Lezen

smal denken

soms schuil ik in kieren en spleten en hoop ik dat smal denken zal helpen tegen grote golven van breed voelen die overspoelen

saskia van laere

31 1

blijft

zonlicht dringt de kamer binnen langs een spleet tussen gordijnen. hij staat op uit zijn zetel, opent de gordijnen, laat nog meer licht de kamer binnendringen. de zon werpt licht op de stoffige oude zetel. stof dwarrelt door verlichte lucht in de kamer. hij kijkt en beslist. hij blijft en sluit zorgvuldig de gordijnen.

Hans Van Ham

19 1

Het eerste teken van vrolijkheid

Jonah komt enthousiast uit de tuin gelopen.Hij heeft iets in zijn hand."Kijk, mama, ze zijn er terug!" roept hij triomfantelijk.Jonah overhandigt me een sneeuwklokje en sleurt me mee naar het gazon.Daar, verspreid onder de blauwe regen, heeft hij ze ontdekt.Hele bosjes sneeuwklokjes vrolijken onze doorweekte lap gras op.De eerste witte bloemen die je laten weten dat de lente al een stapje dichterbij komt.En ze zorgen voor opnieuw een streepje vrolijkheid in de tuin die er nu toch wel verzopen bij ligt. Ik had, in alle eerlijkheid, de bloemen nog niet opgemerkt.Waarschijnlijk omdat ik me zelf ook wat verzopen voel na de consultatie op vrijdag.Ze was eigenlijk niet zo heel anders dan anders, die laatste afspraak bij de neuroloog.Maar het totaalplaatje werd geschetst en alle laatste beetjes hoop op genezing werden verkruimeld.Ergens leefde er in mij nog hoop, tegen beter weten in, dat alles nog kon genezen: het gehoorverlies, de oogproblemen, de auto-immuunziekte.De neuroloog gebruikte niet altijd de mooiste woorden tijdens het gesprek: 'het is positief dat de medicatie voor geen verdere al te handicaperende zaken zorgt'. Een van de zinnen waar ik, na het gesprek, geen blijf mee wist. Hoe klasseer je die ergens in de grote kast met verdriet, teleurstellingen, angsten,... die sinds het ziek zijn is ontstaan. Dinsdag formuleert de begeleidende oogarts het net iets aanvaardbaarder, zalvender.Hij legt me uit hoe de medicatie een mes is dat langs twee kanten snijdt. Wanneer ik de medicatie neem dan ben ik heel veel ziek, om de twee weken is er wel een nieuwe infectie. Waardoor o.a. werken, het huishouden,... nog moeilijker is. Maar mijn oog blijft gespaard en waarschijnlijk was mijn gehoorverlies erger geweest zonder de behandeling. En dan hebben we nog geen zicht op wat er nog kan bijkomen. Als ik de medicatie niet zou nemen dan zou ik veel minder ziek zijn. Maar dan zou mijn oogzenuw ontsteken, er zou schade komen aan de zenuw en die schade zou niet te verhelpen zijn zoals mijn gehoorprobleem. Waar ik nu een beetje afhankelijk ben van anderen, zou ik het uiteindelijk helemaal worden. Andere zenuwbanen kunnen beginnen ontsteken met gevolgen voor andere functies. Alles begint langzaam te bezinken. Ook het besef dat ik eigenlijk altijd een beetje langs de verliezende kant sta in beide scenario's. Ook al beginnen de eerste tekenen van dankbaarheid soms terug zichtbaar te worden.Dankbaar voor de goede begeleiding van de dokters, (ondanks alles) de medicatie die erger voorkomt, het feit dat ik mijn gezin kan 'zien' opgroeien en hen horen praten-zingen-lachen met de apparaten terug.Nu moet ik nog een leven bouwen rondom alles, met de medicatie en de moeilijkheden.Dat zal tijd vragen maar ik zie terug lichtpuntjes.De sneeuwklokjes zijn er, er is terug schoonheid en kleur

Alice Bremt

7 1

Melancholie

Ik dwaal rond in de gangen van mijn toen Ik zoek Ik vloek Ik twijfel Ik roep Ik struikel en val Open de deur naar waar jij bent Neem je mijn hand en dans je mij rond? Ik wil hier bij jou bij ons Laat los Kom terug Naar hier Naar nu Ik speel verstoppertje met mijn gedachten Ik tel tot 10 Wie niet weg is is gezien Ik kom.

