Lezen

Ons Zuhal en de politiek

Ons Zuhal luistert toch niet naar de mensen. Zuhal is precies een muur waartegen je praat, halsstarrig en hardnekkig overtuigd van haar eigen ideeën. Het zal en moet zo zijn. Maar ja, u kan zich terecht afvragen welke politicus (-a) wél luistert naar de burgerbevolking? Ze doen toch hun eigen goesting en het liefst meedoen met de graaicultuur.  U zal ondertussen wel weten dat politici en politiek mijn geliefkoosde onderwerpen zijn om eens door de mangel te halen en goed te jennen. Dat doe ik graag. Ik zal nooit in de politiek gaan, een veel te harde stiel.  Ik blijf liever aan de zijlijn deze beroepsgroep wat jennen. En op hun paard zetten.  Politici... Als je ze zo bezig hoort en ziet in het parlement, hun arena, kom ik niet meer bij van zoveel vertier en pretentieloos amusement. Al die show.  Iedereen voert het hoogste woord, onderbreekt en laat de andere nooit uitspreken. Sorry, dit getuigt van weinig beschaving en ontwikkeling. Bovendien getuigt het van enorme beleefdheid en respect als je een ander laat uitspreken. Maar dat is mijn gedacht.  Er valt veel te zeggen over politiek. Politici zijn de essentie van politiek beoefenen uit het oog verloren. Al heel heel lang geleden. En we kunnen hoopvol en optimistisch wachten op beterschap en verandering. Maar dan kunnen we nog heel heel lang wachten vrees ik... P. Claes 2026©

Canniball
9 0

De schoolmusical

Het was een zonnige dag als Laura, geduwd door een zacht lentebriesje, naar school fietste. Haar donkerbruine vlechten wiegden mee op het ritme van de pedalen. Ze had al ontzettend lang naar deze dag uitgekeken. Vandaag was de première van de schoolmusical en als hoofdpersonage zou ze alle aandacht kunnen opstrijken, als tenminste die vervelende Sofia uit de buurt zou blijven. Sofia was dan wel twee jaar jonger maar toch wist ze Laura steeds te overbluffen. Zo had zij wel al een jongen gekust en kreeg ze koste wat kost altijd haar zin. Geen perfect geföhnde haar op haar hoofd zou er ooit aan denken om enige inspanning te leveren om op school te verschijnen. Jaren geleden had ze thuis al aangedrongen op een privé-chauffeur die haar en die bruine Louis Vuitton tas van haar naar school kon brengen.  Sofia, die weliswaar naast een rol had gegrepen, was vastbesloten om vanavond de show te stelen en dat op een manier die 100% Sofia uitademde. Terwijl Sofia haar kauwgom in het haar van een medestudente plakte, klikte Laura aan de andere kant van de speelplaats nietsvermoedend haar fietsslot vast aan de balustrade van het lerarenterras. 

Lune Ricka
7 2

Friday Afternoon Office Blues (#doorkijkvers)

Friday Afternoon Office BluesVergeet je noeste arbeidzet je laptop nu opzij Leg je fluiten in mijn moshou je lenden voor me vrijen doe het     met mij. © Pieter Van der Schoot   Geschreven naar aanleiding van de schrijfuitdaging van Creatief Schrijven voor Poëzieweek: Schrijf een #doorkijkvers voor Poëzieweek.

Pieter Van der Schoot
7 1

Fietsen in het donker

Ik ga fietsen in het donker Want de tijd verstrijkt zo snel Ik weet van niets meer waar het is Wat weet ik eigenlijk nog wel? Ik blijf steeds maar harder trappen Maar ik kom niet meer vooruit Mijn schreeuw om hulp Is het enige geluid Dat ik hoor Maar ik ga door

