Lezen

Atelier Boshoek

Een gure oostenwind schudt aan de wilg naast het open raam van Ludo’s atelier. De oprit kleurt goud met herfstbladeren en er dwarrelt een blaadje binnen. Ludo duwt zijn sigaret uit in de overvolle asbak. Het is kwart voor zeven ‘s avonds en er draait een plaat van The Smiths. Het is de laatste elpee die hij ooit heeft gekocht. Met gekruiste armen aanschouwt hij vanop afstand een half afgewerkt portret. Hij dwingt zijn ogen tot spleetjes en stapt ernaartoe. Bij elke pas kraakt de plankenvloer, net als zijn gemoed. Hij kantelt zijn hoofd schuin, klakt met zijn tong. Een diepe zucht volgt. De schaduw klopt niet helemaal. Het is altijd iets. Hij kijkt naar de ingelijste vakantiefoto die tegen een lege verfpot leunt. Na meer dan dertig jaar tussen verf en borstels ziet de fotokader er nog steeds onberispelijk uit. Ludo’s ogen glijden naar de muur achter de schildersezel. Daar hangen zestien geschilderde versies van de foto, in twee rijen van acht portretten. Het zijn z’n favorieten uit honderden pogingen. Op geen enkel doek is de glimlach van zijn tienjarige zoon zo zorgeloos als op de foto. Geen enkel portret benadert de vreugde van die prachtige zomerdag in 1986. En toch zal Ludo zijn zoons gezicht blijven strelen met penselen. Hij zet de platenspeler uit in het midden van de song There’s a light that never goes out. Morgen, op Allerheiligen, zal het misschien eindelijk lukken.

Antony Samson
0 0

naaktkat

dus aanval me spuug mesmaak me loopgraaf-gewijsscheur weg aan grenzenverscheur grenzen   apostelvoed me geen isolatieparadeer jij wijd-gebeend   regen-zware lokkenin raam reflectiefunctioneel ik word bontblijf jij warm   ze ziet ze zietze staat stoïcijns   elke dag passeer ik hetzelfdenaakte beeldjevan een katdie haar poot likt   ze ziet ze zietze kent uithouding

Camilla Peeters
0 0

Hij zag af.

Het was het glas dat in zichzelf keek en de storm in zijn water zag.  Hij die bleek, maar dubbel gelaagd voor de dag verscheen terwijl de wereld verder draaien mag. En als een draaitol zou hij tot de rand vol tegen de grond gaan, schuivend uit de hand van hij die bleef staan  en enkel hopen kon dat het glas geen sneeën gaf nu al zijn thee verspild op de grond lag. Maar de drank nam het schervengraf als een bloedbad dat hij nooit gewild had.    En hij zag af.   

Prozaly
0 0

Vangnet

jouw handen op mijn zachte huid zo ruwschaaf ieder laagje van mijn muuren neem mijn hart beschermend naar het jouwe

schaapschrijft
26 0

Surrogaat

Haar zachte rondingen waren mij niet onbekend en even leek het samenzijn genoeg. Het zware gevoel van haar borst in mijn hand. De zoete troost van haar vingers in mijn haren.Maar zij had noch het gezicht, noch het lichaam. Haar warmte had slechts aan de oppervlak kracht, van binnen was ik koud.Vastbesloten haar voor eens en altijd te vergeten, leegde ik voor de laatste keer mijn portemonnee. Het duister van de steeg, achtervolgde mij in mijn aftocht.

