Lezen

Wanneer ik denk aan jouw

Verwarring Dat krijg ik wanneer ik denk aan jouw En dan probeer ik heel gauw gauw Mezelf te beschermen van de besmetting De besmetting die jij achterliet Een onzichtbare psychische pandemie Mijn dagelijkse dosis apathie In de vorm van een resistente parasiet Hier bestaat geen vaccin voor Mijn gedachten hebben geen masker Ze breken binnen zoals een kraker En toch geef ik ze steeds gehoor Maandenlange inwendige incubatie Dat krijg ik dan wanneer ik denk aan jouw Elke dag weer meer en meer in het nauw Een groeiende asfyxiatie bij elke inhalatie Ik vraag mezelf af of ik ooit zal genezen Terwijl ik luidruchtig naar verse lucht snak en hunker En probeer te ontsnappen uit mijn zelfgebouwde bunker Enkel om te beseffen dat ik wijzer had moeten wezen Want Niemand kan mijn gedachten lezen

-Lori-

183 0

Novemberpoëzie - dag 21 - Breekbaar

Op de schouw staan glazen stolpen opgeblonken, met daaronder alles waar ik van hou. Mijn favoriete knuffelkonijn, de halsketting met gelukssteen, het prentenboek met de ijsbeer. Mijn zwart gelakte schoentjes, alle liefdesbrieven van Milan, aardbeienijs met sprinkels. Mama en papa, zusje Saar. Meester Stef van het tweede, Milan zelf en Sinterklaas. Op zondag wordt alles gelucht. Iedereen mag buiten spelen. Tikkertje tot het donkert. Dan geef ik iedereen nog een knuffel die zo breekbaar is dat we het erover eens zijn: onder een stolp is het veiliger.

Vanessa Daniëls

44 0

gele hemd

ik denk het gaat goed met me ik draag mijn favoriete gele hemd van mijn vaders vader hoor ik niets meer sinds hij gestorven is denk ik het gaat goed hij heeft nooit afgezien zijn koppigheid was legendarisch soms denk ik dat ik dat ook heb dat koppig legendarisch ik denk het is goed zo met mij mijn vaders vader had zijn eigen vaders vader zijn eigen om te vergeten de oorlog enzo denk ik een rood rood hemd

Hans Van Ham

23 1

als zwanger worden niet lukt

de ooievaar komt niet of is verdwaald de reiger is zonet geliquideerd door de valk in het kasteel van de hertogen (maar dat terzijde) sensatie Isabelle * doneerde eicellen doe dat condoom uit! niemand wist ervan de donorpapa poept de lesbiennes met veel plezier zit daar nog een pessimistisch pessarium? Véronique * is haar zoon gaan halen in de Kongo (met het vliegtuig) moederdag is nog steeds een moeilijke dag kinderen komen niet vanzelf als zwanger worden niet lukt doktertje Gynaecoloog ziet het té technisch en speelt wat met z’n balpen ze verslikt zich in die bittere pil fertilisatie is hetzelfde als bemesten de buis reageert niet sensatie de ooievaar komt niet of is verdwaald ik luister nog wat Chopin drink een Grand Cru Saint-Emilion uit 2006 de frangipane smaakt naar Aldi ik schrijf poëzie maak een foto van een mottig bloemstuk lees op mijn telefoon op www.kindengezin.be het recept voor bloemkool-wortelpuree dit alles grappig en bescheiden als zwanger worden niet lukt Isabelle en Véronique zijn schuilnamen. Hun echte namen zijn bij de auteur van dit gedicht bekend.

Casper Hoogenboezem

19 1

Toeval wilt me

Ik wilde toch nooit meer zijn dan een meeuw Mier, hooguit een leeuw En iets gaf me een mens Noem het toeval dat eens lachen wil Toeval wil ook eens zien hoe Mieren in mensen opereren Mensheid verveelt na tienduizend jaar Toeval vond het tijd voor iets nieuws en dat Ben ik Ik ben Woorden zo hol dat ze wind doorlaten Omvallen, breken, scheuren Als een mier ze denkt in sapiens Toeval raapte een aantal atomen samen En die atomen wijzen haar met de vinger Zonder nagels want die eet de mier zelf Als toeval niet toeval was kon ik het slaan Maar toeval is niet zoals ik ben Toeval maakt dat ik adem zonder zelf te moeten lijden

Jan Huylebroeck

1 0

Zwischen den Bergen...

