Lezen

Tip

Verloren in het rusthuis

mijn stem gevangen echo's in mijn hoofd sabbelend, knauwend en terug uitspugend dat soppig, stukje broodkruim   Ik schreeuw, huil, en smeek de omgeving, negeert de wens in mijn ogen een sonde prikt mijn huid   verkrampt in mijn dag draait mijn verkankerde ziel als een as mee met de wereldbol   laat het ophouden    

Manu Gabriëls
195 4
Tip

Het leven in rood, geel en blauw

Als dertiger sta ik meer te klungelen dan als kleine jongen. Dat mensen naar me toe komen voor een luisterend oor, voor mijn goede raad, voor mijn empathisch vermogen, terwijl ik om de haverklap met mezelf in de knoop lig, ik krijg er schaamrood van op mijn wangen. Op de Steinerschool leerde ik rood, geel en blauw kennen als de hoofdkleuren. Dat was duidelijk. Ik schilderde het ene na het andere pièce de résistance. Een half leven later heb ik een reusachtig pallet met elke denkbare kleur voor mij liggen. Maar er komt niets meer op papier. Als kind wist ik heel goed wie ik was. Ik bouwde een wereld vol gevaren met Lego, maakte mijn eigen geheimschrift en had van alles een lievelingsexemplaar. Blauw, ijsbeer, lasagne, donderdag, zes, de letter ‘r’. Geen enkel vriendenboekje dat de revue passeerde, kon een categorie opnoemen waarvan ik niet met zekerheid wist welk onderdeel ervan mijn voorkeur wegdroeg. Zelfs dat ik later leraar zou worden, stond in de sterren geschreven en zwoer ik op mijn zes jaar met hand op het hart aan jong en oud. In het middelbaar begon de ellende pas. Aanvankelijk kon ik nog gemakkelijk kiezen voor Latijn-talen, puur op eliminatie: zo weinig mogelijk wiskunde. Toen mijn leerkrachten me in het laatste jaar om de oren sloegen met allerhande opleidingen en bepalende keuzes voor je godganse leven, begon ik te wankelen. Terwijl mijn klasgenoten één voor één in een aha-erlebnis schoten wat hun toekomst betrof, begon het bij mij te schemeren. Het daagde al snel dat ik niets kon doen met alleen rood, geel en blauw. Het leven vroeg andere kleuren. Ik maakte dus eens een gedachte oranje, schilderde mijn gevoel groen of kleurde een ervaring purper. Of dat mooi was? Dat ik het bij god niet weet. Ik kliederde maar wat. De enige dingen die ik mooi vond, bleven rood, geel of blauw. Tegenwoordig durf ik zelfs mijn drie vertrouwde verfpotjes van de kleuterschool niet meer gebruiken, want het leven is helaas te genuanceerd en complex geworden. Gebruik ik rood, schop ik wel tegen iemands schenen. Blauw is nog erger, dan lopen mensen over me heen alsof ik er niet sta. En als ik geel gebruik, hadden ze toch meer diepgang verwacht van iemand zoals ik. Ik doop mijn penseel dan maar in grijswaarden of flauwe afkooksels omdat de wereld dat verlangt. Tot nu, want ik heb ongelijk. Het is mijn overtuiging dat de kracht van ieder mens schuilt in het kind-zijn. In het niet tegen zijn verlies kunnen bij een spelletje. In het neuspeuteren wanneer niemand kijkt. In de schilderwerkjes aan de klasmuur in de lagere school. Mijn fantasie, creativiteit en oog voor detail zijn daar geboren. Mijn passie en bevlogenheid voor het leven, maar ook mijn vanzelfsprekendheid, luiheid en snel opgeven. Een volwassen leven inkleuren vraagt een groot aantal tinten en kleurschakeringen, dat is zeker. Maar het kind in jezelf wegsteken, is de bezieling wegsteken. Ik mag nooit meer mijn hoofdkleuren opbergen, want daarmee heb ik leren schilderen. Wat ik moet leren is dat ik passie kan bijkleuren met dosering, angst kan verdoezelen met relativering en droefheid kan opmaken met hoop.

