Lezen

de lispel op het hart

de lispel op het hart vrouw jij mag het op mijn buik schrijven als echtgenoot speel ik soms het lijk maar ik heb een alibi mannen hebben een soort magie noem het speelgoedgeluk ik gok en waag jouw vrouwelijke noden in de schaal van intieme gebaren en corps bij de ringen'k kan niet dollen geringeld in 't gareel ik zeg het niet gauw als 't zo is zij het met de mond vol tot barstens toe op de lippen [ 'k weet het 'k heb geen schaamstreek] als het nodig is de weekte knijpt soms in de zij de toegift met lispel zwellend in mijn borstkas vrouw jij bent mijn levensverzekering of ik nu zeg ik zie je graag da's legio dat de dag komt dat het spelen voorbij is en wij portret spelen zij aan zij de schoot roerend zichtbaar het geluk en de ringen rond onze verweerde vingers

Manuel Van den Fonteyne

5 1

op de rand van het dorp

op de rand van het dorp Toen daar aan de rand van het dorp verpozend aan de brede beek de kerktoren vouwend tussen de rimpelingen zie hoe de lucht zich ontdubbelt zich buigt naar het water blauw en zilveren linten drinkt en elke horizon inslikt de huizen samengevoegd tot een vloeiende wereld van inkt wars van elke dimensie en ik voelde me verwant aan het strepen trekken zoals mieren door de akkers loden nerven van mens naar mens op zoek het enig houvastvan bekende wegen

Manuel Van den Fonteyne

1 0

Be.Grip

We begrijpen elkaar niet als we elkaar willen (be)grijpen "Jij bent zoals je bent” – zegt ge dan. ‘k Hoor een bijklank soms positief, vaker negatief – vind ik dan. Jij zegt. ‘k Hoor soms. Misschien niet altijd iets zeggen, horen, vinden. ‘Gewoon’ nemen, letterlijk, zoals het komt – als het komt. Wachten tot het overgaat. Intussen minder (be)grijpen. Misschien ‘Gewoon’ Wachten Intussen. En elkaar begrijpen in het elkaar niet begrijpen.

Aline

0 0

Raamgedicht

Buitenwaarts zit ’t raam potdicht Wijd open staat het binnenwaarts Poes volgt ze daar beneden De slome slenterende, de rappe rennende passanten Niemand kijkt naar haar op, niet één kijkt rond Enkel de verwaande kater, die draait met zijn kont inzending voor : Rijm op het raam

Vic de Bourg

34 0

Kerst toen en nu.

2015 was een rampjaar met veel overlijdens; goede vrienden, onze buurman, kenissen...Het hield niet op. Een operatie strooide roet in onze vakantieplannen van dat jaar en de revalidatie was lang en pijnlijk.De ijskast diepvries hield het na tien jaar voor gezien, het keramisch kookvuur ging naar de bliksem door de friteuse, die op haar beurt op pensioen ging.Sommige dromen of wensen werden in de kiem gesmoord en de vele tegenslagen maakten ons murw. Moedeloos keken we naar de komende feestdagen.We snakten naar plezier.Het plezier van toen, dus besloot ik de tijdmachine 20 jaar terug te zetten.Mijn hele familie komt nooit meer terug. Net als enkele goede vrienden, buren en collega’s. Sommigen staan op zwart-wit foto’s in het fotoalbum. In mijn hoofd en hart: gekleurd.Als eerbetoon besloot ik, met behulp van man en kinderen, retro te koken. We vierden samen met onze kinderen en een paar goede vrienden van onze leeftijd. In de sfeer van toen; een rijk versierd huis en een dennenboom vol met oeroude figuurtjes, kerstballen, lichtjes in alle kleuren. Met daaronder kleine grappige verrassingen.Voorgaande Kerstmis-avonden vertikte ik het om kalkoen op het menu te zetten, tot…dat jaar.Kalkoen met vulling hoorde er gewoon bij. Paté met uienconfituur met vers gebakken brood als voorgerecht. Kleine worstenbroodjes en gevulde bladerdeegkoekjes voor bij het aperitief. Garnalensoep en een zalige chocomousse.We slaagden in onze opzet.Onze magen werden geteisterd door het rijkelijk eten. Champagne, wijn en andere dranken om alles door te spoelen en... schatergelach tijdens de spelletjes. Onze buikspieren van weleer smeekten om genade. Vreugde verjoeg verdriet.‘In onze tijd…’ was nu. De cirkel is bijna rond: we zijn onze ouders geworden; Genieten en plezier maken, samen met onze kinderen.In het verleden vonden we het plezier van morgen.De polaroid deed zijn werk en de geesten lachten mee.

