Lezen

Wat een geluk

Kerstmis. Kerstdag. Dag waarop men bij uitstek niet alleen mag zitten. Nodig een eenzame uit Zij slaat alle uitnodigingen af. Ze is alleen. Niet zielig. Binnen handbereik – niet verder dan een telefoontje, een korte rit – weet ze geliefden, met koffie, wijn en warmte. Indien gewenst. Niet nu. Hier is zij. Zelf. In haar eigengemaakte comfortabele warme zelfje. Nest. Huis. Thuis. Ze past erin, het is net goed. Dit vinden in zichzelf is het grootste kerstgeschenk. Samen met het nieuwe apparaat dat mooie liedjes speelt . ‘Forget me not’, in het Japans (Utaka Ozaki) die man was keigoed *. Ze verstaat niets van zijn taal, maar ze begrijpt het hele lied. Ze luistert, huilt tranen zonder dat ze ze weg moet vegen. Niemand vraagt wat er is. Er is niets. Ze wordt graag ontroerd. Wat is het fijn dat dit kan, zo zitten in haar eentje en huilen gewoon omdat ze er zin in heeft. Vijf minuten later begint ze haar eigen zumbagroep. Ze geeft zich. Heupwiegen en kontdraaien en headbangen. Loeihard meezingen : ‘I believe’ van Yolanda Adams. Ojee. Ze is een ster, schittert voluit. Dan een trage op haar eentje. (Lara Fabian.) ‘Je t’aime’. Niemand die kijkt. Ogen dicht, smachtend, flirtend. Slik. Omhelst zichzelf. Kijkt even in de spiegel. Vindt zich mooi. Je t’aime. Danst verder. Draait om en om en om. Rozige wangen, blik naar binnen. Geluk hoeft niet ver gezocht, niet groot te zijn om groots te wezen. Ze steekt alle kaarsjes aan en telt ze. Tweeëntwintig. Twinkellichtjes. Kleine gelukjes in een potje. Voor het raam onderdrukt ze de zin in een sigaret, veroorzaakt door de lucifer, toch nog. ‘Can’t you see that it’s just raining, ain ’t no need to go outside’ (Jack Johnson). Buiten is het mistroostig. Mis-troost-ig, prachtig woord: mis en mist en troost en roos (ook nog stro maar wat moet je daar nu mee, behalve in een kribbe). Binnen is geluk. Binnen is het Kerstmis. ‘Ik zal mijn vrienden niet vergeten, want wie me lief is, blijft me lief’ (Shaffy) , ‘Liefde is alles’ (Bart) , ‘Je hebt een vriend’ (K3, de enige echte). Nog even die tranen laten stromen. Straks komen de kinderen thuis. Wat een geluk. ‘Old town’ van the Corrs en ze krijgt zin om te rennen. Gek mens. Gek gelukkig mens.

Goedele Billen
20 0

De minuten van de kapper

In de winter van 2014 brachten we een recordoogst aan olijven naar de molen. Dat gebeurde volgens een Provençaalse planning.   De openingsuren van de olijfoliemolens zijn strikt en bij enkele moet je zelfs voorafgaandelijk een afspraak maken. Dat is begrijpelijk want vanaf begin november worden er tonnen olijven over zuiderse wegen vervoerd. In de laadruimte van witte Citroëns en Renaults staan dan allerhande plastic bakken, jutten zakken, emmers en biezen mandjes.   Zo gebeurde het dat ik met mijn kisten voor de gesloten poort van de molen stond naast een stokoud heertje. Ik schatte hem 92 jaar en 1m50 hoog. Zijn olijfboompjes kunnen niet bijster groot zijn, dacht ik nog. Zijn baretje stond op tien over zeven. In realiteit was het half drie. Het bord aan de gevel gaf nochtans aan dat de ontvangst van olijven vanaf 14u plaatsvond. Daarop kregen we samen een ander bordje in de gaten. Hierop stond in stift geschreven dat ze vijf minuten koffie drinken waren.   “Vijf minuten vanaf wanneer?”, vroeg ik aan het boertje langs mij die bij zijn schattig mandje olijven bleef staan. Hij snufte en lachtte zijn drie tanden bloot: “Sais pas, mais pas grave. Ce sont les minutes du coiffeur!” Even later ging de schuifpoort open en het heertje liet me voor hem passeren. Zichtbaar genietend van de hoeveelheid zwarte bolletjes die ik op de weegschaal uitstortte, hoorde ik een diep “hoho!” toen hij nieuwsgierig het hoofd in de koffer van onze jeep stak. 450kg konden we leveren!   Zijn woorden bleven hangen en gezien ik die dag geen Fransman van een recenter bouwjaar kon vinden om mij uit te leggen, zonder dat onverstaanbare Provençaalse accent, wat hij precies bedoelde, hoopte ik dat Google het mij kon verklaren. Blijkt dat kappers, vroeger dan, de neiging hadden om steeds maar te beloven dat ze je dadelijk gingen helpen. Maar de minuut werd gemakkelijk een kwartier, zelfs een half uur.   Wie van jullie mijn haardracht kent weet dat indien mij zoiets overkwam, ik zou lachen als een boer met kiespijn.

