Lezen

Tip

Roodkapje

Moeders argwaan werd gewekt door een pak boterkoekjes dat ze vooraan in de provisiekast ontdekte. “Roodkapje?” Geen antwoord. “Roodkapje!” “Jahaa,” klonk het met tegenzin vanuit de woonkamer. Moeder stormde het huis door en vond haar dochter languit op de sofa. Als een musketier chargeerde ze met het pak koekjes in de richting van het meisje. “Ben jij naar oma geweest?” “Mja,” mompelde de tiener. “Niet liegen, jongedame! Dit zijn de koekjes die ik exact twee uur geleden heb ingepakt. En nu vind ik ze hier weer doodleuk in mijn eigen kast!” Roodkapje kwam zuchtend overeind. Ze trok een rieten mandje vanonder een bijzettafeltje vandaan en wees op de barkast. “Daar staat de wijn. En de melk heb ik weer in de koelkast gezet.” Moeder snoof verontwaardigd, trok het mandje uit Roodkapje´s handen en liep naar de keuken. Even later kwam ze weer de woonkamer in met een volle mand, en viste in het voorbijgaan een fles wijn uit de barkast. Voorzichtig maar gedecideerd zette ze de mand op de salontafel. “En nu ga je wél.” Roodkapje keek haar kwaad aan. “Ik wil niet.” “Je gaat.” “Waarom moet ik het altijd doen? Waarom ga je zelf niet?” Het klonk behoorlijk uitdagend en moeder moest haar best doen om kalm te blijven. “Ik moet de was nog ophangen,” antwoordde ze. “Jij wilt het ook niet doen!” riep haar dochter. “Geef het maar toe!” Maar moeder rechtte haar rug en stuurde Roodkapje de deur uit.   Met boze passen beende het meisje even later door de straten. Ze sloeg het bospad in en stampte verder tussen de bomen. In een recordtempo bereikte ze het huisje van haar grootmoeder, dat zich aan de andere kant van het bos bevond. Bij de voordeur gekomen, bleef ze even staan en probeerde zichzelf te kalmeren. Ze ademde diep in en uit. “Rustig blijven,” fluisterde ze. “Het is een oud mens, ze kan er zelf ook niks aan doen.” Toen klopte ze op de deur. Tot haar verbazing zwaaide die onder de druk van haar vuist vanzelf open. “Oma?” riep ze, terwijl ze voorzichtig naar binnen stapte. “Oma, waarom heb je de voordeur opengelaten?” Er kwam geen antwoord. Roodkapje sloot de deur achter zich en keek de kamer rond. Oma´s huisje was in feite een boshut: één grote ruimte, volledig opgetrokken uit hout, en in de hoogte opgedeeld door een mezzanine. Toen oma last begon te krijgen met het beklimmen van de trap, hadden ze haar bed van de mezzanine naar beneden gehaald. Het stond nu op de benedenverdieping achter een groot kamerscherm. Dat scherm was een prachtig zijden exemplaar met Japanse motieven dat geweldig vloekte met de Zwitserse koekoeksklok die ernaast hing en de enorme eettafel uit eikenhout die zo ongeveer de rest van de kamer innam. Vanachter het kamerscherm klonk onderdrukt gegiechel. “Oma, lig jij nog steeds in bed?” Roodkapje zette haar mand op de tafel en loerde achter het scherm. In het bed zag ze, verstopt onder de dekens, een grote bult die hikkende pretgeluidjes produceerde. Het meisje zuchtte weer en kwam dichterbij. “Oma, wil je iets eten?” vroeg ze, en legde haar hand op de bult. “Ik ga JOU opeten!” krijste oma en ze veerde op vanonder de dekens als een duivel uit een doosje, haar oude handen klauwend in de lucht en haar mond wijdopen gesperd. Roodkapje gilde. Ze kon net op tijd wegduiken om aan de grijpende nagels te ontsnappen, maar toen lanceerde grootmoeder zich vanaf het bed, wierp zich op haar kleindochter en plantte vampierengewijs haar vals gebit in Roodkapjes nek. Het meisje schreeuwde het uit en verloor haar evenwicht. In haar val trok ze het tafellaken mee, zodat de mand met zijn volledige inhoud op de grond terecht kwam. Roodkapje greep de fles wijn en sloeg oma ermee op het hoofd. Toen kroop ze zo snel ze kon onder het oude mens vandaan en rende naar de deur. Ergens onderweg kletterde het vals gebit op de grond.   Even later stormde Roodkapje haar eigen huis binnen, vond moeder in de woonkamer, en brulde haar in het gezicht: “Volgende keer ga je zélf!” Daarna liep ze bonkend de trap op en liet zich voor de rest van de dag niet meer zien.             (voor wie meer wil: sprookjeszoalszeechtgebeurdzijn.wordpress.com)

