Lezen

versgetijden

I. ontredderd afgestompt ongekend dagelijks rumoer raast ergens nergens heen ik voel onmenselijk veel immense gevoelens immens veel im-mens Im Mensch Glauben Sie? nee excuseer ik geloof niet en wij kopen niet aan de deur maar ondertussen sta ik al jaren te pacht te pas en te onpas weeldig tierend tussen al dat volk die tirade aan stemmen waarvan er geen een geen enkel lijkt te wankelen rotsvast en onverbiddelijk slaan ze mij te niet de kleine profeet een nietige Ezra die in dit barre land zoekt naar zijn verlies vervlogen rijkdom allegaar. ik zou u kunnen kussen, liefste lotgenoot al waar het dan dat ik u zou verdoemen tot een eeuwigheid in mijn armen omarmd met al mijn mankracht ontmanteld in al mijn armoede II. ‘t zijn de kinderen van de desertie zonen en dochters van een april reeds vervlogen de grond is dor hun ogen tranen puur stoffelijk overschot de resten van hun onschuld in materie hun moeders voelen zich niet langer gehecht machinaal verwijderd ergens tussen nageboorte en nageslacht losgerukt van identiteit men zou u maar al te graag definiëren u willen neerpennen gelijk ik nu doe ongeacht mijn intenties is mijn inkt niets niets meer of niets minder dan een ijdel wapen kijk, ik zou u dragen als goddelijke profeten u doen neerdalen jef jef jef mijn Hindenburg uw Al-Djoedie en een onvergeeflijk einde aan al uw zonden als bannelingen als godvergeten volk maar gepreek en gepalaver later strijkt ge nog steeds neer in goten en koterijen als beesten beesten gestrand aan de voeten van de rattenkoning als een gepolijste troon een troon met doornen, gelakt met uw kristallen tranen III. gebarsten mannen staan met versplinterde tanden in bloederige rijen aan stukken gereten en paraat hun klapperende gebit scheurt hun kaken aan flarden hun handen beven ratelende knoken als een slangendans vervellen hun sidderende lichamen versteend tussen de jaren barsten zij in tranen uit rollen over rauwe kaken en kussen zilte lippen de comateuze streling van hun bevroren huid en mijn gedoornde armen als een christuskroon getooid in bloed rood bloed omdat het zo zeldzaam is omarmen lijven versleten geruïneerde restanten van waarheid en vervlogen leugens die als vleugels te pletter storten in het zilt IV. Ezra – Azra’il gevederd herrezen uit de tandeloze zee doods zolang er gegil te horen is uit de golven als dolle hellehonden de striemen van hun riemen grafzerken in het vlees vurige tongen vlammen hun gal geladen klanken als ijzeren engelen donderen zij verwoesten zij hunkeren zij huilen zij net als gij en ik want ook wij zijn niet opgewassen tegen de wassende zee

Daan Janssens

0 0

Het lament van mijn odyssee

Mijn verdord Ithaka geërodeerd in haar bestaansdrang ontdaan van haar mystiek, haar erotiek onherbergzaam en erbarmelijk geen ziel, geen hart dat er gedijt Mijn verdoemd Ithaka hoe keer ik ooit weer naar die onbestaande helleput ontlast en ontleed ligt ze daar gieren plukken reeds haar karkas Mijn verbouwereerd Ithaka draagt de lasten en krampen in tongen van eloquentie en vuilbekkerij gekerm en tristesse vullen ieder hoogmis in een goddeloos gebed Ge moogt van geluk spreken Ge danst in uw eigen vuil Strooit zout in uw eigen wonden tot ge nog net niet niets meer zijt ge snakt naar bewaring naar herinnering, ge klauwt u vast in geheugen en daar slaat ge mij kreupel tot bloedens toe en zonder verpinken zo’n banaliteit is u reeds vergaan ge wilt mij daar in die oneindigheid daar bij u bij uw laatste snakkende adem om te zien of het mij deert Moeders smeken om regen verlossing van uw woestenij het grimmigste april in jaren zij wachten op een zondvloed, het einde waarin alles zal vervagen verloren en verzopen als een kind op de kust Uw naam zindert nog een laatste keer na en deint vervolgens uit tot het net nog niet niets meer is Mijn verloren Ithaka ik zal u nooit werkelijk zien sterven

Daan Janssens

2 0

Het leven

Al wandelend leven we ons leven. Al wandelend naar de horizon. Al wandelend merken we dat er meer problemen zijn, dat de wereld niet plat is. Al wandelend merken we dat we niet kunnen stoppen, dat de wereld blijft doordraaien. Al wandelend merken we dat er regen is, dat er erna geen zonneschijn komt. Al wandelend merken we dat we er zonder bescherming niet komen, dat een paraplu nodig is. Al wandelend merken we dat het leuker is om gezelschap te hebben, dat we iemand nodig hebben om mee te schuilen. Al wandelend merken we dat er afgronden zijn, dat we elk moment kunnen vallen. Al wandelend merken we dat de horizon nog ver is, dat we er beter van kunnen genieten nu we nog steeds wandelen.

jade

0 0

Ars Vivendi

Jij tekende mijn leven met verkoolde spaanders die mijn naam droegen uitgestrooid en verloren op een volgzame weg door jouw hand gekoesterd tot een portret van iemand die ik eindelijk weer kon zijn.

