Lezen

Rendez-vous met Parijs

Paris, ma belle        je weet me te lokken      Hôtel littéraire Arthur Rimbaud      le sourire Mona Lisa in het Louvre      het uitzicht op de Eiffeltoren      de kunst van de Triomfboog       de eethuisjes waar de wereld kookt        laat me proeven van      Montmarte en de Sacré-Coeur      de Jardin du Luxembourg      waar verzen open bloeien      zoals bloesems in de lente       de Champs-Élysées      waar geluiden smelten      zoals marshmallows op de grill        elke stap lonkt naar      een date met jou      encore et encore   Paris, ma belle      de schone onder de schonen

Fatiha Berrazi
22 2

Het geheim

Opa schudt de sneeuw van zijn schouders. Hij heeft net een sneeuwbal tegen het hoofd gekregen bij het sleeën. Als trekpaard van dienst is het zwoegen met vijf kleinkinderen op de slee. Dit is de derde generatie die geniet van het glijtuig dat zijn vader ooit eigenhandig vervaardigde voor de kinderen. Het is meer dan anderhalve meter lang en de dunne ijzeren staven glijden en snijden gezwind door de verse sneeuw. Bij de knetterende houtkorf op het overdekte terras zet oma chocolademelk klaar. De laarsjes gaan uit en de wollen sokken met wintertaferelen verzamelen rond het vuur. De jongste kruipt bij grootvader op de schoot: “Opa, ga je nu een verhaal vertellen? Of iets over sprookjes.” “Jullie weten hoe wij in de zomer naar de Efteling gingen. Die bestond toen precies zeventig jaar. De eerste keer dat ik er kwam, was ik twaalf. Dat weet ik omdat Holle Bolle Gijs, de wereldberoemde papierverslinder er toen al stond en die was er voor het eerst in 1959.““Ben jij echt al zo oud, opa? Welke sprookjes waren er toen in het Sprookjesbos?”“Ik herinner mij Doornroosje, Sneeuwwitje, De Kikkerkoning, De Chinese Nachtegaal en Vrouw Holle. Ook de kabouter met zijn ‘kleine boodschap’ was er reeds.”“Wie vond jij toen de leukste of de engste figuur?”“Die Langnek uit het sprookje ‘De zes dienaren’ vond ik een beetje griezelig met zijn grote ogen en zijn ellenlange nek. Het grappigst  waren de onzichtbare kleren van de Keizer. Er hing gewoon een lege kapstok in een glazen vitrine.”“Maar wie had je het liefst, opa?”“Ik zal jullie een geheimpje verklappen. Met mijn beste vriend stond ik onderaan de trappen van het grote kasteel van Doornroosje. Wij hadden ieder een stok gezocht die dienst deed als zwaard. Door de ingebeelde doornenstruiken baanden wij ons een weg naar de top van de berg waarop het slot staat. Wij hakten er op los. Boven lieten wij van pure verbazing onze zwaarden op de grond vallen. Onze monden vielen open want daar lag een beeldschone prinses te slapen met lange gouden haren. ““Heb je haar gekust, opa?”“Neen, dat kon niet, want ze lag achter een glazen wand. Maar ze was niet dood. Haar borst ging op en neer. Als je heel stil was, kon je haar horen ademen.”“Wauw, opa, hoe cool is dat. Maar wat was dan jouw geheimpje?”“Jullie mogen niets aan oma zeggen, maar ik was toen erg verliefd op Doornroosje.”“Maar ze is nooit wakker geworden, want ik denk dat ze nu nog ligt te slapen”, grapt de oudste van de jonge bende.“Haha, dat klopt. Gelukkig heb ik veel later oma leren kennen en zij had dan wel geen goudblonde haren maar wel ravenzwarte, net als Sneeuwwitje.”De jongste kijkt opa diep in de ogen, springt van zijn schoot en rent binnen: “Oma…!”

