Lezen

Foto 16

Waar woorden spreken of net niet waar leven woont en liefde toont waar stilte gewoon is en rust het hoogste woord voert waar woorden raken maar niet spreken waar ik ben en jij dan ook Daar waar wij bestaan is waar we zijn...

Wendy Sprangers

0 0

Tip

Spoiler alert: vrouwen hebben ook namen

‘U bent de mama van….?’, vraagt de leerkracht aan het onthaal. Ik zeg mijn naam, maar weet dat hij die niet zal onthouden. Ik heb geen naam, ik ben de naam van mijn kinderen, met ‘mama van’ ervoor. Sommige volwassenen gaan een stapje verder, zij spreken mij aan met mama in het bijzijn van mijn kinderen (zonder aanwezigheid van mijn kinderen zou dit het moment zijn waarop een stemmetje in mijn hoofd zou roepen: ‘lopen!’). Ik vind dat niet alleen tenenkrullend, het is ronduit akelig. Vorige week nog zei de kindertandarts tegen mij: ‘Dan mag je volgende week opnieuw een afspraak maken, mama’. Eigenlijk wil ik dan graag zeggen dat ik zijn moeder niet zou kunnen of willen zijn, dat hij uiteraard ook recht heeft op wat moederliefde en dat ik het jammer zou vinden mocht hij geen moederliefde krijgen en dat… ‘Lukt volgende week dinsdag, mama?’. ‘Ja hoor, geen probleem’. Vroeger, toen ik nog niet de surrogaatmama van de kindertandarts was, maar zelf nog een kind, kreeg ik vaak de vraag: ‘Ah, ben je dan de dochter van H.’? De naam van mijn vader deed belletjes rinkelen. Mijn eigen naam bestond niet op zich, die werd vastgehaakt aan de naam van mijn vader. Barack Obama erkent deze gevoelige kwestie en geeft een speech waarin hij zichzelf aankondigt als: ‘For those of you who don’t know me, I’m Michelle’s husband’. Zijn uitspraak wordt onthaald met luid applaus. U zult Barack Obama de kneepjes van het vak niet leren. Maar u en ik weten allebei dat de man van Michelle Obama eerder aan de progressieve kant van het spectrum staat. Kranten en boeken staan vol met dochters, moeders en vrouwen van. Deze week nog ‘vriendin van Stijn Steels fotografeert de blote buik van de zwangere vrouw van Wout Van Aert’. Welkom in 2020, jongens. Wat dacht u van ‘Layla Vancompernolle fotografeert de blote buik van Sarah De Bie’. Nogmaals, welkom in 2020. Kunnen we gezamenlijk afspreken dat we vanaf 2020 vrouwen bij hun naam noemen en hen niet meer aanspreken via de naam van hun vader, zoon en broer? In de naam van de moeder, de dochter en alle heilige vrouwen. Amen. Dochter: Ik vind het raar dat de tandarts mama tegen jou zegt. Moeder: Ik ook! Dochter: Zal ik hem de volgende keer broer noemen?

Lore Dewulf

119 12

Foto 11

Duisternis omhult alles in stilte wolken trekken samen wolken breken de rust en weten het einde is nabij stop tijd om te gaan achterlaten niets meer, geen herinnering Kleurt de dagen en uren en niets is erger dan dit vaarwel Als het einde nadert...

Wendy Sprangers

0 0

Foto 1

Als je wilt zal ik naast je lopen elk moment, wanneer je wilt Als je niet meer durft te hopen en alles om je heen verstilt zal ik afstand van je nemen Als je mij niet nodig hebt wanneer een ander je problemen deelt en een toekomst voor je schept mag je mij de rug toekeren Als je hart voor mij verkilt, dan zal ik mij niet meer verweren, maar alleen als jij dat wilt....

