Lezen

Huldiging

op het nieuw pak van een vers kamerlid - een herfstblad plakt

De Laatste Act

De gordijnen zijn neergelaten na de laatste acte. In herinnering de stilte en het onuitgesprokene, graveert de vorm van het woord in een pijl recht naar het hart. Het is een pijn, een verlangen, een innerlijk vuur, kwellend.

Manuela

0 0

Beginnersgeluk - #novembervers2025 (12)

Beginnersgeluk Het kan een verlammend effect hebben Want was als je succeservaring Vooral een uitzondering betrof? Wanneer mag je iets geluk noemen En wanneer wordt het dan een talent? Als de woordenstorm Het overneemt Van de creatieve constipatie En je avonden louter en alleen Bestaan uit woorden zeeën trotseren Als je maar lang genoeg naar een plafond staart Om het gedicht vanzelf naar boven te voelen kruipen Mag je zoiets zeggen Over jezelf dan? Of mag je er alleen Heel stilletjes Van dromen

annakdotes

9 1

winteraura

zo met heel veel mensen opgepakt in een drukke straat draag met tegenzin twee truien een donkere winterjas dikke noorse sokken een sjaal en handschoenen in de zaken van mijn winterjas aai me zo dicht mogelijk aan haar ze blaast wolkjes naar me en lacht ze drinkt glühwijn en heeft een zoete adem vraag of ik haar tong mag proeven ze lacht me weg en gaat bij de andere vrouwen met dampende tasjes staan praten over maagverkleiningen en darmoverbruggingen en diëten die echt helpen onder hun dikke warme winterjassen zitten rubensiaanse winterlijven verstopt blank als de flanken van melkwitte merries riemen trekken striemen hun hun bleke vel zullen gaan rimpelen naar het komende decennium en overbodig flapperen als het laatste wc-papierblaadje dat blijft kleven aan het rolletje

Peter mmm Verreth

2 1

Hart spreuk vier

Koester wat je niet hebt Het kan altijd nog komen

Elle Hart

10 1

Lettergrepenteller #novembervers2025

Vingers boven, vingers bevenIk had weeral een ideeZelden ooit tevreeEén, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven Shit, klopt dat eigenlijk wel?Opnieuw beginnenverzin je zinnenZorg ervoor dat ik goed tel! Blijf in het hierWaarom wou ik schrijven?Mis geen plezier Passie zal me drijvenGeef het een zwierLaat de pas beklijven #novembervers2025

Eden Oscar

6 0

speeltuin

Het is die lauwe warmte van de herfstzon op je rug, die gammele piknibank onder je kont en het kuilen van je voeten in het zand. Het is die pittige gemberthee, de speculooskoekpap, het gejoel, gekeuvel, geschommel, geklim. Het zijn de ganzen die vertrekken, dat zachte klopje op je been. 'Kijk, omie, die volgels vliegen in een Ve.'.

Bertha

2 1

Tip

Hop

Dat mijn oog hier plots op jou valt, hier, op dat zonovergoten Italiaanse landgoed, vol appelbomen. Thuis is het mij nooit overkomen. Wat een plezier. Kleine hop, fraaie vogel. Ik ben er zeer mee ingenomen. 8/11/2025

Sarah

86 1

#novembervers2025

Dag pa,Dag ma, Ik wou jullie niet schrijven, Hoe in deze hel de lijven Soms door de lucht klijven. Onze hoop verzuipt ginder, Waar de herfst overgaat in winter. Dromen aan vrienden en gezin, Voor wie we vechten tot gewin, Verzwelgen in deze waanzin. We liggen al een week aan ’t front Dag en nacht in doorweekte grond. Moeder – ’t is een echt affront. Dit jaar vieren we Kerstmis, Opnieuw in deze uitzichtloze treurnis. Soms wil ik verdwijnen uit dit grauw, Ten hemel gaan met de ochtenddauw. Groet aan elk, die nog om ons maalt.