Kathleen Verbiest
194 14

Vaarwell ferry lines

    of we kunnen stoppen met mekkeren bij een eiland voor wat zoets het boorplatform kan ook voor ongefilterd spul   ieder heeft zijn eigen hut en het stroomt glazen vol olifantenfanta edelsop kamelenmelk serveren de lakeien straks gelei van een lijken in een kommetje drijft mensenvet   bingoballen rollen op de andere stoomboot valt een borrelnoot als een fooi voor een hond op de grond ligt een tapijt met brokkenmotief geweven door een zwerver in een stil tehuis zijn al die rococokrullen   geslepen stenen aan vingers zakkenrollers zijn hier niet en aan een rietje zuigt een duizendlip twee tepels voor één boorling die niet kiezen kan bronzeren in de zon naast een man het is gelijk een witte pens met poten die wat al te graag een zwarte leguaan wil zijn   het is vreemd raar zand ligt diep op de bodem van een zee zonder ziel of zorgen morgen zal ik niet meer aan ze denken in de richting van een zeeschots varen schots en scheef   laveren tussen resten en de rotsen van de lieve leegte       uit de reeks  'Reizen met Ricky'  

Bernd Vanderbilt
0 0

Just a friend

I can't tell you, I love you. Can't hold your hand. I Can't kiss but I want to, I'm just your friend. All the advice you gave, Was for you and me When I close my eyes, You're all I see. I wrote you letters that I didn't send, About how I wish you'd be my girlfriend. About the sunset on sunny days. How I noticed you smile in 7 diffrent ways. If i am right then you are the one. But you are with him all day long. If I would tell you, you're my world I know the answer.. 'i'm a girl'

Bee Sprengers
0 0

Brug van den Azijn (bij de herdenkingsplaat naast de brug)

aan de lopende band rukken blikken en ladingen op naar de plicht hikkend hou ik halt de lucht geeuwt zich dicht   ik verken het kanaal waar verhaal naast verhaal planten bewaken zich grijs duiven en tanende taal   de wind blaast andermans adem zuchten vluchten langs mijn hals iedereen weg, niemand gezien   tweeëntwintig moeders in de bevrijding gevangen   blijf en lees, blijf en lees beklim een jakobsladder wacht blind op verlossing   schoorvoetend tuur ik van spervuur naar spitsuur begraven zand tussen tanden medeplichtig aan verzuim   trouw aan mijn plicht trappel ik ter plaatse tot ik niet meer het sonoor geboor maar jonge harten hoor kloppend, zwaar en licht

igordaems
4 0

Ooit al gezien?

Ooit al gezien,Hoe ik naar je kijk ?Ooit al gezien,Hoe ik alleen maar kan glimlachen als ik aan je denk?Ooit al gezien,Hoeveel ik voor je zou willen doen ?Ooit al gezien,Hoeveel je voor me betekent ?Ooit al gezien,Nee!Je hebt het niet ooit al gezien.Je zult het ook nooit al gezien hebben.Je kijkt nooit terug. Niet naar mij...

Wdc
0 0

De afslag gemist.