Lennart Vanstaen
137 7

Vlinders in de buik

Cupido’s pijl heeft je hart getroffen Is dat boffen   Slapeloze nachten Liefde betrachten   Kriebels in de buik Dat is puik   Je wil kussen, strelen, knuffelen Samen de lakens delen   Een fijn gevoel Wat een lustgevoel   Met de jaren deel je lief en leed Dat is welbesteed   Het knuffelhormoon Steeds paraat voor een dagelijkse honeymoon   In elkaars leven verstrengeld Alsof het was voorspeld   Je bent verliefd voor altijd Wijd en zijd  

Guy Van Damme
14 0

Weideblos

Je warme handalles op tempo. De brokkelige plek geeft mee.Het rechthoek draagt je maat de sidderende mijne. Op het weerbarstige vloerkleedbeukt ons duistere verbond het veenbeskleurige katoende meidoornrode stippen de frivole klosjes. Je schepping glimtvouwt me dichtschept onze bewaarplek. Alles doorgegeven zonder een woordalsof morgen niet bestaat.  

de jutte acrobate
0 0

Everzwijn groet jager

Gegroet mijnheer de jager Mag ik even van uw tijd Ik zit nog met wat vragen  en die moet ik even kwijt U zegt: 'ik doe aan bosbeheer' schiet dan mijn kindjes dood Hier wint 't bos geen enkele keer Enkel mijn verdriet is groot  U wacht op mij als weerloos dier  en noemt uw moord een kick Wanneer u met uw duur gerief toevallig eens 'goed' mikt U moet wel zeer heldhaftig zijn U noemt uw jacht een sport Mij lijkt 't meer een slachtpartij  Zeg me wie hiervan beter wordt   Het jachtseizoen is nog steeds bezig. Onschuldige dieren worden tegen hun wil meegesleurd in een ongelijke strijd, waarbij ze alles verliezen, inclusief hun leven. Ze kunnen je dit niet vertellen. Daarom doe ik dat. Via woord en beeld.  Wil je meer verhalen/illustraties? Welkom op Instagram

Woordenwalvis
41 2

De regel van drie

Morgen oefenen we opnieuwals de zee verdwenen isde cijfers geduldig gewassenscherpe golven het brein herwonnenhet heldere zicht de bodem. Niet op dit momentniet ommeziennu de keel zich schrapen wilde tong gemolkende weg benauwt. Op het einde verdooft de teekwordt razernij een hagelregenvertragen eender welke zinnen. De olifant zwerft dangeen kamer kan bewegengeen aap vinden de ivoren toren. Morgen oefenen we opnieuwals mijn glas leeg isen het jouwe weer volals de zee wegblijft.

de jutte acrobate
3 0

Voor hen

Laat ons door kale stengels pulken naar bloemen uit onze verloren hoeden.Laat ons onze ransels verstrengelen als wordt proviand ruiker en wij, van eenzelfde boeket. Laat ons boeken vullen met onze lijvenonze lakens van punten en komma's ontdoen.Laat ons beseffen dat er geen einde is, aan onze vragen. Laat ons tuimelen in verse geschiedeniskruisen noch grafstenen bekledenaarde woelen voor onze einders. Laat ons weten dat we wisten, voor we wisten.Laat ons beseffen dat niets, niets is dat liefde niet grijpen, maar weten is. Laat ons delen in weten en vazen met bloei vullen. 

de jutte acrobate
3 0

De norse man

Lang en smal Een beetje speciaal   Passeert hij ons dagelijks zonder veel bekijks   Blik op oneindig Stadig   "Goeiendag" zeggen wij Hierbij   Een norse blik Wat een botterik   Steeds een expressie alsof hij een fles azijn heeft doorgeslikt, heel nasty

Guy Van Damme
42 0

Op sombere dagen

Op sombere dagenkorte dagenzoek je kleuren in de natuurdie je verblijden, vol minnevuur Op sombere dagengrijze dagentovert de toverhazelaareen glimlach op je gezicht zowaar Op sombere dagentalloze witte bloempjes samenals vallende sneeuw, een zachte aaiingsymbool voor hoop en vernieuwing Op sombere dagenwinterdageneen tijd om stil te staanom straks weer vol energie het voorjaar in te gaan

Guy Van Damme
47 0

Boomverdriet

Vogel zegt vaarwel,  begint zijn lange reis naar zomer Veertje dwarrelt neer, als herinnering  Boom blijft achter,  sluit de takken Kilte is onderweg,  naar zijn wortels en zijn hart Hij huilt bladeren.   Meer lezen? Welkom op Instagram

Amanda Bos
40 3

Ondoordringbaar

Water wou ik er niet bij de wijn Er was teveel geneugte vers vlees op de plank en dat dunne plakje kaas alles van een allerhoogste kwaliteit   en kostuums puik getorst  en gepeperde, elitaire gesprekken en gezouten, gecultiveerde creaturen.   Blikken over meer getijden troonden water werd er wijn vloeide als uit bodemloze kruiken.   In weelde hing een muur van uitgespuugde stenen  en stof er sprak strak en onwankelbaar   niet mijn geschriften pasten niet mijn woorden werden gehoord.   Stof werd ik er hun bodem mijn wakkere muur hun wijn mijn wilde zijn.   Tot daar brak mijn glas. Het vloerde me het troonde neer mijn zet.   Vers vlees op de plank werd ik dat verse, dunne plakje ik getorst tot ondoordringbaar.