Wendy Sprangers

0 0

breekglas

de helft van glazen bokalen krijgt vol licht van de zon de andere helft maar half een bokaal met losse kralen die op een rijger wacht een andere zonder aangekomen kaartjes één is zwak gevuld met builtjes thee waaraan nog moet getrokken worden één staat klaar voor suikerbonen terwijl men op verwachting wacht één half gevuld met sleutels voor de oplossing van uitblijvende problemen één die plaats biedt aan vogelvrije tijd om intussen bloemen te drogen het onschuldige stof erop mag blijven liggen ik zou ze, behoed me niet durven breken ik zou geenszins willen breken met de dingen die ontbreken

wim vermant

11 1

Bouquet van liefde

Zelfs als je gaat, blijf jij hier heerlijk hangen, verrukkelijk vluchtig vervlogen vriend hemels honingzoete herinnering Ik snuif je, in de huiselijke holtes in mijn hoofd, herberg ik jou verleid je mij slechts stof zijt gij Zelfs als je blijft, ga jij zacht zwierend zwerven, liefdevol omlijst je langs mijn lichaam zoet de scherpte van mijn zoute zijn Ik verstuif je, In de gretig gulzige gaten in mijn hart, verberg ik jou verleid jij weer Zie hoe ik tot stof wederkeer

Annemagenta

20 0

mensen

Ken je iemand nog als je er een dag niet mee praat? Hoe zit het met een week, maand of decenium?Ken je iemand nog als jullie gisteren beste vrienden waren en vandaag niet meer? Ken je je collega nog als hij vertrekt naar een ander bedrijf? Kun je iemand echt kennen, of is het altijd een kwestie van in hetzelfde schuitje zitten. Is alles gemakzucht, het lot of puur functioneel. Praat ik met je omdat ik niet anders kan?Gisteren zag ik een advertentie; BWOL zoekt collega’s. Waarom staat er nooit ergens een advertentie met: Ik zoek een vriend?

Stelselmatig

13 0

een sprookje

Er was eens een trol dat heel onzeker was. En wat hij het allermeest wou, was gelijk hebben en het recht hebben om kwaad te zijn. Hij voelde zich verongelijkt en wandelde door zijn kleine hol, op zoek naar een antwoord. Toen hij het antwoord niet kon bedenken besloot hij naar het trollendorp te gaan en rond te vragen. Net als hij drie stappen voorbij zijn deur had gezet, trapte hij per ongeluk op een mier.‘Au!’ riep de mier. ‘Goh, die grote trollen toch altijd!’ De mier schudde met zijn vuist en waggelde verder. Toen wist de trol het antwoord op zijn vraag. Hij verzon listen en manieren zodat hij, net als de mier, slachtoffer kon zijn. Zo liet hij de deur van zijn huisje open in de nacht, veel werd gestolen.‘Waarom laat je je deur dan open?’ vroegen de andere trollen.‘Ja, maar dat keurt diefstal toch niet goed?’ zei de onzekere trol.Dan verkocht de trol zijn huisje voor veel te weinig kaboutergoud.‘Waarom doe je je huis zo goedkoop weg?’ vroegen de trollen.‘De koper mocht zelf een prijs kiezen. Hij koos om oneerlijk te zijn.’Nadat hij dat gedaan had, ging hij in het midden van het dorp en gaf hij het beetje geld dat hij had weg. Na een kwartier had hij helemaal niets meer.‘Waarom geef je alles weg?’ vroegen de trollen.‘Omdat jullie het aannemen.’Toen had hij niets meer en wachtte hij op hulp. Maar niemand schoot hem te hulp. Waarom helpt niemand mij, vroeg de trol zich nijdig af.Toch was hij ergens ook hardnekkig tevreden. Hij had het bewezen, de andere trollen waren slecht. Vanaf die dag sprak hij over de trollen als ‘Zij’ en hij voelde zich tevreden. Hij leefde nog lang en moreel superieur maar nooit echt gelukkig.

Stelselmatig

18 0

Mildernis

Dat het soms een wildernis dus zoekt naar waar het milder is zoekt in wollige wolken welwillende wind en waait maar mee mee naar waar het milder is waar mildernis.

