Lezen

Alfabet

en toen zag ik jou Danny met een ‘e’, want met een ‘a’ zou je de mijne niet zijn. Je ene sok hoog, de andere laag de bril op je neus, die langzaam zichzelf overgaf aan de zwaartekracht.   Ik keek naar jou, jij keek naar mij jij keek naar mij, ik keek naar jou   jij keek naar mij, ik keek naar jou ik keek naar jou, jij keek naar mij en dat dan nog eens vier keer.   Ik ben Kaat met twee aa’s   want anders zou ik de jouwe niet zijn.  

Kaat
0 0

Schuin onder het raam

Met haar platinablonde kapotte haar schieten de wortels uit haar hoofd, elk bleekmiddel afwerend   haar stem die schelt zoals enkel de meeuwen dat konden in augustus na een lange zomer afval   haar ogen triest zoals enkel de schelde dat kan op een dag zoals in laat-november gebukt onder druk en regen en gammele bootjes   elke keuze nabij, badend in het zondagochtendlicht met de laatste croissantjes uit de supermarkt en een man op haar nieuwe tuinmeubilair -status onbekend-   en terwijl we blijven doorgaan en denken en huilen en leren   zit zij   - genietend, voldaan?-   op haar terras van twee op vier   te kijken naar de nacht   terwijl ze de zware lucht   van sigaret nummer negen   uitblaast

Kaat
0 0

Kijkt.

  Ik sta ernaar te kijken, Hoe het daar en niet hier Tot stof verwordt Vanuit de asse van het leven Weerkeert naar een staat van zijn Die ik niet kan plaatsen Binnen dit bestel Van gouden randen Waar het teken des tijds En de steen des aanstoots Mijn hart omklemmen In moeilijk bij te benen stapcadans Waar waart ge, Toen de sterren vielen Het God belieft Het te zeggen dat mijn verdriet Niet het uwe was En de smet op je handen Van ’t stille aaien Niet dat van mij was Ik stond ernaar te kijken Hoe je steeds weer de mannenmuil opzocht Om je te verliezen in onfatsoen Tussen lakens niet de mijne Tussen benen van week vel En woorden van geen tel Maar daden En de naden van je vlees Zich kromden over pezen Gespannen Geloofd Geprezen Was hij die het kon breken Op een ochtend in de knop Ik kreeg er kop noch staart aan Een eind is een eind Op is op.

Adelin Perdu
0 0

Excel-cursus

vandaag tijdens mijn Excel-cursus geleerd dat ik al 11.509 dagen rondloop, hier. oh en verticaal zoeken heb ik ook geleerd. daar was ik niet zo goed in. ik zoek al heel mijn leven horizontaal.

Ruth Van de steene
33 0

trilling

Gapend met de hand voor de mond barricaderen ze het beest waaruit de mens ontsprong uit het dromen van een krater op de maan de dieren bergen ze in de slaap er valt een trilling een kleurige deining valt in de lucht de vlakte vouwt open de horizon schuift uit elkaar met wiggen van ochtendlicht een dauwdruppel valt op de neus van de bloem, haar mond valt lillend open De poëzie ontwaakt    

Manuel Van den Fonteyne
1 0

nobel

in het noorden hangt een prijs in de lucht voor velen hoog gegrepen    je zal je leven lang en toegegeven je mag bijtijds de deur uit uien snijden, tafel ruimen en restafval sorteren voor de lieve vrede je plaats kennen in de zetel    van een manvriendelijke boetiek tijdens haar pasbeurten de krant dan openslaan je uitleven in het weekendmagazine  een cruiseschip van glanspapier sleept je naar de fjorden je klimt op naar het bovendek terwijl zij haar lippen in een twijfel wringt in een hokje voor een spiegel een medaille zomaar in je handen valt

B Simson
0 1

Langspeelplaat

Ik weet intuïtief  zijn woorden geloven is naïef. Ik ben verliefd maar vastbesloten los te laten  van vermomde legen gaten. Ik doe het niet om hem te kloten. Heb gewoon genoeg van idioten.   Ik recht mijn ruggengraat. Heb geen zin in zijn langspeelplaat.     

Muskaatnoot
0 0

Meisjes met noden

Meisjes met noden En vruchten die zijn verboden   Een gevaarlijke combinatie   Is het vrouwelijke emancipatie of toch discriminatie ?    

Muskaatnoot
12 0

Malle mannen

Malle mannen meten hun liefde meetkundig af. Wat is dat voor laf geblaf, elk van hun graaft hun eigen graf.   Liefde kan je niet meten, een algemeen geweten op elk van de planeten - maar hij is Godvergeten.   Liefde vraagt niet, maakt geen eis. Werkt niet steekproefgewijs. Omarmt geen troostprijs.    

