Lezen

Hout

Elke februari maand bekruipt ons het kleine paniekje; we gaan niet toekomen!!! Het wintert nog stevig en de houtstapel slinkt zienderogen… Hebben we dan toch te weinig aangekocht vorig jaar??   En elke maand maart stopt de winter even plots als hij in november begonnen is en zien we dat er nog steeds hout is. Meer dan genoeg om het stukje tussenseizoen te verwarmen met de ‘kleine’ kachel.   Het is niet eenvoudig als je afhangt voor je warmte van hout. Onze volledige verwarmingsinstallatie wordt aangedreven door hout. Hier is hout nog goedkoop, in overvloed voorhanden en het meest gebruikt om je te verwarmen. Als je van kleinsaf hebt gezien en later geleerd hoe de stookketels te gebruiken is het een fluitje van een cent. Als je van een ander land komt, en enkel gezellig hebt leren stoken, weliswaar in een speksteenkachel (wat toch ook even aanpassen was), en altijd de basiswarmte van een gasketel kent, zijn de eerste koude dagen altijd wat moeilijk. Hoe was het nu ook weer? Waar moesten we nu weer op letten? Maar elke winter is het warmer binnen    En dan is er de aprilmaand; het kijken, kiezen en onderhandelen over hout. Het wachten op de levering van honderden stammen (zo lijkt het toch elke keer weer). Het wachten op het startschot; nu beginnen we eraan!   Hij met de spierkracht zaagt, klieft en maakt bergen, zij met het gevoel voor orde neemt de bergen over, blok per blok en stapelt.   Vorige winter heb ik elke dag aan Maarten gedacht. Maarten deed dit zware werk voor ons vorige aprilmaand. Hij zaagde, kliefde en stapelde op zijn ééntje de hele berg van 10m3 in 1 week!! Jonge superkrachten, het is ook een boom van een jongeman, met een ongelooflijk zachte kracht! En elke dag dat ik blokken voor de kachel haalde was ik dankbaar voor Maarten die ons vorig jaar hielp.   Nu doen we het zelf, elke dag een beetje.   Wat doet hout ons? Het leeft en is dood. Het is zwaar, het is licht, het is klein en het is groot. Een boom heeft een mooie energie, elke boom is anders.   De houtenergie doet groeien, geeft moed. Het is de energie van de lente, en de wind is zijn natuurelement. Hout staat voor de dageraad, het begin van de dag, het oosten en zijn kracht is de uitbreiding (dus groeien) Woede, prikkelbaarheid is de emotie en het gemoed van de houtenergie, en het uit zich in schreeuwen. Het mentale van de mens met een houtenergie is duidelijk en rationeel, houtmensen zijn van inborst bezig met goed zijn, goed doen en het goede zien in anderen, maar pas op voor echte vijandigheid als je een houtmens kwaad maakt…   Lever, Galblaas zijn de meridianen die accorderen met het houtelement en het 3de Chakra, de Zonnevlecht heeft het meeste invloed van het houtelement.   Al deze zaken spoken door mijn hoofd als ik hout stapel en stapel en stapel…. Hout heeft veel te zeggen…

