Lezen

gedicht

pen gepend geopend gedicht

saskia van laere
25 0

storm

gevangen in gierende golven gil en bonk en kolk ik met je mee boven een dreigende diepte scheur jij ons zinkend schip in twee   dreunend slaan onze lijven op het water ik worstel en beuk tegen het gevaar de wind trekt wervelend aan jouw kluwen en rukt ons ruw uit elkaar

marmerpiek
7 0

bijna nacht in mei

de jongen was dringend  toe aan slaap, sloop met een roodborstje en gereedschap de trap op  geen nachtrust voor zijn klare plan   de vader luisterde in een droom naar de radio de deur ging geleidelijk open de hand ging op als geen zon ooit deed het bijltje kwam neer iedereen in huis was doof en blind    de jongen liet de vader achter liep de trap af, beide handen leeg hij sloot de radio aan op het lamento van wat het roodborstje losliet de vader vasthield      

Ingrid Strobbe
7 0

Bliksem

Zo helder en zo klaar als de nacht waarin jij bij haar binnenging vormen jouw laatste leugens felgekleurde bliksemschichten  aan mijn donkere hemel.   Ik tel de afstand tot de donder na de laatste lichtflits zodat ik kan anticiperen op de trefzekere genadeslag.   éénentwintig éénentwintig éénentwintig dichterbij afgrijselijk nabij.   De regen klettert diepe wonden in haar onverzorgde voortuin striemen mijn gebogen rug daar waar jij me ooit zacht kuste.   De verse bliksem licht mij bij terwijl ik pruts aan het slot van de deur van bedrogen nachten. Door de mond van haar brievenbus zie ik jouw zwarte schoenen staan.   Op mijn knieën bid ik tot god om mij vanuit de hel te treffen met scherpe bliksempijlen zodat ik sterf hier op haar pad.   Bij het vroege ochtendlicht wanneer je haar tot snel ziens kust, zij jou nog een keer op je gespleten hart drukt mij van jullie te vertellen, vind je mij in het dampend gras.   Mijn opengesperde ogen in mijn verkoolde gezicht zullen jouw spiegels zijn wanneer het te laat is voor de waarheid.  

Susanna
17 1

20190918_003_P41

Ik weet waarom. Het lukt niet. Moet ik mijn trucje uitproberen? Laatste alcohol: 17.15. Ik eet een Luikse wafel. Zinloze dag. Ik drink Cola die smaakt naar stout. In bed schrijf ik een gedicht. Ik tel de doden.

Casper Hoogenboezem
46 0
Tip

NOOIT

  Vanmorgen werd ik wakker. ‘Goddank,’ dacht ik. Toch verdronk een onmetelijke wanhoop mijn ziel. Het zal tien voor zeven zijn.   Ik voelde me een driejarig kind. Het was koud in de keuken.   Leve de fanfare! In wanorde wankelen de golven. Veel kabaal. Ik zou exact weten, maar zonder drift of verlangen. Er staat me een bepaald doel voor ogen: Volmaaktheid.   Mijn verstand was gelukkig. Onheil flonkerde terzijde de ramp. In haar zegen was het stil geworden.   De gehele nacht, chaotisch zwart, staat onder water. “Nooit,” mompelde ze.

Casper Hoogenboezem
76 1

Van hieruit bij je

heb je daar woorden voor? wat zou je stilte zeggen, als ze jouw stem had?   je mag kiezenwat je vertelt   wat zou er gebeurenals we datgene wat je gemist hebt hier voor jou zouden plaatsenheb je daar woorden voor?   ja.   ze zijn:ik wil je kennenmaar je bent al gestorveneen jaar geledenzag ik je slapenvoor de eerste keer in mijn leven geloof ikzag ik jou slapenzou ik over jou wakenuren zat ik bij je, tekende bloemende berken buiten kregen gele bladerengoud, zei jetoen je wakker werdzijn er nog duizend mooie dingen gebeurd   we hebben tranen gekregenwe hebben er niet altijdmaar we hebben er wel gekregenik stak een kaars aande kaars die ik op je kamer wilde laten branden telkens ik bij je waszo kon je zien dat we bij elkaar waren geweestde verpleegster zei voor de veiligheid geen vuur, de rest ben ik vergetenik nam ze mee naar huis en schreef jou: ze brandt, ik ben van hieruit bij jeje schreef terug dat dat goed was   telkens ik de kaars uitblieszag ik de mooiste dansde vrij vloeiende vormen van de rook, bewegingen die onze zielons lijf wenst in dit leven   gouden bladeren vielen van de bomenjij was onderweg, wij waren bij jehet was de tweede keer dat ik je zag slapen – zag ik de mooiste dansje laatste adem hangt hier nog ergens in de luchtje bent al gestorvenmaar ik wil je kennen, mama   dat kanhet volle leven, mocht ik leren, is intens, met inbegrip van de doodimmensons hart kan veelen ik moet niet alles doen wat mijn hart kanmaar ik ga doen wat mijn hart zegthet zou goed kunnen zijner zullen nog duizend mooie dingen gebeuren   het zou goed kunnen zijngoud, zei je