Deejay
3 1
Tip

Kaartenhuis

Ken je Spinvis, de Nederlandse zanger? Of band, daar is wat discussie over.  Ik ging naar een concert waar de band uit twee muzikanten bestond. De band bestond uit twee muzikanten, maar het was ongelooflijk hoeveel muziek ze maakten. Ken je Spinvis? Ik ging naar een concert waar ze met twee muzikanten een hele band leken. Ze werkten met loops. Ik ging naar een concert, waar ze met loops werkten. Ze speelden alles live, namen het ter plaatse op en maakten een loop. Waarna ze andere instrumenten namen en nieuwe lagen toevoegden. Echt knap. Ken je Spinvis? Ze werken met loops op hun concerten: eerst drums en bas, dan gitaar en keyboards. Twee muzikanten, maar ze spelen alles. Ze bouwen de muziek op in lagen. Je had erbij moeten zijn. Ik zat op de derde rij, ik kon het allemaal goed zien. Eerst speelden ze drums en bas, dat namen ze ter plaatse op en maakten zo een eerste laag. Ze werkten met loops. Daarna speelden ze andere instrumenten. Ze waren maar met twee muzikanten. Echt knap. Je had erbij moeten zijn. Hun teksten zijn ook bijzonder. Het lijken allemaal losse zinnetjes. Net zoals de muziek. De lagen en de loops. Ze bouwen het op met twee muzikanten. Het wordt telkens meer. Ik had twee tickets, maar ben uiteindelijk alleen gegaan.  Ken je Spinvis? Ik was graag met je naar hun concert gegaan. Het was echt knap. Ze bouwden hun muziek op met loops. Ze speelden met twee muzikanten alle instrumenten. Met pedalen en computers namen ze alles op. Ik kon het goed zien, ik zat op de derde rij. Je had erbij moeten zijn. De plek naast me was vrij. Ik had twee tickets. Ik hou ook van hun teksten. De teksten waren… hoe zeg je dat? Jij weet altijd het juiste woord. Associatief? Is het dat? Je had erbij moeten zijn. Ik had twee tickets. Ze waren maar met twee muzikanten, die alle instrumenten speelden. Ze bouwden de muziek op met loops. Laag na laag na laag. Echt knap. Als een kaartenhuis, een muzikaal kaartenhuis. Soms moesten ze opnieuw beginnen, als één van de loops niet goed zat. Als ze niet in hetzelfde ritme zaten. Maar ook dat opnieuw beginnen hoorde erbij. Het knapste nummer was Kom terug. Je kent het zeker, dat wordt ook op de radio gespeeld. Maar dan is het natuurlijk af. Terwijl op het concert… Ken je Spinvis? Weet je hoe ze het doen? Ze zijn maar met twee muzikanten, ze bouwen samen een huis, met loops. Eenvoudige melodieën, vaste ritmes, maar toch, samen wordt het… meer? Je had erbij moeten zijn. Ik had tickets op de derde rij. Je kon perfect zien hoe ze het deden met pedalen en computers. Alsof ze telkens opnieuw begonnen aan hetzelfde nummer, maar toch werd het groter en groter. Een huis, een kaartenhuis. Echt knap. Kom terug. De muziek is mooi maar op een bepaalde manier droevig. Ik weet niet hoe dat werkt, ik ken niets van muziek. Mineur-akkoorden of zo? Je had erbij moeten zijn. Ik zat op de derde rij. De stoel naast me was leeg. De muziek is heel… jij zou zeggen fragiel… ze bouwen het op met loops. Soms ging het mis. Misschien was het daarom een beetje droevig? Het is niet hetzelfde op de radio of cd of Spotify… Jij hebt natuurlijk de vinyl. Past er wel bij. Beetje retro, knutselmuziek. De teksten zijn ook erg knap. Net als de muziek. Ze bouwen op met laagjes, het lijkt niet samen te hangen en toch wordt het groot. Ze zijn maar met twee muzikanten, maar door alles juist te doen lijkt het een heel orkest. Eerst speelden ze gewoon drums en bas. Ritme, een eenvoudige melodie. Ze waren maar met twee. Toch lukte het. Ze werkten met loops, ik kon het perfect zien vanop de derde rij. Pedalen, computers, de stoel naast me was vrij. Alles moest kloppen. Als het misging begonnen ze opnieuw… en opnieuw… en nog eens als het moest. Tot de melodieën klopten met het ritme, en de teksten aansloten op de akkoorden. Droevig maar mooi. Mineur-akkoorden misschien. Ze speelden Kom terug. Je had erbij moeten zijn. De teksten zijn echt knap, echt iets voor jou. Zo subtiel, bijna onbegrijpelijk. Elke zin apart betekende niet veel, soms valt het zelfs in herhaling. Maar de opbouw, de herhaling, maakt er iets meer van, iets groter. Net zoals de muziek. Het is opgebouwd in lagen, zoals een kaartenhuis. Kom terug. Ken je Spinvis? Kom terug. Dat is hun mooiste nummer. Vind ik. Ik ging naar het concert, weet je, ik had twee tickets, maar je kon niet. Jammer, want het was echt knap. Ik zat op de derde rij. Ze werkten met loops. Ze bouwden hun muziek en teksten heel voorzichtig op, laagje per laagje. Ze lieten elkaar nooit los. Ze waren met twee muzikanten, ze namen de instrumenten live op. Je had erbij moeten zijn. Kom terug. 