M A R T H E

71 1

Dis-closure

Er zijn dagen waarop we graagwat ouder zouden zijnde tijd doorspoelenalles voorgoed achter het behangkleven, de bekledingvan een vorig leven. De muren van een huis dat stondeen raam waar we doorheen kekennaar hoe het anders kon. En plots staan we buitentrekken we de deur voorgoedachter ons dicht, althans dat zeggen we. Wat we denkenhouden we het liefst achter slot. Misschien ligt er nog ergenseen sleutel onder het tapijtplooi je soms een hoekje om,speur je naar de woordendie ik achterlietvoor het geval dat... Zweeft je vinger evenover de toetsen, antwoord je zwijgend. Kijk ik op mijn schermen lees je twijfelsniet.

Elfi Vandenabeele

7 0

Bestekset

Ontspannen en tevreden, liggen ze elke ochtend getweeën, lepeltje lepeltje naast elkaar. Zalig, nog even nagenieten in de heerlijke warmte van elkaars nabijheid. Ze denkt aan het moment dat ze het heerlijke zoute vocht voelde, toen ze zachtjes tegen de ander stootte, voorzichtig tegen hem aanwreef, ondertussen innig genietend van de masserende strelingen en trillende bewegingen. Nu, na dat uurtje speelse verwennerij en weer heerlijk opgedroogd, kunnen ze beiden opnieuw fris aan de slag. ‘Waar moet jij zo naartoe?’, vraagt hij haar. ‘Oh, naar de vrouw des huizes denk ik. Die geeft de kleine man altijd pap op dit uur. Jij?’ ‘Mazzelaar, melk. Lekker. Ik kan nog even blijven liggen maar mijn middag loopt geheel in de soep.’ ‘Waarom zo’n vies gezicht?’ ‘Het is meneer. Hij heeft de nare gewoonte om mij steeds tien keer af te likken. En hij stinkt zo uit zijn mond, dat wil je niet weten. Het is donderdag en dan staat tomatensoep op het menu. Daar zitten ik weet niet hoeveel tenen knoflook in. Bah! De combinatie van knoflook en brandend maagzuur is echt killing.’ ‘Nou sterkte dan hé, schatje, vandaag. Vanavond zien we elkaar weer. Fijn! Ik kan niet wachten op de volgende beurt.’ ‘Nee, ik ook niet. Tot vanavond dan, dag lieverd!’

Annemagenta

23 0

Schrijven over gemis tijdens corona

De kaars De kaars onder de boom De boom, je kent het wel, 'wondershoon' De periode van't jaar Brengt, normalerwijze, mensen weer bij elkaar Maar "nu", dreigt er gevaar Lockdown twee-punt-nul COVID-19 strooit 'liefde' oh zo gul En ik? Ik zit hier maar Alleen, tijdens al dit gevaar Alleen, kijkend naar De kaars De vlam Brandend van verlangen Om JOU weer te zien, te kunnen omarmen! VOOR **NORAH** 5 JAAR METEKINDJE IN EEN ANDERE PROVINCIE...

CVDR

15 0

Ik laat jou niet alleen

Ik wil je rust zijn In de chaos Ik wil je stil zijn In het luid Of het luid In je stil Ik wil je warme dekentje zijn In de kou Ik wil jou verwarmen, omarmen Ik wil jou horen Ik wil jou zien Ik wil jou Ik wil wij Ik wil samen Ik wil jou laten weten Ik laat jou niet alleen

Maud

13 1

Centaura

Ze schudde haar lange blanke manen hals bloot Ik, zei ze met één blik Ik doe En in galop gooide ze de rest van haar woorden in zee Ze zigzagde en sneed haar ritme in twee en kerende met de voeten in het tij hinnikte ze luid lachend Ik wist wel dat je keek

Hildegard Van Hove

28 4

De kromming van de curve

we leven in de kromming van de curve kunnen ons alleen maar laten leiden naar boven of beneden hopend dat waar we eindigen het beter leven is