Jill Marchant
14 1

Het gewicht van licht

ik ben net gelandin de gouden hand van de aarde   ooit te vroeg geborenmet wakkere ogennu op tijd, hierouder dan geschat   ik adem mijn longen volde lucht die ik daar verzamelis de lucht waarin we samen levenonder en boven de hemel   ik ben meegekomen met de windeen licht gewichtmet smalle vingersglip erdoor, dank voor je bezoeksmalle takken, straks waai ik weernaar elders maar ik wortelde boom die ik wil zijngroeit terug naar boven   het licht dat wij verzamelenis het licht waarin we samen levenonder en boven de hemel

Jill Marchant
23 0

Heliocentrisme

het is de eerste ochtendvan de wereld   de schaduw van de aarde ligt op de lucht   was vandaag dan niet de moeitedat je gisteren al dood ging   ik weet weer wat ik hebrouw was het tegenovergestelde daarvanik heb geleerd te leven zondernu wil ik opnieuw leven meteen hele dag vindt plaats en dit beseffen is alles wat ik doe vandaag   afscheid nemen gebeurt zoals een zonsondergangsoms zie ik het toevallig en onvergetelijksoms zoek ik het moedwillig opsommige avonden vergeet ik hetof sluit ik mijn ogen, clair obscurandere avonden volg ik de lichtsnelheid per millimeterben ik een zonnebloem, word ik bewogen in al mijn zadendoor de zon die in wezen nooit ondergaatwe zeggen dat wel maar het is niet waarwij zijn het die draaien met de windsoms zagen we dezelfde dingen, mama, papa, en soms zagen we dezelfde dingen anders   afscheid nemen gebeurteen hele dag vindt plaatsmijn eerste verjaardag zonder julliede aarde gaat een beetje onderdraaien rond de zon is alles wat ik doe vandaag

Jill Marchant
12 1

Magasin du coin

'bonjour et bonsoir' zegt hijterwijl hij de blauwe bakken binnenhaalton prépare la journée de demain   we weten verder niets van elkaars dagen of de avond al begonnen isenkel dat de laatste zon uit de Rue Vanderstichelen vertrektdat ik er graag ben en in gesprek geraakmet een oude man die vertelt dat hij hier nooit komtdezelfde man die bij het buitengaan met zijn zak olijven 'à la prochaine' zwaaitdat hij dus op een dag terugkomt'parce que c'est un magasin gentil ici'   que c'est vraide commerçanten zeggen dat ze buiten over mijn fiets zullen wakendat ik op hen kan rekenendat ze kleingeld zullen bijpassen mocht ik ooit tekort komenvoor mijn vijf kilo cacahuètesdat dat veel is'we weten ook dat je ze uitdeelt, viens, schep nog een handvol bij'en elke keer vragen ze wie deze keer de gelukkigen zijn   ze doen me twijfelen, terloopsin de magasin du coinover mijn voorliefdevoor onuitgesproken woordenover het genoegover bonjour of bonsoirover wie de gelukkigen zijn   er circuleren cacahuètes door de stadwe stapelen blauwe bakkenvoorliefdes en à la prochaines op elkaar'ce que t'as eu, t'as euet ce que t'as eu, tu as pour toujours'genoegens sur des coinspréparations pour demain

Jill Marchant
12 0

In de seringen

de seringen komen stilaan in bloeimaar jij bent er niet om het aan te vertellen   om me te zeggenik heb het gezienen aan jou gedachtaan toen je net geboren wasen dan stilleraan hoe je vader met een bos seringen uit de tuin - mauve et blanc -ons voor de eerste keer zag   en dan zou ik willen dat je zou zeggenje kwam vroeg, het was nipt, maar ik zou je niet willen missenlicht bloempluimpje   het was één van de allereerste aroma's die je rookmisschien daarom je lievelingsgeur, Lila?   ja   ik wil jou ook niet missendaarom vertel ik je het je toch, mamade seringen komen stilaan in bloeiik heb het gezien en aan jou gedachtkom jij ook stilaan, na de lange herfst van loslaten, terug?   ja in de seringen

