Lezen

Zevenduizend vierhonderd en vijfentwintig kilometer weg van mij

De verstoorde azure waterrimpels, vervormd door de bonte boot, lijken weer hun natuurlijk ritme te vinden. Een groene lijn oerwoud snijdt de rivier af van de bewolkte lucht. Het zonlicht doet de huid en haren van de somber gestemde mensen stralen. Zelfs in het paradijs kent men afscheid. Drie mensen buigen zich over de rand van de boot. De oranje man verlost de inhoud van een doorzichtig, plastic tasje in het water onder hun. Op eenzelfde manier dat de lucht bevlekt is met witte wolken, krijgt de azure rivier asgrauwe vlekken. Rode bloemen vervoegen de aswolken, zachtjes bedeeld door een wit-blauwe jongedame. Het water ontfermt zich vanaf nu over de stoffelijke resten van mijn nani. Mijn ogen staren naar het tafereel voor mij, bevroren in de momentopname dat aan mij bezorgd was via het technologisch communicatiewonder van de 21e eeuw dat wij WhatsApp gedoopt hebben. Deze beelden, van as dat zich vermengt met water, zijn de laatste beelden die ik van mijn nani zal hebben. Ze zijn gekaderd door een ander, met een nauwkeurig oog voor wat op dat moment het belangrijkste was, en de nagelatenen in hun recht, verdriet en liefde laat. Ik vertrouw het oordeel van het oog. Ik veracht het beperkend, rechthoekig kader van mijn smartphone. Ik staar wat te lang naar de platte prent voor mij – mijn gedachten dwalend naar de azure rivier zevenduizend vierhonderd en vijfentwintig kilometer weg van mij – en het scherm verandert van een gedimde foto naar een reflectie van mezelf. De rode, droge, jeukende ogen die me aanstaren vanuit de weerspiegeling irriteren me mateloos. Mijn vinger swipet een paar keer over het ontgrendelingsscherm, en dan nog eens over de foto in het fotoalbum. Ik staar naar dezelfde oranje man, omringd door twee wit-blauwe vrouwen. Alledrie werpen ze een glimlach richting de fotograaf. Mijn ogen jeuken nog intenser, en een diep knagend besef kruipt dichter en dichter bij mijn hart. Geen enkele vorm van langeafstandscommunicatie – foto, tekst of video – kan de emotionele catharsis van afscheid schenken. Niet op eenzelfde wijze dat de nabijheid van een persoon die in hetzelfde schuitje als jij zit je kan schenken.

Eden Oscar
0 0

Dubbel (150 woorden)

Ik heb een boek waarin tweemaal dezelfde twee pagina’s voorkomen. Het boek is de verhalenbundel 'De muur' van Jean-Paul Sartre. De dubbele pagina's staan in het tweede verhaal 'De kamer', over een man die gek wordt. Ik had hetzelfde gevoel. 'Dat heb ik daarnet toch al gelezen', dacht ik keer op keer. Toen pas zag ik de fout. De pagina’s 35 en 36 zitten twee keer in het boek.  Even was ik in de veronderstelling dat het de bedoeling van Sartre was, omdat het toch een filosofisch werk is. Een bundel met existentialistische verhalen, met 'personages die in extreme situaties hun vrijheid, verantwoordelijkheid en de absurditeit van het bestaan ervaren.' 'Hij wil ons laten ervaren wat een gek voelt', dacht ik. Flauwekul natuurlijk, want het is gewoon een fout in het drukproces.  Ik heb het boek tweedehands gekocht voor welgeteld 1 euro. Het is zijn geld -minstens- dubbel waard.        

Rudi Lavreysen
7 0

Woordenbrij (150 woorden)

De snert - zoals onze noorderburen het tegen erwtensoep zeggen - staat op het vuur te pruttelen. Dadelijk nog mixen en daarna stukjes rookworst, spek, wortelen en selder toevoegen. Het ruikt al goed. Zal ik nog croutons maken van oud brood?  Het woord snert zou uit het Fries komen. 'Etymologie onzeker', lees ik. 'Vermoedelijk verwant met snars. Iets van weinig belang.' Snars komt dan weer van een snelle beweging maken, van 'snirren' of 'snarren'.  Het is niet altijd gemakkelijk om de herkomst van onze woorden te begrijpen. Maar we nemen die woordenbrij wel elke dag in de mond.  Ik zie de president van de USA (hij weer), op een beeldfragment met zijn middelvinger ‘snarren’. Het gebaar is bestemd voor iemand die iets heeft gezegd wat hem niet aanstaat. De woordenbrij die hij hierbij uitspreekt (twee woorden, zeven letters) is niet nodig. Iedereen begrijpt het.  Het is te zeggen. Niemand begrijpt het.  