Vic de Bourg
14 3

In de tunnel

beweging en stilstand zijn ongrijpbaar tijdens de rit probeer ik een brug te slaan tussen de wereld van de levenden, stervenden, doden   ik mijmer, verdwaal, vloek, schrap, lach schrijf en herschrijf mijn verhaal in mondjesmaat   volgens Salvador Dali is elk afscheid de geboorte van souvenirs en volgens Johann Wolfgang von Goethe kwijnen deze weg zodra de belangstelling verdwijnt  volgens mezelf wil ik worden veelzijdig als de eerste en laatste aanraking

Fatiha Berrazi
17 0

De kers op de taart

ze hengelt naar ikigai de ontbrekende laag nagellak  een korst oud geluk als enig spoor om weer een crisis te ontlopen haar voeten kruisen de toegangspoort naar Hygge de puzzelstukjes klikken in elkaar

Fatiha Berrazi
34 1

Onbevreesd

Als straks het oude jaar de poorten voorgoed sluit, torenklokken luid de klepels slaan, echoënd de nagalm der waan, laat dan alle ballast rusten, doe de deur der demonen dicht, gun jezelf een reine ziel, open je hart voor hoop en licht, stap het nieuwe onbevreesd tegemoet, heb vertrouwen, inspiratie en moed.

Sabine M.
20 4

Winterzon

Warme winterzon, werp je gloed, verlicht kortstondig het gemoed.  Laat de wind ruisen in haar en hoofd, gedachten die bruisen stilletjes verdoofd.  Ontwar de knoop in maag en buik, sprankeltje hoop dat stilaan ontluikt.  Zachte winterster, schijn je straal, verlicht van ver alle pijn en kwaal.    (deelname wedstrijd 'UNIK POWETIK!' (Buurthuis Unik))

Sabine M.
13 2

Los

Wil je je ontwarren van navelstreng Bevraag dan je afhankelijkheid Begraaf haar Alleen   Wij hebben ouderdom nodig om glashelder te ontwaken uit vale dwaasheid   Wij hebben moeder broodnodig om geestelijke ontreddering te bergen   Kleed je met het gezicht  dat je verwekte Spit Graaf  Aanhoor Dwars door dromen door   Hervorm je roerende dood Word de bron vol lichte verbinding

Sepschrift
8 0

Opgeruimd

Hoe gezellig ik het ook vind in huis, ik kan niet wachten om de kerstspullen weer op te ruimen en naar zolder te brengen als de feestdagen voorbij zijn. Opruimen, heerlijk. Over tot de orde van de dag.  Want waar ik nooit bij stil heb gestaan, is hoe die stomme kerstreclames binnen kunnen komen. Al die supermarkten die je vertellen dat je gezellig samen met je geliefden moet eten met kerst. Dit jaar was er zelfs een reclame die riep “liefste ik kan je niet missen”. Het klinkt als een hele foute smartlap maar toch voelt het weer als een tik. Daar kunnen die mensen niks aan doen hoor, ik heb er zelf ook nooit bij nagedacht. Maar je wordt iedere keer weer met je neus op de feiten gedrukt. En er is geen ontkomen aan, je kunt geen zender kiezen of ze komen voorbij. Op de radio is het zo mogelijk nog erger, overal schallen de kerstliedjes door de ether. Driving home for Christmas, huhuh. Nee, het is prima zo. Nog even alle nieuwjaarsrecepties doorstaan en dan kunnen we weer verder. Het lijkt zelfs of de dagen dan zichtbaar weer wat langer worden. Maar dat kan natuurlijk ook idee zijn. Of wishful thinking, wie weet. Het maakt me niks uit. Ze worden in ieder geval niet korter. Een nieuw jaar, nieuwe ervaringen en nieuwe herinneringen.  Goede voornemens heb ik ook dit jaar weer niet gemaakt. Ik moet dan altijd denken aan de Loesje-spreuk, “Begon de dag met tien goede voornemens. Ze zijn nu al op.” Ik denk dat ik het komende jaar ga wennen aan dingen doen zonder daarbij af te stemmen. Toen ik met mijn maatje was, deden we dingen samen. En dan hou je toch rekening met de ander. Dat gaf niet, dat was fijn, dat zou ik heel graag nog willen doen, maar nu is dat niet meer. Afgelopen jaar ben ik geloof ik meer bezig geweest met overleven en proberen alles zo goed mogelijk op de rit te krijgen. Nu zie ik het jaar met wat meer vertrouwen tegemoet. Oh zeker, er zullen moeilijke momenten genoeg komen. Waarschijnlijk ook op momenten dat ik er niet op beducht ben. En dan zullen er ook best wel tranen zijn. Maar toch, ik denk wel dat ik het kan.                  