  Op het moment dat een mens dertig wordt, niet meer jong is, al probeert ze zich nog zo voor te doen, dan krijgt ze vaak het gevoel dat de tijd haar een gemene poets gebakken heeft. Waar zijn die tien jaar gebleven? Je wilde zo graag achttien zijn, je rijbewijs halen, studeren, een leuke baan vinden en ineens ben je geen tiener meer, niet eens meer een jongere en alle dromen en plannen hebben plaats gemaakt voor een lichtjes teleurstellende vaste baan en een berg stenen die afbetaald moet worden. Op sommige momenten komt deze situatie claustrofobisch over, de muren van het  structuurbehangen rijhuisje komen op je af in versgevoegde steen, de leitjes op het dak klepperen sardonisch maar na een tijdje vervlakt ook dat en komt er een ander gevoel voor in de plaats, een berustend gevoel, zo van: goed, dat zenuwachtige gedoe hebben we nu gehad. Is dat settelen? Is dat bezadigd worden? Of ben je in de drukte van je volwassen leven gewoon te moe om je druk te maken over gebroken dromen en versplinterde idealen. Hoe dan ook, zelfs dat gelaten gevoel gaat voorbij als je geconfronteerd wordt met iets dat nog veel erger is: aan al die sores  niet eens toekomen. Op weg naar huis kwam ik een ex- collega tegen, fietsend in tegengestelde richting en wankelend op de manier die aangeeft dat we niet close genoeg meer zijn om af te stappen, maar dat we toch ook niet gewoon kunnen doorrijden, riep hij me toe: 'O ja, Matthijs is dood.' Is Matthijs dood? Al word je bij het werken op een afdeling met oudere psychiatrische patiënten wel gewend aan het feit dat al die lichamen waarvan de houdbaarheidsdatum allang overschreden zijn, het leven ooit moeten opgeven, routine wordt het nooit. De vinnige maar volledig geschifte oude vrijster van bijna negentig die elke dag twee kiwi's tot zich nam als was het de heilige communie, de zestigjarige man met het syndroom van Down die weleens volstrekt onschuldig poedelnaakt door de gangen van de afdeling banjerde met een stapel stripverhalen onder de arm, de dementerende vrouw met de aan elkaar gegroeide tenen die elke argeloze voorbijganger willekeurig zwijgend trakteerde op een stevige handdruk of dito oorvijg, ik kan niet zeggen dat ik hen mis, maar hun verdwijnen heeft het leven een beetje minder kleurig gemaakt. Zo was het ook met Matthijs, één van de vele mensen die op het verkeerde moment aan de halte van een belangrijke gebeurtenis in het leven stonden en zo de bus niet één keer, maar vele keer misten. Niet dat dat zijn tamelijk megalomaan zelfbeeld of dagelijkse humeur ook maar iets in de weg stond, maar op een dag, een jaar voor zijn dood, zag hij mijn trouwring, één van de weinige persoonlijke kenmerken aan mijn in royaal gesneden uniform gestoken verschijning en zei, even ernstig en helder: 'Ja, een gezin, kinderen, dat had ik ook graag willen hebben.' Dat was één van de weinige momenten dat hij werkelijk besefte dat bepaalde kansen definitief verkeken waren en dat hij geen spaarpotje extra tijd had voor alle plannen die hij wilde verwezenlijken. Daarna gingen zijn gedachten direct weer met het grillige gefladder van een  bloeddronken mug naar de verbeterde versie die hij van het boekje van die mijnheer Tolkien zou gaan schrijven, het grootse feest dat hij zou geven als hij gepensioneerd was en de snode plannen die hij smeedde met de volstrekt onbetrouwbare Nadia in haar gemotoriseerde rolstoel en de meelijwekkend verloederde verkoopster van cosmeticaproducten in het rokershok. Het zou zinloos zijn te proberen de verschillende lichamelijke en psychologische aandoeningen te benoemen waaronder de anciens van het rokershok te lijden had. De oorzaken van hun toestand waren meervoudig en complex. De geheel lichamelijk afhankelijke Nadia durfde soms even op haar benen te gaan staan als ze dacht dat het niemand opviel. De cosmeticaverkoopster stond erop haar onverzorgde vette haar in een felle platinakleur te laten blonderen bij de kapper, maar daarna verprutste ze het effect door haar uitgezakte houding en onbesnutte uitspraken.  De symptomen van manische depressie en psychose gingen vaak naadloos over in die van het Korsakov syndroom en beginnende dementie. De uitkomst was altijd hetzelfde, stuurloze ruïnes van mensen, met een vervormd beeld van hoe het leven 'buiten' er tegenwoordig uit zag, en een gebrekkig besef van hoe ze daar zouden overleven zonder de begeleiding die ze vaak hartgrondig verfoeiden. Natuurlijk ontmoette ik hen altijd op een moment van neergang in hun leven, als alle stormen en aardbevingen die hun levens hadden verwoest, waren uitgewoed en alleen nog het platgeregende braakland overbleef. Soms werd het hopeloze van hun toestand hen even duidelijk en dat uitte zich dan in depressie, agressieve uitvallen van opstandigheid, gevolgd door buien van lethargie. Eigenlijk was ik blij als er iemand huilde, omdat dat één van de weinige natuurlijke reacties was, al draaide mijn maag vaak om van die zeldzame momenten van helder besef, waar geen verzachting mogelijk is. Na een jaar ging ik op een andere afdeling werken en omdat ik het personeelslid was dat weleens met hem schaakte, stond Matthijs erop een toespraakje te houden. Niet alleen kwam hij niet uit zijn woorden en raakte hij verschillende keren zijn draad kwijt, hij kon ook zijn notities niet meer ontcijferen. Een andere patiënt completeerde deze pijnlijke situatie door hem halverwege te onderbreken en me te zeggen: 'Ga je weg? Ik zal je missen. Mag dan nu de TV op?' daarmee glashelder de algemene tendens vertolkend. Matthijs stond verslagen aan zijn solitaire eettafel, tegen de muur geschoven om ruzie met zijn medebewoners te vermijden. Het boek dat hij me aanbood uit zijn verzameling, heb ik toen maar aangenomen, om hem in zijn waarde te laten als iemand die iets te geven heeft. Dat was helaas één van de laatste natuurlijke menselijke interacties die er tussen ons waren, als ik hem later voorbij fietste op weg naar mijn nieuwe afdeling, dan moest ik vaak vluchten van zijn incoherente spraakwaterval, omdat hij het concept 'op tijd zijn' niet meer belangrijk vond. Op gemeenschappelijke activiteiten waar ik verantwoordelijk was voor de bewoners van mijn afdeling vervloekte ik vaak mijn ex-collega's die het vuurtje opstookten, in plaats mijn door hem geïdealiseerde beeld in zijn warrige brein gewoon te laten opgaan in de vochtige mist van gebeurtenissen die voorbij zijn. En dan dat ene zinnetje. Matthijs is dood. O. En het gesettelde leven waar hij nooit aan toegekomen is slorpt je aandacht weer op.  

