Lezen

oefeningen opdracht 1

p 16: voorwaarden van de verzekering voor arbeidsongeschiktheid  de gemeentelijke dienst die de vuilnisophaling begeleidt  Neem zeker een geldig paspoort mee    p 17: Etnisch-culturele minderheden vind je vandaag de dag in elke gemeente.  Het gemeentebestuur moet kunnen omgaan met deze diversiteit, wat een hele uitdaging is. Hoe bereik je mensen uit een etnisch-culturele minderheid en hoe past de gemeente haar beleid hiervoor aan? De gemeentediensten moeten ook beter leren communiceren met deze inwoners. Hoe kunnen mensen uit een etnisch-culturele minderheid inspraak hebben in het beleid? Waar kunnen allochtonen terecht met vragen?    Door naamwoordstijl en nominaliseren te vermijden, schrijft u leesbare teksten.   p 18: Grote vrachtwagens mogen de pas aangelegde straat niet meer in. Verkeersborden duiden aan welke voertuigen voortaan nog welkom zijn. Dit initiatief kwam er op vraag van de buurtbewoners, zij willen zo nieuwe schade aan de straat vermijden.    U heeft op 1 oktober werken uitgevoerd aan het fietspad in de Abdijlaan.  Helaas zijn we niet tevreden van uw diensten. Gelieve de werken opnieuw uit te voeren zoals beschreven in het contract.    p 19: Pas deze tips voor een vlotte taal nu maar eens toe om te scoren bij de lezer.   p 28: Het is niet mijn eerste keuze Voorlopig voelt het bestuur er niets voor  We proberen om dit probleem te vermijden maar zijn niet verantwoordelijk voor de inhoud van de reclameboodschappen             

Nena
1 0

Stille troubadour

Twee zinnenverhaal bij de foto :   In absolute stilte trok hij voorbij de rekken, tot er een snaar sprong. Toen wist hij dat het echt was en speelde een airke.

Vic de Bourg
44 1

Damals 1914, und jetzt?

When will we ever learn?Spel van schaduw, van zonSpel van mens, van aardeSpel van zaaien, van oogst Papavers bloeienGrond, oergrond, ijzergrondGrond aan de IJzer SlachtingenNog immerIn niet erkende slachthuizen Schreeuwen schapenKermen kerelsKrijsen vrouw en kind KroostRijke oogst, teveel, overvloedKostMislukte oogst, te karig, tekortKrepeer Sag bitte nicht wo die Blumen sind                