LYDinhu
1 1

Een beeldhouwwerk van het leven

Rouwen startte niet de dag dat mijn moeder stierf. Of de week volgend op de begrafenis. Het rouwen begon op de dag dat ze in een aparte kamer werd gelegd. Het beginpunt was het moment dat de deur openging, de oncoloog binnen kwam, op de voet gevolgd door een jongeman die zichzelf voorstelde als de psycholoog. Zijn naam intussen een vergeten herinnering. Twee dagen geleden was de zoveelste kamergenoot, de tel waren we al lang kwijtgeraakt, verhuisd naar diezelfde kamer. De kamer waar mensen stierven. Waaruit gezinsleden kwamen met zwaarbepakte zakken vol herinneringen. De kamer die we in de laatste maanden angstvallig vermeden hadden. Ons zou dit lot gespaard blijven. We waren vechters, overwinnaars. Eén maand nog. Twee hoogstens. Dat was het maximum. Meer kon de oncoloog er niet uit halen. Met sondevoeding, een maagsonde in de neus en vier sondes in de buik die na vijf operaties niet meer dichtgenaaid was, was dat zijn hoogste bod. Daar, in die kamer, op dat moment stierf een stukje van mijn hart. Niet veel, niet genoeg om de hartslag te stoppen. Een klein deel, voldoende om nooit meer te helen. Het duurde zes weken, hoewel we een gevecht aangingen voor acht weken. ‘Het gaat niet meer.’ Waren de laatste woorden ooit die ze in mijn oren fluisterde. Het klonk als een verontschuldiging enerzijds, een verlossing anderzijds. Zes weken hadden we samen, waarin we elke avond afscheid namen, waarin ze berustte, als de sterke vrouw die ze was. Wij hadden tijd om afscheid te nemen.                 Rouwen was zo hard huilen in het mortuarium, daar naast haar koude lichaam, dat mijn zus de kamer verliet.               Rouwen was zo hard wenen op de begrafenis, op het kerkhof, dat je dacht dat je geen tranen meer zou overhebben voor verdriet dat nog moest komen.               Rouwen was het eerste uur bij de psycholoog zitten en geen woord kunnen uitbrengen, het was een uur van snotteren, tranen met tuiten, zakdoek te nat om je neus in te snuiten.                 Rouwen eindigt nooit. Het verandert alleen van beeld.

Jenka
9 1

Pril

Papavers werpen prille schaduwen op de muur. Ze leggen een zin voor joie de vivre aan de dag waarvan de woorden mij ontglippen. De zomer laat zich niet kennen.

Ingemar Spelmans
26 1

Het Spektakel

Kleurige taferelen, mensen ... gelijkend op poppen. Een echt 'Tumult', dat zich reeds verspreidt, achter het grote doek.   De vertoning kan beginnen!   Ze komen op... als wonderbaarlijke mens-poppen... Ze worden net grote spetakelstukken, uitgestald op een schaakbord. Geen nood! Het spel kan... NU... starten! Of is het reeds schaakmat?            

Martine
22 0

Koude Koffie

Ik merk hoe ze stilaan ongeduldig wordt.'Waar zegt u? Hoe komt u daarbij? Neen, vorige week in de wasplaats, meneer.'Ze loopt heen en weer door de kamer, voor het raam waar zware overgordijnen de middagzon buiten houden. 'Ja, hij stond er verdorie naast. Die vent is gewoon naast hem neergevallen, zomaar, ineens. Morsdood was hij.’Ik hou mijn blik strak op het zwakke gloeilampje boven de ontbijttafel.Toch zie ik hoe ze me aankijkt met ogen die even naar een punt hoog in de kamer verdwalen. Ik zucht. Ze verlegt haar mobieltje naar het andere oor.‘Ja…’ aarzelt ze en ze knijpt in haar paardenstaart tot haar vingers wit zien.Ach, ze doet maar wat ze niet laten kan. De koffie is koud. ‘Ja, daarom juist… ja…, neen…, luister nou even, meneer de direc… neen meneer, onze zoon heeft gewoon in paniek het verkeerde gepakt!’Ze kijkt weer met opgeslagen ogen en briest verder op en af door de kamer.‘Neen, het lag daar vóór hem op de wastafel, naast het andere. Je weet toch ook wel hoe onze Bert is.’ En nu gaat ze de overbezorgde moeder gaan spelen, zie. Ik doe alsof ik het niet merk.‘Heel gevoelig, ja. En snel van zijn melk. Je zou voor minder hé? Die jongen lag daar met halfopen mond naast hem op de grond. Met een straaltje kwijl op zijn kin, zo zei hij het. Hij is daar erg van geschrokken.’Ze kijkt me met een veelzeggende grijns aan terwijl ze met haar vinger een paar keer heftig naar haar mobiel wijst. Ze wisselt weer van oor, luistert even en zegt gelaten:‘Hij heeft het in zijn zakdoek gedraaid en is naar zijn kamer gelopen. Ja, zo vertelde hij het me gisteren.’Ik glimlach flauw en concentreer me op het kopje koude koffie. ‘Neen. Nee, pas de volgende dag. Bij het middagmaal, ja. Nee, hij kon niet eten.’Ze zucht nu erg luidruchtig.‘Maar neen, het past gewoon niet. Absoluut zeker!'Ze houdt haar hand over haar mobiel en fluistert me toe: 'Hij probeert ertussenuit te komen, maar 't gaat niet pakken, zie!'Ik roer wat in het kopje. 'Ja, precies, dat bedoel ik nou net, het is tenslotte toch een zorgcentrum daar bij jullie, of niet soms? U kent ons Bertje toch ook? Nee, zó snugger is hij nu ook weer niet.’Mijn vrouw kijkt aandachtig naar haar voeten en haalt diep adem.‘Ja, dat snap ik wel.' zucht ze. 'Nee… en is die jongen ondertussen reeds begraven, zegt u?'Haar ongeloof groeit zienderogen.'Maar ons manneke is wel zijn gebit kwijt hé! Dat heeft me vorig jaar nog twaalfhonderd euro gekost!’Ze danst nu opgewonden van het ene been op het andere.‘Neen, natuurlijk niet. Neen, je kan hem niet terug boven spitten! Ja… Nee, dat snap ik, meneer de directeur. Oké, daar reken ik dan op. Ja…, ja, neen, prettige dag nog…ja… en alvast bedankt.' Ze klapt haar mobiel dicht, geeft me een knipoog en kijkt me triomfantelijk aan.Ik mompel: ‘Jij ook nog wat hete koffie, schat?’                  