R.F.G. Vandenhoeck
110 3

Waar is de andijvie?

"Kan u dat herhalen, meneer?Ik versta u niet zo goed.” Opnieuw fluistert hij,ditmaal iets nadrukkelijker. “Weet u waar de andijvie ligt, mevrouw?” We bevinden ons in de groenteafdelingvan de supermarkt.Schouders opgetrokken,alsof dat de kou zou wegnemen. Het gefluister klinkt vreemden komt ook van een vreemde man. Hij is het in alle betekenissen.Omdat ik hem niet ken,maar ook omdat hij onbekend aandoet.Ik herken hem nochtans.Ben hem al meermaals gekruist.Net als ik lijkt hij vrijdagavondenvoor te behouden voor de supermarkt. Hij beneemt me telkens de adem,zijn verschijning en wat hij uitschijnt —hopeloosheid. Hij lijkt zo grondeloos dat hij schuifelt,als wil hij grond zoeken —houvast.Een bergbeklimmer met hoogtevrees. Een derde maal herhaalt hij zich,in een poging me uit mijn staren te verlossen. “De andijvie, mevrouw?” Een onhandige openingszin,gezien de andijvie schittertin zijn verder lege winkelkar.Ik besluit het spel mee te spelen. “Zelf ben ik geen fan van andijvie, meneer,maar ik vermoed dat u ze naast de kolen zal vinden.” Hij lijkt weinig moeite te doenrichting kolen te stappen,schuifelt ter plekke. Nog steeds bang voor zijn moeras. Het gesprek krijgt geen vervolg.Ik trek me uit het spel terug,nog voor de kaarten goed en welgeschud zijn.Ik knik vriendelijken gebaar naar mijn boodschappenlijstje. Toch voel ik me aangesproken.Het appèl vertraagt mijn winkelkar. De vreemde man zit in het moeras.Alleen dus.En schreeuwt op fluistertoon. “Waar is de andijvie, mevrouw?” Hij voelt zich veilig bij me.En reikt uit.Hoewel het me ontroert,zet ik er de pas in. Op naar de chocoladerayon. Wat endorfines kunnen nooit kwaad.    

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
82 4

Behagen zal ik!