Jill Marchant
21 0
Tip

Wij blijven leven

mijn papa is overlevenzei ik toen ik voor de eerste keer die zinprobeerde uit te sprekenaan de telefoontegen de eerste persoonaan wie ik het zou zeggen   ik had gehooptje levend terug te vinden - wilde ganzen vlogen over, trokken naar het zuiden -    ik wou dat ik je had kunnen verwarmenmet liefde voor je ging   elke theekop die we ontheemden tijdens het legen van je huiswilde ik het liefst in jouw handen leggenopdat jij ze zou aannemen, op de juiste plaats zou terugzetten,wij zouden blijven leven   nu leef je verderin mijik zag je er vanochtend nogje kop thee makener een speculaasje in soppenoverleven

Jill Marchant
109 4

Het is mooier dan dat

de dood is groothet zwarte gat dat ik zie wanneer ik je zoek   tochniemand is ooit minder geworden van stervenzwarte gaten brengen werelden voort   “je mama is aan haar laatste dagen begonnenals ze wil stervendan helpen we haar daarbijhet is genadig”   genadiger had geweest een overlevingskansdat was wat ze wilde   “je mama is gestorven”   maar ze is veel meer dan dathet is mooier dan dat het eerste dier dat ik zag na je dood was een libel, mamanet als bij papatoeval?het is meer dan datalle libellen sterven in de herfst   waar ik je nu voel, jouw nabijheid ervaaris in liefde van het leven   altijdgroene bomenzon, juist daneen dier dat me troosteen glimlach van een medemens die lijkt te wetenhet is mooier dan dat

Jill Marchant
0 0

De intentie telt

elke dag naar mama bellenhad ik maanden geleden op een lijstje geschrevener stonden nog zaken opwaar ik me niet aan heb kunnen houden   lijstjes,intentiesgeconcentreerde verlangenshartzaken die helder aan de oppervlakte opdagen   maar soms belde ik niet   soms belde ik niet omdat ik niet wist wat zeggensoms belde ik niet omdat ik je de dag daarvoor al had gebeldof omdat ik je de dag daarvoor al had gebeld en je eerder snel had afgelegdmisschien paste het niet, was je zwijgzaamhad je pijnsoms belde ik niet omdat ik die dag al zoveel had gepraat met anderendan schaamde ik me 's avonds dat ik wel met hen praatte en niet met jousoms belde ik niet omdat ik had gebeld en je niet opnamsoms belde ik niet omdat ik had gebeld en je had gezegd dat je zou terugbellen maar deed dat niet– ik ook nietsoms belde ik niet omdat jij niet wist wat zeggensoms belden wij niet omdat wij niet wisten wat zeggen   soms belden we wel en wisten we niet wat zeggensoms belden we wel en zeiden wat we niet wisten   soms belde ik niet omdat ik stil een wens maakte:dat de pijn zou zwijgenen ik jou leven kon geven zoals jij ooit mij   ik besluit een nieuw lijstje te makenik noteer: elke dag geloven dat mama kan helenen zet er in eenzelfde adem een vinkje achter

Jill Marchant
13 0

Het licht dat op jou schijnt

ik teken zorgvuldig, vanop afstand, een lijn rond joueen omtrek is beter gezegd, want een synoniem daarvan is 'nabijheid' en dat wil ikhet liefst je bidprent – neen dat is het niet want jij geloofde niet in gebeden maar misschien durf ik niet zeggen wat het eigenlijk gewoon echt is, je doodsprent –je doodsprent is afgebakend en nabijgelijkaardig aan hoe ik de waarheid tracht te vatten   dan teken ik je witte krullenje fier gekruiste armenje stijlvolle brilde paarse zakdoek die een beetje uit je kostuumvestzak stakje strikje glimlachje zag er onvergetelijk goed uittussen iedereen die hoe dan ook mooi was, het was simpelweg een mooie dagop de trouw van je zoon, papa   als laatste teken ik het licht dat op jou scheenhet blijft schijnenen ik blijf kijken uit alle hoeken van de kamernaar je kijkenhelptom jou opnieuw tegen te komenhet is intussen al te lang geledenzo lang duurde de tussentijd nooiteerder   verplaatsen durf ik je doodsprent – nu ik durf zeggen wat het is, wil ik ook vooral zeggen wat ik vind dat het is en dat is boven alles een mooie foto van jou – nietdan ben je weg waar ik je het laatst zag, dat lijkt zo echtdan kom je op een andere plek weer terugen dat weet ik te goed, dat dat niet kan   net zoals wanneer ik je soms nog roep“papa?”alsof je nog terugkomtalsof je er bent, nabij zelfsen elk moment “ja?” kan antwoorden

Jill Marchant
28 0

Zomernachten

vorige keer zei de bediende in het postkantoor dat de zon teveel straaldede keer daarvoor te weinig, nu dat er regen in de lucht hangthet ook altijd iets is en wij pechvogels zijndat het 's nachts mag doen wat het wil,maar nu nog niet want ze moet nog naar huisze vraagt of ik het begrijp   ik zeg dat ik nog naar huis moet,vraag wat zij zou schrijven in een gedicht over de zomerze antwoordt dat ze me wisselvallig vindtik schrijf op een postkaart dat zomernachten mogen doen wat ze willen