Guy Lejeune
12 0

De spieren van de radioloog.

Mevrouw + familienaam: zo spreekt hij me aan. Ik zit al op de ontsmette bank wanneer hij binnenkomt. Onmiddellijk heeft hij de muis in zijn rechterhand, kijkt naar mijn rechterschouder, haalt het bh-bandje naar beneden terwijl hij naar het scherm blijft kijken en met de muis over mijn schouderblad rolt. Wat ziet u? Ik wil zo spoedig mogelijk weten waar hij naar kijkt. Zit het kwaad daar? Niet in mijn hart, gedachten of gedrag, maar daar, onder de vette muis? Schuilt het kwaad in de kom van mijn schouder, leeft het ondergdoken onder spieren, achter een muur van weefsel? Hij neemt mijn bovenarm vast alsof hij me gerust wil stellen, merkt luidop op dat ze...ja hij zegt het zonder woorden. Ik begrijp dat mijn bovenarmen rond zijn, breed zijn, mollig. Atrofie? Ik doe alsof ik vergeten ben wat dat woord betekent, dwing hem zijn gedachten uit te spreken. Nu is het duidelijk; hij denkt dat mijn armspieren aan het afsterven zijn! Waaaat? Sporten, mevrouw! Pak dit aan, ga sporten! Hemel bij god nog aan toe, denk ik. Het is voor dat gezwel op mijn schouder dat ik hier op uw vuil ontsmette bank zit! En waar is uw masker? Ik vraag u waar uw masker is, mijnheer de radioloog. Het gezwel is niet kwaadaardig. Dat nieuws is goed en lucht me op, ik vergeet onmiddellijk dat zijn insinuaties niet echt flatterend waren. Doe aan sport, vervolgt hij, in groep, een aantal dames, pilates, ja PILATES! Ik kijk hem aan, benadruk dat ik zwem en jog en fiets en veel wandel. U bent een verstandige vrouw, repliceert hij. Eet gezond. Ik eet gezond, beste mijnheer. Nog even en ik verander in een banaan, pif poef paf en de man gaat af. Bijna elke avond ligt Pascale op mijn bord nadat ze in de oven opwarmde. Er zit al maanden een heerlijke LEO in mijn handtas om zo nu en dan naar te kijken. Ik heb de paarse lekkernij niet uitgekleed noch op mijn tong laten smelten. Als extraatje zet hij de muis op mijn buikvet, glijdt daar rondjes op gel alsof het een ijspiste is. Hij nodigt me uit te kijken. Niet naar mijn buik, naar het scherm. Dat zijn spieren (twee cm) en dat is buikvet (vier cm) zegt hij. Hij stelt me gerust; het vet is uitwendig vet. Ik kan er niet ziek van worden. Voor een ijdeltuit als ik is dat geen grote geruststelling. Maar ik besef dat gezondheid het allergrootste goed is. Hij veegt mijn schouder schoon met een papieren doek dus loopt het onderzoek op z'n einde. Ik wil naar de kleedkamer maar hij houdt me staande met de woorden 'wacht eens even'. Staat u scheef? Ik zucht. Ik ook, bekent hij. Dat komt door mijn job, ik sta niet recht. Terwijl ik naar huis wandel vraag ik me af wat de man bezielde. Hoe is het gesteld met zijn spieren? Volgt hij PILATES of dwingt hij zijn vrouw naar de lessen? En natuurlijk ben ik heel erg blij dat het maar een vetbult is, wat niet wil zeggen dat ik net als een kameel dat vet kan verbranden om mezelf te voorzien van energie.