de jutte acrobate
7 0

Het lege nestsyndroom

In het nest hangen pluimen het de keel uithet lange wachten vreet, vreet. Opschudden willen zekoesteren meer eimaar niets komt, komt. Het lege nestsyndroom breekt inzaait verdeeldheid onder de pluimagebreekt op, elkeen een theorie. Dat van het voldongen feitdat van het lege wachtnestdat het de juiste pluimen mist. In de plooien van de twijgennesten voorlopige kamersschudden op, schudden op.Geduld verzaakt aan het eiwant niets komt, komt.  Wanneer kan een nesthoop geborgen?Wanneer is een nest een nest? En dan fladdert daar een vogelkind.Een paar klauwen landenprecies waar de pluimen het dan willen.En ogen dan blinken blinken. Maar de pluimen breken het nest opbegrijpen hun plooien nietdat dan niets komt, komt.  Een nederig nest buigt het hoofd voor elk eiook als het al fladdert.

de jutte acrobate
9 0

Verstenen

Vrouw. Als ondergedoken draak, leef ik. Ergens behoedzaam,  alsof wilde ganzen naderen, alsof niets er is verzorging.  Niet handelen is zinvol, denk ik. Aan verbeelding ontspruit toekomst.   Maar opsluitende verhulling is, en jeugdige scheidslijn. Schaamte voel ik. Verkruimelen wil ik. Ergens ooit,  de ravijn induiken en losmaken onderweg, mijn kaken.   Maar weinige blijdschap leeft onder wonende mensen, en jaargetijden dwalen niet. Niet alwetende ben ik.  Niet ken ik het eeuwige veld. Nederigheid snijdt kaken bij  en voorschriften observeer ik. Er is het punt waarop ik sta.   Maar geen grond genaak ik. Vervoeren ontspringt  waarlijk niets. Niets is er uitgestrekter of absoluter.  Aanwakkeren lijkt onmogelijk. Er is wat is.   Vrouw. Me de handen was ik. Verstevigen wil ik,  dan pas een richting om te gaan. Schaamte werd  al ingepakt. Als ergens ooit, er omvergeworpen.  Tuchtigen lijkt zinvol.   Vrouw. Al ken ik de scheidslijn, wonende mensen  en niet het eeuwige veld. Niet verspil ik. Niet dood ik wilde getijden. Ganzenveren verhul ik.  Kaken snijd ik bij.    Maar met verkruimelen wacht ik. Vrouw.  En weer onder duik ik.

de jutte acrobate
15 1

Ingepakt

En dozen dozen blikten inhet gewicht en de verhalende getrokken kaarten en het gevouwen spel. Er was geen stommiteiter was geen stellingname. Dat wat nooit werd gezegddat wat een mens dreefdreef op zoute vlakten.