Jill Marchant
7 0

De kleine prinses

Er zit een geheimzinnig meisje recht tegenover mij in metro 5 – richting Erasmus.Ze heeft een paraplu op haar schoot liggen en ze houdt hem stevig vast.Ze kijkt door het raam.Haar opa staat naast haar.Zijn arm rust beschermend op de leuning van haar zitplaats.We staan stil in Beekkant. De metro naast ons komt ook tot stilstand.   “Een slang! Die mevrouw houdt een slang vast!”, roept ze luid.Ze wijst naar de metro naast de onze.Verschillende mensen uit onze wagon kijken benieuwd rond.Haar opa fronst.Metro 5 naast ons vertrekt in de andere richting, naar Herrmann Debroux.Zien speelt zich niet af in dezelfde hersendelen als wetenen er volgt zo’n moment waarbij je je afvraagt of wij nu bewegen, of zij.Het is een optische illusie,een waarneming van onze ogen die onze hersenen anders interpreteren.   Ik denk aan ‘De Kleine Prins’.Hij tekende een boa die een olifant had ingeslikten grote mensen zagen er een hoed in.Ik zie nog hoe de vrouw aan de andere kant van het raamhaar sjaal op haar schoot legt, terwijl de metro vertrekt.   Het kleine meisje friemelt aan haar paraplu.Ze kijkt me guitig aan en ik fluister ‘kapoen’ langs mijn glimlach weg.Opa Frons haalt zijn arm van de rugleuning,legt zijn hand op de paraplu en houdt haar tegen.“Niet opendoen”, zegt hij kort “We zijn er bijna. Nog één halte.”Het kleine meisje kijkt heel even erg beteuterd.Daarna kijkt ze me opnieuw met speelse ogen aan.Ze plooit haar dichtgeklapte paraplu voorzichtig een stukje open.En ze toont me – alsof ze me een geheim laat zien –voorzichtig de prent van een prinses.   Ik denk opnieuw aan de kleine prins.Opa Frons zag 'de hoed'. Hij zag een sjaal en een paraplu.Het kleine meisje zag een boa en verbergt in haar regenscherm geheimen.Zij wilde mij per se, met een zekere urgentie zelfs, nog voor ze uit moesten stappen,de verborgen prinses tonen.Dat had haar opa misschien nog niet goed begrepen.Zien speelt zich immers niet af in dezelfde hersendelen als weten.

Jill Marchant
0 0

Diapauze

niemand op het werk weet dat we vanavonddansen als dieren   in een cirkel van verbonden bomenachter onze gesloten ogenopnieuw in stammen leven tijdelijk onderdakonder een open hemelworden we teruggetrild naar onze oorspronkelijkheidkijken nog vluchtig een dagvlinder nazien geveerde antennes en een roltongwensen hem een zomer lang – en herkennen daarin ons verlangen

Jill Marchant
32 0

Maanvuur

voor de avond valt verzamelt de indiaan de hele zon en de volle maan   onderweg zijn de plooien van de bergen vouwenvan vrouwen die naar de wilgenhut wijzen   ze dalen met attente passen de hoogvlakte aftot rond het vuur hun voeten op de aarde staande brandende stenen in hun wezen uit een rode gloed bestaande maanden weer oorspronkelijk uit de rondreis van de maan   de hut vult zich met honing en hymnesvuurstenen sissen onder helend kruidenwatergevlochten wilgentakken houden uitdijende vrouwenlijven bij elkaarze zingen en zweten zich zuiver in de zwarte warmteuit de baarmoeder van de aarde weerklinkt de waarheid van het oude volk   blijven ademen fluistert de indiaantot handen vol aarddraden de open lucht verwelkomen   herboren valt hij bij een smeulend vuur in slaapmet de warme hand van zijn moeder op zijn hart

Jill Marchant
0 1

Wat zie je

beeld je dit even in je wandelt rechtdoor op een smal trottoir en voor jou wandelt ook iemand, recht op je af. de ultieme passen naderen. je kijkt elkaar rechtuit aan.   zij geeft mij het hele voetpaden ik geef haar een spiegelwat je geeftkrijg je terugkarma   we kiezen een kantwe mogen er zijnen zijnrakelingselkaars naastewe zeggen samen merci   we doen wat we kunnenwe zouden zelfs durven stellendat we alles voor elkaar zouden doenwe zijn mensenraken elkaar te vaakalleen maar rakelingsterwijl we doen wat we kunnen maarals we zouden durvenzouden we alles   beeld je dit even in

Jill Marchant
16 0
Laad meer ...