Muskaatnoot
12 0

Bondgenoten

Mijn hoofd zit vol. Chaos.  Ik ben ondertussen begonnen aan mijn tweede bachelor psychologie. Geweldig interessante studie, maar dit semester vraagt het te veel. Ik ben helemaal overweldigd door de onduidelijkheid van al die verwachtingen die naar mijn hoofd gesmeten worden. Ik verdwaal in artikels en teksten en sylabussen.    Daarnaast is alles eigenlijk best oke. Maar ik vind altijd wel iets om me zorgen over te maken of om over te zagen. Ik heb al zo vaak gezegd dat ik het moeilijk heb met Nick. Al zo vaak dat het me zelf begon te storen. Waarom heb ik het altijd zo moeilijk en waarom verandert daar niets aan? Op de eerste vraag vind ik moeilijk een antwoord, maar ik weet wel waarom er niets verandert: omdat ik er niets aan doe. Ik praat niet, ik discussieer niet, ik maak geen ruzie. Nee, ik zwijg, en dat past helemaal niet bij mij. Al mijn hele leven wordt er mij verteld dat ik het zo goed kan uitleggen en nu klap ik helemaal dicht.    Ook daar heb ik een verklaring voor gezocht. Ik ben bang dat ik Nick ga overweldigen met mijn gepieker en zorgen, en dat hij het gevoel gaat krijgen dat ik hem niet accepteer zoals hij is. Als dat gebeurt, vrees ik dat hij het te moeilijk gaat krijgen en af gaat haken, het gedaan gaat maken. Ik heb lang gedacht dat dat het allemaal niet waard is, dus ik heb gezwegen. Maar de laatste tijd voel ik hoe dat op me weegt, hoeveel kleine zorgen ik met me meedraag. Ik heb dus besloten één van de meest belastende dingen voor mij met hem te delen, en dat heb ik gisteren ook gedaan. Hij reageerde anders dan ik verwacht had. Hij viel uit de lucht en wist niet wat te zeggen, maar het raakte hem duidelijk wel. Ik had gedacht dat hij het moeilijk ging hebben om naar zijn rol in de moeilijkheden te kijken. Ik had gedacht dat hij zich zou afschermen en verdedigen en alles op mij zou afschuiven. Maar ik merkte dat hij er echt mee bezig was, ondanks dat hij toch niet wist wat hij er aan kon doen. We zullen wel zien. Ik ben alleszins blij dat ik het hem heb verteld en dat hij dat aanvaardde. We willen er dus allebei wel aan werken, en dat stelt me echt gerust.

Layla Clarke
0 1

Iedereen zijn geluk

“Je krijgt nooit de regel te zien, altijd de uitzondering.” Het was Rob Wijnberg, een fijne Nederlandse journalist die het ons in de krant vertelde. “Als het bloedt, haalt het de voorpagina”, voegde hij er aan toe. “Terwijl je nooit iets ziet over wat goed gaat. Op die manier maakt nieuws de mensen pessimistischer.” Hij haalde me de woorden uit de mond. Geen wonder dat de angst regeert. Gelukkig ontdek je in de kleine artikels af en toe nog een “man bijt hond” verhaal. Zo las ik het artikel over de Boeddha die ze in Hasselt over de daken zagen zweven. De Limburgse provinciehoofdstad was bijna het Banneux of Lourdes voor de boeddhisten.   Achteraf bleek het geen verschijning te zijn. Een Chinees restaurant had een 4 meter grote en 250 kilogram zware Boeddha besteld en die kregen ze met de aanhangwagen niet op het terras. Er moest een kraan aan te pas komen. Maar goed dat ze op bol.com geen lachende Boeddha besteld hadden. Dat zijn immers de dikbuikige Boeddha’s en dubbel zo zwaar.   Ik ga u het verschil tussen de Boeddha’s besparen, maar het was zowaar op een feestje dat ik met ze in aanraking kwam. Afijn, niet met de dikbuikige Boeddha’s op zich. Laat me u gewoon het verhaal vertellen. Ik vond dat één van de aanwezigen op het feest me een beetje aanstaarde en vertelde dat later ook tegen mijn vrouw. “Ge weet toch uit welk land die mevrouw komt”, antwoordde ze me. Het bleek dat ze in een land woont waar het boeddhisme de belangrijkste religie is. “Als ze over de buik van Boeddha wrijven, brengt dat geluk. Ze had wellicht een keer graag over uw buik gewreven”, plaagde ze me. Enig zoekwerk leerde me dat een ronde buik voor de boeddhisten inderdaad symbool staat voor geluk en rijkdom. “Aai hem één keer per dag over zijn buik en je kansen op fortuin worden groter”, las ik. Mijn antwoord was dat mijn buik helemaal niet zo dik is. Wel had de mevrouw een keer mogen wrijven, op die buik die helemaal niet zo dik is, want ik gun iedereen zijn geluk.   