Ingrid Strobbe
60 2

Apocalyps

De drukte aan de hemelpoort was erger dan  aan de toegang  van Tomorrowland. Hoe jolig het er op aarde ook aan toeging, wat er hoog boven de hoofden besproken werd, was heel andere koek. Iedereen was aanwezig: de oude Griekse , Romeinse, Noorse, Keltische,  Indische en Aziatische Oppergoden, de God van de moslims, Joden en  christenen. Deze laatste had de bijeenkomst georganiseerd.  Hij had ervoor plaats zat,  een beetje zoals zijn aardse vertegenwoordigers  in Vaticaanstad. Thema van deze ultieme topconferentie was de beslissing over het verloop van de Apocalyps. Onverwacht en als nooit tevoren kwam men snel tot een unaniem slotakkoord. Gezien de mensheid het  totaal  verknoeid  had en haar  lieflijke blauwe planeet tot één grote plastic vuilnisbelt had herschapen, moest ze door haar eigen dwaasheid vernietigd worden. Het besluit zou stante pede worden uitgevoerd, en zo geschiedde…. Het laatste koolwitje muteerde in een ordinaire witte wasknijper.

Vic de Bourg
21 0

iamos

In a manner of speaking   What if, and what’s on its place, there to remain for some spare time at least now that there is. One body in a field just waiting here to explode or fill up a gap in time, just right there beside it wanting to be watched of restricted from its memory.I’m over here just waiting; not in a movie-wise where the other figure is screaming/asking ‘do you want to fight me?’ as if only violence can stay when you say so.   I’d rather stay put when some time beloved friend decides to wake up but they don’t: they imagine it which is fair; or at least sounds fair.But it doesn’t affect them/conclude me or satisfy a regular monday, when we look back at it with blood coming out of our shell. When you wish for future you’d speak out against it, but you haven’t yet when I entered the room furious with a discomforting way of just saying hello. Hello, I came to suit you, like I haven’t before.

Dries Verhaegen
6 1

De Ster

De ster met wie ik me verhoudttot in mijn dood; over mijn dood waakt;die mijn astrologische 2e is;sterft als hij zichtbaar wordt of omgekeerden zo leef ook ik toe naar erkenning.Boven het veldje 'thuis' is binnenkomen een robot-beweginggeworden, en laat men het koud worden - de situatie -als er daarvoor genoeg tijd is.Zo wisselen decennia elkaar af,zonder stofuitwisseling,eerder teleologisch. In de woonkamer hangen verschillende sterren klaar om op te stijgentot kleiner geheel; kleiner voor ons maar talrijk.  Je schikt de wegen naar ouder worden als een keuze.Was dit het maar.  De ster met wie ik mij associeer is verdomd onaangetast, ook al ben ik dit zelf niet,het doet er niet toe,zolang er maar gesproken wordt, gecommuniceerd,om af en toe tabula rasa te omgeven door klank. Alles opnieuw en opnieuw sterft zijn 2e dood. Praktisch niemand is nog veilig binnen diameter aardeen dat is goed,goed omdat dat overblijft.