de jutte acrobate
6 1

Een paradijs met klootzakken

God schiep een paradijs en in Haar oneindige goedheid besloot Zij dat alles er mocht zijn. Ze blies in elke mogelijke bestaansvorm bewustzijn, alsook voorzag Zij elk wezen van een vrije wil. Zowel het duister als het licht kreeg een plaatsje, in Haar hart was er altijd plaats voor beide, daar Zij volledig vrij van oordeel was en gevuld met onvoorwaardelijke liefde. Alles wat Ze schiep, was op een ingenieuze manier met elkaar verbonden. Het was een beweeglijk geheel van komen en gaan, van creëren en vernietigen en van liefde en angst. En zo vonden hardheid en zachtheid aarding in dezelfde bodem. De Moeder zag hoe pure liefdevolle wezens werden getergd door kwaadaardige creaturen. En hoe er uit zulke confrontaties nog meer bewustzijn groeide. Zij deed niets dan alles in zijn volledigheid laten bestaan en genoot van de oneindige veelzijdigheid waaruit Haar creatie bestond. Met goddelijk mededogen aanhoorde Zij de ontelbare smeekbedes van de wanhopige wezens die hun armen ten hemel richtten. Vragend waarom Zij zo onverschillig scheen te zijn tegenover al dat leed. De absolute en alles omvattende liefde van God, geheel neutraal en vrij van enige voorkeur of weerstand, werd dus verward met onverschilligheid. Zij voelde geen aandrang om deze misvatting recht te zetten, want wist dat wanneer het bewustzijn zou blijven groeien dit inzicht vanzelf zou verschijnen. Het was niet zo dat God nooit sprak met haar kinderen. Dat deed Ze wel en zelfs quasi constant. Maar Ze koos ervoor om enkel zacht te fluisteren. Want ze wou dat Haar kinderen aandachtig leerden luisteren. Ook liet Zij zich niet zien, maar wel voelen. Als een observerende aanwezigheid in elk atoom. Ieder die de Moeder niet voelde en Haar bestaan zelfs ontkende, woonde even warm in Haar hart als elkeen die haar eerde. Omdat alle verderfelijke en vernietigende krachten van evenveel ruimte en creatiekracht genoten, gingen veel zachtaardige wezens gebukt onder de grootsheid van die onvoorwaardelijke liefde van de Moeder. Ze schreeuwden hun ongenoegen uit. Ze noemden Haar meedogenloos en hard. Zagen geen rechtvaardigheid noch evenwicht. Pijn leek immers veel uitdrukkelijker door te wegen dan vreugde. ‘Moeder,’ zeiden ze. Laat alstublieft het licht zegevieren! Verlos ons van het kwade!’ Terwijl ze dit uitspraken, voelden sommigen onder hen dat dit verlangen het einde van alles wat ze kenden en van zichzelf inhield. Want het duister kon nooit volledig verdwijnen zonder het licht mee te nemen. Er was slechts de keuze: bestaan in dualiteit of niet bestaan. En dus nuanceerden sommigen: ‘Moeder, geef ons de kracht en inzichten om in vrede en gezondheid te kunnen leven te midden van het duister.’ Dat ze reeds over die kracht beschikten. En dat de gevraagde inzichten voortkwamen uit het contact met het duister, fluisterde ze heel zacht. Het duister was daar ten dienste van het licht. Het bood de kortste weg naar verlichting. Telkens wanneer het duister van schemering overging naar zwarte massa, werd het licht aangemoedigd om feller te schijnen. Het vergeten van de Moeder stond ten dienste van de herinnering aan haar, hoe vreemd dat ook mocht klinken. De vernietiging van schoonheid gaf alleen maar meer waarde aan Haar bestaan. ‘Fuck that!’ riepen de experts in kommer en kwel. ‘Wij willen leven en niet overleven! Laat ons groeien en stralen op een manier die niet zo’n pijn doet! Kunnen wij onszelf niet ontplooien in een paradijs zonder klootzakken? Er moet toch een andere mogelijkheid zijn?!’ En jazeker, andere mogelijkheden waren er. Oneindig veel zelfs. De Moeder had ze allemaal geschapen en Ze aanschouwde, enthousiast als een kind, hoe deze zich als een kleurrijke caleidoscoop voor zich ontvouwden. Hoe ze zichzelf heruitvonden en transformeerden. Absoluut perfect op elkaar aansluitend en elkaar aanvullend. Als je al het verdriet, onmacht en pijn zou wegnemen, zou dit goddelijk kunstwerk gaten vertonen en in elkaar storten. De Moeder had nooit gewild dat Haar kinderen iets ontbraken. En als er niets ontbrak, dan was werkelijk alles er. Ook intenties die liefde wilden smoren. De antwoorden van de Moeder waren als dunne dekentjes voor Haar rillende kinderen. Sommigen onder hen ontdekten gestaag hoe ze zich konden laven aan het warme licht in zichzelf. Anderen bleven tasten in het duister, waar ze ook uiteindelijk altijd iets bruikbaar vonden, al was het maar iets kleins. En ze leefden nog relatief lang en gefragmenteerd gelukkig in het paradijs waar alles mogelijk was.

KarolienDeman
13 0

de witte visser

"ik knijp je tot moes, vuile rat!" tierde Ernest en sloeg achiel zijn tanden uit.  In een waas bloed keek hij Ernest aan:"ik heb je niet verraden!" lispelde hij.  Ernest greep achiel bij de keel en kneep: "zwijg!"  Vol genoegen voelde ernest  hoe achiel het  opgaf. Eindelijk, dacht hij, goeie reis naar de hel!   