iacintho
0 0

Zonderpoëzie

er was een gedichthet schreef zichzelf welsoms sprak een vers liever niet   dergelijk woord drukte zich tegen de borstalvorens het zich verwierphet blad verkorste   die herfst bracht de dichter wat een heldere dag niet konhet gesprek teerde langzaamop breekbare ondergrond   dermate schreeuwde de duisternis   hoofdlijnen, verkreukt onder de trekkenvan een eigenzinnige penhet blad werd als een dekbedin zweet gedrenkt   ik worstelde met de zeteljij strompelde van de traphet blad dronk zich als koffiede inkt uit je tas   ook zonder poëzieschreef jij al aan mijn dag

Robijn Bodijn
0 0

Temidden van opgravingen

Pit De droge wind stuift het dunne zand tussen de poten van de kamelen en mensen houden hun camera’s zo veel mogelijk naar de grond gericht om de lens te behoeden voor krassende korrels, of gebruiken een beschermkapje als ze een foto willen maken. Een vrouw kijkt door een kodakcamera terwijl het zand tegen haar op waait en tussen de knoppen van het toestel blijft zitten. Ze maakt een foto van iets en wil het rolletje doorspoelen, maar dat gaat niet; het mechanisme zit vast. Ze duwt hard tegen het wieltje tot ze iets hoort kraken. De foto is afgedrukt op het negatief, maar het is de laatste foto die ze met het rolletje en met de camera kan maken, tenzij ze de volgende foto over de laatste heen afdrukt.Er is de vrouw met een borstel die een opgraving doet. Boven haar staat de olijfboom waar alleen nog maar pitten aan hangen. Ze zit op haar knieën in een rechthoekige kuil. Een tseetseevlieg stuurt gif haar aderen in. Ze borstelt zand en gruis van een dijbeen af. Rondom haar liggen spullen: een rode schep en een gele emmer, allebei van plastic. Haar handen zijn vies. Ze stelt zich voor dat het haar eigen dijbeen is dat ze schoonmaakt en hoe het zou zijn als ze archeoloog van haar eigen lichaam was. Ze graaft zich niet de wereld in. Ze graaft de wereld. De vrouw is archeoloog, maar in haar hoofd is ze bezig met het schrijven van een sollicitatiebrief om astronaut te worden. Ze telde van kindsbeen af ook al vaak van 10 naar 1 en ook dan was iedereen verdwenen. DijbeenDe vrouw zakt van vermoeidheid voorover met haar borsten op het dijbeen van een dode dinosaurus. Wie zal het steengruis van háár dijbeen vegen, denkt ze. De klemtonen liggen mooi verdeeld over haar gedachte. Soms, als zij haar ogen sluit, dan ziet ze de myriaden draden, zwarte kronkels die door elkaar lopen. Ze weet niet waar het vandaan komt en niet waarom ze er bang voor is. Ze weet ook niet zeker of ze het wel echt ziet. Misschien is er eerst het gevoel en maakt iets in haar brein er vervolgens een beeld bij. Soms denkt ze dat het de dood is die in haar begraven ligt en die zo nu en dan naar buiten sijpelt. De dood als het gekras van een pen om te testen of de pen het wel doet.Niets van al wat in ons zit kleurt altijd binnen de lijntjes. Misschien zijn het gewoon de zwarte krullen voor haar ogen, de kronkels van haar hersenen die zich door haar hoofdhuid hebben geprikt. Maar toch herinnert ze zich hoe ze zich als kind, destijds met minder haar, bang had gevoeld voor hetzelfde, al was de angst toen dieper, grondiger. Nu analyseert ze alles tot ze zich verveelt of tot de ene gedachte tot een andere leidt die niets meer met het voorval te maken heeft.De vrouw met de borsten en de borstel in de kuil ontwaakt met een gebroken dijbeen. Ze blijft nog even liggen op de premoderne tijd. Wat Rilke zei is waar. Je zit in je werk als een pit in zijn vrucht. Dit is dood, denkt ze. Dood, dood, dood.   Einde De vrouw gaat even zitten onder de olijfboom en masseert haar hoofd met een massagespin. Omdat de dinosaurus een bijzondere vondst was, zijn er nu meer mensen met borstels en kwasten bezig bij de olijfboom. Er is ook iemand die een nieuwe greppel maakt, een paar meter naast de oude. Het gaat niet heel snel, want er is maar één schep. Bovendien zullen er nog veel meer van zulke putten bij komen. Een man probeert tevergeefs om over het gat te springen. Hij valt met zijn rug op een stukje wervelkolom of spaakbeen en zijn bloed stroomt eruit. Zij is die man, denkt ze. Het wordt een spel wie als eerste over de sleuf kan springen.De vrouw anticipeert alvast op haar sollicitatie, bedenkt zich dat ze een brief ontvangt dat ze niet is aangenomen als astronaut, omdat ze een eigen vervoersmiddel ontbeert, maar dat ze haar wel willen hebben voor in het observatiecentrum. Ze mag informatie bestuderen die satellieten verzamelen om zo natuurrampen op Aarde te voorspellen. In het koepelvormige gebouw wordt ze verwelkomd door haar begeleider. Er zijn nergens computers of telescopen. Al op de eerste dag voorspelt ze het einde van de wereld, met meteorietinslagen en aardbevingen. Ze maakt er