   zij werd ouder, het hoofd lag er nog steeds te weken maar dat vernam zij niet             (de paling is intussen overleden           na een onopgemerkte dood)   zij herinnert het zich ludiek de onthoofde herinnert het zich niet

F&D
1 0

Tussenruimte

Niet alleen jou heb ik nodigmaar ook alle afstand tussen onszodat mijn verbeelding als een zachte droomtussen ons in kan blijven hangen. Niet alleen jouw aanwezigheid heb ik nodigmaar ook alle mogelijkheden tussen ons inzodat ik met jou kan ontsnappen langs het achterpoortjevan de nietsvermoedende tijd. Alle ruimte tussen ons in heb ik nodigzodat ik op weg naar je aanrakingnieuwe woorden kan bedenken, zoalslippengemis, jubelbed, tonggeluk, luidstreels. Niet alleen jou heb ik nodigmaar ook alle vrijheid tussen ons inzodat ik tot de tanden gewapend met poëziekan blijven eten van je huid.   uit Luidstreels (verschijnt 15 december)

Andreas Raven
84 3

Hacku 2#: Confetti

Ik deel de adem Adem van de herfst blaast Roestige confetti

Andrea Derese
31 0

Hacku 1#: Dino-ijs

Volle ijsbeker Mijn gouden pot vol smaken Hemelse Dino-ijs

Andrea Derese
25 0

éénlettergreepgedicht voor Dribbel

in mijn dorp steekt een maneen hond dood.het beest heeft geen kwaad in zich,doet niets om bang voor te zijn. hij loopt speels en liefnaar de man toe, zwaait met zijn staart,houdt de snuit koel. blaft eens stoer:hé jij daar. maar het mes is scherp,gaat recht naar het hart.in geen tijd druipt het bloed, zo snel,nog meer dan de hoopop het spel,op de tak die hij denkt dat hij werpt.

Lode Van Wabeke
14 1

Vormen van landen (2)

Er waren niet zoveel dingen waar hij werkelijk goed in was. Een ei zó lang koken dat het opnieuw lopend werd, dátdeed hij met de ogen dicht. En slapeloze nachtenmeesmokkelen in de wallen onder zijn ogen. Chronisch de verkeerde dingen zeggen bij voorkeurop de verkeerde momenten waardoor de aangerichte schadesoms onverhoopt nog meeviel. Maar urenlang onbewegelijk in een kamer staanmet alleen haar beeld op zijn netvliezen.Zich niet meer durven verroeren. En intussen blauwe vogels verzinnendie haar op het einde van elk gedichtveilig deden landen bij hem. Dat lukte hem de laatste tijdsteeds beter en beter.   uit Luidstreels (verschijnt op 15 december) Afbeelding: Joost Ducatteeuw

Andreas Raven
49 3

licht

de woonboot voor herstel gehuld in een doorschijnend zeil op een nachtelijke Leie gloeit als een glimworm de klassieke muziek neemt me mee weg van een karwei van alledag naar hoe het ook zijn kan licht zonder festival

saskia van laere
24 1

Woorden

hoe kan ik beschrijven wat je moet kunnen proeven De geur je neus indrijven In je netvlies groeven Hoe kan ik je vertellen Wat niet valt te verklaren Woorden die in mijn keel blijven knellen Gedachten die ik nergens kan bewaren Maar het is zoals het is En niet alles is gemaakt om te delen Hoe lang ik ook naar woorden gis Niets beschrijft iets in zijn gehelen 

smis
16 1

Novemberpoëzie - dag 27 - dubbelglas

Alom in huizen  zijn mannen en vrouwen gekluisterd aan een muur. Wat geborgen de ruimte begrensde, begrenst nu de wereld daarbuiten. Dubbelglas, een warme stoof, een dons tegen de nacht. Weten dat geluk huist in pantoffels op een rij, in zij aan zij de zetel bewonen. En toch een vreemde zijn, zo nu en dan, weten dat er iets daarbuiten is gebleven. Iets fris dat diep de huid doordringt tot het raakt aan een vrij kind. Zo strekken zich in 't donker in bed voeten rebels van onder de dekens uit.  

Vanessa Daniëls
14 1

Virus

Ieder in zijn bootje Bevaart de golven van het virus Ieder gevangen in zijn gezondheid Bevaart een zee zonder zicht op land  Maar als de nacht Haar donkerste uur geslagen is Zal het licht van een vuurtoren Het verste gedragen worden Want hoop zal ons leiden In de richting die we moeten varen We weten niet hoeveel golven nog Maar we moeten het licht in ons hart bewaren 

smis
8 0

Novemberpoëzie - dag 26 - de danseres

Er schittert iets geel in je ooghoek: zij, die de zon weerkaatst in lijf en leden, lief en leed vergeet zij hier. Ze stapt, hinkt, draait, tipdanst, waait vederlicht het stof van de straat. Al wat zwaar ademt dieper in het wier, zwiert ze uit zichzelf de ruimte in. Ruimt zo ook plaats voor een dans binnenin.

Vanessa Daniëls
15 0

Lachend limerickje

Herman, een man van tachtig uit Gent, was een trotse en goedlachse vent. Lachen was zijn lange leven, zijn broek ging er zelfs van kleven. Herman was immers incontinent.

Lennart Stein
26 0

Wie M is?