schaapschrijft
0 0

Vandaag is het feest

Ik land voor het computerscherm en voel hoeveel slaap er ankert. Zijn. Bewust zijn. Geduldig meevaren op het ritme dat mijn lichaam aangeeft. Mijn verhaal, een eigen tempo. Luisteren naar de verschillende klanken die hierin schuilgaan.   Doel: een overtuigende motivatiebrief schrijven in het kader van een sollicitatie. Ik rek, strek en geeuw. Twee opties: Plan A: ochtenduren kan ik maar beter optimaal benutten. Van meet af aan 100% focussen is de boodschap. Het maakt niet uit hoe ik me voel. Komaan Joke, kruip in je pen! NU! Plan B: ik kijk naar m’n dampende tas thee, omarm ze en sluit mijn ogen. Ik voel hoe het ochtendzonnetje mijn gezicht verwarmt.   Mensen die mij goed kennen, zien in A én B waarschijnlijk een stukje van wie ik ben. Naast me hoor ik het woord genietertje vallen. Uit de mond van Hannes, m’n lief. Onbewust, bijna automatisch zo lijkt het, heb ik voor plan B gekozen.   Ik kan goed luisteren. Naar anderen. Dat hebben mensen met een fijngevoelige persoonlijkheid (Highly Sensitive Person) met elkaar gemeen. Fijn. Gevoelig. Weloverwogen benader ik het positief, want voor mij is het - pas sinds kort -  een krachtbron. Niet uit te putten. “Mag ik nu écht geen paar minuutjes van je aandacht?” M’n eigen lichaam schreeuwt. Brult, omdat ik niet luister.   Tandje bij. Zo dacht ik de slimste te zijn van ons twee. Net dat ietsje harder lopen, dat wilde ik òòk kunnen. Ik wilde de race uitlopen. Mezelf op-offeren was mijn sport, want ik wilde geen op-gever zijn. Als het hen lukt, mij toch ook?   Remmen én op de gaspedaal duwen. In één beweging, zo hard ik kon. “Amai, sleetig voor den otto”, hoor ik je denken. Hier en nu besef ik dat ik toen eigenlijk de doelen van iemand anders leefde. Met ‘boempatat’ een burn-out tot gevolg. “Mensen die hooggevoelig zijn, zijn daar nu eenmaal gevoeliger voor” weet ik van Ine, loopbaancoach bij The Wellbeing Company.   In de verte m’n doel zien. Datzelfde ogenblik op pauze drukken. Twee wegen, kilometers uit elkaar. Wendi, de psychotherapeut die naast me staat op mijn pad, ziet in deze twee wegen twee verschillende systemen: het jaagsysteem en het zorgsysteem. Het jaagsysteem zorgt ervoor dat we ‘s ochtends ‘ons bed uit komen.’ Het geeft een bepaald doel aan onze dag. Jagen verliest echter zijn positieve kracht wanneer we geen of onvoldoende herstelmomenten inbouwen.   Drive wordt over-drive. Een pauze nemen daarentegen, geeft je toegang tot je eigen zorgsysteem. Het is een systeem dat doet relativeren, eerdere succeservaringen opgraaft enzovoort. Blijf jij in het jaagsysteem hangen? Dan word je een kip. Wel eentje met de kop eraf. Je hoofd staat niet langer in verbinding met je voeten, dus helder denken lukt niet meer. Een gevaarlijk beestje. Ik, voelen en luisteren naar mezelf niet binnen handbereik.   Rust en herstel voeden onze innerlijke batterij. Cruciaal voor zo’n fijngevoelig mevrouwtje als ik. Bij fijngevoelige mensen lekt die batterij wat vaker. Dankzij psychotherapie weet ik nu dat dit te maken heeft met de neurologie van ons brein. Hoe zit het bij jou? Op welke grond staat jouw boom? Eén van de eerste vragen die Wendi op m’n bord smeet. En of ik haar daar dankbaar voor ben.    