Neen, niet Oostenrijk, maar Tignes Val d’Isère, skioord in de Franse Alpen, wordt onze zomervakantiebestemming.Vrienden raadden ons deze zonovergoten streek aan voor de zuiverste berglucht en de fauna en flora van het Vanoise-massief. Dat wij voor een appel en een ei in hun flat mogen verblijven, overtuigde ons om de reis te wagen.De Peugeot 304 diesel stationwagen heeft ons al eerder veilig heen en weer tot in het ‘Zuiderste’ puntje van Frankrijk gebracht, dus die moet ook de bergen aankunnen.In Bourg-Saint-Maurice begint de klim naar een slordige achttienhonderd meter hoogte. Al snel durven vrouwlief en de dochters van negen en twaalf niet meer naar beneden kijken. De valleien, zeg maar afgronden, worden alsmaar indrukwekkender.Vakantiegangers met snellere bolides en zelfs vrachtwagens doen mij verstaan dat ik, zodra het kan, even aan de kant moet gaan staan om hen door te laten.Het is steeds bergop, dus remmen hoeft amper maar toch word ik gewaar dat er iets niet pluis is met het remsysteem. Om mijn medepassagiers niet in paniek te brengen zwijg ik in alle talen, zelfs in het Frans, dat ik af en toe gebruik om een onvoorzichtige chauffeur de huid vol te schelden.Slechts tweeëndertig kilometer duurt de urenlange tocht. Het uitzicht is hemels mooi maar voor mij is het een hel. Boven is geen autogarage. Ach, we hebben hier geen wagen nodig.De terugtocht verloopt vlotter, want het is bergaf. Ik gebruik constant mijn handrem. Af en toe krijg ik weer druk op de remmen.

Vic de Bourg

9 0

Mantel

JIj hebt geen patentop eenzaamheid.Verdriet slijt nooit rechtlijnig, het kartelt aan de rand.Wringt zich in de bochtenvan mijn geest. Ik pulk aan de korst,krab stukjes los.Altijd rest er ietsonder mijn nagels. Jij waant je alleen,spreekt van melancholie.Zomeravonden waar rookuit de sintels kringelten het enige wat je kan doenis binnensmonds zingen. Een lied van lang geledentussen de grote en de kleine beer.De stilte van de maan,haar ronde silhouet waarvan je enkel droomtals ze helemaal vol is. Verwijt me niet dat ik niet weetwat het is, verdriet. Ik draag het op mijn huid,een mantel van verweerd leer.Het zijn de barsten waarvan ik weethierheb ik geleefd.

Elfi Vandenabeele

21 1

Ons

We zoeken nogelkaar en hoe we onsverhouden, het gewichtvan stiltes, hoe zwaar ze drukken. Wat ze ons leren, neergeslagenblikken, ingeslikte zinnen.Waarom ze blijven steken,wat we liever vergeten. Hoe het is om kwaad te zijn,de juiste dosis verdriet,hoe hoog de vraag op het eindevan een zin mag klinken. Wanneer je niet wildat ik je raak, vingersop versteven huid. Een lichaam dat mij plotsniet langer kent, of liever evenwil vergeten. Alles nieuw,we zoeken noghet ons.

Elfi Vandenabeele

22 2

Weg

Het is niet de weg die je gaat,de tijd die verstrijkt,de stappen die je telt,het punt dat je bereikt. Het zijn de plekken waar je stilstaat... en zwijgt.

Elfi Vandenabeele

18 2

Heerser van de peristaltiek

Ooit duwde ik me tijdens La Festa di Sant Agata door de Catanese straten. Ik was toen bewust aanwezig, dat wel, maar dat het dit, ginds o zo belangrijke, feest was, wist ik op dat moment niet. Zo kwam het dat ik me in een massa bevond, waardoor ik nu steevast smalend reageer wanneer men een groep mensen een massa noemt: ‘Ge weet niet waarover ge spreekt! Tien man of wat?’Zowat alle Siciliaanse lichaamsdelen, en wat ze kunnen dragen, werkten mijn bewegingen tegen en dwongen me mee te doen met hun ritueel. Alle Catanesi, jong en oud wierpen, huilend met witte zakdoeken, kusgebaren naar hun beschermheilige die op een immense, vergulde troon zat. Enkele tientallen mannen in witte pijen torsten het gevaarte voet voor voet door de stad. Wie goede oren had, kon de ruggenwervels van de mannen horen knarsen en kraken. Niemand hoorde dat. Rond de troon, nog steeds op het gevaarte, liepen andere witte mannen. Zij deelden kaarsen uit of namen er in ontvangst. Dat kaarsenverkeer heb ik nooit kunnen ontcijferen. De dag nadien had ik de processie alleen kunnen afwerken door het gele kaarsvet op de donkere straatstenen te volgen. Ik deed het niet.Intussen schoof ik een halve meter op. Ik voelde me dat taai stuk vlees dat ik als kind toch maar mijn slokdarm in moest jagen. Door de samenwerking aan kring- en lengtespieren hebben de stukken zich al die jaren peristaltisch naar beneden kunnen werken. In Catanië waren de inwoners de kringspieren en was ik de enige lengtespier die alles uit de kast haalde om toch maar vooruit te geraken. Ik wilde weg, een rustige straat inslaan en een museum bezoeken. Wie wil er nu cultuur opdoen door er middenin te staan? Het lukte. Ik bleek sterker dan zij die bescherming zochten bij een corpulente dame op een troon, die slechts één keer per jaar uit haar kathedraal kwam. Ze zouden míj moeten vereren, verdomme, heerser van de peristaltiek. We zouden kunnen afspreken dat ik jaarlijks twee keer door hun straten wandel. Of zet me maar op de troon van de witte mannen, het zal hun ruggen en schouders goed doen.