Dries Verhaegen
12 0

Zwarte dagen

De wereld staat in brand. Nog maar eens. Het virus is nog niet afgekoeld of daar zijn de nieuwe brandhaarden. Zeker in de USA, waar de president het niet kan laten om stokebrand te spelen. Om nog wat olie op het vuur te gooien. Ik verdenk hem ervan dat hij vroeger graag met lucifers speelde. Dat hij ze stiekem uit de keukenschuif haalde. The Donald staat op de trappen van het Saint John Paul II National Shrine in Washington. Samen met zijn vrouw Melania. Ze draagt een pikzwarte zonnebril. Ook haar kleedje is zwart. Ze kijkt allesbehalve vrolijk. De president moet toch weten dat tegenwoordig alles op film staat. Zeker na de dood van George Floyd. De bewijzen staan op beeld en worden massaal gedeeld. Plots ziet de president het sombere gezicht van zijn geliefde. Hij vraagt haar om even te lachen. Melania geeft de fotografen en de cameralui een geforceerde smile. Alsof ze probeert te zeggen: “Nee jongen. Het is allemaal niet om mee te lachen, wat er nu gebeurt. Het zijn zwarte dagen. In alle betekenissen van het woord.” Melania. Een van oorsprong Griekse naam die letterlijk ‘zwart’ betekent. Hoe betekenisvol kan je naam vandaag zijn.

Rudi Lavreysen
15 0

volmaakt

autopoiese ieder moment lost een virus op en ontstaan vanzelf nieuwe complete virusdeeltjes   zelfpoëzie ieder moment vallen we uiteen en herscheppen onszelf volmaakt in een nieuw verhaal

saskia van laere
8 0

Verdwaald en Verloren

Langs oneindige wegen Altijd dood gezwegen Rennend van problemen Lafaards beloning gekregen Nog meer problemen verkregen Nog meer zorgen Voor die verre dag van morgen Nog ver genoeg gebleken Om het er nog eens van te nemen En telkens ist weer onmogelijk gebleken Om die cirkel te breken

Rudolfsen
7 0

Via Vita

Kwellende pennen rusten in mijn handen Zonder voort te bewegen Vergeten ze te leven Ik kreeg die unieke macht Om leven te geven Ik kan het niet vergooien Ik mag het niet verkloten Deze kans, onverdiend Geschonken aan een verliezer Ik hoop terug te kunnen geven Aan dit leven, wat ze me niet had moeten geven Namelijk de macht Zo groot zo mooi Maar zo verdoemelijk groot Onbeholpen, kwelt het in mijn leven In de hoop dat mijn leven, leven heeft kunnen geven 

Rudolfsen
0 0

Innerlijk Leed

Het Leed van de Ratio: Betwistend en bedacht Herleeft hij de nacht Zonder hoop noch nut gebleken Lijkt de dood op hem af te streven Het Leed van Liefde: Zelfs met angst en tegenspoed Overleeft het elke vloed Tot die chemische soep Besluit dat ‘t weer is anders moet Het Leed van Ambitie: Altijd gehoopt en gebeden En strijdvaardig gestreden Zo hoopvol en vol moed Weer een ziel doodgebloed Het Leed van Macht: ‘t Kapitaal en lust Het zielenvuur allang geblust En toch zo simpel als een stofmijt Op een oneindig tapijt Het Leed van Haat: Het oog op een noodlot Zijn gedachten almaar bot Met het mes alsmaar scherper Straks Verderfs vaste werker

Rudolfsen
2 0
Tip

Nachtwake

‘Dolf es duud.’‘He?’‘Dolf…es duud’‘Ja?’‘Ja.’‘Diene mens leefde niet geiren.’‘He?’‘Hij leefde niet geiren, diene mens.’‘Nieje?’‘Nieje.’‘Ja.’‘Ja ja.’ Fré’s vader kwam binnen, ging voor het raam staan en begon te roken.   Hij slofte naar de kelder. Rookte nogmaals en dronk. Wij stiekem ook. Door de Westmalle waren onze geesten even beneveld als de omliggende velden die door slierten duisternis de nacht in slingerden. Fré en ik hielden vanuit de living de wacht. In de stal stond een koe onrustig te trappelen. Het was augustus en er zouden kalfjes geboren worden. Wij speelden play-station en rookten sigaretten. We zakten steeds verder weg in de vergeelde statige zetel, de klok tikte zacht, seconde na seconde verdween in een onmetelijk diepe put. Wij hadden niet veel meer dan elkaar. We hielden er beiden van om gewoon te hangen. Soms keken we elkaar zoekend naar erkenning en veiligheid aan. We lagen dan wel dicht tegen elkaar in die zetel, maar nooit als onszelf. De nacht sluierde ons. Had maar iemand een ontwapenende zin kunnen zeggen.  Had het allemaal gekund, we hadden geschreeuwd, geblaft als honden die met bloeddoorlopen ogen rechttoe rechtaan op hun prooi stormden. We waren bang elkaars jager te zijn. Later die nacht zou het kalfje geboren worden. Met zijn zakmes sneed de buurman de navelstreng door en schilde daarna met datzelfde mes een appel. Er was jenever. De fles ging rond. Iedereen dronk. Er werd gelachen. Alles was goed.      