Fanny Vercammen

0 0

Kerstgedicht

De donkere dagen worden verlicht.Geen zon te zien, maar wat een prachtig zicht.Lampjes in alle kleuren.Sparrenbomen die geuren.Aroma’s van glühwein en warme wafelsRijk gevulde tafels.We schenken met een goed gevoel,Aan de minstbedeelden en het goede doel.In de winter, voor de feestdagen, zijn we op ons best.Twee weken vrede en verdraagzaamheid tijdens Kerst.Blozende kaken van de drank of de kou.Op oudejaar roepen we naar iedereen ongegeneerd ‘Ik hou van jou!’We maken loze beloften,En heffen na de feestdagen onze schoften.Niet roken, minder eten, we laten de auto staan…Na een tijdje zijn de goede voornemens weg aan ’t gaan.De zon staat al wat hoger aan de horizon.Wat ze voor 3 dagen na 25 december niet kon.Jezus is geboren en de kerken zitten plots vol.Maar de wijze woorden van de priester klinken hol.Het wonder van Kerstmis is alweer voorbij.Daarna snakken we naar de zon van mei.Plannen vakanties, het hoort er bij.Spelen in het water, bruinen en lekker buitenlands eten…Ach ja, een mens is maar een mens, dat was ik vergeten.Er worden geen wonderen meer verricht.Samen met de korte dagen verdreven door het licht.

Fanny Vercammen

27 0

bedropen ramen

de daken huilerig regen loopt over de ogen van de huizen huizen zijn onverzettelijke mensen doen alsof ze stokstijf zijn ongeboren wezens schuilen onder de bedropen wimpers de oogkassen gevoegd in verband de pupillen geëtst met kinderen zij ontwaren elkaar moederloos aan de overkant van de straat de blikken schuins en steels het erkennen van de andere trekt een schoorvoetende luifel tot de overkant de spanwijdte van hun zielen overkappend

Manuel Van den Fonteyne

2 0

gekust

Wees gerust Zei de Rus En hij kuste me

lise

10 0

ruis

al de rest is ruis

Ruth Van de steene

22 1

Renaissance

Je doet me blozen, schrijft het meisje. Ze bloost van maturiteit. Van verlegen bosaardbeitjes kent zij het bestaan pas, nu ik buiten de lijntjes kleur. Ik beeld me in dat je bloost als een volleerde renaissancemuze. Behalve haar schoonheid hoeft zij niets van zichzelf prijs te geven.

Ingemar Spelmans

1 1

onverzoenlijke dood

onverzoenlijke dood met een teveel aan krullen lag ik in een deuk tegen de kant waar het snijdt de demonen brullend vanuit de achterstegen ik lag in letters te geelogen laveloos de duisterte laveerde door mijn ziel en schepte al het zwart er in mijn lichaam barstte uit mijn lippen in een druppel van bloed ***** Alles voltrekt altijd in perfecte tegenstelling de zweem van harmonie en de horizon valt in mijn huid barst open in de vlakte poezie volstrekt nutteloos met vrijloophoek bijna haaks nergens snijdt het aan kanten wind steekt op maar er valt niets meer te ontwaren zelfs de takken laten hun dood vallen ***** ooit dwaal ik over deze wereld het licht uit de ogen ontnomen beschonken gespeend van leven mijn naam afgenomen vrij finaal in alles zwelgend zwervend als een foton het heelal drinkend zoals het is

Manuel Van den Fonteyne

0 0

bevers

Ik zag twee bevers de snorren gestrekt over de revers de krul er in zoals in een kindervers ze lepelden door het grote water keuvelend over de grote meersen waar je vroeger over kon heersen maar ze waren nu drooggeperst met gigantische dieselpompen het ligt er nu vol consumptie-ijs en bijbehorend kindergekrijs het heeft te lijden onder de misplaatste inplanting van nieuwsoortige sportcomplexen ongerijmd een beetje als een bever in een lingeriezaak wat een zever ze staken er gekscherend de sneer in de krul caprioolde in de snorren ze roerden nog even door het water Ze bouwden zich een comfortabel paradijs lepelden lustig verder met hun grote slof dreven op boomstammen takken en twijgen onder de oksel om een beetje te leunen tijdens het afdammen legden zich te vlijen in bad met ingebouwd salon alleen de grote bak koffie ontbrak

Manuel Van den Fonteyne

0 0

De aanslag

De waanzin tartte elke verbeelding. Te lang had ze de teken genegeerd. tot het besef gekomen, dat ze flink was beetgenomen werd ze haar eigen therapeut. Gaandeweg begon ze het te ontrafelen. Gebeten trok ze eën voor eën de tentakels uit haar lijf. Het voeden was opgeteerd, en de parasiet had ze voorgoed geëlimineerd . De jolige meid had weer zin , en trapte nog eens na , gewoon voor de lol.