Rudi Lavreysen
13 1

Brievenpost van Dinges | Aan dhr. Ruben Van Gucht

Geachte heer Van GuchtBeste Ruben Ik botste vorige week toevallig op uw nieuwe vriendin. Afijn, niet letterlijk, want het was een foto in de krant en u stond er zelf ook bij. Maar wat blijkt nu? In het meest recente bericht over u in de online dagbladpers – het vergt een dagelijkse opvolging – blijkt dat u op vakantie bent met een vorige vriendin. Begrijpen wie begrijpen kan. Een week daarvoor las ik nog een artikel dat betrekking had op uw persoon en uw vroegere vriendinnen. Het ging over het aantal bedpartners dat u op uw conto mag schrijven. Eerst waren het er 68, maar u verbeterde het zelf naar 69. Kijk, iedereen doet wat hij wil Ruben, laat daar geen misverstand over verstaan, maar als dit niet om te stoefen is, dan ben ik Harry Potter. Al zal u zich daar ook mee vereenzelvigen, met het toverstokske dat u denkt te hebben. Om te zorgen dat de rekening klopt, dat u niemand vergeet bij het tellen van uw bedpartners, duidt u het aan bij de desbetreffende persoon op uw telefoon. Wat een werk. Het lijkt me een soort van dubbele boekhouding te zijn. Ik vind het persoonlijk een rare sport, om dat allemaal bij te houden. Alhoewel, Marcel van de Boks houdt in de Kiezel ook bij wat de anderen drinken als we ‘pot’ leggen. Als er dan iemand zware bieren drinkt, weet hij dat en dan eist hij op het einde van de avond een stuk van de pot terug. Het is echt een gierige pin. Een gloeiige koe, zou ons vader vroeger hebben gezegd. Nog een trend waarbij u aan het stuur zit, net als bij heel wat andere BV's, is het kwijtraken van het rijbewijs. Wat is dat toch? Uzelf, Matthias S., Tom W., Adriaan VdH. en Tanja D. om er maar een paar te noemen. Het is ondertussen een lange lijst. Zelfs realityster Fabrizio Tzinaridis staat op het lijstje. Pas op, ik weet niet wie dat is (en ik weet ook niet wat een realityster is), maar hij was dus ook zijn rijbewijs kwijt.  Er zijn nog van die dinges. Zoals het live-gesprek met uzelf waarbij op de achtergrond plots een stel vrouwenbenen in beeld verscheen. Ook hebt u een tijdje geleden ruzie gehad met Jacques Vermeire, dat zelfs tot een rechtszaak leidde. Het houdt gewoon niet op.  Mijn geheel gratis advies? Zorg dat u terug een gewone BV wordt. Of nog beter: een BB. Een brave burger. Misschien kan ik het als volgt samenvatten. Blijf bij de sport. Blijf bij het wielrennen of bij het veldrijden. Maar rij u niet keer op keer vast. Ondertussen verblijf ik Met de meeste hoogachting   Désiré Dinges

Désiré Dinges
11 1

En jij? Tussen 2026 en Allerheiligen?