ADV

5 0

#Novembervers2025 - brief aan de jongen

Dag jongen wiens naam ik vergat, Ik schreef al over jou*,nu richt ik me tot jou, Zouden we elkaar nog herkennen?Niet in fysiek voorkomen, natuurlijk. Zouden we elkaar herkennen in uitstraling? Hoe was het voor jou om verder te groeien? Kon je de pesterijen nog aan? Kon je er aan ontkomen? Kon je je ervan afzonderen en erbovenuit stijgen? Weet je wat ik me nog herinner toen we ademloos aan die muur stonden? We hielden elkaars hand vast. Als troost tegen wantrouwen, angst, teruggetrokkenheid, grijze muis zijn? Ik wil je nu iets vertellen. We vielen op, we waren niet grijs, we gaven niet toe. Ze zagen ons, ze wisten niet hoe met ons, kleurrijke enkelingen, omgaan. We waren niet grijs, ze zouden nooit grijze muizen aankijken, laat staan de moeite nemen om hen te pesten. We waren geen nietsnutten. Ze zagen ons wél. En zij waren banger dan wij van hen. Grote monden die lege woorden roepen. Dát, jongen wiens naam ik vergat, zat in die handdruk. Nu weet ik het weer. Zou ik dat zien als ik je nu zou tegenkomen? Hoe oud we ook zullen worden? AMK * https://azertyfactor.be/tekst-lezen/ik-droomde-van-die-jongen-week-tegen-het-pesten

Anemos

0 1

Brievenpost van Dinges | Aan AI

Geachte dinges Want tja, hoe moet ik u aanspreken? U bent geen mens, maar een machine. Maar we kunnen u niet langer negeren, want u wordt overal ingezet. We spreken tot u zoals we tot een mens spreken. Het is een kwalijke evolutie, als ik me zo mag uitdrukken. George Orwell heeft het allemaal voorspeld. Misschien moet ik hem in het hiernamaals een brief sturen? Zeggen dat het allemaal klopt wat hij 77 jaar geleden heeft geschreven over het uitwissen van de geschiedenis, alternatieve feiten en meer. Zelfs binnen bedrijven of bij de overheid hebt u een functie gekregen. Zoals bij mijn provider. Als ik iets moet weten over de snelheid van mijn internet of waarom de factuur weeral eens is gestegen, kan ik met de AI-assistent spreken. Afijn, spreken is veel gezegd. Soms geven ze u zelfs een naam, waardoor je nog meer de indruk hebt van tegen een echte mens te spreken, in plaats van met een computer. De chatbots heten Eddy of Roger of wat dan ook. Dat maakt het allemaal nog ingewikkelder. Maar hoe is het nu zo gekomen, zal u zich afvragen, waarom ik u deze brief schrijf? Het is Marcel van den Boks in café De Kiezel die de kat de bel aanbond. Jawel, die Marcel met zijn opgerolde broekspijpen. "HAAA, HIER SE, DINGES, GIJ BESTAAT DAN TOCH ECHT. HAHAAHA." Hij riep het heel luid in een vol café toen ik op onze kaartersavond de deur van De Kiezel opende. Het leek dat Marcel weeral eens teveel had gedronken, want hij had zijn broekspijpen al twee keer omgeslagen. Met elke pint rolt hij ze verder omhoog. "Natuurlijk besta ik echt", riposteerde ik meteen. "Hier ben ik toch", waarna ik een zo spontaan mogelijk lachje tevoorschijn toverde. "DAT WEET IK NOG ZO NIET. GE MOET HET ANDERS MAAR EENS AAN EÉÉI AAAI VRAGEN, OF GIJ ECHT BESTAAT, HAHAHA", riep hij lachend door het hele café. Ik liet Marcel voor wat hij was – dat is niet veel – en zette mij aan de kaarterstafel waar Gust en Ömer al hadden plaatsgenomen. “Over wat heeft hij het?”, fluisterde ik. “Wie is Eééi Aaai?” “Dat is een afkorting”, zei Gust. “AI staat voor Artificial Intelligence, of kunstmatige intelligentie. Het is een intelligente toepassing om via de computer van alles op te zoeken, of om iets te maken, een brief op te stellen en wat weet ik allemaal.” Het deed me een belletje rinkelen en Gust liet me een en ander op zijn smartphone zien, waarna ik hem vroeg om toch maar eens aan u te vragen wie Désiré Dinges is. Het antwoord sloeg in het café in als een bom. ‘Het lijkt erop dat Désiré Dinges geen echte persoon is’. Jawel, zo stond het er. Maar het werd nog erger. ‘Désire Dinges is een pseudoniem van een anonieme columnist. Onder deze naam verschijnen er columns. De schrijver stuurt brieven aan verschillende bekende Vlamingen, zoals Tanja Dexters en Gert Verhulst, en geeft zijn mening over de actualiteit of over de persoon in kwestie. Door dit personage wordt de mening van de man in de straat vertegenwoordigd.’ Ik viel bijna van mijn caféstoel. Wablief? Ik? Geen echte persoon? Ik zeg het niet graag, maar Marcel van den Boks had gelijk. Gij beweert potvolkoffie dat ik niet echt besta. Kom maar een keer kijken. Of vraag het aan Gust, Ömer of aan mijn vrouw. In tegenstelling tot u ben ik een manspersoon van vlees, bloed en eigenhandig geschreven epistels. Zeg maar waar ik een kopie van mijn identiteitskaart naartoe kan sturen. Ik ben echt zwaar ontgoocheld. U weet zogezegd alles, maar hier gaat u lelijk in de mist. Over één ding hebt u gelijk. Dat is het stukje over de mening van de man in de straat. Die wordt vandaag de dag nog altijd te zeer geminimaliseerd. Ik voorspel dan ook niet veel goeds. Als mensen iets niet weten en u geeft een fout antwoord, dan zijn we verder van huis. De waarheid is dezer dagen al zo fragiel als een beginnend zwemmer die bij springtij in het water duikt. En er zijn nog van die dinges. Maar u weet wat te doen. Gelieve uw biografische informatie over ondergetekende aan te passen. Ik zal het zelf ook opvolgen. Voor meer informatie over mezelf kan u me vanzelfsprekend altijd contacteren via de redactie. Ondertussen verblijf ik Met de meeste hoogachting Désire Dinges