grote gebaren bij, alsof ze iets in zichzelf heeft opengetrokken en iets anders in haar is neergestort. Complex   De vrouw met de krullen ligt onder het zand. De andere leden van de groep graven haar in. Je kunt alleen haar hoofd nog zien uitsteken. Ze imiteert een dinosaurus en duwt haar lichaam naar boven, maar het lukt niet. Ook haar armen zitten vast onder een dikke laag woestijnzand. Ze ligt te diep en dat voelt als een dwangbuis. Haar mond en tong zijn droog. Ze maakt een geluid en het klinkt verrassend dierlijk. Als ze haar willen uitgraven, merken ze dat de rode schep kwijt is. Iemand besluit de schedel van de dinosaurus te gebruiken. Iemand anders gaat vragen of ze een nieuwe schep mogen. Ze krijgen een graafmachine. Terwijl de vrouw wordt uitgegraven, kijkt ze naar de zon. Ze knijpt haar ogen tot eclipsen, probeert overal een lijn omheen te zien, maar alles gaat in elkaar over. In het observatiecentrum voorspelt de vrouw een paar lawines en een hoge golf. De hoge golf is geen ramp, zegt haar begeleider, Het vormt geen gevaar voor de plaatselijke bevolking, Je bent zelf geen ramp, riposteert ze mokkend. Ze zou aan zijn tong willen trekken zodat hij alleen nog niet-talige geluiden kan maken. Hij is vast jaloers omdat ze het einde van de wereld had voorspeld en hij niet. Zou er een natuurramp kunnen ontstaan in dit koepelvormige complex? Een ruzie die groter is dan zijzelf zijn?Tijdens de pauze gaan ze in een kring zitten op de binnenplaats, onder de dennenboom. Ze voeren een functioneringsgesprek. Er valt een dennenappel uit de boom. Een vrouw schrikt en rent weg, waardoor ze de cirkel verbreekt en iedereen maar wat gaat lopen en gaat voorspellen. Er worden stormen voorspeld, vulkaanuitbarstingen en aardbevingen. Iedereen praat door elkaar en iemand van buiten het instituut zou er geen logica in kunnen vinden.Wiel De vrouw wordt uitgegraven door de dinosaurus en ze houdt haar ogen dicht voor het felle licht van de zon. Ze denkt na over het nadenken zelf. Ze ziet het gekras, de warrige draden, en het beeld is realistischer dan haar droom, maar minder echt dan hetgeen ze om haar heen ziet. Als het werkelijk de dood is die doorsijpelt naar haar zintuigen, en het ziet eruit als iets dat in de war is, is de dood dan iets dat niet klopt en de draden met elkaar verbindt tot een Gordiaanse knoop?Het wiel in haar hoofd draait op zijn schaduwzijde, dus vindt ze het wiel opnieuw uit. Dat doet ze door haar gedachte af te breken. Haar gedachten zijn kronkels, omwegen. Als ze moedwillig kortsluiting maakt, breekt ze het oude wiel in twee. Misschien bestaat het leven uit het maken van kortsluitingen, het nemen van paden die korter lijken, totdat je per ongeluk toch een omweg neemt. De levensomweg, denkt ze. Lang nadenken kan ze niet, diep wel.Als dit een strand is, is het wel een heel groot strand zonder schelpen. Je kunt heel ver kijken, maar dan zie je alleen nog maar de overkant van het strand. Aan de horizon zou het begin van het water kunnen zijn. Ze gooit nog een schep zand in haar emmer. Ze gaat liggen op haar buik en kijkt naar een ontbloot stukje van de schedel en de lege oogkas in het midden. Zou er as in het oog van dit beest zijn gevallen nadat de meteoriet was ingeslagen en zou hij dan gehuild moeten hebben? Of zou hij zijn ogen dichtgeknepen hebben en werd hij toen opgegeten door een grotere? Ze breekt het wiel in twee.DonkerDe dinosaurus is in zijn geheel uitgegraven en wordt in grote lakens naar het museum gebracht. Daar gaat haar werk verder. Ze moet een reconstructie maken van hoe de buitenkant, de vacht, er uit moet hebben gezien. Dit vreemde lichaam, denkt ze, is nu het lichaam van haar denken. Het is dierlijk, symmetrisch, in tegenstelling tot haar eigen lichaam, dat zoals bij alle mensen fundamenteel asymmetrisch is. Eén oog kijkt naar buiten, één oog kijkt naar binnen. Eén oog kijkt naar haar handschoen, berekent hoe dik de vacht, hoe lang de staart moet zijn geweest. Eén oog is al lang afgedwaald en is geïsoleerd van de rest van de wereld, bevindt zich in het instituut voor satellietobservatie, ziet de meteorietinslag, hoe de schubben van zijn lijf rechtop gingen staan, hoe het schrok van de klap en op de vlucht ging. ‘Incubatie, excavatie’, mijmert ze hardop. ‘Inhalatie, escalatie’, echoot een andere vrouw met handschoenen naast haar.Het doet pijn op haar rug. Zou het - Haar gedachte wordt afgebroken door een nieuwe, sterkere pijnscheut. Een man komt de vrouwen wat te drinken brengen. Het is de beloning voor hun werk. Ze drinkt een slok van een glas donkere limonade en voelt zich een beetje beneveld worden. Ze loopt een stuk, waarbij het net lijkt alsof ze een kruiwagen vol met water of een andere vloeistof vervoert. Dan breekt het wiel.