De januarilucht is nog zoet van goede voornemens. Alsof de wereld nog even collectief haar zuchten inhoudt en nog champagne-zoete beloftes uitademt. Ik zie ze, voel ze bijna, die vluchtige verlangens naar heruitvinding. Papieren vliegtuigjes met zoetgevooisde woorden, intenties en blijdschap –  de met zorg geschreven nieuwjaarsbrieven. Helaas tonen de statistieken een andere werkelijkheid. Tegen de tijd dat de kerstboom aan de straatkant staat, keert het oude vertrouwde stilletjes terug. In de schemer van een woonkamer gloeit een sigaret weer op, en is het wijnglas alweer gevuld. De nieuwe sportschoenen zijn ondertussen stofvangers onder de bank, terwijl het ritueel van de chips zak en het flikkerende televisielicht zijn troostrijke, onverbiddelijke regelmaat hervat. Het is geen verraad. Het is de zachte, maar meedogenloze terugkeer van de gewoonte. De zwaartekracht van de gewoonte is genadeloos. Men zegt dat eenentwintig dagen nodig zijn. Eenentwintig dagen om het lichaam en de geest een nieuw pad in te prenten. Maar hoe vaak worden voornemens gebakken in de oven van emotionele overvloed, gevoed door schuimwijn en peerpressure? We gooien ze feestelijk in de  lucht als confetti: licht, vrolijk, en gedoemd om neer te dwarrelen. Levensveranderingen zijn geen confetti’s met een moment van vrolijkheid. Het is een langzaam, vaak ongemakkelijk verschuiven van het fundament van je bestaan. Het vraagt niet om bubbels, maar om harde discipline, de sleur van herhaling, het geduld van de lange adem. Daarom schrijf ik mijn brief nu pas. Nu de laatste slingers zijn opgeruimd en de stilte is teruggekeerd. Een stilte die gevuld is met het gestage getik van regen tegen het raam. Dit is het uur van de rauwe helderheid. Geen glitter, geen voornemens, alleen maar het naakte feit van de dag. En juist hier, in deze nuchtere leegte, kan het echte werk beginnen. Het is in deze zelfreflectie dat een andere, diepere vraag opwelt. Niet: wat wil ik veranderen? Maar: waarvoor ben ik dankbaar? Wat heb ik nog steeds lief? Omdat dit de grondtoon is die alle veranderingen mogelijk maakt. Een leven geleefd in overgave is geen leven van passiviteit, maar een leven dat vertrekt vanuit die kern van erkende rijkdom. Het is de liefde voor de gewone dagen, het vertrouwen in de zoektocht, de zuivere intentie om aanwezig te zijn – niet enkel op de feestdagen, maar vooral op druilerige dagen. Daar ligt de echte vernieuwing. Niet in het afweren van wat was, maar in het omhelzen van wat ís, met een hart dat vol zit van dankbaarheid. De enige echte basis voor grote veranderingen in het leven.        

Heidi Schoefs
4 1

De buitenbeller

Tijdens het wandelen kom je wonderbaarlijke mensen tegen. Kijk, daar staat een echte buitenbeller. Op het terras van een taverne met een telefoon aan zijn oor. Het is behoorlijk koud, maar toch heeft hij enkel een trui aan. Tja, als je gebeld wordt, heb je geen tijd om snel een jas aan te trekken. Een echte buitenbeller rept zich meteen naar buiten. Hij neemt binnen zijn telefoon op en zegt tegen de persoon aan de andere kant van de lijn iets in de zin van 'Wacht, ik ga naar buiten'. Eenmaal buitengekomen deelt hij eerst zijn locatie met de persoon die hem gebeld heeft. Het is geen nieuw fenomeen, maar je ziet ze minder vaak, de buitenbellers. Dat heeft met de draadloze oortjes te maken. Dan valt het niet zo op en lijkt het alsof ze tegen zichzelf praten. Een buitenbeller kan ook een buitenroker zijn. Dan profiteren ze van het buitenbellen om meteen te gaan buitenroken. Andersom zal het ook wel eens gebeuren, maar toch beduidend minder.  Ik ken deze buitenbeller. Hij zwaait uitbundig. Misschien zegt hij tegen zijn gesprekspartner dat hij naar mij zwaait, want die kan natuurlijk niet zien dat de buitenbeller aan het zwaaien is. Maar zo duurt het gesprek wat langer en kan hij bij het terug binnenkomen tegen zijn tafelgenoten 'sorry, dat was dinges' zeggen en zo een gesprek over dinges op gang brengen. Het lijkt een tegengesteld gegeven, maar buitenbellen kan een meerwaarde voor het sociale gebeuren zijn. Nu steekt hij zijn duim naar mij omhoog. Dat weiger ik pertinent. Gewoon terugzwaaien is genoeg. Destijds waren er alleen binnenbellers. Je zag pas buitenbellers toen de eerste generatie draagbare telefoons eraan kwamen. Die kon je in het begin alleen thuis gebruiken, op het terras. Soms lijkt het alleen maar zo, dat de tijden veranderen.