Zoveel aanbidders?! Mannen én vrouwen dan nog!  Verbazing en bewondering vechten om de eerste plaats. Bewondering voor de vriendin, die dus aanbeden wordt. Verbazing om mezelf, om zulk laat inzicht. Waarom zij wel, en ik niet. Zoiets. Ik besluit me in te lezen. Overweeg een plan van aanpak. Kon men charisma kopen, ik kocht niet het huismerk. Daar bezuinig je toch niet op. Prioriteiten stellen, daar draait het in het leven toch om. Less is more, het moet wel subtiel blijven. Ik besluit klein te proberen. Een blik vasthouden, net lang genoeg tot het onbehaaglijk wordt. Want behagen, daar ga ik dus voor. Die focus mag ik niet verliezen. Iets meer heupslag? Een blouse die zich nonchalant iets te diep ontknoopt? Lippen die tuiten, of beter, pruilen? Want is dat niet waar mannen van houden? Te mogen troosten, ter hulp snellen? Ridder in nood zijn? Nog voor ik goed en wel begonnen ben, is het spel nog niet op de wagen. Gelukkig ben ik een snelle denker. Iets van schoenmakers en leesten. Beter 1 vis in een bokaal dan 10 in de zee. Ik vervoeg mijn goudvis, knus in onze bokaal. Helemaal voor ons alleen.    

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
37 2

Oogkleppen

"Zonder twijfel, stimulantia zullen u rustig maken. U stimuleren ook.”  Mijn arts is stellig. Ik mag hopen van wel, of ze hebben hun naam gestolen.  “Uw focus vernauwen”, vervolgt ze. Een paard met oogkleppen dus. Het paard weet niet wat zich buiten zijn gezichtsveld bevindt. Tenminste, ik heb het hem nog niet gevraagd. Wat ik dan weer wél weet, is wat zich buiten míjn gezichtsveld bevindt. Veel dus, en gezien mijn grote verbeelding, héél veel. Rilatine moet dus helpen vergeten, de wereld kleiner laten lijken dan ze is. Behapbaar. Zodat ik minder gulzig word, me minder verslik. In te grote gedachten. De bijsluiter vermeldt het niet. Nergens lees ik het - niks over jezelf een kleinere wereld wijsmaken. Wacht even. We walsen dan wel als pletwalsers over, door en onder het leven - vraag ons niet te liegen. Al zeker niet tegen onszelf. Ik kom op dreef, ik voel het. Dit smaakt naar meer. Misschien neem ik nog een extra pilletje vandaag. Eentje maar. Dat kan heus geen kwaad - wijs als ik nu ben.      

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
55 2

Ook als je het antwoord kent

We scharen ons bijna voltallig rond een dampende ovenschotel. Enkel de oudste zoon ontbreekt. Die vraagt lastminute of het goed is als hij alsnog buitenshuis eet vanavond.  Met een vriend. “Nu de examens achter de rug zijn, mama”. Ik stem in, blij om zijn vraag. Dat ik blij ben wordt opgemerkt.  “Dus jij bent blij omdat hij een vraag stelt waarop hij het antwoord kent?” Mijn dochter klinkt oprecht verbaasd. Ook al leeft zij haar leven wel, wellevendheid acht ze overroepen. Recht door zee, geen toeters en bellen. Geen doekjes winden rond wonden die nog niet zijn ontstaan.  “Ja, ook als je het antwoord kent”, besluit ik stellig, “ook dan wil ik dat je vraagt”.  De zin en onzin van een retorische vraag. De onverwachte gespreksstof verheugt me. Ze leidt af van de ovenschotel. Zou ik de maïzena vergeten zijn? Ik besluit de dochter niet te vragen of het smaakt. Ze zou maar eens kunnen antwoorden.        

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
64 2

Een buffalo die voortdurend in mij brult

Het is blauw-wit dat mijn ziel vangt, daarom dat de sjaal steevast aan mijn voorruit hangt   Het is blauw-wit dat zorgt voor de stroming van mijn bloed Dragen van de kleuren, een sterk gevoel en zo goed   Het worden de kleuren waarin ik trouw, omdat ik naast de liefde voor de club ontzettend veel van mijn liefje hou   Ik kijk uit naar hun verschijning op het veld Als het moet geef ik daarvoor al mijn geld   Het is een buffalo die voortdurend in mij brult  en zo mijn ware identiteit onthult   De passie voor club KAA Gent zit in mij verankerd als een huis in cement   Op de vraag: 'Wat doet je leven?', antwoord ik met enthousiasme: 'stamnummer zeven'. 