Machteld
12 0

Eindelijk

Eindelijk; het is gezegd. Ik ga bij je weg. De manier waarop ik het je vertelde is geen doen. Daar ben je nu nog niet mee bezig, maar binnenkort en voor lange tijd zie ik het je vertellen op café met ogen en mond wijd open om het op te blazen bij je vrienden en je vuisten op tafel daverend dat het bier uit de glazen klutst.  Als weerwoord op de roddels die mij te beurt zullen vallen zal ik zeggen dat er geen goed moment is om zoiets te doen. Dat geloof ik natuurlijk zelf niet. Je nodigt iemand uit tot een gesprek hiervoor en je vertelt het voluit, zonder omwegen en zonder verbloeming, doch met enig medeleven voor de pijn die je veroorzaakt. Dat weet ik zonder medicatie ook wel. Maar om duidelijk te maken dat ik gek word bij jou kon een rechtschapen gesprek geen duiding brengen. Mensen geloven geen woorden tot er strijdlustige emoties uit barsten. Zelfs jij niet.  Dat ik tot het einde der tijden de grootste liefde voor je zal hebben, heb ik ook niet gezegd. Je zou niet begrijpen dat ik toch bij je weg moet.  Ik had tien jaar eerder al bij je weg kunnen gaan om dezelfde reden. Maar ik was zo moe, en ik kon even goed bij jou de roes van mijn leven uitslapen. Jij leek sowieso al altijd ergens van te moeten bekomen.  Nu zit ik hier opgesloten in kamer 403, met een helder uitzicht over alles waar ik altijd had kunnen zijn, maar blind voor was door jou. Ik heb altijd mijn rug gekeerd naar alles wat binnen handbereik was, om mijn focus op ons te richten. Ik wil leren wat het is om alleen te zijn. Om te moeten zoeken en de dingen rond mij te zien. Ze moeten mij zeggen wie ik ben. Of wie ik was, voor ik jou was.   

Fanny Wildemeersch
51 1

Milky Chance

net zoals je tragiek aan zoveel kleine dingen kan herkennen, herken je geluk aan het heen en weer gewieg op Milky Chance, alsof dat je geen energie meer kost 'When we were youngsters...' ik mis je zo even rustig mee gedragen worden op dat gevoel, die moment uitzitten, en daarna terug de realiteit in ik heb ook betere dagen dan gewoon slecht toen we nog gebonden waren aan 4 muren en elkaar, hingen wij aan een dun draadje in de kamer te bengelen, steeds schommelend, soms botsend tegen elkaar ik zet het nummer op repeat alsof ik poëzie echt zie als remedie die geschreven wordt op één en hetzelfde nummer, om het aura niet te verstoren nu zijn we gevuld met een onverhoopt verlangen: het komt wel goed met ons je merkt het aan het kleine tragiekje dat niet zo veel meer uitmaakt in het grotere plaatje  jij was letterlijk mijn one shot at glory het gaat wel lukken de wanhoop te overwinnen, als ik de opeenstapeling van momenten die mijn leven is geworden, blijf bestrijden de cognitief therapeutische relatie die ik met mezelf heb de lukrake vertegenwoordiging van Dries in zijn eigen teksten de bewondering die ik hanteer voor jou allemaal zijn het tekens van beterschap

Dries Verhaegen
33 1

Verdwaal - privileges

'Verdwaal je mee in een wereld op zijn kop?' Met enige tegenzin ga je mee op pad. Met nu en dan een stop om de vergezichten te bewonderen en dan bedenk je je met een tedere zucht 'deze wereld kan ook o' zo mooi zijn'. Tot je het hoort donderen en plotsklap voel je het gieren doorheen jouw tengere lijf: al die reeds opgestapelde pijn. Uit de hemel valt tergend traag haast liefkozende, plakkende regen totdat ook die donkere regenwolken wegtrekken. Het valt dan toch niet allemaal tegen! Een regenboog kleurt de hemel en weg zijn we, swingend en fluitend op onze avonturen: 'jij, ik = wij, en backpacken'.    

Zonsondergangdromen
11 0

In een winter

In een winter die geen winter was, verstond zij de kunst om met uitgestreken pollepels de uitgestorven straat af te lopen in draf. Zij droeg geen mantel, zelfs geen cape om de schouders. Want zij gloeide innerlijk van de opgestapelde warmte in haar lijf.  Toen televisie al lang uitgevonden was, ontdekte ze met de verdeling van soepkommen het nut van buiten rond te hossen. Ze voelde geen kou, want het was een warme winter. En rondhossen buiten deed ze voortaan ook zonder soep, want het licht van de enige lantaarn in de straat volstond om het balletje in het duister op te werpen en Toby de hond holde er al achteraan. Ook hij hield van hossen op straat.