Désiré Dinges

14 0

Zonder remmen

loopfietsje - nog vóór de helling begint grijpt hij zijn zoon vast

Margaretha Juta

3 0

Requiem - Ter Nagedachtenis

Ter nagedachtenis aan een goede vriend, die bol stond van mooie uitspraken die een kern van waarheid bevatten. Een uitspraak van hem die ik jullie niet wil onthouden en die perfect de tijdsgeest van nu weerspiegelt luidt als volgt: ' Het gedrag van sommige individuen vormt een uitdaging voor het frustratie tolerantieniveau voor onze samenleving.' Koen De Neve °17/4/1981-+20/9/2024 Ik vond dat ik dit moest opschrijven, ter nagedachtenis aan Koen, dat hij nooit vergeten wordt. P. Claes. 2025©

Canniball

6 0

Quote van de Scalle XVI

'Mannen zitten Newtoniaans in elkaar, vrouwen kwantummechanisch' P. Claes aka The Canniball, 2025©

Canniball

4 0

New York New York - #novembervers2025

Ooit was jij een nieuwe desolate stad Nu ben jij licht en chaos en geluid Een doek flatgebouwen die in de touwen tegen de wind in hangt te waaien Met je ramen op een kier ontstof je de hoeken van elke kleine kamer Ook de kakkerlakken zijn er dood gespoten