Wie M is? M lachteen puinhoopgestolde zuchtensemper crescendo. 'Hahaha' klinkt het! M braaktlicentieusbalsturigeonomatopeeën. 'Hihihi' luidt het! M hanteertlasciefsnerpendzijn middenrif. 'Hohoho' klatert het! M kucht rul zanddondert blikkenrammelt vuisten. M rijgt ademtochtenals snijwerktuigenaan elkaar. M plet empathiebesnijdt temperamentin optima forma. M is een vormgevermet lillend oog enschuin penseel. Over M oordeelt men niet. Dat is M niet waard en hem niets. Dát is M.

F&D
22 0

Hersencellen

Pas als de stilteDe ruimte vultHet duisterZich tussen mijn oren nestelt Dan komen de dromenBeleef ik andere levensBezoek ik dimensiesEn vergeet ik alles bij mijn ontwaking Maar kleine flardenGevangen in mijn hersencellenKomen soms terug naar het oppervlakEn laten mij dagdromen over hun betekenis

smis
8 0

Onschuldige meisjes

Onschuldige meisjes lachen zachtjes giegelen verlegen  krijgen schaamrood door het geluid dat ze creeëren   Onschuldige meisjes zijn klein en fijn zitten op een stoel en verdwijnen zijn zo licht dat ze weg vliegen   Onschuldige meisjes zijn prinsesjes prinsesjes die gered worden door prinsen sterke prinsen   Stoeren mannen houden van onschuldige meisjes Hun lach, hun schaamrood, hun fijnheid   Stoeren mannen houden van onschuldige meisjes Hun zwakte, hun minderwaardigheid, hun onderdanigheid   Stoeren mannen houden van onschuldige meisjes Ik wil geen onschuldig meisje zijn 

Flo
29 2

Titelloos

Ik wandel de kreek in. Ik weet: het is ongebruikelijk. Maar ik wandel de kreek in. Het is mij niet verboden. Ik doe dit omdat ik dit kan.   Ik passeer de reiger, de rietgors, de roerdomp en de ral. Zij vinden het ongewoon maar ik laat hen ongedeerd. Het riet snijdt mij zonder dat ik het iets heb misdaan.   Er staat veel volk op de dijk. Ik sta te kijk. Waarom kan iedereen niet gewoon naar de waterspiegel staren, en naar de wilgen langs de oever, net als altijd, alsof ik er niet was.   Langzaam ga ik onder. Niemand komt mij achterna, niemand roept, niemand gaat weg.   Dit is een dag zoals alle vorige. En een dag zoals alle volgende. Ik hou van deze plek. Het water staat mij beeldig.

Koen Van de Wiele
9 1

Als het buiten giet

ze vraagt me somswaarom ik zelden nog huilwaarom geen traan me verlaatmaar ik maak er geen woorden meer aan vuil wat zou ik moeten zeggende wereld huilt al genoegik weet niet of ik het uit kan leggenzonder dat ik de daad bij de woorden voeg Maar als het buiten gietvoel ik de pijn van volwassen zijnen verdrink ik in mijn verdriettot de volgende zonneschijn

smis
8 1

Grazend hert

Grazend hertEen schoonheid in de schemerIk mocht je beglurenEen moment dat eeuwig mocht duren Ongestoord ging je je gangDe dans van de natuurOp het ritme van ritselende bladerenEen spektakel van emoties Je hebt me nooit gezienMaar je blijft dartelenDoorheen mijn gedachtenTot dagen verder

smis
3 0

Ons bestaan

  Geboren onder dezelfde zon vallen we met de maan in slaap. Murmelen allemaal eigen dromen ons vertrouwd, een lied zonder taal. Om dan telkens te ontwaken voor nieuwe avonturen. Klaar voor de hoofdrol op een nieuwe dag, opwindend als een gestolen kus of een verboden blik. Soms dralend en bedelend om meer tijd, dan weer in allerijl van de ene kant naar de ander. Er is met zekerheid een beginpunt en eindpunt. Net als in het alfabet van A tot Z gerangschikt. Alles voor ons uitgestippeld door het lot. Met elke adem een stap in de verdere leven blazend. Een halte tussen verschillende ritten door. Zoals gewoon met een boek genesteld in de zetel. In jezelf verdwijnend of net anderen ontdekkend. Soms verloren in treinwagons en volledig ontspoord, uitstappen in niemandsland en toch geborgen. Vertrouwend op de innerlijke kompas, een lichaam volledig in balans met de ziel. Verkruimelde zorgen achtergelaten in bossen. Weggespoeld door regen gedragen op wolken. Wetende dat de wind hersenspinsels verwaaid. Rust brengt waar nodig in ons bestaan.  

Nerkiz Sahin
0 0

Met jou

Elke avond lig ik dan in foetus houdingAfwachtendJouw navelstreng is steeds verbondenOnlosmakelijkNauw in contact met je ziel herbeleef ikMomenten Luisterend naar jouw ritme die klopt in mijn hartEeuwigdurendJe lievelingsbeertje in mijn armen koesterend Onafscheidelijk Zoals de zon en de maan die elkaar aantrekken Onlosmakelijk Maar in verschillende banen ronddraaiend Onvermijdelijk Zoals jouw heengaan van deze bestaan    

Nerkiz Sahin
1 0
Laad meer ...