HildeA
12 1

Als de bel rinkelt

Het springtouw hyperventileert grootse sprongen in Guinness World Records   De leren bal dribbelt sjotten in peace en love   De knikkers rollen uit broekzakken over de koer alle hoekjes verkennen   De dinokoekjes glijden in hongerige magen sneller als op de glijbaan   De kleuterjuf troost, knuffelt en lacht brainstormt met de meester van de derde klas

Fatiha Berrazi
27 1

Nest

Voor het lijsternest, een plukje poezenwarmte. Als ze eens wist...

Sarah
17 1

Die stille nacht

‘Vaarwel, Emiel, ik ga nu dood. Het is hard te sterven als de lente komt, maar ik  ga in vrede, heb geen nood.’De onlangs overleden Vlaamse kleinkunstenaar Will Ferdy zong deze woorden in zijn lied ‘De stervende’, een vertaling van het chanson ‘Le Moribond’ van zijn beroemde landgenoot Jacques Brel. ‘Onze pa’ hield van muziek, alle muziek. Zelf besefte hij amper welke schat aan kennis en waarden hij hierdoor, voor het leven, aan zijn kinderen doorgaf.Kinderliedjes, negro-spirituals, marsmuziek, operette aria’s, straatairtjes, levensliederen, Duitse schlagers, Franse chansons, Amerikaanse crooners, Engelse folksongs, Nederlandse en Vlaamse kleinkunst, opera, jazz, noem maar op, alles kwam aan bod.Hij speelde zelf piano en kon een deuntje dat hij net gehoord had in een mum van tijd naspelen. Met zijn kinderen op of aan de arm stapte hij rond bij het zingen van vrolijke marsmuziek. Menig kleinkind viel, onder het neuriën, in zijn sterke armen vredig in slaap.Voor dag en dauw trok hij meer dan veertig lange jaren naar zijn werk als fabrieksarbeider. Als manusje van alles ging hij na zijn dagtaak en in de weekends nog aan de slag om wat bij te verdienen of een of ander goed doel te steunen.Zijn zachtaardigheid en hulpvaardigheid werd legendarisch, maar hij bleef zijn simpele zelf. Tijdens een stille nacht, op een drieëntwintigste december, veertig jaar geleden stierf vader een zachte dood. Hij ging in vrede. Hij was een eenvoudige man, maar op zijn uitvaart was geen stoel meer vrij in de immense kerk en een grote menigte volgde rechtstaand de dienst. Nadien kreeg de familie van menigeen te horen dat er zelden zo een mooi afscheid van iemand werd genomen en wat een prachtige muziek …

Vic de Bourg
15 3

Nieuwpoort

Zee wemelt zich in zon zo makkelijk als ademaanslag  op een raam verdwijnt   Horizon dekt minzaam haar klamme handen onder, vormt een purperrood vangnet voor avond   Horden regen vallen  raadselachtig traag op haar blauwzwarte  gelaat   Morgen zal de ochtend zich weer waardig gedragen, maar vannacht  zal wetenschap  even  geen tijd meer tellen   en   horen, zien en spreken wij,   het onuitgesprokene.

Sepschrift
5 0

de rehab ziet er zo uit

zonder al te veel nadenken, wordt de tekst toch alweer aangemaakt in de nog beschikbare headspace je wil beginnen met een gevoel & een gevoel dat me nauw aan het hart ligt is Coldplay muziek die ik meestal niet goed vind, komt ook van Coldplay koester je het wat te veel, en het wordt je dood koester je wat je te veel wordt, en het wordt al snel een obsessie beiden zijn onontkomelijk en als ik toch getroffen moet worden, waarom niet nu? maar de wereld staat niet stil - ze staat in feite nooit stil rondom je gekrijs van mensen gedreun van machines de wereld in vuur en vlam en actief wat is de volgende fase? de rehab is nooit eindig ik bevind me voor, in en na de rehab de grot van Plato maar dan van Dries de matrix van mijn eigen bestaan - waar ik in vastzit - moeten uitleggen aan de therapeut ik word gek van het onvermogen te kunnen bestaan maar dat maakt het net moeilijker ik wil iets voelen dat permanent energiek is zo gek lijkt me dat verlangen naar gedrevenheid nog niet daarom is 'het' wat het zichzelf aandoet net daarom stel je voor niet meer zomaar - alsof dat gratis is - op pauze te duwen pijn in hartstreek maar dan continu en prangend heel de tijd herrie daarom, een streepje muziek om de pijn te verzachten, en om iets dat toch al verdergezet wordt, te voorkomen het gedicht heet niet Coldplay het gebruikt Coldplay het is geschreven via een Dries die toekijkt en wacht op de juiste toonaard om te kunnen zeggen het is genoeg geweest om altijd maar weer opnieuw te kunnen beginnen