Geert Herregodts

0 0

Over de regenboog

Augustus 1974 – Zomervakantie in Djemila, een Algerijns bergdorpje net boven de grens met Marokko. Een magisch landschap in rust waar de balkende ezel, blaffende hond en mekkerende geiten ongestoord hun gang gaan. Tussen hen in draaft de negenjarige Kawtar met haar grappig zonnehoedje, lang zwart haar en gebruind gezicht. Haar rozenjurk oogt zomers fris. Van de verzengende hitte, verschroeide aarde en verstikkende wind trekt ze zich niets aan. Een bende slungelige experts in kwajongensstreken, waaronder haar broer Hamza, komt op haar afgelopen. Onbekommerd draait ze haar hoofd opzij. Plop, plop, plop. Kiezeltjes vliegen als vuurwerk door de lucht. Ze kan hen ontwijken, behendig en snel zoals een kameleon van kleur verandert. Dorstig manoeuvreert ze zich op de klamme rug van haar trouwe vriend de ezel. “Hop, hop, lief ezeltje, hop, hop, richting rivier.” Een grote stofwolk spat uiteen in oneindige stofdeeltjes die zich op haar rozenjurk nestelen. Oudere zus Nabila, die de jongens gevolgd is, neemt een foto. Augustus 1975 in speeltuin ’t Mierennest in Vlaanderen – Kawtar is het beu dat zij weer op haar jongste broertje Younes op de schommel moet letten en loopt weg richting zandbak. Haar vader ziet dit, loopt haar woedend achterna en schopt een paar keer genadeloos op haar kont. « Comment oses-tu laisser ton petit frère seul ! » “Auw, auw! Hou op baba, hou op! Waarom altijd ik, en niet Nabila?” Ze struikelt, valt met haar mond op een grote steen en ziet haar rode voortand landen in de zandbak. Haar T-shirt en rok kleuren lichtjes rood. Ze brult van pijn. « Tais-toi et avance ! » Krachtig als een almachtige God sleurt hij haar mee naar hun gammele Peugeot. Haar tienjarige lichaam rilt. Haar maag krimpt ineen. Het afgestreken gezicht van Nabila nestelt zich in haar geheugen. “Heilig boontje”, blaft Kawtar haar toe. “Vraag me nooit meer om voor je te liegen als je ‘s woensdags naar je vriendin gaat in plaats van naar de Arabische les !” September 1976 – “Baba, mag ik naar de tekenles?” “Quoi ?” “Tekenles? Toneel? Piano?, fluistert ze.” Baf, baf! “Arrête avec ces conneries et ce putain de flamand. Tu fais quoi dans le cours d’arabe, parler des garçons ? ”Baba, de academie is toch niet haram! Naar de Chiro mag ik ook al niet. Geen strakke jeans, geen minirok, geen zakgeld …” « Tais-toi et vas aider ta mère avec les affaires de femmes ! » “Maar Nabila, …”. « Tais-toi et prend exemple à ta sœur ! » “Rokkenjager, je moest eens weten wat jouw lieveling allemaal achter jouw rug om doet.” « Quoi ? Tu ne sais pas te taire comme ta mère ? » Rabia, haar lieve mama, opent haar mond, maar krimpt al snel ineen onder de giftige blik van haar man. Nog een blauwe plek wil ze niet; kon ze maar lezen en schrijven. “Wil je dat ik baba verklap wat rokkenjager betekent?”, mengt Nabila zich in het gesprek. Kawtar voelt haar wangen gloeien als een vuurtoren. April 1977 – “Baba, juf Serafien gaat je morgen bellen.” « Qu’est-ce qu’elle me veut, ta maîtresse d’école ? », schreeuwt hij. “Misschien wil ze vragen waarom ik niet mee mag gaan zwemmen?”, antwoord ik strijdvaardig. « T’as perdu la tête? T’as pas besoin de savoir nager pour apprendre à cuisiner et plaire à ton futur mari ! Que vont dire les voisins ? Et d’ailleurs, vous tous, vous me coûtez déjà assez d’argent ! » “Trouwen? Baba, in godsnaam, ik ben twaalf! En waarom mag Hamza wel gaan zwemmen? Ik wil geen rekensommen maken bij juf Serafien terwijl mijn vriendin Katelijne schoolslag leert. Ik haat het dat de andere meisjes op school me grijze muis noemen.” Augustus 2004 in haar huis in Brussel – Kawtar staart dromerig naar haar slanke silhouet in de rozenjurk met groene vlekjes op de vergeelde vakantiefoto gevonden op zolder. Ze mijmert met gemengde gevoelens over haar jeugdjaren in Djemila en Vlaanderen en pinkt een traan weg. De gsm in de achterzak van haar strakke jeans vibreert hardnekkig. Voicemail van hartsvriendin Katelijne. “Hey Kawtar, ga je vanavond mee uit de bol in discotheek Carré? In je geruite minirok?” ------------------------ P.S. Dit kortverhaal is geschreven n.a.v. de workshop "Verhalend schrijven" met schrijfster Kristien Hemmerechts in oktober 2025 in het kader van het festival Interlitratour Brussel 2025. Het thema was "grenzen" in alle betekenissen. Ik ben uitgegaan van mijn langere tekst "Littekens" die ook op Azertyfactor staat en heb er mits veel wijzigingen een kortverhaal van gemaakt. Ik heb het ook op het podium gepresenteerd tijdens het slotevent op 8/11/2025 in Zinnema.