Antoine
0 0

Haiku: Zo dichtbij...

De blauwe reiger - verscholen in het riet, lonkt naar de visvijver.  

Neru
39 0

drempel

1   de berg liet me toe, prikkeldraad waar ik onder kroop, de dwarse tak waar ik over sprong ... in de valkuil en na de witte vlag sloot iemand het ijzeren gordijn.   hogere hindernissen liet ik achter. niet één recht en vlak pad herinner ik me. de drempel waar ik nu op stoot weerstaat me. een ongenode gast liet er een afdruk van slijk. een straatjongen spoog er op.   een lage sokkel waarop ik haar raad. een kier onder de deur laat licht door en de schaduw van haar voeten. de tocht kon haar adem zijn.   2   de drempel nemen is de eerste voorwaarde. men zegt dat er er een duivel onder woont. je slikt de prop weg en dept het koude zweet. je schuurt de drempel glad tot je op gelijke hoogte staat.   of je legt er een plank op en neemt in een rolstoel plaats. de tweede voorwaarde is de deur die open moet. je belooft dat je haar er later overheen tilt als ze wit draagt en we ja na ja beloven.   het zou me niet verbazen dat ik over stenen struikel in de gang als ik dan binnen ga, dat de sluier scheurt en dat ik die nacht in de sofa slaap.