Rudi Lavreysen
17 0

Geradbraakt (150 woorden)

'Voorzichtig met die tas', krijg ik als waarschuwing mee. We kregen ze bij een paar schoenen. Nu gaat ze mee naar de supermarkt. Voor groenten en andere dringende benodigdheden. De hippe tas heeft touwtjes, maar echt stevig is ze niet. 'Van een schoon talloor kunt ge niet eten'. Het zijn woorden van vader. Ik hoor het hem nog zeggen. Het was in de tijd dat men op weekdagen eerst de soep en daarna de aardappelen uit hetzelfde diepe bord at. 'Allemaal streek', zei hij, als op zondag de patatten een exclusief plat bord kregen. Het moet exacte wetenschap zijn. Van de winkel heb je altijd meer bij dan je vooraf denkt. Uit schrik voor het scheuren van de tas houd ik ze goed vast. Maar met de sneeuw is het uitkijken.  Thuis aangekomen is alles nog heel. Maar zelf ben ik wel geradbraakt van het sneeuwwandelen. Alsof mijn touwtjes geknakt zijn.

Rudi Lavreysen
7 0

Charles (150 woorden)

"I want my time with you" lezen we bij het aankomen in St. Pancras International, amper uit de Eurostar. Het is een kunstwerk van Tracy Emin. Ik weet niet welk lettertype het is, maar het is stijlvol gemaakt in grote roze neonletters. Alsof het met de hand geschreven is. Zelf zegt ze dat het een persoonlijk en romantisch statement is. Een liefdesbrief naar Europa. Het werd in 2018 ingehuldigd voor de 150e verjaardag van het St. Pancras station. Twee jaar voor de brexit.  De Britten hebben tijd voor ons. Zoals in The Lucas Arms, de eerste pub die we binnenstappen. We bestellen er fish and chips. Niet op een stuk krant, maar mooi op een bord. Er liggen dikke frieten bij, nog dikker dan onze dikste Belgische frieten. Met tartaarsaus en een potje erwten.  Het zijn Charels daar in Engeland. Of Charles. Maar hoe zeg je dat in het meervoud?   

Rudi Lavreysen
7 1

Taalspel

Bovenal is taal gewoon een spel De vraag is: speel je mee?   Trek een letter uit de zak Boetseer er een gedicht omheen.   Gooi met de dobbelsteen Tel de lettergrepen   Draai het binnenstebuiten Maar raak vooral de randen niet.   Haast je! Voor de tijd op is De inspiratie uit de bocht vliegt   Die ene mooie zinspeling Op het puntje van je tong   Toch niet meer zo sterk als net nog Op de fiets   Een variant rolt van je pen Zo bladzijden op   Wie weet keert ze nog naar je terug Speel intussen vooral rustig verder

annakdotes
0 0

Dwarsliggers (150 woorden)

‘Zelfs in de koelkast kan je lachen.’ Dat was de zin waarmee ik ging slapen. Ik had de ijskast geopend om nog wat water te drinken en daar zag ik de pot augurken staan. 'Dwarsliggers' las ik op het etiket.  Vanochtend viel me de pot augurken opnieuw op. Dwarsliggers. Waarom was dat gisterenavond eigenlijk grappig? Wellicht omdat het woord me nooit opgevallen was.  Ik was waarschijnlijk nog slaapdronken van op de zetel te slapen. Bij een echte dronken toestand lach je ook om de onnozelste zaken die nuchter nog geen wenkbrauw doen bewegen. Een regisseur vertelde in een interview dat hij altijd naar huis vertrekt als zijn vrienden dronken dreigen te worden. Er is er altijd eentje die zijn broekspijpen omhoog rolt als hij een paar pinten te veel uit heeft.  Bij de minste beweging naar zijn broekspijpen weet hij hoe laat het is. Dan is hij maar een dwarsligger.

Rudi Lavreysen
9 0

Iets anders (150 woorden)

In een interview met de fantastische en 79-jarige auteur Mensje van Keulen vertelt ze over haar dagboeken (vroeger dus), maar ook over ouder worden (nu dus). Zo gruwelt ze van het feit dat oudere mensen het label 'oudjes' krijgen.  Alsof ze kinderen zijn. Alsof ze geen mening mogen hebben. Alsof ze er niet meer toe doen. Een rollator zegt niets over het inzicht of de levenswijsheid van mensen. Je hoort het inderdaad vaak. Het is misschien goed bedoeld, maar dat houdt geen steek. Dictators zeggen dat ook over de inval in een ander land. Mensje heeft gelijk, ‘oudjes’ mag weg.  Soms hoor je mannen praten over 'de vrouwtjes'. Dat is weer iets anders, maar het mag ook weg.  Onlangs poseerden we voor de Big Ben in London. We stuurden een foto naar huis. Iemand zei: 'Is dat nu die befaamde Big Ben'? Onze oudste antwoordde: 'Ja, met de little Lavreysens'. 