Ivan Seymus
0 0

Haikoe

Raam op het oosten De fatale ochtendzon Een vink op de mat

Ivan Seymus
26 0

Vader

sommige bomen spelen mikado anderen strekken zich naar de hemelals drogende penselen   hun kruin wijst naar elke windstreektekent vliegtuigstrepen in de luchtkleurt de wolken volgens seizoenen gomt bijtijds het canvas leeg   gisteren schommelden twee meisjes,ratelend, als bladeren aan je takkenvandaag maakt met de twijgenvader van zwijgen zijn beroep

Femke Vindevogel
17 0

Labels

"Moet jij je schort niet aan ?",zei de bediende minzaam. het voelde aan als een stomp in haar maag. "Zodat jij je beter zou voelen ?", ik denk er niet aan." In haar eigenwaarde opgekrikt, spelde ze met trots haar zelfgemaakte naamkaart op, waaop stond geschreven : deskundige in de hygiéne". En met een laatste zwaai , zwierde ze haar schort voor altijd aan de haak.

Katrien
0 0

Flauwe krachten

De jongen met bruin golvend haar en bezitter van kennis over de liguster loopt naast zijn zus op de waranda. Zonder omhaal springt hij de drie meter lagere tuin in en verandert daar in gum. Zus, die liever met botanici van doen heeft en van treuzelen houdt, roept de vader, de ingenieur. “Let nu goed op” , wijst hij waarschuwend naar de scheiding in het haar, “dit is die droom waarin je bent die je er buiten niet bent, eindelijk.” Aan de voet van de liguster ligt gum. “ Lijdt het?” informeert zus. “Nee, het is pech, daar heeft het recht op en het kent de wet.” De buitengewoon respectabele arts, door alle moeders met enthousiasme overladen, constateert dat dit de fenomenale transformatie is: “Uw flauwe krachten, condensstrepen, oude sporen en couscous van kiezels” - zijn hand op de borst van de vader - "hebben hiertoe geleid.”    

PP de Noorderman
0 0

21ste eeuw

iedere dag hetzelfde tafereel: smeerde ze een boterham met pindakaas en stak in het zakje enkele fruitsnoepjes erbij. Twee-in - één, dacht ze met haar benevelde brein. Met haar versleten ballerina schoentjes aan , trok het meisje de deur achter zich dicht en stapte naar de bus , met in gedachte", met wat geluk eten we vanavond stoofvlees uit blik

Katrien
1 0

Een kwalijk geurtje

Het nestelde zich in mijn poriën en greep me bij de keel. Bedwelmd liep ik naar buiten om naar adem te happen. "Het staat je beeldig ",zei de vrouw in het passeren. "Voor mij was het een maatje te klein." Vol afkeer kon ik geen zinnig woord meer uitbrengen en trok het gordijn achter mij dicht. En het kleedje bleef verweesd achter, doordrenkt in haar verstikkende geur.

Katrien
17 0

Mozart opus 285

laat me winter zijn en zacht voor de tijd van het jaar   vogels verwaarlozen de vetbollen het vizier al op de lente gericht   luidkeels bepalen zij de soundtrack Mozart opus 285  

Ingemar Spelmans
32 0

de wereld van de pen

Een hart, samengevat in twee woorden! muziek, samengevat in één woord! Het leven, samengevat in twee woorden! de zin van het leven, samengevat in vijf woorden! zo kan je alles blijven verwoorden! Niets is wat het lijkt, Als je alles met woorden vergelijkt!

schaduw
0 0

6

Ik zeg dit al voor de duizendste keer en ik word mezelf al beu. Toch lijkt het elke keer meer belang te hebben. Ik word wanhopiger, alhoewel ik dat al langer was als ik eerlijk ben. Kijk me gewoon even aan, lach, stel me gerust. Een klein tikje, een aanraking, een rilling door mijn hele lijf. Kus me, hou me vast en zie me graag. Maak het allemaal niet zo moeilijk. Want dat is het wel. Veel te moeilijk. Of is dat mijn eigen schuld? Ik moet loslaten en zien wat er gebeurt maar HET IS ZO MOEILIJK