JD_

22 1

Oudedagstraining

Dat het weeral die tijd van het jaar is, zeg. Het seizoen waarin je een middagdutje doet, een kwartier later opstaat en vaststelt dat de zon al onder is. Het seizoen waarin we op het kerkhof aankomen en terstond beseffen dat we de bomma niet meer weten liggen. En het seizoen waarin de middenstand zoveel grijnzende pompoenpropaganda tegen onze knikker keilt dat we niet anders durven dan onze koters in verkleedkleren steken. In mijn tijd viel carnaval nog enkel in het voorjaar. Maar mijn tijd tikt verder en verder het verleden in. Want behalve voorgaande ongemakken komt de herfst standaard met een ander gebeuren waar ik niet onderuit kan. De jaarlijkse hiphiphoerering van ondergetekende. Wat nog een extra ongemak meebrengt, want hoe moet ik verkocht krijgen aan al die dames dat het dit jaar écht niet kan om kusjes te geven? Een paar jaar geleden vielen die verjaardagen me nog zwaar. Niet heel lang terug, schreef ik tenslotte nog over mijn voortijdige midlifecrisis. Die zorgen zijn ondertussen van de baan. Tegenwoordig kan ik niet meer wáchten tot ik oud ben. Tot die gelukzalige dag arriveert dat het plots toegelaten is om geen energie meer te steken in futiliteiten zoals je beurt afwachten in de winkel, de waarheid verbloemen om andermans gevoelens te sparen of je scheten inhouden terwijl je met mensen praat. Ik kan natuurlijk niet onvoorbereid in de derde leeftijd stappen. Daarom stoom ik me elke maand één intensieve week lang klaar voor deze geweldige toekomst van overassertiviteit en apathie. In zeven themadagen tracht ik alles te vergeten wat me als kind geleerd werd en focus ik op hoe ik in mijn oude dag zal staan. Of hangen, zitten, en in het slechtste geval kermend liggen, met een waardeloze heup en een afstandsbediening waarvan de batterijen plat zijn. Mijn trainingsweek start met wat tot voor kort marktmaandag heette. Op de eerste dag van de week strijken de marktkramers namelijk neer in Heist om de honderden uniformen van grijs en beige te voorzien van hun drie sneetjes kaas en hun anderhalf sneetje hesp, met niet zoveel vet aan de rand als vorige week, hetgeen ze vorige week ook al uitdrukkelijk gevraagd hadden. Maar met de corona is niks nog zeker en om mezelf de desillusie van een marktloze gemeente en verloren oefendag te besparen, doopte ik de eerste dag van de week om tot misnoegde maandag. Op die dag stap ik met het verkeerde been – maar het enige dat nog fatsoenlijk mee wil, zo fantaseer ik – uit bed, trek ik de rol op en onderwerp ik het weer aan een grondige inspectie. Typisch! Het is alweer te warm. Of te koud. Of te droog, te nat, te glad, te bewolkt, te wisselvallig of te winderig. En als het dan toch eens perfect is, is het te mooi om waar te zijn en zal het wel rap terug KVLV-leden regenen. Want die nieuwe weerman op één zit er nog meer naast dan Frank en de jongen heeft het charisma van een uitgehagelde mossel. De rest van de dag maak ik me druk in de postbode die het parochieblad tien minuten later dan anders aflevert, de kleinkinderen van de buurvrouw die teveel plezier maken 's middags en de finalist in de heruitzending van Blokken die het woord niet kan vinden, terwijl ik het al zeven keer geroepen heb. Op demente dinsdag weet ik meestal niet goed wat er allemaal gebeurd is. Dat is de miserie met die dementie. Wat ik mij die dag wel herinner is hoe nonkel Ronny vroeger op familiefeesten in de speelkamer kwam zitten en we allemaal Medisch Centrummeke moesten spelen. Laat dat juist het enige zijn wat ik wil vergeten. Daarop volgt winderige woensdag, de dag dat ik boodschappen doe en je mijn volledig afgelegde parcours in de winkel kan volgen door op de geur van slecht verteerde schorseneren en de verre brrrrrap brrrrrrrrrrrrrrrrattatap-geluiden af te gaan. Aan de kassa lukt het me net niet om de vrouw met dreadlocks voor te schieten. Terwijl ze haar wisselgeld nog aan het wegsteken is, zeg ik tegen de kassier: 'Amai, heb je dat gezien? Ik hoop dat het kind geen magneten tegenkomt op weg naar huis. Die had meer ijzer in haar steken dan onze lieven heer aan 't kruis. En die coiffure, precies Medusa. Is dat tegenwoordig mode, ja?' Ik sluit af met een brrapbrrapbrapp, betaal op m'n duizendste gemak met een karrevracht muntjes en zeg dat hij de dubbele hoeveelheid zegeltjes mag geven omdat de kleinkinderen graag alle knuffels verzamelen, maar dat dat niet lukt met mijn beperkte wekelijkse boodschappen van een brood en een doosje Senseo-pads. Donderdag is het demente donderdag en word ik kwaad als mijn vrouw zegt dat dinsdag al dementiedag was. Verder sla ik als een razende met de vliegenmepper naar de inbrekers die voor de deur staan en bij hoog en laag beweren dat ze mijn ouders zijn. De rest van de dag lig ik onophoudelijk te huilen omdat ik, hoe hard ik ook op m'n vuist blies, nooit geslaagd was in het Medisch Centrum van nonkel Ronny en ik altijd extra controles moest krijgen terwijl mijn neefjes en nichtjes al lang taart aan het eten waren. Volgende week lees je hier het vervolg van mijn trainingsweek. Tenzij Tom Van Grieken de komende week uitglijdt over een bananenschil en met z'n gezicht recht in een berenklem valt. Want dan moet ik daarover schrijven. Een mens mag dromen, toch?