Dries Verhaegen
61 2

Smaakbommetjes

Specerijen die Kawtar koestert Anijszaad, cayennepeper, garam masala, gember, kaneel, kardemom, kerriepoeder, komijn, kruidnagel, kurkuma, nootmuskaat, ras el hanout en saffraan Garam masala, kardemom en kerrie doen haar dromen van kip tikka masala, samosa, chutney en saffraankleurige sari’s. De Happy Boeddha op het bijzettafeltje kijkt haar vragend aan. Ze voelt het kriebelen, de behoefte om Indië te verkennen in de herfst.   Kawtar's herfstfavorieten Het onzichtbaar verglijden van de Tijd die nooit maalt om wat voorbij is De oren spitsen bij het gekibbel van de eekhoorns in het Hallerbos Zich laten betoveren door het lichtspel tussen de kastanjebomen Spinnenwebben fotograferen Oesterzwammen plukken voor de soep Pindaslingers rijgen Zich onderdompelen in de magie van kortverhalen bij kaarslicht Dampende anijsmelk met honing slurpen   Gember, kruidnagel en nootmuskaat katapulteren haar naar de gezellige winteravonden als jong meisje omringd door de knisperende vlammen in de open haard. Terwijl de regen nu gezapig tegen de ramen tikt, nestelt ze zich in de schommelstoel, geborgen in de ruitjesplaid die ze ooit cadeau kreeg van Rabia, haar ma. Geurige kruidenthee en appeltaart vullen de woonkamer met kaneelaroma. Neus en maag snakken naar couscous met een extra dosis kaneel, poedersuiker, zoete ajuinen en gedroogde rozijnen. Energiek gaat ze op jacht naar de ingrediënten. En terwijl ze met haar vingers over het griesmeel rolt, mist ze haar.   Herinneringen aan Rabia De groene foulard gedrapeerd rond haar frêle schouders De afternoon tea met verse muntthee en amandelkoekjes De wandelingen in de rolstoel na het middagdutje Haar afkeer van sneeuw, vergeetmomentjes, afbrekende botten, groene vingers, nuchtere  adviezen en ongelovige blik wanneer Kawtar dingen vertelde die niet pasten in haar universum Hun koppige gesprekken en de vrije lach om onbenulligheden die nog nazinderen   Terwijl de couscous gaar stoomt, vist Kawtar een notitieboekje uit de keukenla. Dankbaarheid vloeit over in verzen die ze opdraagt aan deze bijzondere vrouw die de  strijd verloor in het najaar.

Fatiha Berrazi
19 1

moederdam

er komen barsten in de moederdam het water meandert doorheen de vlakte zoekt zich een weg naar zee   de zee waar zij mij het leven schonk het warme zand waar ik naast haar met de schelpjes speelde   wist ik veel dat ze mij verlaten zou hoe hard dit snijden zou de dam die ik bouwde was slechts een ontwerp het zandkasteel werd een fort toen het gebeurde   nu de zee zich langzaam terugtrekt en de vlakte wordt hersteld schrijf ik haar naam in het zand ik huil mijn gemis in de wind  

Marie-Anne
3 0

Kijk eens wie hier is 

‘Kijk eens wie hier is,’ riep opa enthousiast. Zoals elke woensdagmiddag had hij me opgehaald van school. We waren net bij hem thuis aangekomen. Lachend liep ik de woonkamer binnen, recht in oma’s armen. Ik was zes jaar.  ‘Kijk eens wie hier is.’ Het is het mooiste dat iemand ooit over me heeft gezegd. Dat kleine, lieve zinnetje erkende mijn hele bestaan. Opa zag me en bevestigde dat ik er mocht zijn. Hij was er zelfs blij om. Zo blij dat hij het met zijn geliefde wilde delen. Want hij riep het tegen oma, niet tegen mij.  Ondertussen zijn we meer dan dertig jaar verder. Ik ben er nog steeds. Opa niet. In mijn hoofd hoor ik elke ochtend zijn stem: ‘Kijk eens wie hier is!’ Dat is genoeg om de dag tegemoet te treden.  

Amanda Bos
29 4
Laad meer ...