Lipa

10 1

De balk

Ik rijd naar de stad om vóór sluitingstijd nog snel een paar inkopen te doen. Gespannen van al het corona-gedoe in de winkels kar ik bij valavond terug naar huis. Vóór me rijdt een SUV. Ik houd niet van SUV’s. Vooral niet in de stad. Omdat het terreinwagens zijn, gemaakt om over ruwe, onverharde wegen te rijden en zulke wegen heb je in de stad per definitie niet. Ik geloof best dat ze de bestuurder een gevoel van veiligheid geven maar ondertussen ergeren wel alle andere weggebruikers zich groen en geel. Die wagens nemen teveel plaats in en versperren het zicht. Deze permitteert het zich ook nog zonder licht te rijden. Ik flits twee keer kort na elkaar met mijn grootlichten. De sufferd aan het stuur merkt niets en rijdt gewoon verder. Ter hoogte van het benzinestation waarschuw ik hem nog een keer. Heeft die kerel soms splinters in zijn ogen? Na honderd meter probeer ik het een derde keer en eindelijk floepen zijn stadslampen aan. Hoogst tevreden met mijn sociale reflex – ik hem toch maar fijn voor ongelukken behoed – sla ik bij de groentekiosk linksaf. Hoewel ik de bocht maar al te goed ken, kom ik bijna in de berm terecht. Nu wordt er ook al bespaard op de straatlantaarns. Opzij van ons huis lijkt het veel duisterder dan anders. Pas wanneer ik pal voor de garagedeur sta, merk ik het. De lichten van mijn auto branden niet.

ingridvdk

14 0

koud hart

liefde is een koud glas water.

heartwriter

15 0

his lips

As I sat on the edge of the bed I could feel his warm breath behind me As he came closer My heart skipped a beat Slowly, he kissed my shoulder I couldn’t help smiling a bit But as soon as he did it His lips were gone again In fact He was gone But I will always remember His lips were the softest I ever felt

heartwriter

4 0

Ik kan het

ik kan het denk ikwanneer mijn vermoeide ogende dansende letters nog eens nalezendie voor mijn neus komen gerold ik kan hetvermoed ikondanks de verloren gelopendoch prominent aanwezige grijze harendie vanuit de reflectie op het kleine scherm komen gepopt ik kan hetmaan ik mezelfterwijl mijn bevende vingersmet kreukelstof omfloerst door ervaringaarzelend langs vers opwippende kraaienpootjes wandelen ja, ik kan hetof had ik toch betereerst mijn suizende bovenkamer gecontroleerdof de schuifjes van de ellenlange archiefkastenniet piepen, verroest of geërodeerd zijn neeneen, je kan hetbeaamt mijn dochterhaar jonge woorden kracht bijgezetdoor een doordringende, bemoedigende bliken zachte hand op mijn huid die een schouderklop willen vormen kan ik het echt?vraag ik me afvoelend hoe naast de opwindingeen onzichtbare achtpotige langzaam maar zekereen ragfijn web van angst om mijn hart spint ik ben drieënveertig en heb me zonet ingeschreven aan een hogeschoolik ga terug studerenmaar ik kan het ja, toch?