Analyse

0 0

muur

we zitten op lichaamswarmte van elkaar, je leest luistert niet naar de muur naast je die gemetseld wordt, slaat een blad om af en toe leg je je haar terug waar het hoort het water wrijft de oever, de zwaan schraapt haar keel, je legt het boek neer, hoort de trein reizen en dwarrelt je lippen op mijn kus koel verdampt de zon de wolken buiten ons is het stad

Stefan Heulot

3 1

Haiku 024

de trein raast maar door sporen vloeien in elkaar maar ik ben 't spoor kwijt

Wibboo Jozefs

17 0

Een wijs man

Een wijs man drinkt niet mild. Integendeel, hij kan niet zonder. En als jij, mijn vriend, het wilt Dan zal ik, het grote dichtwonder, ook met drinken stoppen, als ik geen wijs man meer ben.

00021x000

2 0

Eigenliefde

Ook wel eens komt die vraag door de mens vurig verzonnen. Een ander kan zichzelf niet genieten de mens zijn eerste noodzaak, het ergste wat ons bezoeken kan, binnen te laten in het huis dat dienaren beveelt en eveneens veel te weinig tot zich neemt. Die bron is voor mij kostbaarder dan dat waarover ik nu aan het schrijven ben. Ook wel eens komt die vraag zoals een vogel hunkert naar vertrek, zo drijft dit probleem naar de oever, plaats van spijt en dat onterecht. Daar wacht een eeuwige vorm die elke andere overtreft. Ook al neem je geen ander waar en blijft die oever stil en leeg totdat eigen voeten de grond betreden. Toch wil ik geloven dat dit een belangrijke liefde is.

00021x000

0 0

voor mama

geboren in de stad heel het leven één groot gat iedere keer opnieuw nieuwe dag nieuwe start elke dag stoned elke avond zat ik wou dat ik gewoon een normaal leven had geen gevoel, geen emotie, geen besef dat ik leef het is die gedachte waar ik nu om beef maar de fouten zijn geheim, ik zet mijn masker op ik moet het voorbeeld geven, opgezette pop ik leef ik zweef sta op uit deze droom leef in de werkelijkheid gewoon ik doe mijn best om beter te zijn voor jou en voor mij en ik weet het doet pijn om te denken aan het verleden en hoe het zou moeten zijn maar ik beloof jou nu de toekomst staat klaar dit hoofdstuk is nu voorbij proberen te leven, te nemen, te geven dat wordt vandaag mijn nieuwe streven iedereen maakt fouten, dat is normaal maar leer eruit, herpak je, het komt goed allemaal het leven is zo kort en we hebben er maar één dus sta op en ga ergens anders heen maar de fouten zijn geheim, ik zet mijn masker op ik moet het voorbeeld geven, opgezette pop ik leef ik zweef sta op uit deze droom leef in de werkelijkheid gewoon ik doe mijn best om beter te zijn voor jou en voor mij en ik weet het doet pijn om te denken aan het verleden en hoe het zou moeten zijn maar ik beloof jou nu de toekomst staat klaar dit hoofdstuk is nu voorbij zoveel fouten, zoveel kansen, niet gegrepen zoveel tranen, zoveel pijn gebroken harten, iedereen vergeef me, ik heb spijt ik leef ik zweef sta op uit deze droom leef in de werkelijkheid gewoon ik doe mijn best om beter te zijn voor jou en voor mij en ik weet het doet pijn om te denken aan het verleden en hoe het zou moeten zijn maar ik beloof jou nu de toekomst staat klaar dit hoofdstuk is nu voorbij

Mia

1 0

Tip

De stad groeit toe

we stoppen de stad in de binnenzak van een jas die nog niet werd betaald en toch is er niemand die roept of hapt dat wij terug moeten komen naar het recht er te wonen de stad groeit toe als een open wonde of is ons luisteren te lui de verzonnen zon op het dak een mens die uitkijkt naar een nieuw land met steden en meren om volbloed de trek te keren naar veilig en constant waar daklozen blijven bloeden na de val we stelen de straat van een buur maken kabaal als duizend werken en lopen in een jas van onschuld weg in een steeg zonder einde waar honden met handen ons niet in de boeien slaan

Ingrid Strobbe

24 1

Tijden....