Thomas De Mulder
107 5

Schilderachtig

Het viel niet langer te ontkennen: ik was verdwaald. Volgens de routebeschrijving leidde een kaarsrechte platanendreef mij weer naar het startpunt van de wandeling. In werkelijkheid kronkelde een karrenspoor almaar verder de middle of nowhere in. Ik kon mijzelf voor het hoofd slaan omdat ik God-weet-waar de verkeerde afslag had genomen. Maar eigenlijk mocht ik van geluk spreken om in zo’n schilderachtig decor verloren te lopen. Als God in Frankrijk, quoi. En warempel. Die helling met klaprozen, het huis in de verte, de wuivende bomenrij. Was het hier dat Monet zo’n anderhalve eeuw geleden zijn schildersezel had neergepoot? Met mijn smartphonecamera in de aanslag taxeerde ik het glooiende landschap. Het kwam er hooguit op aan om de juiste invalshoek te vinden. Op mijn weg naar omhoog passeerde ik een vrouw met zomerse strohoed. Ze was druk doende de zaadjes van de klaprozen te verzamelen in een plastic doosje. Om elders een nieuwe strook te kunnen inzaaien, vertelde ze. Ik dacht aan de takjes wilde kamperfoelie in mijn rugzak, een souvenir van de eerste kilometers. Lang duurde het niet vooraleer ik de plek kon lokaliseren. Tegelijk besefte ik dat mijn re-enactment figuranten miste. Discreet kadreerde ik het landschap, de coquelicots, de bomen aan de horizon, het huis en verscholen in de marge een blauwgetooide vrouw met strohoed. Het plaatje klopte.