Tinkelbel

2 0

de kleine dingen

Het zijn de kleine dingen De kusjes op mijn schouders De stiekeme knipoog Het zijn de kleine momenten Het ontmoeten van je ouders Het trakteren aan de toog Het zijn de kleine woorden Ik zie je graag Jij bent van mij Het zijn de kleine details Je mooie bontkraag Het samen wachten in de rij Al wat klein is Apprecieer ik des te meer Al wat klein is Zorgt voor deze liefdessfeer <heartwriter>

heartwriter

6 0

Niets

Niets duurt voor eeuwig mooie liedjes duren niet lang en ook slechte tijden veranderen Niets is voor altijd jouw verliefdheid wordt liefde of misschien haat Maar als ik morgen dood ben hoe lang blijf ik dat Heb ik dan het eeuwig leven Is het alles of niets of is niets eeuwig is niets…dood?

Rosie DW

23 1

Zij, niet hij

Zij is chaotisch Zij is de storm in het glas Zij is incompleet Hij is bezadigd Hij is een brandende kaars Hij is volmaaktheid Zij is aarzelig Zij is een ruwe diamant Zij is radeloos Hij is opwindend Hij is de leidende kracht Hij is perfectie Zij heeft hem nodig Zij ziet de wereld in hem Zij is betoverd Hij heeft de wereld Hij vindt haar overbodig Hij is achteloos <heartwriter>

heartwriter

8 2

Even halt houden.

Soms kun je niet denken,Weet je niet meer wat je zegt.Chaos verzamelt in je hoofd,Geen link wordt meer gelegd.Geen houding wordt gegeven,Geen gevoel blijft op zijn plek.Alles lijkt hetzelfde,Maar ineens is alles gek.Je wil geen pauze nemen,Tegengehouden word je genoeg.Maar je schouders voelen gammel,Van alle lasten die je droeg.Je moet jezelf stoppen,Even houd je halt.En langzaam kom je te ontdekken,Dat daar de wereld niet kapot mee valt.