Rudi Lavreysen
10 1

Wat ik niet begrijp

'De mens, ge kunt gij daar niet aan uit.' Dat dacht ik op het vliegtuig toen we van Lissabon terugkwamen. Gerard Walschap komt niet vaak in mijn hoofd spoken, maar deze prachtige zin van hem was hier toch van toepassing. Laat me beginnen met het gegeven dat we op Portela Airport serieus hadden moeten wachten wegens een vertraging. Zitten, zitten, zitten. Zo lang dat je spijt begon te krijgen dat je geen koersbroek droeg. Met een zeemvel om je achterste te beschermen.  De eetwinkeltjes waren bijna uitverkocht en de rij bij de hamburgerzaak was zo lang dat je het einde niet zag. Mobiele telefoons werden aan de laadpalen massaal opgeladen en ik zag zelfs enkele koppeltjes ruzie krijgen.  Maar eindelijk verscheen het verlossende bericht op het bord met het nummer van de gate. Allen daarheen. Op het vliegtuig zat ik gescheiden van mijn familie. Ik zat naast een koppel. Zij hadden nog geen ruzie gehad. Het vliegtuig was nog aan het taxiën toen de vrouw naast me haar rugzak opende. Ze haalde er een grote bak met - denk ik – quinoa uit. Het deksel ging eraf en de geur van het goedje verspreidde zich over de aanpalende rijen. Ik moet hierbij aanvullen dat ik een vorm van misofonie heb. Het geluid van etende mensen of krakende chipszakjes jagen me behoorlijk op de kast. Daarom had ik bij het instappen al oortjes ingedaan. Want op de een of andere manier beginnen mensen altijd te eten als ze net in het vliegtuig of in de trein zitten.  Maar waarom was die grote bak quinoa niet verorberd tijdens het wachten op Portala Airport? Er was toch tijd genoeg. Dat is wat ik niet begrijp.  Daarom dacht ik aan die zin van Walschap. ‘De mens, ge kunt gij daar niet aan uit.’ Alsmaar minder.

Rudi Lavreysen
6 0

Tradities (150 woorden)

Het enige dat ik van Latijn heb onthouden is 'Pak uw boekske en uw bic'. Zo begon pater D.C. steevast zijn les Latijn. En 'pluvia', dat is ‘regen’. Wat een mens toch onthoudt. Dat ‘traditie’ is afgeleid van 'tradere' heb ik opgezocht. Het betekent 'overdragen'. Thuis was er de traditie om met oudjaar worstenbroodjes te eten. Met een echte worst, niet met een frikandel. Het wordt tijd om die traditie nieuw leven in te blazen, want die bakker is er nog. Het zijn nieuwe uitbaters, maar misschien smaken de worstenbroodjes nog hetzelfde.  Het is bewezen, niets is zo sterk als geur en smaak om herinneringen op te roepen.  Een mens hangt aaneen van de tradities. Het zijn allemaal kabeltjes. Knip er eentje los en het begint te sputteren.  Tijd om mijn boekske en mijn bic te nemen, om ze te noteren. Een boekske vol herinneringen.  De titel wordt ‘Memoria’.           

Rudi Lavreysen
5 0

Pizza (150 woorden)

De man van de pizzatent op het supportersplein in London vraagt mijn naam. Ik heb bij hem net een pizza met ham en champignons besteld. In afwachting van een voetbalwedstrijd krijgt een mens honger. Dat is een van de vele voetbalwetten. Dorst is een andere wet. "Waarom heb je mijn naam nodig?", vraag ik al lachend in het Engels. "Because I'm gonna call you", zegt hij. Ik geef hem mijn naam en hij schrijft die op een papiertje.  "Ben je al terug?", vraagt onze oudste. "Ja", zeg ik. "Hij gaat me roepen". We zijn benieuwd hoe het gaat gebeuren. Heeft hij een microfoon? Loopt hij het plein op?  Een kleine tien minuten later ga ik kijken of de pizza al klaar is. Hij neemt hem net uit de oven.  Toch jammer dat ik niet heb gehoord hoe mijn naam in het Engels klinkt. Gelukkig doet onze oudste doet het na. 