Layla Clarke
0 0

Dear dagboek

17 november 2016 - De voorbije week was er onder mijn vrienden op Facebook enige opschudding ontstaan over een bericht dat zijn oorsprong vond op de website onzetaal.nl. Het volgende staat er in grote letters te lezen:   Nederlanders spreken (nog steeds) zeer goed Engels Uit het jaarlijkse onderzoek van onderwijsorganisatie Education First* blijkt opnieuw dat Nederlanders zeer goed Engels spreken.   Het stukje leidde tot zowel vermakelijke als enigszins zure reacties. Vooral de Walen moesten het ontgelden als de oorzaak van het magere resultaat van team Belgium (15de). Dit mag echter geen afbreuk doen aan de kunde van onze noorderburen. Hoe moeiteloos zij omspringen met het gebruik van Engelse woorden in alledaagse conversaties, mag met name blijken uit deze korte uit mijn dagboek ontleende passage. Van het steenkolen Engels is überhaupt geen sprake.   30 april 2013 - Het is de week van de inhuldiging van Willem-Alexander als koning der Nederlanden. Een Nederlandse hoogleraar aan een business school (in het Engels uitgesproken) en zijn vrouw zijn onze gasten. Hij vertelt dat hij op rust is gesteld en zich heeft toegelegd op fietsen. Niet zomaar recreatief peddelen, maar écht koersen. Criteriums rijden. De sprint aantrekken in de bochten en wat dies meer zij. Daarvoor heeft hij een fiets met een erg stijf frame (op z’n Engels uitspreken) tussen de benen. Niet die speciale versie waarvan er maar enkele 100 gemaakt zijn door BMC en ooit werd ontworpen door de beroemde Hincapie. Nee, een nog betere! Zijn eega is bescheidener, zij durft zelfs rechtsomkeert maken wanneer de fietstocht met meneer uit de hand dreigt te lopen. Ze lijkt ons thans over een meer dan behoorlijke conditie te beschikken. Ze schrijft cases (u heeft het ondertussen door) en geeft les aan dezelfde school als haar man. Ze waren na deze week bij ons erg relaxed (jawel) en hadden het zeer naar hun zin gehad ondanks de regenbuien aan het begin van de week.   Einde citaat.   Ik vond het vooral heerlijk hoe dit onbeduidend stukje uit mijn dagboek onverwacht een nieuwe context kreeg. Dit is waarom ik zo van schrijven hou. And no, I didn’t found it out!     * Onderzoek werd uitgevoerd door organisatie die taalcursussen verkoopt!

Ivan Seymus
0 0

Stalen hart

Ik weet dat jij de sleutel bent van mijn ongesloten tralies. Maar je bent ook mijn buur van de duistere gangen. De uitspraak was al lang gemaakt, voor we samen vast zaten. Toen we onze handen tussen de tralies hielden. Hoop in onze handen aan elkaar doorgaven. Voor het eerst voelde ik warmte door al dat staal. Maar we werden gek tussen die vier muren. De waan dat de muren in elkaar schoven, onze handen elkaar niet meer bereikten. Nu de tralies in een stalen muur is verandert... Is de stilte nog killer dan de koude die ik uitblaas in de wind. Ik mis je, en ik weet dat jij me ook mist. We weten maar al te goed dat de deur openen geen moeite vraagt. Ik ben het wachten moe, ik vat kou zonder jou. Je kreeg alle kansen maar je keek liever naar een wit blad. Ik begrijp niet dat we zoveel excuses maken over één oordeel. Nu er zoveel tijd voorbij is gegaan, weet ik niet of je nog naast me zit. Ik ben je aan het opgeven, nu de winter is aangekomen. Twee verkeerde handen houden me vast, dat had jij kunnen zijn. Het zijn vooral in de eenzame avonden dat ik naar je me mijmer. Maar die tijd vul ik op nu, het is genoeg geweest. Vanavond schreeuw ik tegen die vervloekte muren. In de hoop dat je me voor het eerst eens kan horen huilen, want ik wordt ook gemarteld door die stilte. We kunnen zo gelukkig zijn samen, maar we zijn geboren voor het ongelukt. Verslaafd aan de pijnstillers. Binnen een paar maanden gaan we weer voor elkaar staan. Ik vraag me af of we de tijd samen zullen nemen, Of vrijwillig onze cel weer binnengaan.  