Lune Ricka
5 0

Aardewerk

In de ruime zin van het woord,zijn aardewaaruit zebestaan is zachter dan steenengemaakt vanzelf Door te beperken —reduceren —krijgt het ijzerte voerin rood gemaakt vanrivieren. nadroginggeklit of gesinterd. nietmeer door water verweekt

Eden Oscar
4 0

Binnenwerk

Uit steen en klei is haar romp gesneden,beschilderd met een woord dat bij haar past;ze wordt volmaakt door hem die haar betast,haar vragende ogen moet hij nog kneden. De wereld vat ze samen met gebaren,die ze oprolt met haar duim en vinger;niemand troost haar, zelfs niet die indringer,binnenin verzamelen, de gevaren. Ze past nog steeds in zijn eeltige handen,al wordt ze gevormder, en knapper,en klaagt de stoel onder oeverloos praten. Haar gezicht bezit nog wat ruwe randen,toch is ze geslepen en erg dapper;bij het raam luisteren zij die er zaten.

Wijnand
9 5

Glaswaan

Van alle dalen is dit het diepstewaarin ik ooit vielVaak zie ik nog net de topof een tak om me aan vast te klampenMaar nu is er alleeneen omgevallen boomwaar alle levenskracht uit verdwenen isHet moet voor de boom moeilijk zijn geweestom hier wortel te schietenmet zo weinig licht, zo veel mistgekneusd tussen twee aardreuzente weinig kans om te groeienom meer te worden dan slechts een wensmaar net zoals het raadsel heb ik hemnooit horen vallenHet moet gebeurd zijn wanneer ikeven niet keekZonder geluid, een onhoorbare plofeen zucht, een opgevenHij ligt taps tegen een mossige heuvelen wijst naar bovenmet zijn laatste takwil hij dat ik klimmaar hoe kan ik klimmenals ik de top niet kan zienals ik niet weet waarheenals ik, eenmaal bovenmijn evenwicht verlies enin de gapende leegtevan een nog dieper dalverdwijn?

Lennart Vanstaen
11 1

FC Bankzitters NV

Dag, Wij zijn FC bankzitters NV en wij zitten op uw geld. We doen ook verzekeringen onze makelaars makelen er wat van  én we dekken alles. Of het nu het dek van uw schip is of uw tapedeck, u wees gedekt! Deksels! drommels, drommels, drommels! deksels ook natuurlijk. We dekken zelf het zeil van uw zeilboot  met een FC Bankzitters NV dekzeil. We laten onze stieren  uw voltallige stalling dekken. én dat gaat er soms wild aan toe zo wild dat het dak eraf moet. maar geen zorgen,  geen nood! We dekken daarna het dak van uw stalling. Via een stelling,  steken we onze dakdekkers naar boven en dekken alles opnieuw   Ons motto is 'Op elk potje past een deksel' gedekt door ons! FC Bankzitters NV, Wij zitten op uw geld!    

Meindert
0 0

Schreeuw om hulp

ze schreeuwde om hulp en toen schreeuwde ze niet meer - lege vodkafles 

Margaretha Juta
9 1

Angelique

De bloedloze lange gang, Mijn zacht snerpende schoenen Kondigen mijn passage aan De deur die altijd openstaat, Staat open   Er is bezoek, weelderig bezoek Groot, mooi en stijlvol zelfzeker Niets voor mij Ik ben er, ik snerp voorbij Ze draait zich om, een lach   Ik ben alweer verder Keek ook en lach nu pas Wat is ze verleidelijk mooi De grauwe gang is voorbij Niets voor mij