Ingemar Spelmans
34 1

Ambras in de Action

Nu we allemaal terug wat meer buitenkomen wordt het pijnlijk duidelijk dat de gemiddelde Vlaming geen fluit begrijpt van wat hij nu eigenlijk nog mag, moet en vooral niet moet doen. Dat ligt mogelijk aan het feit dat de regels voor scholen alleen al op een gemiddelde dag vijf keer veranderen. Geen mens weet nog naar wie hij moet luisteren. Is het Weyts of Vlieghe? Van Ranst of De Block? En zij die het wel weten en het woord van Wilmès als wet aanvaarden, snappen dan weer geen jota van de woorden waarmee onze premier elke persconferentie opnieuw Nederlandse zinnen bij elkaar probeert te MacGyveren. Dat alles maakt dat Jan met de Pet en Josfin met de Voorschoot vandaag ofwel extreem laks ofwel overdreven rigide zijn in het naleven van de regeltjes. Het bewijs daarvan zag ik deze week nog met eigen ogen aan de kassa van de Action in Aarschot. Voor ik je kwijt ben: ja, ik weet wat je denkt. 'Een steekproef doen van de mentale capaciteit van de Vlaamse medemens? In de Action? Van Aarschot?!' Ik geef toe dat dat vergelijkbaar is met een chimpansee de bouwplannen van de Burj Khalifa geven en teleurgesteld zijn wanneer je een week later alleen een lachende aap in een betonmolen ziet schijten. Doch, geef de Aarschotse Actionbezoeker wat krediet. Toch zeker de jonge vrouw die proper gehandschoend en gemondmaskerd voor mij stond en volkomen onschuldig haar eigen business aan het minden was. Ondanks die voorzorgen vond de opgetutte regelnicht vóór haar dat de jongedame zelfs met een winkelkarlengte tussen hen in toch nog te dicht stond. Dat weet ik omdat ze bijna riep: 'Zo'n kar is geen anderhalve meter, hè! Je zou nu toch denken dat jullie het na zoveel weken wel snapten.' De niemand besmettende dertiger werd uit haar dagdroom gerukt en stond er sprakeloos bij, verwonderd over hoe ze deze vrouw in stilstand toch nog spreekwoordelijk tegen haar kar gereden had. De oplettende lezer heeft al even door dat dit verhaal niet helemaal klopt, omdat ik natuurlijk te rijk ben om in de Action te winkelen. Het was in werkelijkheid aan de kassa van de Carrefour, waar deze kortpittig geknipte dwarsligger duidelijk niet doorhad dat je door luid, geënerveerd te roepen veel meer speekseldruppeltjes en gevaar de wereld instuurt dan iemand die zwijgend met een mondmasker op een volledig winkelwagentje achter je staat te wachten. Mijn voorbuur opperde beleefder dan nodig dat ze geen recht van spreken had door zo op 50 cm van de kassierster te staan roepen zonder mondmasker op. Maar de karkankeraar bleef tekeergaan. Op den duur was ik zelf zo koleirig – er is niets dat me kwader maakt dan onrecht tegen jonge, aantrekkelijke vrouwen – dat ik riep: ‘Wat is dat hier, zeg? Stop eens met ruzie zoeken, speekselsproeiende coronafontein. Moest de dame voor mij niet zo knap, welriekend en nuchter zijn, zou ik denken dat ik hier in de Action stond!’ Of iemand me verstaan heeft is me nog altijd niet duidelijk, want ik winkel vandaag nog uitsluitend in een hazmatpak. Hoe dan ook hoepelde de afstandspolitie vloekend op, waarna de gemondmaskerde schone en ik al snel beslisten bubbels te vermengen om tot in de vroege uurtjes elkaars huidhonger meerdere malen te stillen. Bij deze dus een tip voor onze regering wanneer binnenkort de tweede golf van het virus onze planeet overspoelt: als je wil dat iedereen de regels naleeft, zonder overdrijvers enerzijds en onverschilligen anderzijds, gebruik dan eenduidige communicatie, straf politiekers af die solo rijden – ik kijk naar niemand, Ben – en probeer ervoor te zorgen dat we bij versoepelingen geen master in de wiskunde moeten hebben om te achterhalen hoeveel personen we in onze bubbel kunnen toevoegen als die ook nog meer dan 0 andere familieleden of vrienden willen zien.

Hans Verhaegen
40 2

Stilleven

Voor de tweede keer werd hij plots wakker.  En weer hoorde  hij de verpleegsters zachtjes praten.  Over al die sukkelaars hier, de comapatiënten.  Ja, corona ! Hij kon alleen maar staren naar die mottige grijze vloer.  Want hij lag op zijn buik. Zijn vrouw, zijn kinderen, de vrienden, kennissen, zelfs de kat … niemand had hij nog gezien sedert … ja hoe lang al ? Die stilte, de wanhoop … Wist er iemand eigenlijk dat hij nu wakker was ?   Trek het maar uit, die stekker, zei de dokter. ’t Is hopeloos. En alles werd zwart.          

Geert53
8 0

consumptiemaatschappij

Ik verkoos jou en daarna haar, zoals een ander wisselt van schoenenpaar. Het leer weer nieuw, zoals het oud ooit was Lang zal het niet duren voor ik ook in deze niet meer pas.

Spoetnik
4 0

Het virus van ons leven

Ik had toch een ander beeld van bescherming De armen van een moeder De warmte uitgestraald door een gezin De bescherming van nu bestaat uit laagjes stof Het is een aanpassing, zoveel regels en wetten Uniek aan de mens die ze heeft opgelegd Onstabiel als niet gestemde snaren Klaar om te worden uitgetest Ik zie lange rijen met geduldige mensen Gewenning wordt een dagelijks begrip Bij het kerkhof weer wat nieuwe gezichten Al dan niet blij dat ze familie terug kunnen zien Velen zijn adaptief en begripvol En zien veel meer prioriteiten We kijken door de bril van de ander Respecteren hun daden veel meer Het is het virus van ons leven Dat een andere denkwijze vraagt Een kans om samenhorigheid te creëren Die al een tijdje onzichtbaar was

Edsauti
4 1
Laad meer ...