Wim V
0 0

de klaproos

De klaproos Velden met klaprozen Even verpozen Mijmerend over de oorlog in de Westhoek Een te fel besmeurd doek Doden en gewonden alom Overleven in barre omstandigheden Het onvergetelijke verleden Vlaamse velden Bezaaid met oorlogshelden Lutwine de cocker

Lutwine de Cocker
0 0

Flemish surrealism (*)

Melk kan Melkkan Melkkar Karnemelk   Boter Boterpot Boterham   Hamvraag: Je bent een kalf als je koemelk drinkt maar eten kalveren ook pistolets met hesp ?   (*) Not for Dutch people that do not (want to) understand Flemish words  

Vic de Bourg
7 1

Doolittle Haiku

....the rain in Spain falls mainly on the plain....   De orkaan raast door Het Spaanse graan zet zich schrap Het doorstaat de storm

Vic de Bourg
45 0
Tip

spiegelbeeld

Ik zie mezelf. In het achteruitkijkspiegeltje dat ik naar beneden klapte om ongezien een blik op de kinderen te werpen. Een bruuske beweging zou het kalme wild weer opjagen. Maar ik zie dus mezelf. Niet mijn hele zelf. Eigenlijk zie ik alleen mijn rimpeltjes. Stilzwijgend kwamen ze deze vakantie meer uitgesproken naast mijn ogen te staan. Aan mijn chauffeur vraag ik of het klopt. Wat ik zie. Hij heeft zijn ogen vol met de weg en de vrouw van de GPS. Zijdelings kijkt hij even. Misschien was het de zon die ze een diepere schaduw gaf. Of liet de wind zijn sporen na daar in de baai tussen eb en vloed. Mijn rimpels kwamen, maar ze gaan niet meer. Ik kom dichter bij mijn spiegelbeeld. Ze mogen er zijn, vind ik. Daar, op die plek. Naast mijn ogen tussen vakantie en thuis. Als stille herinnering aan de lach. Die me overrompelt. Of die me beroert als ik ontroerd naar dingen en mensen kijk. Zoals water mooier wordt als het rimpelt. Zelfs al komt dat door een steen die zich door de waterspiegel boort. In het achteruitkijkspiegeltje zie ik mezelf. Mijn hele zelf. Hoe rimpels zich als kleine maar diepe getuigen van mijn verleden aftekenen in mijn gezicht. In datzelfde spiegeltje zie ik de toekomst. Twee slapende kinderen op de achterbank.

Marlies
0 2

Het nieuwe roken

“Naar wat smaakt dat nu?”, vroeg de man. Wijzend naar het toestel waarmee de andere man op het caféterras aan het roken was. Het was zo een e-sigaret. Ingewijden in het nieuwe roken zeggen er ook wel een ‘vaper’ tegen. “Deze smaakt naar koffie. Maar soms rook ik met cappuccinosmaak”, antwoordde de man terwijl hij een wolk uitblies waar een opstijgend vliegtuig niet voor moet onderdoen. Ik moest met mijn handen zwaaien om de damp weg te krijgen, zodat ik mijn vrouw terug naast me zag zitten. “Tja, dat zet de deur natuurlijk open voor andere smaken”, zei ik tegen haar. “Persoonlijk zou ik dan kiezen voor witloof met hesp en kaassaus of aspergesoep.” Het zal er wellicht nog ooit van komen. “Vroeger heb ik gewone sigaretten gerookt”, ging de conversatie tussen de twee verder. “Maar mijn vrouw en ik wilden er vanaf. Helemaal stoppen ging niet. Ik kan het trekken niet laten”, lachte hij.  Die laatste zin had ik eigenlijk niet willen horen, maar het blijft op de één of andere manier een raar zicht. Roken met zo een toestel. Mijn theorie hierover? Dat komt omdat we nog geen acteurs in films of series zien met het apparaat. De gewone sigaret of sigaar was alomtegenwoordig in de bioscoop.  Dat je in cafés en restaurants niet meer mag roken is vanzelfsprekend een zegen. Geen stinkende kleren meer. Geen volle asbakken op de toog. Zo moest ik ooit iets bestellen in een café waar de muziek nogal luid stond. Het was me niet opgevallen dat ik boven een volle asbak aan het roepen was. Door mijn geroep en geblaas kreeg de cafébaas een volle lading sigarettenas in zijn gezicht. Achteraf kon hij er mee lachen. Al heb ik bij mijn bestelling toch die ene zin toegevoegd. “En pak zelf ook iets.”     

Rudi Lavreysen
0 0

Voortaan

En samen gaven we namenaan dingen die er niet meer waren.   Wat ooit de foto was,noemden we 'snippers'.   Wat het beeld was geweest,lieten we verderleven als 'scherven'.   Waar ooit het huis stond,heette voortaan 'puin'.   En wat ooit het moment was,doopten we om tot 'herinnering'.