Lisa T.
0 0

Een plotselinge omslag

"Waarom kan ik geen verhalen vertellen?", ik had het me al vaker afgevraagd. Totdat een toevalligheid me de weg wees. Want daar lijkt het wel om te gaan, je pad vinden. Reizen is een mogelijkheid. Gaan zitten observeren in het park ook. Persoonlijk moet ik het hebben van krabbels. Weet u nog wat 'krabbelen' is? (Niet het Antwerpse 'kriebelen', voor alle duidelijkheid, al is die ervaring wel gerelateerd)   Een standaard witte envelop, A5 met venster, lag al dagen op mijn werktafel. Ik noteerde allerlei kleine zaken erop zoals telefoonnummers, namen, een adres en wat droedels. Een enkele keer kuiste ik mijn vulpen al schuddend boven zijn oppervlak en probeerde ik een nieuwe kleur inkt uit op zijn stevig papier. Ik dacht hem weg te gooien en verzamelde nog wat knipsels in de omslag die her en der verspreid lagen. Zijn lot was bezegeld tot die laatste blik voor hij de prullenmand inging. In een oogopslag kreeg ik het overzicht van een verhaal dat ik in handen had: een oude FIAT 500, een magere man met een oog dat dicht zat alsof hij er net een bal in had opgevangen, een potje yoghurt, en achter het venster een knipsel uit een mislukte illustratie die een opdringerige makelaar voorstelde. Het beknopt overzicht van de voorbije week die achteraf toch bijzonder boeiend was gebleken.   Die envelop heb ik nog. Het verhaal is geschreven. En nu zit ik hier te wachten op de postbode. Op verse omslagen lukt het niet.

Ivan Seymus
0 0

Je bent maar beter de hark dan de vijg.

De meest ontnuchterende confrontatie na 25 jaar in dienstverband te hebben gewerkt, is met het besef dat je niet elke dag 8 uur moet werken om je kost te verdienen. Erger nog, je hebt bazen gekend die jou lieten geloven dat je er best 12 uur of meer kan van maken. Je bent erin getuind.   Ik zit buiten onder onze eeuwenoude vijgenboom wanneer de burn-out me opnieuw besluipt. Er valt een gummi-achtige vijg, veel te jong voor consumptie, op de grond tussen de bijeen geharkte blaren en vruchten.   Groene holle vijg Jong, onrijp en opvliegend Legt zich bij de groep   Geen erg. Als we er maar voldoende overhouden in september om er confituur van te maken.

Ivan Seymus
0 0

Stilte

Kijk naar de moeders. Hoe ze glimlachen – vreugdeloos.Met mondhoeken die krullen als vraagtekens. Kijk naar de vaders. Hoe ze gebukt gaan – ontredderd.Een te zware last op slappe schouders. Kijk naar de ouders.Hoe ze zwijgend met ineen geklauwde vingers naar de muren staren – broos.Spreken met verdoken handgebaren. Ze kijken naar het tikken van de tijd. Hoe seconden uren worden en uren dagen die ze niet langer op twee handentellen kunnen. Hier begrijpen onbekendenelk onuitgesproken woord. Vertel ons niet hoe we moeten praten. In de stilte is alles al gezegd.

Elfi Vandenabeele
17 0

altijd alles

Niemand weet werkelijk, iedereen weet alles vervreemdt en verblijdt altijd als we aan generzijd' de tijd verdoen verneuken verzieken verkijken bekijken beluisteren bedenken en bezielen Terwijl de anderen die niets meer om handen hebben wat ze niet hoeven begeren wat niemand voor een prijs kopen kan

LL Rigby
5 0

bypass

Alles wat we allemaal als waar beschouwen bestaat zowaar bij gratie van bedrog, bijziendheid, belangen, om te pas en te onpas te benutten totdat dezen en diegenen daar de vinger leggen diep in de wonde die doet spartelen en twijfelen opdat ook de onbegrepen onwetendheden het licht mogen zien

LL Rigby
17 0

zoals jij het kon zien

mama,  je zegt dat rome mooi is je zegt dat de apostelen mooi op een rij staan ergens op een plein   je vraagt of ik het kan zien of ik het in een bericht kan verwoorden ja ik zie het na een vraag

Tom Veys
29 0

les catacombes in Parijs

onder de stad kijken doden je toe   mensen voor ons lijken latijnse inscripties   over de doden niets dan goeds  

Tom Veys
18 0
Laad meer ...