Doelen stellen. Voor mezelf zorgen. Het één staat het ander niet in de weg. Dat hoeft ook niet, leert psychotherapie me. Een doorbraak. “Ik heb van de natuur te véél doelgerichtheid meegekregen, waardoor ik moeilijker kan doseren.” Daar was ik nu eens écht van overtuigd, zie! Nu, terwijl ik vol goeie moed herstel van mijn burn-out, mag ik daarin groeien.   Als een wonder is het, merken hoe ik doseren de laatste tijd ervaar als een keuze. Ik selecteer activiteiten met mijn energieniveau als leidraad. “Het lukt me niet, ik voel dat ik vandaag te moe ben, maar ik spreek heel graag een andere keer af.” Heb ik een drukke week voor de boeg? Als voorloper zorg ik voor vééééél momenten die mijn ogen doen blinken. Yin en Yang. Balanceren, zoals m’n goede vriendin Katleen alles mooi samenvat. Een oefening, ook voor haar. Maar wij kunnen dat, samen. Onze innerlijke batterij opladen. Niet enkel na maar vooral ook vóór de drukte.   Van mijn huisarts krijg ik de ruimte om me dit patroon eigen te maken alvorens ze me arbeidsgeschikt verklaart. Het was ijzersterk, mijn sociaal vangnet. Ikzelf voelde me allerminst zo. Klein. Bang. En dat notabene van mijn eigen hoofd. Dus ga maar. Maak van de consultatieruimte van je huisarts een veilige plek waar je met je zwarte gedachten altijd heen kan. Moed, niet langer over-moed. Dat vier ik vandaag. Kleuren, lezen, wandelen, theetjes slurpen, yoga, koken, wolken kijken. Ondergesneeuwd en diep bevroren, zo voelde dit alles al lange tijd aan. Stuk voor stuk heb mezelf àl die dingen opnieuw aangeleerd de afgelopen maanden. Ze voeden mij vanbinnen, weet ik nu. Belangrijk, want zo loopt mijn batterij minder snel leeg. Een plekje in onze living doopte ik om tot de zelfzorghoek. Omdat je mag zijn wie je bent. Slaperig? Vol energie? Alles is oké. Welkom.   Geen feest zonder muziek, toch? De fijngevoelige ik geniet daar intens van. “It makes my heart sing” zo beschreef Eva mij dit gevoel onlangs. Ik pluk er het ingetogen ‘Indigo Night’ uit van Tamino. Het is één van de fundamenten van theaterstuk ‘Sue me modderfokker’, waarin Mathijs Scheepers een eigen versie zingt. Een aangrijpend stuk over een véél te vroeg geboren jongetje.   Kort na het zien, voelen of horen van iets wat me raakt, komt een gruwelijk monster uit zijn kooi. Een hamer op mijn hoofd en schouders. Een verdovende prik. Mijn hele lijf lam. Pijn. Bijna niet te dragen. Niet één, maar twee dagen lang. Elke keer wanneer ik me over-prikkeld voel, voelt het zo. Dit keer loopt het anders. Ik merk hoe mijn volledige gestel rustig achterover leunt, als observator. Zijn verhaal, niet langer automatisch ook het mijne. Niet vanzelf overnemen, wel toekijken. Afstand. Wonderlijk. Iets om te vieren.   En jij, wat vier jij vandaag?   Waarom ik je schrijf en waar de naam âtma precies vandaan komt, lees je binnenkort.   Heel veel liefs Namasté (een groet uit het Sanskriet: ‘ik buig voor jou’)