Anna Bos Stories

12 2

Tip

Zigeunerin

Ik zit alleen aan de ontbijttafel. Mama ligt in de hangmat met de ogen dicht. De zon maakt haar haren glanzend goud. Met haar vrolijke roze bloemenjurk lijkt ze wel een klein prinsesje die geniet van de zon. Maar dat doet ze niet. Als mama daar zo ligt zoekt ze haar tao. Ik hoorde haar daarover praten met een vriend en heb dat woord eens op google opgezocht. Tao is het Chinese woord voor “weg”. Ik dacht eerst dat ze de weg naar Brussel kwijt was, want ze heeft al de hele maand de trein niet genomen. Maar toen ik het aan de juf vroeg zei ze me dat die weg eigenlijk symbool is voor rust. Ze vergeleek het met het zenmoment in de klas wanneer we rustige muziek op zetten of elkaar masseren wanneer er teveel drukte was. Dat vind ik altijd heel fijn. In de klas is het soms zo lawaaierig dat mijn hoofd zou ontploffen. Soms word ik dan heel kwaad en dat vind ik zelf eigenlijk niet leuk. Mama zegt dat het leven te kort is en de wereld te mooi om onze tijd te verspillen met kwaad zijn. Zij wordt bijna nooit kwaad, zij zorgt voor zen bij ons thuis, en voor zonneschijn. Maar die zon is al een paar weken verdwenen. Misschien was het ook lawaaierig in mama's hoofd? De dokter zegt dat mama ziek is omdat ze teveel werkt en te weinig slaapt. Maar dat denk ik niet, want mama valt na het eten altijd in slaap voor tv. En ze is nooit kwaad als wij 's nachts wakker worden. Nee, ik denk dat het de schuld is van de vaatwasmachine. Door die stomme machine is mama haar tao kwijt en is de zen in huis verdwenen. En daarom ligt ze nu stil in de hangmat en laat ze mij alleen aan de ontbijttafel zitten. Mama had al wel 100 keren aan papa gezegd dat de vaatwas stuk was en de glazen en borden nooit meer proper waren. Papa zei dan dat mama er teveel vuile borden in stak. Dat begreep ik niet... een vaatwasser maakt de vuile borden toch proper? Elke keer opnieuw heeft mama de vaat dan maar met de hand opnieuw gedaan en zei papa dat hij de vaatwasser had gerepareerd. Maar na een week was hij steeds opnieuw stuk. Daarnet was het opnieuw zover. Mama was al lang wakker en zat met mijn broer voor tv toen ik opstond. Omdat ik niet alleen zou moeten ontbijten kwam ze in de keuken de vaatwasser leeg maken. Ze trok de vaatwasser open en haalde er één vuil kopje uit, bekeek het en zette het terug in de machine. Ze deed de deur weer dicht en ging naar buiten. Zonder iets te zeggen ging ze met gesloten ogen in de hangmat in de tuin liggen. Daarom zit ik nu alleen aan de ontbijttafel. Ik doe mijn ogen dicht net als mama in de hangmat en zoek mijn tao. Voor mij staat plots een blij meisje met lang zwart krullend haar en een lange wijde groene rok met roze bloemen. Ze lijkt op een zigeunermeisje. Maar aan haar groene ogen herken ik mijn mama, ogen die blinken als diamanten. Rond haar middel heeft ze een mooie zilveren ketting met kleine pareltjes en belletjes. En in haar oren dansen de grote fel gekleurde oorringen die ik voor haar gemaakt had. Ze loopt lachend naar de vaatwasser, zwiert de deur open en neemt er een bord uit. Ze begint met haar handen te draaien en het bord maakt sierlijke bewegingen door de lucht. Mijn hartje wordt helemaal warm van dat dansen en van de muziek. Muziek? Waar komt die muziek plots vandaan? De muizen die mama's bureaukast elke winter vol strontjes achterlaten staan in de hoek van de keuken. Ze hebben elk een instrument: een banjo, castanjetten en een accordeon. Mama had de muizen op verschillende manieren proberen verjagen, maar ze kwamen elke keer terug. Nu zijn ze haar gezelschap en vindt ze het niet erg om elke lente een grote schoonmaak te houden. Om mama te bedanken voor haar geduld spelen ze nu haar lievelingsmuziek. En de zigeunerin danst en danst. Plots trekt ze de keukendeur open en zwiert het dansend bord de tuin in. Ze gooit haar haren naar achteren en slaakt een juichende kreet van plezier, van opluchting. Dan neemt ze nog een bord, draait een rondje en gooit. En nog één, en nog één, steeds sneller. De muizen spelen steeds luider, de dans wordt steeds zwieriger, het aantal kapotte borden en kopjes in de tuin steeds groter. Ze dansen en maken muziek tot de vaatwasser leeg is. Dan gooit de mooie zigeunerin de deur van de vaatwasser dicht, geeft mij een hand en samen stappen we naar buiten. Daar staat mama's lievelingspaard met kar: een klein indianenpaard met bruine en witte vlekken. In de hangmat ligt de prinses die ik niet ken, een traan rolt over haar wangen. Naast mij in de kar zit mijn mama, de zigeunerin. Samen gaan we op weg, op zoek naar onze tao.