Piet V.
5 1

De paraplu

'Mooie trui.' Hij gniffelt.  'Bedankt.' Na zovele jaren zouden ze meer moeten hebben om over te babbelen, maar vele jaren maakt ook veel anders. Ze blijven even in de deuropening staan. Haar rechterhand houdt de klink van de deur nog vast, haar andere legt ze tegen de deurstijl alsof ze onbewust de weg verspert. Aan haar hand is de gouden ring om haar ringvinger zichtbaar. Die is nieuw, denkt Johannes bij zichzelf, in mijn herinnering hield ze niet van juwelen.Haar nagels zijn kleurrijk gelakt, zalmroze. Een roze bril in een voor de rest duistere dag.  'Kom binnen.' Ze haalt haar hand van de deurlijst en wrijft in haar nek. 'Je kent de weg' Zovele jaren geleden woonden ze hier samen, met hun beste vriend Max. Tot Max besloot het lot een hand te helpen en stierf.Johannes wilde hier niet meer wonen - te veel herinneringen, te veel verdriet, maar zij voelde dat ze blijven moest, om zijn geest in leven te houden. Lariekoek natuurlijk, vond hij, weg is weg.  Het was één van de vele barsten die leidde tot hun breuk.  Terwijl hij zijn jas aan de kapstok hangt, draait hij zich verbaasd om.  'De paraplu! Die heb je nog?'  'Ja natuurlijk. Het maakt deel uit van mijn beste herinneringen.' De paraplu is lichtblauw, omzoomd met madeliefjes. Keltische folklore vertelt ons dat deze bloemen het groeiproces kunnen stilleggen, om nooit volwassen te worden. Toen vonden ze dat een mooie gedachte, nu weten ze wel zeker dat dat niet kan. Volwassenheid klopt op je hoofd, slaat je in het gezicht en stompt in je maag als je het niet verwacht. Je mag nog zo hard proberen, je ontloopt het nooit. Toen Max voorstelde een foto te nemen om de verloving op beeld vast te leggen, miezerde het zacht. De paraplu, gekocht van een oude Chinese man, bracht bescherming. Als aandenken zouden ze hun eerste dochter Daisy noemen, naar de paraplu.  'Wil je iets drinken?''Nee, ik denk dat we best gaan, toch?' Hij kijkt op zijn horloge. Hoe sneller deze dag gedaan is, hoe beter.  'Hoe bedoel je? Ik dacht om het hier te doen.' 'Niet naar de Droogkast?'  De Droogkast was ooit hun favoriete kroeg geweest. Uren en uren. Dagen en dagen, jaar na jaar hadden ze daar routineus hun dagelijkse kost gedronken met z’n drieën om dan steevast op tafel te eindigen in elkaars armen meezingend met Piano Man van Billy Joel.  'Nee, Droogkast is al jaren dicht? Ik dacht dat je dat wel wist.' 'Ik ben hier al jaren niet meer geweest, Eva. Ach, een koffie dan. Dankje.' 'Twee suiker? Melk?''Neen, zwart graag. Ik hou nu van de bitterheid.' 'Wie komt er nog allemaal?'  'Ach, oude klasgenoten, zijn zus,.. Ik heb wat rondgebeld, maar veel mensen heb ik niet meer te pakken gekregen.' Hij slurpt van zijn koffie, Eva speelt met het draadje aan haar mouw.  'En. Hoe gaat het nu met je?' 'Goed, ik..' De deurbel gaat. Eva staat snel recht en rent naar de deur.  'Ah dat moet Aster zijn.'  'Oh, leuk!'Fuck, denk hij bij zichzelf. Wat had ik gehoopt die gast nooit meer te hoeven zien.     

Wout
3 0

als vrienden (tekst 2)