âtma
0 0

Money Don't

Dear Flying Pasta Monster To your mighty balls I turn You're the greatest Flying Saucer Or so in school I've learned   I am not a pious person It's not like me to believe But I do experience the urge To relate my inner grief   It's not that I'm complaining About the way things are I don't have a house on mortgage I don't even have a car   I've denounced my worldly cravings And now live without a care But if you could cancel money You'd make me a millionaire   I'd walk into fancy places And be treated like a star I'd make all the proper faces Be indulgent like a tsar   I'd be spending my vacations On my yacht around the sphere If you'd only cancelled money And made me a millionaire   Some people are so greedy They have a lot to give I live on bread and water Think what I could achieve   Inside my tempted body I'm full of love and care So why don't you cancel money and make me a millionaire    Money is a social disease Money is the cause of bad and evil When you meet the money of your dreams It breaks your heart and leaves you with a poisoned liver   Dear Flying Pasta Monster It's crazy but it's true If you'd oblige my request I'd start to worship you   I'd had a million reasons  not to fall into despair So please just cancel money Make me a millionaire   Money don't love me Money don't come Don't give me shelter Cherishes no one Wish I could save it And make it grow But money don't love me To hell with it all

Strange Ways of Attraction
0 0
Tip

Het interview

Zij mocht als eerste naar binnen, een ongewone toegeving op vaders trots en moeders bemoeizuchtigheid. Of ze blij moest zijn met die plotse aanvaarding van haar meerderjarigheid wist ze niet. Ze probeerde een vaste tred aan te houden terwijl ze door de gang liep. De naaldhakken waarop ze zich voortbewoog maakten het er niet bepaald gemakkelijk op. Had ze toch voor die zwarte bottines moeten kiezen? Nee, die hadden iets militairs, dat kon een verkeerde indruk wekken. Hakken waren de juiste keuze geweest. Toen het tweedehandswinkeltje van het opvangcentrum het rode paar etaleerde, had ze zich de schoenen zonder aarzelen toegeëigend. Ze hadden haar doen denken aan een paar dat ze een blanke vrouw had zien dragen op een filmposter vlakbij het centrum. De assistent die haar begeleidde had breed gegrijnsd toen hij haar ernaar zag staren. In het rode schoeisel zag ze de bevestiging van haar integratie, van de mogelijke rol die ze zou kunnen opnemen in deze samenleving.   Klikklak, klikklak, klikklak.   De geur van oud gebouw had zich vermengd met die van het okselzweet van haar voorganger. Aan de andere kant van een grijsgroen bureau dat zijn gloriedagen vermoedelijk omstreeks de jaren zeventig had gekend, nam de dossierbehandelaar plaats. Rechts van hem zat een vrouw die vriendelijk glimlachte. Zij droeg geen hakken. Had ze zelf toch ook niet voor onopvallender schoeisel moeten gaan? De idee dat die rode stiletto’s haar zouden neerzetten als een te zelfzeker, ja zelfs obsceen schepsel, deed haar opeens toch in angstzweet uitbreken. In haar zomerjurk, daar op die plastieken stoel tegenover haar blauw  gekostumeerde ondervrager, voelde ze zich een overdaad aan kwetsbaar, zwetend vlees: te veel been, te veel borst, te veel voet gemurwd in felrode schoen.    “Wat is uw naam, juffrouw?”   Zei hij nu iets?    “Uw naam, alstublieft.” zei de man opnieuw, het eenlettergrepige substantief overdreven articulerend.   Sherine schrok op.   “Sherine Abd el-Tawfiq Habbal”   “Nationaliteit?”   “Van Syrië, meneer.”    “Waar in Syrië woonden jij en je familie precies?”   “In Damascus, meneer, de hoofdstad van mijn land.”   “In Damascus? En wat denkt u dat er zal gebeuren als u zou moeten terugkeren naar uw thuisstad?”   Een druppel zweet gleed nu uit haar knieholte langs haar kuit naar beneden. Haar keel voelde droog aan. De man in het pak scheen niet te zweten. Hij leek wel een sprekend uniform, standvastig en kalm. Sherine sloeg haar klamme armen over elkaar.     De man herhaalde de vraag    “Ik weet het niet, meneer. Elke dag hoorden wij bommen in de buurt. Wij zouden in gevaar zijn, meneer.”   “Vertel me eens hoe jullie naar België zijn gekomen, Sherine.”   “Mijn ouders, mijn broer en ik namen samen de bus naar Beiroet. Beiroet is in Libanon, niet ver van onze stad. Daar namen wij de bus naar Turkije. We kwamen in een dorp, het was aan zee. Daar moesten we een kleine boot op. Mijn broer wou niet...” Haar stem stokte.   “Hebben jullie nog enig bewijs van die busritten, een ticket bijvoorbeeld?”   “Nee, meneer. De bus in Syrië heeft geen tickets. Mijn vader betaalde gewoon bij de chauffeur vooraan toen wij opstapten.”   “Ok, dus jullie namen die boot?”   Ze knikte kort. Haar oren suisden, iets wat de laatste tijd wel vaker gebeurde. In een poging zich erover te zetten focuste ze haar blik op een schroeivlek in de balatum vloerbedekking.   “Naar de Griekse eilanden, neem ik aan?”   “Naar Kos, meneer.”   Het ruisen zwol aan. Ze werd misselijk bij het vooruitzicht op de rest van het verhaal.   “En wat gebeurde er daar?”   “Daar stierf mijn broer meneer.”   “Wat was de naam van je broer?”   “…” Ze slikte moeizaam.   “Hoe lang bleven jullie in Kos?”   “Een  maand, misschien twee. Ik weet het niet goed, ik had koorts.”   “En daarna?”   “We namen een boot, een grotere deze keer, opnieuw was het donker. Ik was bang, meneer. We waren met veel. We waren met heel veel en we reisden naar Athene. Daar ontmoette mijn vader Jamaal. Hij kende veel mensen. Hij heeft ons geholpen.”   Het suizen was intussen zo luid geworden dat ze moeite had om de dossierbehandelaar te horen. Ze had erop aangestuurd dat een tolk niet nodig was om te tonen dat haar Nederlands al een behoorlijk niveau had bereikt. Nu wou ze dat ze de vragen op zijn minst een tweede keer had kunnen horen, in welke taal dan ook.   “En daarvoor vroeg hij geld in de plaats neem ik aan?”   “Mijn moeder betaalde, meneer. Hij was een goede man.”   “En waar bracht hij jullie?”   “...”    “Jullie kwamen niet in een keer naar België, neem ik aan? Via welke landen zijn jullie gereisd?”   Zwarte cirkels dansten voor haar ogen terwijl er in haar hersenen nerveus naar de schakels voor haar spraak werd gezocht. Alle bloed dat daarvoor nodig was liet haar gezicht bleek en bezweet achter.   “Mijn broer is in Griekenland.”   “Sherine, kan je me vertellen via welke landen jullie zijn gevlucht?”   “Nee, meneer.”   Haar bewustzijn capituleerde en het plakkerige, zwetende lijf dat haar net nog zo in de weg had gezeten zeeg neer bij de schroeiplek op de grijsgroene vloer.