Hans Verhaegen

24 2

Het orgasme van de schrijver

`Schrijvers schrijven, lezers lezen`Mulisch z’n uitspraak. Zelf koop ik al jaren boeken en poog ze te lezen. Helaas kom ik zelden verder dan de eerste- en de laatste bladzijde. Alles daar tussenin is veelal gezaag. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik een schrijver ben. Schrijvers geven boeken uit. Ik niet. Nog niet. Veel mensen kunnen goed zagen. Blijkbaar schrijven diezelfde mensen ook boeken. Deze boeken liggen met hopen in de boekwinkel. De ene narcist na de andere vult bladzijden met veel woorden die weinig zeggen. Met alle respect voor het narcisme want hier heb je een gezonde dosis van nodig om een boek uit te brengen. Sta er maar eens bij stil; je schrijft een slordige driehonderd bladzijden vol en verwacht dan dat mensen dit lezen. Elke schrijver hoopt stillekes op een bestseller. Stel je voor dat iedereen jou leest. Het ultieme orgasme van de schrijver. Als kind en adolescent heb ik boeken verslonden. Van `Alleen op de wereld` tot Socrates en van Socrates tot Victor Hugo. Uit de schone tijd dat ik nog dacht dat alle volwassenen slim waren. Dan kwam er de periode van de zelfhulpboeken en de zweefteverij onder de noemer spiritualiteit. Ik lustte ze rauw. Tot het moment, ik denk zo’n vijftien jaar geleden, dat het niet meer lukte. Geen letter meer. Op mijn nachttafeltje ligt dus een dode Kindl gevuld met een ongelezen bibliotheek. Ook ligt er nog een boek van Haruki Murakami en wat rotzooi van Herman Brusselmans. Onaangeroerd. Voor het slapengaan zet ik op mijn slimme telefoon Spotify op. Het is zoveel gemakkelijker; de fantasiebeelden komen vanzelf en je hoeft er niet wakker bij te blijven. Een lege geest is de bakermat van een goede slaap. Ik begin me zo langzamerhand af te vragen wat er toch in hemelsnaam scheelt met het mensenras. Overal zijn er opstanden, demonstraties, aanslagen, gefrustreerde mensen die kiezen voor zelfdoding of het uitmoorden van hun huisgenoten. Oorlogen, haat en nijd onder elkaar, burenruzies, noem maar op. De lijst van ellende is lang en tragisch. Mijn verstand staat stil als wij dan voor onze ontspanning bezig moeten zijn met diezelfde ellende. Omdat Brad Pitt het zo goed kan en Julia zo schattig lacht? Of omdat het muziekske er zo schoon bij paste? Boeken en films gaan in wezen meestal over de ellende van een ander. Hier vullen we onze ontvankelijke geest mee. Het creëert een vicieuze cirkel van ellende. Dat waar ge het kopke mee vult wordt de vader van de gedachten en de moeder van de daden. Negentig procent van ons gedrag wordt aangedreven door het onderbewustzijn. Dit onderbewustzijn valt het best te programmeren als je in staat van totale ontspanning bent. Zoals op de momenten wanneer je als een patattezak voor de tv hangt of opgerold als een rolmops onder een fleece dekentje een ‘spannend boek’ leest. Ik denk dat het hoog tijd is om onze geest te vullen met positiviteit. Liefst een overdosis als we die positievelingen willen worden die we beweren te zijn op Facebook en Instagram. Daar waar de wijsheden te grabbel gegooid worden voor het grote publiek. Ik grabbel alvast eens goed. Wie weet word ook ik hier ooit een beter mens van. Of een narcist met een boek over dit thema. Liefst Covidvrij.