Fien SB

152 5

Nieuwe oude toestellen

We hebben gisteren samen met papa boodschappen gedaan. Dat vind ik meestal fijn. Aan de kassa kan ik papa altijd overhalen om bloemen mee te nemen voor mama. Maar gisteren was het extra leuk, want we hebben voor mama een nieuw toestel gekocht. Een oud toestel eigenlijk, want mama houdt van oude dingen. Het is een bruine houten bak waar je grote zwarte platen, een cd-tje en een cassette kan insteken. Wij hebben nog veel cassettes, die heeft mama allemaal bewaard. Sommige waren wel zo oud dat het lintje kapot brak toen mijn broer en ik er wilden naar luisteren. Aan de voorkant van die bruine bak staan er ook nog twee grote draaiknoppen waarmee we een radiopost kunnen kiezen. Het ziet er helemaal anders uit dan ons toestel die we vorige maand kapot gemaakt hebben. Dat toestel had felle lichtjes en een ingewikkelde afstandbediening waar mijn broer en ik volgens mama veel te veel op duwden. Platen had ik nog nooit gehoord, want mama haar platenspeler was al jaren stuk. Ik was best wel nieuwsgierig om te horen welke muziek uit die grote zwarte schijven kwam. Dus dit cadeau zou niet alleen mama, maar ook ons echt blij maken zei ik toen papa in de winkel nog twijfelde. En dat was ook zo. Mama had blinkertjes in haar ogen toen ze gisterenavond de doos open deed. Vandaag is ze dan ook extra vroeg opgestaan. Toen wij beneden kwamen was de tafel op het terras mooi gedekt. De zon scheen al heel fel en mama zat naast de platenspeler. Op de grond lagen verschillende platen. Mama koos een Spaanse plaat omdat de zon scheen. Marcel zijn ogen stonden wijd open toen mama het bruine deksel opende en de grote zwarte schijf neerlegde. En ook ik keek nieuwsgierig hoe ze voorzichtig de naald op de plaat zette. Eerst was er geen geluid, enkel een zacht geruis van het draaien van de plaat en een beetje gekraak van de naald. Maar dan werd de hele ruimte gevuld met Spaanse klanken en pakte mama mij vast om te dansen. Mijn hartje danste van geluk. Mama zegt dan dat ze gelukkig wordt als mijn ogen zo stralen. En dan stralen ze nog meer. Mama kijkt er al naar uit om ons al haar oude plaatjes te leren kennen. En ook de radio vindt ze geweldig. Die radioknoppen doen haar denken aan de radio van marraine, die nu bijna 100 jaar is. Je hoeft maar aan die ene grote knop te draaien om de post te verzetten en je kan gemakkelijk zien hoever je moet draaien, want een plastic stokje verschuift langs een lijn met nummertjes zoals een meetlat die we in de klas hebben. Geen felle lichtjes of een afstandbediening met teveel kleine knopjes, maar gewoon één grote draaiknop. Mama houdt van simpele dingen en ze zegt dat we tijd moeten nemen om te luisteren en te kijken. Dat doen we te weinig zegt ze, gewoon kijken en luisteren. Het is zoals met haar oude walkie-talkie. Die vindt ze veel leuker dan een gsm. Bij een walkie-talkie kan er maar één persoon tegelijk spreken, de andere moet luisteren. Pas als de persoon die spreekt “over” zegt, krijgt de andere de kans om iets te zeggen. Dat vraagt soms heel veel geduld. En het duurt zo lang, maar het is wel spannend om te wachten tot het jouw beurt is. Met een gsm kan je elkaar continu onderbreken, je kan spreken wanneer je maar wil en het gaat allemaal sneller. Ik vind een gsm wel gemakkelijk, maar voor mama gaat een gesprek soms te snel, want als ze de telefoon neerlegt weet ze niet meer wat er gezegd is. Daarom telefoneert ze niet zoveel. Ik wel, ik praat graag. Papa vindt me een kwebbelkous. Maarzet me naast een oude platendraaier en je hoort me niet meer hoor. Dan word ik een mini-versie van mama en vloeit er soms een traantje van geluk.

Fien SB

13 3

De kanker won op negentien april

Ik probeer wanhopigen uit alle machteen stenen brug te bouwenover de kloof die jouw stemoversloeg. Het gat is drie jaar langgroeiende en ik vergeethoe diep het is,dat gat, jouw stemdat gat, jouw stemdat gat, jouw stem. Ik heb laryngitisen ik lig te hopendat de stem die terugkomtde jouwe is.

Midas

19 4

De buitenkant

Het mooiste object in het museum Dat is hoe ze je zien Ze bekijken je vorm, je kleur, je buitenkant En toch, ze hebben je niet gezien Ze praten uit expertise Een hele analyse Duizend mooie woorden Maar niemand die je hoorde Zij die je aanstaarde Ze bepalen je waarde De mooiste witte zwaan Maar niemand ziet je traan Het zijn niet je emoties Niemand is sceptisch Ze zijn niet bezig met je kern Ze noemen je gewoonweg modern Het mooiste object Alleen de buitenkant van belang Geen innerlijk aspect Geen teken van diepgang <Heartwriter>

heartwriter

4 1

De vijf ingrediënten...