Ik hou van je.  Onmiddellijk had ik spijt.De wereld stond enkele minuten stil.Je ogen stonden groot, wenkbrauwen hoog, je mond, lippen licht van elkaar.Ik keek weg. Schaamte.  We zaten in mijn favoriete kroeg. Weet je nog? Op het terras, ‘s avonds.Naast ons een tafel met vrienden. Met z’n allen onder de warmtelampen. Eén van de eerste koelere avonden na een zwoele zomer. Jij dronk een glas Ice Tea Green, geen bubbels voor je maag. Ik dronk routineus een pint en rookte een sigaret. Licht dronken.  Het gebeurde niet vaak dat wij met twee samen op café zaten, zonder andere kennissen of vrienden.Natuurlijk praatten we vaak. We noemden elkaar beste vrienden, maar dat was vooral via het scherm, de intimiteit van onze generatie; Nooit geleerd echt te praten. Enkele minuten ervoor was het gesprek stilgevallen. Ik was in gedachten verzonken. Dronk mezelf wat moed in en zei wat ik altijd al had willen zeggen.  Terwijl ik wist dat het nooit wederzijds zou zijn. Jij zou dat nooit zeggen. Net zoals je nu niet wist wat te zeggen.  In de verte briesde een auto voorbij.Ook de tafel naast ons was gestopt met praten, afwachtend hoe dit genant gedoe zou eindigen. Iets moest er gebeuren.  Ik denk dat we beiden wisten in dat moment dat de vriendschap voorbij zou zijn.Jij en ik, nooit meer op dezelfde golflengte.  Niets zou dit nog kunnen redden, maar iets moest wel nog gezegd worden.  Kom, iets, allez, iets, maar wat wat wat Allez bon, ik bedoel uh, als vrienden eh. Het lachen barstte uit.  

Wout
3 0

als vrienden (tekst 1)

Ik hou van u..  Godverdomme, ik flap er weer iets uit met mijn stomme kop, nooit kan ik gewoon eens mijn bek houden als ik gedronken heb en voila stilte, ja natuurlijk, ik weet niet wat te zeggen en gij kijkt verbaasd je ogen groot, irissen hemelsblauw in het avondlicht, welgevormde wenkbrauwen hoog als een boog rond je ogen, je mond halfopen, seconden tikken voorbij tik tik tik en al kennen we elkaar al jaren, dagelijks klappen we ge weet het dik en dun alles waren we we, praten over alles maar dit had ik beter niet gezegd nee, dit verandert alles zelfs naast ons hebben ze het door het tafeltje naast ons op ‘t terras in de Corbie waar we regelmatig zitten stamgasten eigenlijk eh, bon dat tafeltje naast ons is ook stil daarnet nog lachen en brullen nieuw pintje hier allez schol eh daar, maar dat hebben ze gehoord zenne ja nu willen ze wel weten wat er komt want zij voelen deze spanning ook net als ik die voel net als jij godverdomme waar is de Rob dat ik nog een pintje kan bestellen weer iets om te vergeten te verdringen verdrinken want ja wat zegt ge hier op doeme dees duurt te lang seconden seconden seconden tik tik tik weg met de klok weg met de tijd laat me nu maar vergaan weg ermee alles zo hopeloos naar de kloten godmiljaar eh en ooit moet ik toch iets zeggen ge kijkt weg, ik kijk naar mijn halflege pint alles is altijd halfleeg alles verdwijnt traag maar gestaag zijt daar maar zeker van, ik zoek in mijn jas naar mijn sigaretten altijd de oplossing het leven is makkelijker als ge u verdooft neem het van mij aan! ik pak mijn briquet sigaret aan mijn lippen net als de rest van het terras benieuwd hoe ik dees weer ga redden maar echt redden zit er niet in nee deze relatie wordt nooit meer hetzelfde dat ziet ge iets is gebroken da’s duidelijk stoemerik da’k zen bon kom zeg iets iets iets Ik steek mijn sigaret aan en blaas uit. Allez ja, ik bedoel, als vrienden eh. De tafel naast ons barst in lachen uit. Wij doen niets anders dan mee lachen.  

Wout
6 0

vergeten

er zit een sleutel in mijn achterzak en die prikt in mijn bil als ik zit het is zo banaal vervelend en makkelijk op te lossen, maar ik laat hem daar   ik hoef geen omweg te vinden zo, me niet in veel te veel bochten ik weet die sleutel kan ik niet vergeten ik word er steeds aan herinnerd   en dan denk ik aan jou - hoe jij ook prikt in mijn borst - en ik ook weet dat ik jou niet kan vergeten, nog niet in het diepst van mijn vergetelheid en dat het zo naïef   eenvoudig is, de metafoor belachelijk gewoon dat het wel waar moét zijn

Hans Van Ham
13 1
Laad meer ...