Fien
71 1

Productief.

Wil ik wat ik wil Denken gedachte de dromen Kraken botten bij zoveel gewicht Een hoofd vol geschreeuw Roestig schraapt het gevoel Meegezogen door het leven De dag, strakgespannen rond mijn middel Opstandig, jong en roekeloos Niks te maren Het doel verloren Elke dag is een leugen Ik los op in overbodige details Vergeten wat ik moest weten Altijd productief?   (C) hanneke van de kerkhof.  

Miss Blue Sky.
0 1

Tussentijd.

Schemer gluurt tussen de gordijnen. Zachtjes tikt de dag langzaam binnen. Bloed sluimert verlangen. Vingers zoeken langs het laken. Even blijven hangen.   Hier.   Donkere wolken verlaten mijn oren. Met mijn ogen dicht. Luisteren naar het lied in mijn hoofd. Dat ik nu eens niet met mijn gedachte verstoor.   Het is zo stil als ik mijn ogen open doe. Zachtjes zoemen woorden zonder actie. Ze drijven door mijn lichaam. Gemoedelijk naast elkaar.   Zweven tussen twee tijden. Wakker of toch nog niet. Zonder beseffen aanwezig zijn.   (C) hanneke van de kerkhof.                    

Miss Blue Sky.
0 0

Betekenis.

  Tik, tokkel, sprokkel, woorden rijgen naar betekenis. Veel lucht, vervluchtig, voortvluchtig. Realiteit, spijtig, verkommer, zelfkwel. Woorden slet, digestief lezen, betekenis kotsend boven de pot Levendig, lustig, looslevend.   Niet elke zin heeft zin in betekenis.   Lovende letters, spetteren van geluk. Vulsel voor de mind. Dagenteller jaarplan. Opladen, geladen pen, schatert blauw van geluk.   Doordrammen, de hoop op tijd te zijn. Teder tikken minuten verlangen. Strelen de uren gedachtes die sturen. Verlammen, verlangen, verhangen stil.   Elke tik, een minuut. Elke tik een zin. Elke tik is lauw. Elke tik wordt langzaam blauw.     Het wil niet komen vandaag. De deadline schuurt ongemakkelijk tegen het niet weten. Wat als de woorden niet willen komen Een wit blad is ook een verhaal.   (C) hanneke van de kerkhof.  

Miss Blue Sky.
41 0

Insomnia.

De dag laat haar niet los. Een hoofd dat maar blijft gaan. Gedachtes, angsten, wensen struikelen over elkaar. Overvraagd tikt de nacht door haar vermoeide lichaam.   Mag het licht uit alsjebliefd.   De maan is vol, naar het schijnt huilen de wolven dan. Ze jankt en kijkt naar de maan. Zinloze toertjes over betreden paden, steeds weer dezelfde vragen. Niet wetende dat er geen antwoord volgen zal.   Laat het gaan zucht haar hart.   Woelend tussen lakens van stroop. Haar bed, een burcht dat de adem beneemt. Telkens als ze ontsnappen wil, tast ze met vingers langs de muren.   Wachten op stilte.   Alle vragen zijn buiten. Ze voelt hoe ze langzaam uit elkaar valt.   (C) hanneke van de kerkhof      