amanda allesie
13 1

Eigen wild

Ben ik dan moeilijk voor je, Rups? Een jager kan aan wild komenals die vaardig genoeg isen ik verzamel enkel hoge waarden. Aan wild wil ik me namelijk verrijkenaantrekken en aanstampenik ben vaardig genoeg. Daarom stap ik uit je modder.Eigen schatten mag ik vrijwarenwaar een overvloed is, bloei ik opzet ik mijn zandzakken. Misschien een moeilijke constructieen jij er niet passend? Laat ons toetreden tot langhuizen.Er waaien meerdere windener een ietwat schuiven kan. Voorlopig hou ik het op eigen wild.Misschien erf je ooit van meword je alsnog een vlinder.

de jutte acrobate
6 0

Eigen wild

Ben ik dan moeilijk voor je, Rups? Een jager kan aan wild komenals die vaardig genoeg isen ik verzamel enkel hoge waarden. Aan wild wil ik me namelijk verrijkenaantrekken en aanstampenik ben vaardig genoeg. Daarom stap ik uit je modder.Eigen schatten mag ik vrijwarenwaar een overvloed is, bloei ik opzet ik mijn zandzakken. Misschien een moeilijke constructieen jij er niet passend? Laat ons toetreden tot langhuizen.Er waaien meerdere windener een ietwat schuiven kan. Voorlopig hou ik het op eigen wild.Misschien erf je ooit van meword je alsnog een vlinder.

de jutte acrobate
3 0

Flames like dying flowers

A love/ hate story based on what Lindsey Buckingham and Stevie Nicks share (Fleetwood Mac style)  Into the darkness of an all consuming fire We went And the flames were dancing around us like dying flowers in a field without a moon and stars at the almighty night sky We lay Next to each other Thousand miles apart As it always was He opens his mouth Doesn’t speak with words He feels what he says She laughs Doesn’t speak with words She feels with her soul Undeniable damned connection Cursed or blessed Or worse Both Laughing together Crying together But thousand miles apart As it should be, shouldn’t it? Do not want to make you sad Or confused ‘Cause that’s what you do Don’t want us fighting We make eachother depressed Sometimes Hate it He opens his mouth Doesn’t speak with words He feels what he says She laughs Doesn’t speak with words She feels with her soul And now the fire curses us  Not with words, but with deeds Our hair falls out Our mouth become toothless We fall into the darkness The wind blew the flames out And rain pours suddenly out the sky And with the rain you’re washed away He opens his mouth Doesn’t speak with words He feels what he says She laughs Doesn’t speak with words She feels with her soul And with the wind I’m blown away  ‘Till next time We whisper  And grin          

Zonsondergangdromen
24 1
Tip

Als je genoeg vis eet kan je vanzelf zwemmen

Er heerst een algemene wijsheid onder de havenarbeiders, scheepsjongens op de galjoenen en zelfs onder de kapiteins met hun vaten gerookt varkensvlees. Zonder uitzondering gelooft elk van hen dat wie genoeg vissen eet, vanzelf kan zwemmen.  We vreten ons ermee vol, want voor de gewone matroos is er natuurlijk ook niets anders dan wat de zee gratis ter beschikking stelt. Bij elke hap van de slijmerige zoute glibber voelen we ons een beetje meer gerustgesteld. Want straks is er de test. Ons zal niets overkomen. Van Willem zijn we minder zeker.  Willem lust geen vis. Dat verbaast ons niets. Hij kan ook geen knopen leggen. Iemand heeft gehoord dat hij een bastaardzoon is, van de nicht van de kapitein. Zij werkt ook in de haven. Sommigen hebben haar al van heel dichtbij gezien. Ze zou een ongekend verfijnde schoonheid bezitten, maar wel met een zwak gestel. Dat verklaart veel.  Alexander vreet vis alsof zijn forse ton geen bodem heeft. Soms spreekt hij ons toe, alsof niet de kapitein maar hij de ongekroonde koning van het schip is. Met zijn kabelarmen knoopt hij op een uur meer touwen dan wij allemaal tezamen. Hij zou Willem eens laten zien waarom je vis moet eten.  Daar staat hij, fier rechtop op de loopplank. Zijn blote bast glimt van de olie. Hij werpt Willem een minachtende blik toe terwijl hij steeds verder de plank op loopt. Als hij op het einde komt, draait hij zich nog één keer om, knipoogt en springt. PLONS!  Cirkels op het water deinen steeds verder uit. Op de top van de mast schreeuwt een meeuw. Alexander blijft voor eeuwig ongekroond. Zijn schedel krijgt wel een troon, op de zesde verdieping van het MAS. Naast de sokkel staat een klein wit kaartje met als opschrift: “Schedel van onbekende man, Vroege 16e eeuw”.  Meer lezen? Welkom op Instagram

Amanda Bos
174 8
Laad meer ...