Heidi Schoefs

75 0

Zeg mijn kinderen dat ik van hen hou!

“Zeg mijn kinderen dat ik van hen hou!”De allerlaatste zin van een afgeslachte vrouw.Opnieuw een mens onthoofd.Onverhoeds gekeeld: barbaars en onverdoofd. Jihadisten, kapitalisten, salafisten, terroristen…Zijn we zelf de hekkensluiters in ’t rijtje getikte tisten?Want even gevaarlijk als het virtueel kalifaat,is de moedwillige aanzet tot polarisatie en haat. De poppen zijn aan ’t dansen. Aan ’t lijntje hangen wij.De spelers zijn aan zet, maar wij verliezen er weer bij.Gemoederen verhit. Ruwe olie op het vuur.Grenzen toe. Bootjes weg. Hele grote muur. Laat angst niet in stompzinnige generalisering ontluiken.blijf -zolang het kan- je heldere hoofd gebruiken.Op ’t scherpst van de snee, zijn we allemaal maar mensen.Waren we lang geleden kinderen, met gelijkaardige wensen. “Zeg mijn kinderen kritisch en alert te zijn,En houd je hoofd goed bij de les,Want boven ons hoofd, een politiek wapen:het zwaard van Damocles.”

Camille-Feuille

5 1

een fijn mens

Ik stap in mijn auto en zet de radio loeihard aan. Jazz. Ik luister enkel en alleen en áltijd jazz. Sommigen leiden hieruit af dat ik een bekrompen idee heb van muziek, maar die sommigen zijn zelf bekrompen. Jazz ís de meest ontvankelijke stijl ooit uitgevonden door de mens én bovendien ontembaar, heilig. En een mooi woord. Voor de zoveelste keer rij ik op de groteske tonen van Coltrane’s Love Supreme naar die godverlaten plek die me zo doet smachten naar eenzaamheid. Naar zondige gewoonte, maar zonder spijt, ga ik er mijn getrouwe stickie roken. Die plek is wezenlijk god-ver-la-ten: het enige dat je hier kan zien is leegte, het enige dat je hier kan voelen is leegte. Maar dat deert me niet, want ik heb gezelschap. Dit samenzijn is dan wel vluchtig en snel verbruikt, maar wordt desondanks gretig geapprecieerd. En ja natúúrlijk vergoelijk ik mijn verslaving. Ik geniet hard van de hier aanwezige eenzaamheid, zeker als ik onder invloed ben van dit groen product der natuur. Eindelijk ontspannen, alleen, geen lastposten, l’enfer c’est les autres, enkel met mijn gedachten. Geweldige plek is dit. Behalve ooit eens een geniepig koppeltje dat hier kwam rampetampen (ze waren bezig denk ik, maar ik heb ze al toeterend en heftig knipperend met mijn vier extra gemonteerde koplampen weggejaagd, want het is mijn plek) en daarnaast een ontheemde vierpoter, ben ik hier nog niemand of niets tegengekomen. Ik weet niet wat het doel is van deze plek. Overdag ben ik hier nog nooit geweest – ik kom altijd ’s nachts – en ik ken de buurt slecht. Ik weet enkel hoe ik op mijn plek geraak en dat is genoeg. Ik wil helemaal niets méér weten van mijn plek. Ik wil niet weten dat hier overdag misschien wel een markt plaatsvindt of dat zich hier een jeugdbeweging met groepsspelletjes komt bezighouden. De gedachte alleen al verdringt de eenzaamheid van mijn plek. Nu ben ik tenminste alleen