Rudi Lavreysen
0 0

Geen kans op verveling

Ik sta te wachten. Op een parking in Neder-Over-Heembeek bij Brussel. Een boek van Murakami houdt me aangenaam gezelschap. Het moet meer dan 25 jaar geleden zijn, dat ik iets verderop in het Militair Hospitaal binnenstapte. Ongeveer zo oud als onze mannen nu zijn. Waar zijn ze inderdaad naartoe, al die jaren. Aan de receptie van het hospitaal zaten een vijftal miliciens. Ik zie ze nog zitten. Ik vroeg hun de weg naar de een of andere afdeling waar ik moest zijn. Ze maakten het onnodig ingewikkeld en ik liep hopeloos verloren. Toen ik terug aan de balie kwam proesten ze het uit. Het was wellicht hun ontspanning tijdens de vervelende uren aan de balie. Het doet iets met een mens. Verveling.   Op de parking waar ik nog altijd wacht, amuseert een juf haar leerlingen. Ook zijn moeten wachten. Op een bus die even later verschijnt. Ze laat de kinderen zingen, springen en dansen. De jongens en meisjes amuseren zich geweldig. Wat natuurlijk beter is dan aan elkaars jassen trekken. Ze heeft dat goed bekeken, de juf.  Ze geeft de verveling geen kans. Ik betrap mezelf ondertussen dat ik op het autostuur op de maat van het liedje tokkel, dat de kinderen aan het zingen zijn.   Iets later leg ik mijn boek toch aan de kant om de benen te strekken. Een man passeert me en zegt vriendelijk ‘bonjour’. Ik wens hem ook een goede dag. Wat klinkt dat toch altijd goed. Beter dan ‘hoi’, ‘hey’ of ‘hallo’. Goeiendag, goedemorgen. Ik neem me voor om het daar voortaan bij te houden. Even later is het wachten voorbij en rijden we huiswaarts. Daar aangekomen roep ik blij ‘bonjour’, maar niemand antwoordt. Ze zijn allemaal het huis uit. Och, ook geen probleem. Dan kan ik straks nog eens roepen, als ze thuiskomen.   

Rudi Lavreysen
0 0

weet niet

ik weet niet hoe jij liefde spreekt hoe je ogen het spellen je handen het spreken je woorden het camoufleren

Ruth Van de steene
24 1

Een propere geest

Ik heb deze nacht met de zon geslapen, deze nacht heb ik de waarheid in eigen bed verkracht. Ze was niet bereid haar lichaam te geven, niet voor wijsbegeerte, niet voor wetenschap.Ze sprak niet in raadsels, ik wist verdomd goed waarover ze sprak, maar weigerde te erkennen, ik loog, dat ik het niet begrepen had.Leren is een vorm van zelfverminking, het ontleden van een lichaam, een langzaam ontbindingsproces. De waarheid ontvouwt zich niet als je de bloem durft aanschouwen terwijl je ze betracht. Een uitdrukking ruimt plaats voor wat binnenin wacht. Levert een beeld voldoende voorwaarde, argumentatiekracht?Ik heb deze nacht met de zon geslapen, deze nacht heb ik de waarheid in eigen bed verkracht. Sedert deze morgen heers ik over de wereld, ik verkrijg eender wat. Ik weiger te erkennen dat ik het niet begrepen had. Een uitdrukking ruimt plaats voor wat binnenin wacht.Er waren eens twee kinderen, ik noem ze wit en zwart. Ze speelden op de wereld, niets kon hun afstand overbruggen, behalve dan hun hart. Levert een beeld voldoende voorwaarde, argumentatiekracht? Durf de bloem te aanschouwen zonder dat je ze betracht.Ik heb deze nacht met mezelf geslapen, deze nacht heb ik mezelf in eigen bed verkracht. Schrijven is een vorm van overdrijven, bruggen proberen bouwen waar een handdruk ruim voldoende was. Begrippen verbasteren, noem het een verkrachting die geen verkrachting was. Noem het een dichter die speelde met zijn hart.