Fatiha Berrazi

7 1

Vertragen - #novembervers2025 (11)

ShhhtTrek zachtjes aan de handrem Van de sneltrein Die we de tijd noemen Bol even uitKijk eens om je heenAdem de omgeving inEn je zorgen uit Voel de gevallen herfstbladeren Onder je voeten knetterenRuik hoe het receptVan de lucht om je heen wijzigt Laat je het leven Voldoende toe Je blijvend te verbazen? Stap aan de volgende halte Eventjes afStrek je benen op het perron van vandaag Maak je eigen zonsondergang Op je badkamer plafondDroom weg in het badwater Morgen rijdt de trein wel weerVergeet intussen nietTe genieten van het uitzicht

annakdotes

2 0

Lichtjes - #novembervers2025 (10)

De lichtjes dwalen door de stratenRegendruppels dwarrelen mee Ik zie de stad nu dagelijksMaar ze is mooier met twee Of als er vrienden zijn om in de vreugde te delenSpaghetti bolognaise gratin als diner Feestgedruis op het marktpleinAprès skiën in de dansende mensenzee Een bekend gezicht in al deze nieuwigheidWelke verrassingen brengen toekomstige avonden nog mee?

annakdotes

2 0

#novembervers2025 11/11

een huizenhoog verdriet woont in mij met elk journaal komt er een etage bij

nikki_petit

2 0

Geen weg terug.

Kijk naar mij. Wat zie je eerst: een handicap of een man? Ik ben een jongvolwassen man van veertig. Iemand heeft van mij willen doodslaan, willen onschadelijk maken. Wie heeft dit gedaan? Wie heeft mij willen doden, ik vraag het me al zes jaar af. Op de foto zie je mij als vrolijke man, vertrouwd met mijn verlamming. Linkerkant. Rechterhand eveneens verlamd. Iets heeft mijn kop geraakt. Ik sliep op dat moment. Je vraagt je af waarom ik schadelijk was? Mijn dochter zegt dat mijn omgeving er niet meer tegen kon. Mijn losse handen, verdorie, mijn losstaande handen, ik kon ze echt niet vastzetten maar ik had geen duivelsplan, geloof me. Geloof me! Ik heb er wel voor gezorgd dat mijn gezinsleden (vijf) bang voor me waren. Wat heeft me bezield? Mijn vuisten moesten zwijgen. Ik moest stoppen met slaan. Tot bloedens toe slaan. Ik moest stoppen met vernederen. Iemand heeft dat gedrag een halt toegeroepen, maar wie? Wie heeft de hand uitgestoken, het keukenbijltje genomen, mijn schedel geraakt? Niet één keer, zegt ze. Een tweede keer, papa. Dat zegt mijn dochter. Een tweede keer, papa.

Ingrid Strobbe

0 0