Zal ik eens iets schrijven, over reeds lang vervlogen tijden waarin ik mijn adem nog laafde aan mooie woorden, die stroomden uit je volle mond, geplooid tot een glimlach schaakte je mijn hart, in lang vervlogen tijden Zal ik eens iets schrijven, over ooit betere tijden waarin de bomen bloeiden en wij samen stoeiden, onder en boven, onze kronkelende lijven verstrengeld, ja in betere tijden Zal ik eens iets schrijven over geworstel in komende tijden waarin Stilte onze beste vriend is in de uren, die duren en duren achter hoog opgetrokken muren stuurloos, in komende tijden Zal ik eens iets schrijven over weerkerende mijmerende tijden waarin inzien van jou missen en ons vergissen, steeds meer in aparte kamers, verslapen onze levens samen, in mijmerende tijden

Karen Willekens

3 0

Voorbij de plaats waar we uitslapen

Ik zeg ‘Geen twee mensen zijn aan elkaar gelijk – en toch stemmen we gelijkluidend in om kop en steel te wisselen bij gebrek aan ruimte. We snijden, rapen delen op, iemand maakt een foto met beschadigd licht.’ Zij zegt ‘Zou jij het kunnen, een maand op de rug liggen? Sta ons toe daaraan te twijfelen, beweeglijk als we zijn laten we de benen los, schrapen de botten schoon, vullen ons licht en bestendig tegen het breken in onszelf voor we muurvast in cement verdwijnen.’

Leen Pil

24 0

Haiku 021

sprookjes leven hier achter bomen en het mos hier voel je de rust

Wibboo Jozefs

28 0

Spaar voor gratis messen

Tenslotte is ze thuis en heeft de was, die haar dochter vanmorgen vroeg heeft gedraaid, in de bijkamer op het rek gehangen. Ze overweegt de kleine aardappelen alvast te koken en vanavond op te bakken. Onbespied staat ze voor het keukenraam en kijkt meditatief naar de tuin, naar de hoog opgeschoten stengels van de aardperen, de tegenstelling die de grote frisgroene bladeren vormen met het vergrijzende rood-roze van de hortensia. In de plataan is een enkel blad al vergeeld. De trein van 08.49 reed een onbetekenend betonnen station binnen waar een groep jonge mensen instapte, druk pratend en wijzend op hun smartphones. Dat zijn studenten, dacht ze, en het volgende station is dat van de eeuwenoude universiteitsstad. Daar zullen ze uiteenwaaierend naar de collegebanken gaan. Een bijzondere stad met boulevards en achterafstraatjes waar zij heimelijke pleziertjes beleven en niet naar de uitgestrekte velden omzien die zij zullen moeten ontginnen; dat zal wel spelenderwijs gaan. Dat ze in de stiltecoupé was gaan zitten viel haar pas op toen ze uit het raam keek en haar ergernis voelde groeien door de pratende vrouwen. Natuurlijk, dit is onze onbedwingbare behoefte, dacht ze. Zo probeerde ze de oplaaiende ergernis te dempen en verweet zichzelf niet in de stemming te kunnen komen de vrouwen terecht te wijzen. Ze voelde haar maag krimpen, het was de angstige misselijkheid die naar de bleke verlammende woede schoof. Toen de trein wegreed las ze op een reclamezuil: spaar voor gratis messen.

PP de Noorderman

2 0

Samen verankerd

Twee cirkels krachtige liefde Denkend Kijkend Twijfelend Samen hebben ze een onmetelijke impact Zo sijpel je binnen in mij Jouw ziel, mijn anker

Kantuta

3 0

Haiku van de maand oktober

------------------------------------------------- een herfstblad laat los heel even blijft het zweven volmaakt stilleven ------------------------------------------------- jeer

jeer

45 0

Thuis

Hoop houdt me vast omdat de onzekerheid nog knaagt gesteund tussen hoop en verwachting meegesleurd nu eens links dan weer rechts hoop houdt me vast in dit huis vol verwachting.

Dingen Die Fijn Zijn

5 0

Kordaat

soms ben je zo kordaat dat je stem meters vooruit vliegt als een prop die niet wil verwonden maar duidelijk een prop wil zijn soms ben je zo kordaat dat er een glas in twee breekt precies in het midden ligt de scherf van wat de boodschap is soms ben je zo kordaat dat de ander hapt naar leven een wurggreep naar de hemel zij is op aarde maakbaar