de amechtige specht

41 0

Novemberpoëzie -dag 20- Geel jasje

Wanten en tennisballen aan een touwtje.Met andere kinderen op wandel aan een koord.Rekkers aan je beugel. Wat leerde jij je hechten. Later lachten we daarmee.Toen je de beugel ontgroeid, kocht ik jou een gele jas. Daarin bewaarde je onze zomer.Het regende voortdurend. Ik was al een hele tijd wegtoen het jasje nog steeds te drogen hingop je foto's. Zelf hing jeaan een touw.

Vanessa Daniëls

8 0

Novemberpoëzie -dag 19- Jokari

Vanaf de hoogste duin dalen en tellen we samen jaren af. Min twintig, dertig Ik ben als eerste weer klein.Mijn wereld niet groterdan een jokaribal. Terwijl jij landen afvinkteop de wereldbol,leerde oma mij golfspringen,paste ik nog in mijn blauwe jasje. Min veertig, vijftig Toen van mij nog lang geen sprake,racete jij in gocart mensen van de baan,kende je de verkeersagent bij naamen waande je je groot omdat je zelf de soep mocht halen. Nu kijken we hand in hand zee,rollen onze jaren samen het strand op.Hetzelfde zand bouwde onze kastelen.

Vanessa Daniëls

19 0

pina luna

op een klein strand op de maan op een strand brokstukken van de kaap spoelen aan op het zand een gezicht in de lucht een nieuw licht jaar breekt door de horizon ik kijk ernaar en ik kijk verrukt ik drink de zon die zoete vrucht de bloezem van de avond de schaterlach van de nacht

isditalles?

4 0

De versleten broek

Een vriend van me zit in de broekenindustrie. De groothandel. Geen grote broeken, maar gewoon veel broeken. Hij heeft altijd verhalen bij uit het buitenland. Broekavonturen. We hebben afgesproken in de stad, waar hij woont en waar hij me van het station haalt. We zaten samen in de lagere school. Terwijl de trein het Centraal Station binnenrijdt denk ik aan de anekdote van meester Ivo die hij altijd vertelt. “Weet ge nog van meester Ivo? Hij zei altijd dat ik mijn broek zat te verslijten in de klas.” Hij is mooi op tijd en het weerzien is hartelijk. We proberen dit eenmaal per jaar te doen. Een koffie, een museumbezoek en daarna een hapje. Zijn telefoon rinkelt voortdurend. Het lijkt er eentje van het type te zijn dat ze pas gisteren hebben gelanceerd. “Ik bel wel terug”, zegt hij terwijl hij op de rode knop drukt. “Druk precies?”, zeg ik. “Ge wilt het niet weten. Ze bellen me van overal voor nieuwe partijen broeken. Maar ik heb er een theorie over.” Daar komt één van zijn verhalen. “Mensen moeten alsmaar meer meesleuren. Vroeger waren het alleen autosleutels, een portefeuille of een zakdoek. Maar tegenwoordig? Iedereen heeft een smartphone in zijn broek zitten. En een mondmasker. En een attest om binnen te mogen.” “Oké”, zeg ik. “Maar daar verslijten toch geen broeken van.” “Nee, maar mensen kloppen continu op hun broek. Mondmasker? Check. Portefeuille? Ja. GSM? Check. En ze voelen maar. Daar gaan broeken sneller van verslijten. Ze vertelden het me in de fabriek. Stof is onderhevig aan wrijvingen.” Bij het koffiehuis voel ik in mijn broek naar mijn telefoon. Ik zie hem grijnzen. "Weet ge nog van meester Ivo", zegt hij als de koffie verschijnt. "Die zei altijd dat ik mijn broek zat te verslijten in de klas. Geweldig toch."