Robijn Bodijn
8 0

schoolpoortplichtplegingen

van ’t geduld word ik zienderogen ouder van andere ouders die me staan ouder worden uit aanblik 'krijg ik de gnuivende knipogen ze doet alsof ze mijn zon is draait me een paar miljard lichtjaar om haar vinger ze zet een dansje in draallalaa draallalaa, draal en draalt tot het zadel van mijn bakfiets afzakt lankmoedig raakt bekneld in mijn schoenen ze gooit er haar boekentas tegen tegen mijn schenen laura is te zorro zeg ik haar vruchteloos al was het maar ter zelfbestendiging ze steekt haar vinger in de lucht door de regenkap gat er in met geweld ze schrijft in hiërogliefen op de wolken flippo’s moet je afspelen schatert ze nog na ik was eerder schamel en schamper plachtende  

Manuel Van den Fonteyne
2 0

de drift van de platen

we dansen elk aan één kant, een balts die tot niets dan afstand leidt. het zou volstaan dat één van ons over de lijn stapt maar soms nadert enkel de breuk onafwendbaar en plant de schok zich in ons voort.   de platen drijven uiteen. wij moeten mee als puzzelstukken, met randen die afbrokkelen. tussen ons breidt een bekken uit tot oceaan, rood welt uit onze diepe kamers. kussens van basalt vloeien uit.   de stof die ons maakt. we hoesten het op uit de krater van een keel. de gloedwolk bevangt ons, geeft ons een goede reden tot naderen. waar we later weer botsen, kreukt de korst en groeit de berg. als het ooit zover komt zal ik naar je klimmen.

Wim V
2 0

oneven

de stoelen wachten verwachting ontvouwt tot podium licht breekt open uit staketsels met ijzeren poten instrumenten worden uitgeschoven figuranten steken over hoofdrolspelers breken schrijlings de hoofden ondersteboven spinnen vechten om een harp geluidloos hard snerpend de soundscape uitgetrokken tot een ijle lijn handen klappen om averechtse perspectieven stoelen klappen dicht vrouwen huilen om zoveel nabijheid mannen frommelen verveeld in hun zakken  

Manuel Van den Fonteyne
1 0

Held

Het is weekend, het is herfst, mijn favoriete seizoen, én de zon schijnt, alles kleurt oranje en een beetje groen. De vriend is er een paar dagen vandoor, ergens in een bos, en de hond mocht per uitzondering niet mee. Ik vind de hond een beetje sneu. Hij lijkt te wachten op de vriend bij het raam. Misschien beeld ik het mezelf in of vind ik mezelf een beetje sneu, wachtend in het huis. We gaan een wandeling maken met ons twee, in een natuurgebied, een kwartiertje rijden hiervandaan. Dat voelt ook een beetje zoals op reis zijn. Auto in, hond mee, flesje water en hup. We gaan voor een "libelle"wandeling. Wat leuk! Over een brugje, langs een dreef, over een dennenpad. Ik let niet op en de libelleborden sterven uit. Hoe moeilijk kan het zijn, ik volg gewoon de rode bordjes dan kom ik vanzelf wel weer bij de parking uit. Het is vijf uur in de namiddag, we wandelen al meer dan een uur en ik zie de zon zakken.. Mijn telefoon ligt in de auto, samen met het flesje water. Er komt een jongen aangejogd, zonder shirt aan. Ik klamp hem aan en hoor mezelf zeggen :"mijn telefoon ben ik in de auto vergeten en ik ben verloren gelopen denk ik". Goed bezig Evelien.Ik bijt op mijn tong. Waarom denken mijn hersenen niet langer na voordat ik praat. Slim om tegen een wildvreemde te zeggen dat je als meisje alleen ronddwaalt in een uitgestrekt natuurgebied, zonder telefoon! Hij moet lachen en de hond likt zijn hand. Hij haalt een plannetje boven en wijst de kortste weg naar de parking. Wel doorwandelen zegt hij, het wordt al snel donker! Bedankt. Ik zucht. 

Evelien
12 0

staar

de middagzon wikkelt zich af met een verholen lichtstreep alles er onder verkeert in een verdoken geheim alles buigt zich in de schaduw naar het vallende gras de noen heeft een middenrif dat afzakt naar de avond mijn handen als kleppen op hoogte van mijn wenkbrauwen zakken richting de knoop van het middenrif de staar is voorbij het begin naar het einde ingezet de staar de pijl van tijd uit mijn verleden de mijmer de enige tastbare constante en voor al wat rest weet ik dat ik niets weet    

Manuel Van den Fonteyne
2 0

Zonder papieren

Hoe ver ik ook vlieg je reist altijd mee,  mijn schaduw, zonder papieren   Ik ga op reis en  ik neem mee, tandpasta en een tandenborstel en  babiekleertjes.     De terugreis in de taxi, jij op mijn schoot ik laat je nooit meer gaan   Plumpuddingbuik, tas met pampers voor ons allebei      

Margaretha Juta
27 0
Laad meer ...