Felix Sandon
0 0

Hoofdtelefoon (II)

hoofdtelefoon, instrument der eenzaamheid je snaren stotteren in een taal die teveel op haar kerfstok heeft als een afgunstig minnaar als een weduwnaar zonder kind   spreek luider ik ben de taal de kerfstok waarvan de wereld de schilfers afschrijft niemand kan je horen schreeuwen iedereen behalve jij   hoofdtelefoon, instrument der eenzaamheid de schilfers dansten vrolijk tot jij, magneet, hen weder verleidt   durf instorten er zijn er al voor minder ten onder gegaan bovendien dans ik nog liever met de grond dan met jou   durf opstaan ik ben de taal de kerfstok waarvan de wereld de schilfers afschrijft ik werd minder dichter de leeftijd sprak toen al in volzinnen niet in spaties zonder jou was ik ook gestorven   de waarheid sprak nooit ‘echter’ dan vandaag er zijn ook wijsgeren die nooit in het licht durven staren zonder hun sigaret uit te doven dat benoemen we als een heldere nacht

Robijn Bodijn
0 0

mondriaan

hongerig wacht ik haar op, kijk gretig toe hoe zij dit geometrisch regenachtige beeld heupwiegend en kleurrijk doorbreekt, het gele zakje met ijsbergsla walst om haar pols.   geen doorwinterde zebrastreep of uitstekende tegel weet haar lichte voeten te vangen en duistere lantaarns ziet ze helemaal niet staan. zij houdt niet van lijnen, danst ze.   ik klik haar vast, even maar, als een fotograferende mondriaan.   zij mag gewoonweg nooit voorbijgaan.  

Katrien Frederix
15 0

Spinnen

Ik vertel mensen vaak hoe gelukkig ik ben, hoe goed alles gaat met Nick. Ik zeg hen dan dat hij echt goed bij me past en me gelukkig maakt. Dat tegen anderen kunnen zeggen geeft me ook een goed gevoel. Maar ik stel mezelf steeds vaker de vraag of dat wel echt zo is. Maakt hij me echt gelukkig?    Ik merk dat hij me goed begint door te hebben. Hij ziet het aan me als ik met iets zit en hij ziet het aan me als hij me blij maakt. Gisteren zat ik met iets en ik wou wel dat hij het wist maar ik wou het hem niet vertellen, dus ik verstopte het. Hij merkte toch op dat er iets was en ik vertelde dus wat er op mijn hart lag. De reden waarom ik het niet wou vertellen was omdat ik niet wou zagen of onzeker wou overkomen want ik weet dat hij daar moeilijk mee om kan. Gisteren reageerde hij echt rustig op wat ik hem zei en stelde me gerust. Het verbaasde me dat hij zo goed met mijn onzekerheid omkon, zo ineens. Maar dat ene gesprek nam natuurlijk niet al mijn zorgen weg.    Ik word zo onzeker als ik bij hem ben en ik kan me niet herinneren dat vroeger bij een ander lief gevoeld te hebben. Ik weet niet wat ik moet zeggen of hoe ik hem moet bezighouden. En ik wil hem zo graag zeggen dat ik hem doodgraag zie maar ik ben bang dat hij het niet terug zal zeggen. Ik weet dat hij z'n best doet en niet kan weten wat er allemaal in me omgaat dus ik probeer niet te veel te verwachten maar los daarvan voelt het ergens niet juist. Ik stuur hem nog steeds niet uit mezelf en wacht altijd tot hij stuurt. Ik zeg vreemde dingen als er stiltes vallen die ik wil opvullen, maar als het niet ongemakkelijk was dan zou dat toch niet nodig zijn? Ik durf mezelf niet te zijn. Is dat normaal? Kan dat ooit nog veranderen? Ik hoop het, maar dan zal ik meer moeten zeggen wat ik voel en dan zal hij dat moeten aanvaarden. En dat is de reden waarom ik hem nooit durf zeggen wat ik voel, dat ik bang ben dat hij daarvan gaat weglopen en het niet gaat aankunnen. Maar ik weet niet of ik dit nog lang aankan. 

Layla Clarke
0 0

ontbijt op zondag

met de trein reden we de nacht in, niemand lag dwars. toch liepen we onderweg vertraging op. zo meldt ons de wekker als we zonder alarm ontwaken. ontwaken is een mirakel waarvan je jezelf overtuigt.   gisteren hebben we de tafel al gedekt. niet dat we ons haasten moeten maar soms knoop je de volgende dag aan de vorige alsof de tijd een touw is dat kan breken in de nacht.   ik waan me in een nieuw hotel. als een ober neem je mijn wensen op. ik geef je alvast een pluim mee voor de kok die je ook vandaag weer vervangt.

Wim V
0 0
Laad meer ...