Vic de Bourg
19 2

COMMUNAUTAIRE STRUBBELINGEN OP EEN FRANSE CAMPING

We staan al een aantal dagen op de camping te Agde waar elke kampeerplaats voorzien is van een privé sanitair. Een negerhutje, met daarin een wc, een douche en lavabo. Langs de buitenkant een afwasplaats. Naast ons is de staanplaats lang leeg gebleven, nadat een paar Nederlandse caravanbezitters, op zoek naar stabieler zomerweer, richting Spanje waren getrokken. Gisteren in de late namiddag arriveerden een paar nieuwe kampeerders. Belgen. De man reed van vermoeidheid bijna de haag omver. Manlief riep heel hard: “Stop” en vroeg of hij misschien een handje moest toesteken. Het koppel keek hem aan, als twee koeien die naar saffraan staarden.  Beeld zonder geluid. Het waren Franstalige Belgen en het was meteen duidelijk dat de financieringsstroom die vanuit Vlaanderen de taalgrens overgestoken was, niet gediend had om Nederlands te leren. Manlief werd volledig genegeerd. Tien minuten later kwamen er twee bevriende Waalse seniorenkoppels, die al een tijdje op de camping stonden, Alain en Marie een handje helpen. Ze bekeken onze autonummerplaat en zeiden: “Haha aussi des Belges.” Marie duimde onze richting uit en ik hoorde nog juist: Sont des Flamands. Alain stond er een beetje op te kijken toen zijn caravan met vereende krachten op zijn plaats geduwd werd. De voortent werd door de rail gehesen en onder luid gekwetter, trokken ze, door de ongecoördineerde bedrijvigheid, bijna de tentstokken en de touwtje uit elkaars handen. Ik hield, over de oleanderhaag de werkzaamheden een beetje in het oog en kon het niet nalaten om manlief er eventjes bij te roepen en te zeggen: “Vlug kom kijken voor het te laat is, zes werkende Walen!” Manlief vond mijn opmerking heel hilarisch. Ik kon hem nog juist bij zijne schabbernak vast grabbelen, want hij stond al bijna met één been op Waals grondgebied, om hen op deze manier te begroeten. Wij moesten tenslotte misschien nog een paar dagen langs de taalgrens blijven kamperen niet? De volgende nacht begon het te onweren en te regenen en werd onze slaap dus herhaaldelijk door hevige rukwinden gestoord. Wij waren juist terug ingedommeld, toen onze Franskiljonbuurman om acht uur ’s morgens onder luide orders van madame Wallonie, zijn tentharingen in de grond begon te rammen. Van alle Waalse werkweigeraars, van alle stakende cipiers, spoorwegbeambten en vakbondsyndicale arbeiders, hadden wij naast ons juist die ene werkwillige Waal staan die bij het krieken van de kampeerdag, een ochtendlijke energie opstoot had. Respect voor medeburgers of kampeerders: “Mon oeil!”. Hij had dan ook nog een knalrode T-shirt aan, maar dit eventjes terzijde. Ach ik weet wel dat het beeld dat wij Nederlandstalige Belgen van de Waalse landgenoten hebben wel heel karikaturaal is. Het zijn niet allemaal rode stakende rakkers en luieriken die leven van de Vlaamse geldstromen, er zijn ook noeste werkers tussen. Niet veel, maar er zijn er. Later op de dag was de zon terug van de partij en besloten we om naar het zwembad te gaan. Na een paar baantjes in het verwarmde water, nestelden wij ons lekker in het zonnetje en probeerden op de zwembadligstoelen ons slaaptekort wat in te halen. Ik knikkebolde nog maar net een beetje toen vier van de zes Franstalige Belgen zich al kakelend juist naast ons op strandbedden lieten neervallen. Mijn oren draaiden als radars om zeker geen sappige, taalgrens gerelateerde, verhalen te missen. Ik wist ondertussen dat de mannen Louis, Alain en Jacques heetten en dat de vrouwen, alsof het lot ermee gemoeid was, Marie, Marie-Jeanne en Jeanne waren. Louis en Jeanne waren er niet bij. Uit het vrouwengebabbel kon ik opmaken dat Louis voor de caravan lag te snurken en dat Jeanne naar de kapper was. Ze stonden hier jaarlijks, al meer dan acht jaar op rij, op dezelfde camping, op dezelfde plaats en Jeanne ging hier al jaren naar één en dezelfde coiffeur. En voor de allereerste keer had Jeanne nu meer dan twee weken moeten wachten voor ze een kappers rendez-vous kreeg. Incroyable.  Dan kwebbelde de dames over de kapper die er nu gans alleen voor stond omdat zijn kappersassistente was bevallen. Zij kwam niet meer terug werken en de kapper had het uiterst moeilijk om een nieuwe assistente de vinden…en waarom Jeanne nu juist naar deze haarstylist moest gaan…en pattati en pattata…kwek kwek kwek. Ik had me al min of meer afgesloten van het Franse geratel, toen het gebabbel plots volledig stilviel. Gecoiffeerde Jeanne was op de catwalk van het zwembad verschenen en schreed over de rode loper richting Marie en Marie-Jeanne. Onder mijn zonneklep opende ik één oog en keek recht naar de lelijkste vogelverschrikker aller tijden. Moest je Jeanne tussen de kerselaars zetten dan was er, zonder twijfel, in de wijde omtrek geen kersenpikkende vogel meer te bespeuren. Ik vermoed dat Jeanne, als voorbeeld voor de haarsnit die ze wou, een foto van Hitler naar de haarstylist meegenomen had. Een grote zwarte bles kleefde over haar voorhoofd van de ene kant van haar hoofd tot het oor aan de andere kant. De zijkanten van haar hoofdhaar waren volledig weggeschoren en het haar boven op haar hoofd was als coupe bloempot rondgeknipt. Alleen het Dolf- snorretje ontbrak. Haar Francofone vriendinnen waren sprakeloos en zeiden een beetje aarzelend dat het wel een hele speciale coupe was. De mannen staarden haar vol ongeloof aan. Nederlanders die wat verder lagen te zonnen, kregen die akelige angstige blik van herkenning in de ogen toen ze die vrouwelijke reïncarnatie naast het zwembad zagen verschijnen. En terwijl Jeanne liefdevol over haar zwarte bles streek, vertelde ze dat ze eigenlijk nog wat highlights gewenst had, maar dat de Agde kapper er nu geen tijd voor had gehad, hij er helemaal alleen voorstond, want dat zijn kappersassistente…kwek kwek kwek, wel een kwartier lang over de interne keuken van het haaratelier. Er kwam geen eind aan het Franse getater. Toen de Walinnen, eindelijk de moed hadden om Jeanne de mond te snoeren, vroegen ze haar of ze nog mee ging zwemmen. Jeanne antwoordde, dat ze niet van plan was om haar duurbetaalde kapsel eventjes met chloorwater te laten ruïneren???Als ze Louis tenminste uit zijn coma kon wekken, zouden ze naar de supermarkt rijden om een voorraad wijn en pastis. Straks waren al de Belgische vrienden uitgenodigd op de borrel. Ik denk niet dat wij erbij hoorden, de taalbarrière en de communautaire zee waren veel te diep.   Sim, de Simone     Agde, 29/5/2016    