Rudi Lavreysen
5 0

Struif (150 woorden)

Ik ben geen koude eter, eerder een warme. Zelfs bij het ontbijt. Tenminste, als ik ontbijt. Dan is het toast of een eitje. Als het toch boterhammen zijn, sop ik ze in de koffie om het geheel een warm gevoel te geven.  De schuld ligt bij ons ma. Nee, het is dankzij ons ma. Het gebeurde wel eens dat ze voor schooltijd al pannenkoeken had gebakken. Het waren dan nog eens boekweitpannenkoeken. Het zwaardere spul. Thuis zeiden ze 'struif'.  Dan zat ik zo vol pannenkoeken dat ik niet vooruit geraakte op de fiets. Zelfs niet met de wind vanachter.  Ik herinner me nog een les Duits, het eerste lesuur van de dag, met nog altijd die pannenkoeken op mijn maag. "Was gibt es draußen zu sehen?", vroeg de juf, toen ze me naar buiten zag kijken. Ik meende 'struif' te zeggen, of 'streuf' in het Duits. Maar ik zei 'nichts'. 

Rudi Lavreysen
12 0

Blauwe goestingskes

Net zoals mijn gekwetste knie heb ik mijn dagelijks schrijven al even laten hangen. Net zoals met mijn herstel, voel ik toch enige druk om niet mijn tijd te verspillen aan al dat rondhangen. En net zoals het leven, blijven alle verantwoordelijkheden en uitdagingen zich meer opstapelen.  Ik laat de pagina’s van de blauwe Moleskine nog eens raffelen tussen mijn ringvinger en duim. Enige trots komt naar boven; ik heb hem al bijna gevuld. Enige zorg maakt zich ook bekend; ik heb nog geen nieuw schriftje klaarliggen. Waar nu zou ik mijn schetsen pennen? Direct in Word? Dat gaat toch niet! Ik leg mijn vulpen even neer om de druk van te willen krabben aan mijn been te onderdrukken. Uiteraard heb je daar twee vrije handen voor nodig. Na wat op mijn gepleisterde bedrading te petsen, staar ik nog even naar mijn vingers. Mijn blauwbevlekte vingers, gekleurd door mijn blauwe vulpen, die ik gebruik in een blauwe Moleskine, nu bijna gevuld met poëzie, dialogen, en voor het eerst een cursiefje. Gelukkig! Al die krabbels – binnen en buiten mijn boekje – gunnen me weer wat dankbaar perspectief.

Eden Oscar
4 0

Een dankjewel

Een dankwoord Het leven zit vol onzin, tot het plots heel concreet wordt. Tot het gaat over geld dat niet van ons is, en over veiligheid die wél van ons is. En dan staat daar één man. Bart De Wever. Van hem krijg ik de laatste dagen een brok in mijn keel. Oprechte dankbaarheid. Ik hoop dat half België hetzelfde voelt. De held van Europa? Hij stond daar, eenzaam als een standbeeld op een verlaten plein, terwijl een heel koor van hyena's om hem heen cirkelde. Hun ogen glinsterden van het Russische goud dat wij 'in bewaring' houden. Alsof het een pot jam is die zomaar open kan. Hij vocht voor een vredestroef. Met niets anders dan zijn overtuiging en een lijf dat vastbesloten was door te zetten. Urenlang. Tot zijn gezicht de kleur aannam van krijt. Je zou voor minder. Maar hij bezweek niet. En in dat niet-bezwijken werd hij iets wat ik dacht dat uitgestorven was: een wandelend, ademend bewijs van ruggengraat. Een koppig soort gezond verstand dat weigerde mee te gaan in de waanzin van de dag. Want serieus: wat was het alternatief? Dachten de anderen werkelijk dat we onze eigen veiligheid konden wegschenken? Om dan te wachten tot de poppenkast van Poetin, Xi en Kim Jong-un een triomftocht door onze straten zouden houden? Slaat de kortzichtigheid soms op hol? Beseft niemand meer wat dat manneke in het Kremlin allemaal in zijn mars heeft? De gedachte alleen al doet me huiveren. Rillingen die niet die van de kou zijn, maar van een nakend onheil dat je voelt eer je het ziet. Voor dit moment, nu, even, is er lucht. Een broze, tijdelijke rust. Laten we ervan genieten…. En laten we, bij alle hemellichamen, hopen dat in 2026 het gezond verstand de laatste lach heeft. Het zou een mirakel zijn. Maar soms, heel soms, gebeuren er mirakels.