Miss Blue Sky.
5 1

Fee

Die dag werd Fee voor het eerst geboren. Met wakkere oogjes keek ze de wereld in. Het was een heldere winterdag, binnen snorde de houtkachel.   Zo stond het beschreven in het eerste van een eindeloze reeks schriften die haar moeder had volgeschreven. Maar zo vredig als haar fantasie, was het leven van Fee niet.   Het pesten begon toen alle kinderen allang spijkerbroeken en T-shirts droegen en Fee nog steeds poezelige jurkjes. Ze moest vechten om te overleven. Haar jurkje rafelde en zat vol winkelhaken. Haar moeder noemde haar Fee Forza en nam naald en borduurgaren ter hand om de littekens dicht te stoppen met kleurige bloemetjes. Fee zelf voelde geen enkele kracht. Ja, ze won altijd, ze kon iedereen aan. Ze had simpelweg geen andere keus. Maar van binnen was ze niet meer dan een lusteloze lintworm.   Haar moeder schreef en schreef, maar vergat te kijken hoe de geliefde dochter opgroeide tot een puberende punk. Fee vocht verder. Ze vond haar weg in de wereld van harddrugs en dacht dat dit het was, het leven. De donkere kringen onder haar ogen camoufleerde ze met zwarte schmink. Piercings verhulden de verminkingen. Ze liet zich Eef noemen door haar vrienden die geen vrienden waren. Haar moeder beschreef haar liefelijk als Zwarte Fee. Eef zwierf door het leven waarvan de dagen korter en de nachten langer werden. Haar moeder bevorderde haar tot Koningin van de Nacht, en vroeg zich nooit af waarom er altijd een waas om Fee’s maan hing.   Op de kortste dag van het jaar, drijft er een lijk in het donkere water van de sluis. Eef haalt de stapel schriften tevoorschijn. Ergens moet iets staan dat haar een klein beetje hoop kan geven. Een zinnetje, één woord desnoods. Een detail waaruit blijkt dat haar moeder toch iets begrepen heeft van de werkelijkheid waarin Eef leefde. Schrift na schrift, geen enkele aanwijzing. Wel schrijft zich tussen de regels door een andere werkelijkheid. Die van haar moeder. Als een ontveld serpent, scheurt Eef de blaadjes uit de schriften en stopt ze in het apparaat. Buiten hangt een lage mist. De shredder schrokt. 

Lien van Horen
0 0

Me time.

  Ik lummel wat rond in mijn hoofd Dwaal wat tussen gedachtes Herinneringen worden afgestoft Vergeten wat toch niet geweten mocht zijn Een frisse wind waait , ik houd mijn hoofd wat scheef Wat het ene oor inging mag het andere verlaten Onverteerde gedachtes spoelen zo uit mijn oren Volgelopen met zinloos weten Ik weet niet wat ik zoek Wat ik stiekem hoop te vinden Volgestouwd met onzinnigheden Een geconstipeerde ziel Weggedoken in mezelf zoeken naar de vertaling Zien zonder het te kunnen bevatten Ik donder mezelf naar buiten Grote schoonmaak Is dat wat ze vakantie noemen?   (C) hanneke van de kerkhof    

Miss Blue Sky.
0 0

Schaduwmeisje.

    In de schaduw was ze veilig. Dacht ze. Eeuwig balanceren op de rand van zichtbaar zijn. Wegduiken om maar niet gezien te worden. Aftastend schurend langs ruwe muren. Plots gaat het licht aan. Geen idee wie de lichtknop heeft gevonden. Ze knippert met haar ogen, onwennig, een beetje schuw. Als een grafische lijn in een landschap. Ogen die kijken. Monden die lachen. Woorden die gehoord worden. Wat beduusd, overdonderd staart ze naar haar schoenen. Is dit echt? Durft ze wel uit de schaduw treden. Op haar plek te gaan staan. Het licht te omarmen. Voldaan van het lichtbad kruipt ze terug in de schaduw. Overdosis geluk. Een beperkte wereld die opengaat. Waar de angst langzaam wegebt. Al haar kleuren te laten zien, zonder de zelfcensuur. Zijn wie je bent. Het is doodeng maar o zo spannend.   (C) hanneke van de kerkhof      

Miss Blue Sky.
0 0

Fuel game.