De klap kwam harder aan dan ze verwacht had. Nadat de schrijfcursus gisterenavond was afgelopen, was ze als een vat adrenaline in bed gesprongen. Procrastinatie was absoluut niet een van haar eigenschappen en ideeën had ze zat! Pas na enkele uren was ze uiteindelijk toch in slaap gevallen. Als huiswerk moesten ze iets maken met de vijf ingrediënten. Nou, dat zou een makkie worden. Ze overliep nog eens wat ze tot nog toe al had bedacht. Locatie. Een romantisch restaurantje? Nah, een exotisch eiland was beter. Wuivende palmbomen, zachtjes aanrollende azuurblauwe golven en een nagelwit strand dat afgezien van hun ligstoelen, parasol en een handvol verdwaalde papegaaien compleet verlaten was. En een groot strandlaken. Extra large. Personage. Een man. Een lange, gespierde, gebruinde man. In een spannende zwembroek. Definitely. Antagonist. Hihihi, daar hoefde ze niet over na te denken: dat was ze zelf! Uiteraard. Tijd. Jee, wat zou ze zeggen? Met geniepige oogjes en een smeuïge glimlach bedacht ze dat ze volgende week wel een paar daagjes tussen de ontplofte afspraken in haar agenda kon wurmen. Spanning. Oh, ze had voldoende input om de dingen met hem spannend te maken. Meer dan genoeg… Ze kreeg het al warm. Héél warm. Ze zag het al helemaal voor zich! Maar wat ze in haar dagdromen níét had gezien, was de ijsplek op het fietspad. En het was te laat om hem te ontwijken. Daar lag ze dan, in een ondiepe gracht, haar mond net niet vol met bevroren modder. Nou, de zonsopgang vanuit kikvorssperspectief was anders ook niet mis. Al lagen de bevroren bulten nu ook niet bepaald comfortabel. Voor ze het wist staarde ze in diepe, donkere ogen, die verbonden waren met de stevige armen die haar in één ruk uit haar geïmproviseerde prinsessenbed trokken. Oh... My... God… Had ik vanochtend dan toch maar mijn wenkbrauwen bijgewerkt, verfoeide ze zichzelf, terwijl ze met haar mooiste glimlach zijn aandacht naar haar gestifte lippen probeerde af te leiden.

Tinkelbel

13 3

Mist

Mijn woorden verstommen nog voor ze voldragen zijn omdat jouw beeld in mist gehuld is. Als een schilderij dat nog niet voltooid is, wacht ik en kijk naar de belofte die geen woorden nodig heeft.

B.P. Arend

23 1

Verleden tijd

Ik vraag me af of je glimlachttelkens wanneer je het deurtje opent Ga je meteen voor me zittenof zet je eerst koffie?Ik beeld me in dat je zuchtals je de omslag open scheurt, dat jevoor je uit staart en ook iets mist.Er blijft zo weinig over, een velletjemaar ik voel je vingers die de letters raken mijn rug die rust tegen jouw borstzoals het papier in jouw handen.

Mieke Stessens

55 1

Ik kan jullie allemaal zien

Ik kan jullie allemaal zien: het kankergezwel, de fles Offley porto, mijn vader die op z’n sterfbed knikt, de psychiater met z’n pen, de lefgozer Spinoza in de synagoge, de Poolse hoer achter het venster, het fototoestel van de luie fotograaf, de merel en de duif op het balkon, de geniale droge naald ets van Sam, slappe tulpen, de volle asbak, … Ik kan jullie allemaal zien.Scherp. Onscherp. Ik zie wel wat het wordt. Ik kan jullie allemaal zien.

Hubert Grimmelt

13 0