Rudi Lavreysen

41 0

ik vraag het aan (für Kati)

Heeft U kinderen? Neen. U? Ja. Hoe loemp kunde na zen. Uw vorig huis is nu een parking van de Colruyt? Ja. Goed gezien.

Casper Hoogenboezem

20 0

onverdroten

iedereen zou vegetariër moeten worden die hond van die kunstenares wordt zo zot als een mus momenteel eet ik een verhakkelde poedel met cornichons op een oude boterham ik vraag me wel af waarom ik dit gedicht ‘onverdroten’ als titel gegeven heb de roze smeerpaté ziet niet roze genoeg, maar smaakt prima iedereen zou vegetariër moeten worden de balletjes in tomaat zijn op er hangt iets te veel gintonicpiswit vet aan de ham uit het Zwarte Woud en ze is te dik gesneden vet is belangrijk voor de groei en de ontwikkeling van kinderen Dankuwel, Planta Classic! onverdroten eet ik een boterhammetje leverworst iedereen zou vegetariër moeten worden

Casper Hoogenboezem

4 0

When Someone You Love Has a Mental Illness

stap1.: Doe hem of haar de groeten. stap2.: Drink een Mojito. stap3.: Vraag de behandelende geneesheer om een leuk attest. stap4.: Drink een Cosmopolitan. stap5.: Lees een zelfhulpboek of de poëzie van Anton van Wilderode. stap6.: Breng hem of haar een bezoek in de kliniek (indien hij of zij in de kliniek zit, wel te verstaan) stap7.: Vraag uzelf af: Hou ik nog wel van hem of haar? stap8.: Wees ervan overtuigd dat uzelf ook een mentaal probleem heeft. stap9.: Nu zijn jullie met twee. stap10.: Maak het gezellig en vergeet de grijze container niet buiten te zetten. stap11.: Stap af van dit stappenplan.

Casper Hoogenboezem

7 0

conversatie met een kunstenares vlak voor het slapengaan

Neuken, kunt u dat? Niet zo heel goed. Geeft niet. U heeft toch geen erectiestoornissen? Neen, neen, allerhande stoornissen wel, maar niet wat de erectie betreft. Mooi zo. Ik doe het wel even voor. Hoezo? Ik bedoel: ik leg het wel uit. Ja, voordoen lijkt me moeilijk. Komt wel goed. Geen idee. Geeft niet. Schildert u nog steeds? Ja. Geeft niet.

Casper Hoogenboezem

9 1

Tip

Voyeur

Schieten op de kermis, ik heb het nog nooit gedaan. Wel moet ik altijd even kijken. De schiettent blijft fascinerend. Niet zo’n tent waar je op ballonnen, plastic plaatjes of gipsen staafjes moet schieten. Nee, de echte schietkraam levert bij elke voltreffer een fraaie foto op. Ik heb inmiddels een flinke verzameling, uit allerlei landen, maar het beeld blijft fascinerend: de geconcentreerde, bijna verbeten blik van de schutter, en de afwachtende, gespannen, opgewonden, verveelde, soms nogal dwaze blik van de toeschouwers. Wat maakt die foto’s toch zo boeiend? Ik denk omdat ze niet geposeerd zijn. Meestal zijn mensen zich bewust van de fotograaf. Ze nemen een houding aan, ze trekken hun fotogezicht. Bij een schiettentfoto vergeten ze dat: volledig geconcentreerd op het spektakel vergeten ze de camera, ontgaat hen de lens. Dus kijk je niet naar een foto, maar naar echte mensen. Dat maakt mij, de kijker, een voyeur. Op 18 november 2021 overleed ‘luchtbuks’ Ria uit Tilburg, op 101-jarige leeftijd. Vanaf haar zestiende schoot ze elk jaar op de kermis, in totaal 85 keer raak. De foto’s werden door Erik Kessels gebundeld en uitgegeven in zijn In almost every picture-serie. Later werd de fotoserie aangekocht door het Stedelijk Museum Amsterdam. Ria bleef haar lange leven lang ongehuwd en kinderloos. ‘Sommige mensen doen aan seks, ik schiet,’ gaf ze als verklaring. En ik? Ik schiet niet, ik kijk. Foto: collectie Grand Foulard

Grand Foulard

497 3

Wij

Jij en ikIk en jijDat zijn wijKijk voorbij de dualiteitWant eigenlijk ben jij net zoals mijzij zoals hijen wij net zoals zijKan je zien dat wij plus zijgelijk is aan wijen niet wij versus zij?

CasaSara

15 1