met mezelf en dat is wat telt, tot één en niet meer. Mijn cigarette améliorée rook ik steeds met veel zorg. Ik verhef de daad tot een klein geluk voor mezelf. Als een verdediging tegen de drift van het leven en een opening naar plezier met wiet als katalysator. En ik heb geluk. Wiet roken zou de gevoelens versterken. Dus ik heb geluk, want ik zit al in de rechtvaardigende fase. Kunstmatig gecreëerd, op autodidactische wijze, prettig zelfbedrog. Ik heb geluk omdat ik het dan nog prettiger vind alleen te zijn. En zelfbedrog doe je alleen. Nóg méér geluk dus. Meestal doe ik er tien minuten over om mijn joint te nuttigen. Ik neem er mijn tijd voor. Ik trek diep, rustig en laat de rook optimaal mijn longen verkennen. Dan ben ik zeker voor een uur knetter. En dan speel ik met de sneltrein van gedachten die in een razende vaart doorheen mijn hersenpan spoort. Net zoals een vader op zolder met de modeltrein aan zijn vierjarig zoontje geschonken onder het mom van een educatief cadeau. Gefascineerd en beducht voor bemoeizieke vingers, want een modeltrein dien je te respecteren. En eenmaal de trein rijdt, hoeft er zich niemand als gezelschap aan te bieden. Eén directeur-generaal volstaat. Bovendien zit er niemand in een modeltrein: geen drukdoenerij, geen social talk, geen besmeurde toiletten, geen overvolle vuilnisbakjes, geen kwetterende tieners, geen praatzieke oude dametjes en mijn lijst is nog lang. Meestal wordt het óf te laat óf ik ben te stoned en wil dan zo snel mogelijk naar mijn huis. En als het te laat wordt, rij ik ook naar mijn huis. Naar waar anders? Vandaag ben ik te stoned. Verdoofd, lamgeslagen, onbewust van alles wat er rondom mij gebeurt. Eigenlijk niet veel verschil met als ik niet stoned ben. Ik ben me sowieso onbewust van alles wat er rondom mij gebeurt. Kritisch. Ik ben kritisch. Ik ben autarkisch, selfmade. Een vette gans bedruipt zichzelf. En daarom ben ik selectief in alles wat ik doe. Eigenbelang. Een mens in hart en nieren. Dieren doen wat ze moeten doen. Mensen doen ofwel veel meer ofwel veel minder. En daarom hou ik veel van dieren. Maar ik laat ze wel gerust. En muggen klop ik dood als ze me storen. Dan laten zij mij tenminste gerust. Eenmaal thuisgekomen ga ik zo snel mogelijk slapen. Slapen. Slapen doe je alleen. Dat vind ik er zo zalig aan. Spijtig dat ik steeds weer wakker word. Want dan begint het weer opnieuw.

F&D

10 0

het is de schonen tijd van de interculturaliteit

het is de schonen tijd van de interculturaliteit oh, weldadig anders zijn oh, vrucht van mijn en dijn laat ons proeven elkanders vrucht laat ons ademen elkanders lucht kom lekker woelen in onze grond proef onze aarde, leg hem in je mond ploeter, koeter in ons water in de schoot van moeder, van vroeger en later warm u aan het vuur onzer cultuur het is een deugd, voor vroege vogels en werkers van het laatste uur het is de schonen tijd van de interculturaliteit

F&D

22 0