  Vol geluk. Sleur ik je mee. Ik hoor je wel; Een hoofd dat rammelt, kapotte leidingen. Blauwe plekken verraden, overschreden grenzen.   Een vermoeidheid, overweldigend. Maar niet te stoppen, levenslust Met een lege batterij, vliegen op enthousiasme. Mijn fuel, altijd voller dan mijn meter. Het lichtje pinkt al weken rood. Niet te geloven.   Remmen kan niet meer. Rustig doseren bestaat niet. Zin om te knallen, volluit. Het leven kriebelt, onrustig door mijn buik. Voorbij alle grenzen, sta ik op, nog voor ik gevallen ben.   (C) hanneke van de kerkhof.          

Miss Blue Sky.
0 0

Man van glas.

Ik zag een man. Zo breekbaar, hij leek wel van glas te zijn. Zijn lichaam wiegde mee met de wind. Handen die bij de minste aanraking gingen bloeden.   Geraakt door leven. Zou hij eelt op zijn ziel hebben? Dagen die langzaam voorbij schuren. Minuten die prikken. Uren die uitdagen. Te blijven staan.   Misschien zijn het juist diegene die kunnen wiegen die niet breken. Als een veertje in de wind. Een twijgje dat al lang niet meer jong is. Ogen die glazen van levenslust. Vol bewondering. Kijk ik naar deze man. Zo fragiel fladderend, levenslustig energiek.   (C) hanneke van de kerkhof      

Miss Blue Sky.
0 0

De asielzoeker

Als ik vlieden moet, Ik zou meedoen wat ik liefheb, En mijn gewis achterlaten.   Ik zou stiekem Grenzen oversteken, Gedichten inzetten Tegen terreur.   Ik zou vlaggen schilderen In alle kleuren, Zingen met John Lennon En lieverkoekjes bakken.   Wanneer een liede aanklopt, Moe van het vreemdeling zijn, In een land zonder honig   Ik zou ‘m de kele smeren, En zegge: welkom Ik heb letters in overvloed.                             Asielzoeker

LUDO DELBON
44 0

Actieradius.

Waar begint mijn wereld? Daar waar je over het randje struikelt. Ik schuif voorzichtig naar de rand. Bang om over de rand te vallen. Oneindige diepte gaapt me tegemoet.   Je zult over de rand moeten wil je weten wat je echt drijft. Ik sta met mijn hielen nog op de rand. Mijn tenen hangen boven niemandsland. Plots voel ik een harde duw in mijn rug. Tevergeefs wapper ik met mijn armen om het evenwicht terug te vinden. Helaas, na wat voor en achterover hellen val ik onherroepelijk.   Al is vallen niet wat er gebeurd. Angst dacht dat ik enkel kon vallen. Naar de diepte. Maar ik vlieg, Zweef, Tuimel.   Beperking toont haar ware gezicht. De actieradius van je bestaan bepaald de focus van de geest. Vroeger liep ik vaak verloren door de mogelijkheden. De wereld aan mijn voeten. Vandaag weet ik dat de stilstaan juist voor diepgang zorgt. Tandenknarsend, verkrampt, krassend omhoog kruipen probeer ik niet meer. Vanaf dat ene punt waar ik sta kan ik de hele wereld aanschouwen. Waarom zou ik ernaar toe moeten? Heel de wereld bevind zich daar waar ik mijn ogen op richt.   Te snel maakt blind. Verliest het van de tijd. Later is allang voorbij. Mijn hart pompt de tijd door mijn lichaam. Nee geen spijt.     (C) tekst en beeld hanneke van de kerkhof www.missbluesky.be   

Miss Blue Sky.
0 0

Baas

mist en vuur in een gevulde leegte in het midden sta ik baas in wat onzichtbaar lijkt   ik vul 't met muziek het dringt door de mist vuur wordt getemperd kalmte keert weer   dan toch voor even   alles verdreven kortstondige helderheid in het midden sta ik baas in eigen hoofd   tijd om aan te pakken vol energie er tegenaan rug recht en hoofd omhoog niets wat ik niet aankan   dan toch voor even

NonkelPie
0 0
Laad meer ...