Heidi Schoefs
4 0

[Schrijfopdracht workshop]

Workshop verhalen schrijven en zelfbeeld bij Ena Colyn (@eelaconyn - Papieren Bomen) [Een schrijfopdracht bij het kiezen van een voorwerp op tafel.Waarom dit voorwerp, waarom resoneert het met jou? Ik koos een pakje thee.We schreven in 10 zinnen, vanuit het standpunt van het voorwerp, met als eerste zin "zie ze daar zitten"] Kijk ze daar zitten De warmte van de winterzon hangt nog een beetje aan haar klerenZou ze daarom iets kiezen dat net die warmte belichaamt? Kijk ze daar zittenAlsof er innerlijk geen strijd woedt bij het uitvoeren van een doen in plaats van denken opdracht Terwijl het net dat denken is dat ze zo vaak doet Veilig weggestopt in een taal die niet de hare isZodat het hart op veilige afstand van het hoofd kan blijven Dat de woorden haar traankanalen niet kruisenEn gelukkig is er die zon van daarnet Waardoor het eens geen spitsuur is in de bovenkamer   Oeps ja10 zinnenMaar wat zijn zinnen als je gedachten geen adempauzes in de vorm van leestekens toelaten?

annakdotes
0 0

Den tweede tijm

“Ge kijkt precies zoveel naar uzelf”, zei onze jongste. Het was zo. Hij hield me een spiegel voor. Ik zag mijn spiegelbeeld in het grote raam. Een aangename nazomerdag zorgde voor een mooie weerspiegeling in het glas op het terras. We zaten bij familie. “Ja, het is zo”, zei ik. “Maar het is geen kwestie van ijdelheid. Zeker niet. Ik verbaas me nog elke dag over mijn grijze haren.” Die grijze haren staan ‘op’ mijn hoofd, maar ze zitten niet ‘in’ mijn hoofd. Wat beliegt een mens zichzelf toch. Natuurlijk heb ik een grijze leeftijd. Natuurlijk ben ik over de helft. Nog niet in de verlengingen, maar toch minstens in ‘den tweede tijm’, zoals men vroeger de tweede helft van het voetbal noemde.  Diezelfde avond ging het grijze avontuur verder. We zaten ergens anders, maar het was precies het thema van de dag. Iemand zei dat er een modeshow was geweest met enkel grijze mannen. Geen saaie mannen, maar mannen met een natuurlijk grijs kapsel. Iemand anders zei dat grijsheid voor wijsheid staat en toen was het hek helemaal van de dam. Een discussie tussen de grijzen en de zwarten.  Toen vertelde ik het verhaal van ‘Kojak’. Kennen jullie die serie uit de jaren ’70 nog? De acteur had altijd een lekstok in zijn mond. Enkel om te spreken ging die lolly even uit zijn mond. “Iedereen keek naar zijn lekstok”, zei ik. “Het was zijn middel om met roken te stoppen, maar door die lolly waren de mensen ook minder gefocust op zijn kaal hoofd.”  Toen begon iemand anders over ‘Columbo’, die andere detective uit de jaren ’70. En daarna had iemand het over ‘The Streets of San Francisco’.  Het bewijst alleen maar dat we ouder worden. We zitten in ‘den tweede tijm’, maar we kunnen nog altijd winnen.

Rudi Lavreysen
9 0

La Grande Belezza (150 woorden)

Alessandro Onorato is de Romeinse schepen van Toerisme en Grote Evenementen. Hij heeft beslist dat toeristen voortaan € 2 moeten betalen om de Trevifontein te zien.  Het gaat geen zier helpen Alessandro. Die twee euro gaat er voor de toeristen nog wel af.  Het is een prachtig stukje kabbelend water, laat daar geen misverstand over bestaan, maar het is mijn inziens niet de mooiste van Rome. Dat is de Fontana dell'Acqua Paola, die u misschien kent uit de film La Grande Belezza.  Na een schone wandeling door Trastevere en een pittige klim kwamen we erbij uit. Het mooiste moment van de Romereis die ik met onze jongste heb gemaakt. Je krijgt meteen een prachtig zicht op Rome. Ik kreeg ook meteen zin om in het koele water te duiken, want het was er ongemeen Romeins warm. Dat heb ik niet gedaan, maar onze jongste heeft me toch moeten tegenhouden.  

Rudi Lavreysen
4 0
Laad meer ...