Katrien

0 0

bedropen

De dag begint kregelig uit tegenzin zonder eerst een boterham de zon is in de wolken gewaaid ze woeit daar vecht er met sissende kussens slaat het vocht eruit en giet de mist over de velden steekt een paar kozijnen tussen de buien brandt een regenpijp vanuit de erker en loeit nog even na uit hitsigheid Het gras snijdt de druppels aan met druipende monden plakken ze aan elkaar de laarzen schoppen de koppen uitéén klittend in bosjes op de zijkanten de achterhoofden leunend tegen het omvallen plasjes rubberzool sparen geultjes uit en verder in 't water een vege zwaan uitgesmeerd met streekjes schaduw zijn buurvrouwtjes hoofd uitgeveegd' abstractie van Siamese tweeling een overvliegende zwaluw vliegt er doorheen de zwaan klapwiekt kregelig en slaat het silhouet rimpelend uit de bespiegeling

Manuel Van den Fonteyne

11 0

5

Ik zie mijn vinger, maar half

Jesse

10 1

4

Hij verloor alle bladeren behalve één

Jesse

7 0

3

De aarde schudt bij mijn vertrek

Jesse

8 0

2

De wind zingt speciaal voor mij

Jesse

6 0

1

Wolken huilen als ik verdrietig ben

Jesse

10 0

In De Ban Van De Mist

‘Loop maar door!’ schreeuw ik naar een silhouet ergens in de verte dat mijn vader moet voorstellen. De twee andere vlekken zijn jonge Italiaanse kerels die al sinds deze ochtend niet meer van hem weg te slaan zijn.‘Ben je zeker?’‘Ja!’Ik zie ze zwaaien, hoor ze schaterlachen.‘Maar regel dan wel maar een mooie begrafenis voor mij.’Hij hoort me niet meer. Ik wandel traag, tergend traag. Alles rond mij vervaagt, wordt onwerkelijkheid. Ik hoor niets meer. Geen schuifelende schoenen over het steengruis, geen krakende rugzakken of gedachtewisselingen in een vreemde taal. Hier ben ik alleen. Niets meer dan een (fluo)roze stip in de witte wolkenmassa. Misschien was die zwarte regenjas minder opvallend geweest. Wat meer filmisch ook, maar nu word ik tenminste opgemerkt door de dwalende schapen die hier en daar opduiken in de mist.Ik twijfel of ik wel de juiste keuze heb gemaakt.Er zijn namelijk twee routes die je naar Roncesvalles brengen: door de vallei of over de bergen. In mijn pelgrimsgids staat dat die laatste zonder enige twijfel de mooiste is, maar dat je bij slecht weer best de ander neemt.‘Het uitzicht is echt magnifiek, dat mag je voor geen geld van de wereld missen!’ beweerde de vrouw van het pelgrimsbureau in Saint-Jean-Pied-De-Port. Ik weet niet of ze bewust het tv-scherm dat achter haar hing, met de apocalyptische weervoorspelling op, negeerde.‘Ah, als we dan toch moeten sterven kunnen we het evengoed op een berg doen,’ zei ik nog lachend tegen mijn medepelgrims.God, ik moet dringend leren om mijn mond te houden. Zo zielig heb ik me in lange tijd niet gevoeld. Een hoopje zwakte. Verzwolgen door de Nevel Der Mislukkingen. Van dat prachtige uitzicht waar iedereen het over had is niets te zien. Hoewel ik weet/hoop dat ik ergens bovenop een berg wandel heb ik meer de indruk dat ik in een isolatiecel zit.Omsingeld door witte muren. Ik wil schreeuwen maar mijn ademhaling zit nog een paar stappen achter.Machtig en ontzagwekkend zou ik me moeten voelen hier, op de toppen van de wereld. In plaats daarvan ben ik meer als Frodo die Mount Doom op moet klimmen. Zonder Sam. In de kou.‘Ik haal dit niet,’ blijf ik in mezelf herhalen. Tot ik verstoord word door gemekker. Ik zie een schaap naast me staan. Dan een tweede en een derde. De laatste wolkenslierten drijven voorbij en onthullen een gigantische kudde op een grasgroene weide vlakbij.Met daarachter het mooiste uitzicht dat ik al ooit in mijn leven zag.‘Hey!’ roept iemand mijn kant uit.Drie afschuwelijk flashy regenjassen op enkele meters van mij. Eentje die ik herken.‘Wacht, ik dacht dat jullie al veel verder waren?’‘Je hebt blijkbaar serieus doorgestapt!’ zegt mijn vader even verbaasd. ‘Alles nog oké?’‘Ik voel me fantastisch,’ antwoord ik, de soundtrack van Lord Of The Rings galmend door mijn oortjes.

Woordenwandelaar

0 1