Sim
0 0

NOIR AVEC UN PARFUM DE PIPI

Het is het jaar van El Nino. Dit natuurverschijnsel gooit wereldwijd roet in alle normale weersverwachtingen. Het was reeds de tweede helft van mei en aan de Franse Middellandse zeekust was, op een paar dagen na, de zuidelijke blauwe wolkeloze hemel en de bijbehorende warmte nog ver te zoeken. Twee dagen Mediterraan klimaat, twee dagen Belgisch grijs. De enige constante warme plekken bevonden zich aan de stakingsposten van de Franse olieraffinaderijen. Om hun eisen kracht bij te zetten, stookten hier verhitte vakbondsheethoofden autobanden op. Ze trachtten het gehele autorijdende land plat te leggen door de leveringen van benzine aan de tankstations te boycotten. Stakers in Frankrijk, betogers en stakers in België, tweemaal gijzeling van de gewone bevolking.  De zondag was begonnen met een zachte motregen die al snel overging in hevige stortbuien. De plensregen tokkelde oorverdovend op de caravan. Er zat niets anders op dan een vakantiedag al lezend en internetend uit te zitten. Maandagochtend was de zon terug van de partij. Cap d’Agde lag nog in een diepe winterslaap . De rolluiken van de zomerresidenties waren meestal nog allemaal gesloten.  De felle rukwinden deden ons fietsscenario echter in duigen vallen en wij besloten dan maar te voet naar Agde  te wandelen. Agde, een stadje dat 26 eeuwen geleden door de Grieken gesticht werd, weerspiegelde, zijn uit donker vulkanische gesteente opgetrokken, kerk in de rivier de Herault. Voor ons een raadsel wie er nog in die oude verkommerde huizen in die smalle straatjes wou wonen. Uit de wind en onder een mager zonnetje beslisten wij om in een basserie op een pleintje een koffietje te gaan drinken. Er was duidelijk iets aan de hand op het pleintje. Er stonden wat jonge mannen rond te drentelen. Ze riepen wat schuttingtaal naar elkaar, mepten wat op elkaars schouders en na wat getrek en gesleur verdwenen een aantal jongelui op een brommertje naar de andere kant van het pleintje om dan vervolgens met veel lawaai terug te komen aanrijden. Er stond een grote vrachtwagen op het plein met daarnaast een tafel waar allerlei eten en drinken op uitgestald stonden. Om beurten schoven de jongeren aan, staken een stuk baguette in hun mond en openden een blikje fris. Een kleine dikke man die breder dan hoger was hield de wacht naast deze lunchtafel. Zijn T-shirt spande over zijn speklagen. Hij droeg een donkerblauwe, volledig door de zon verschenen trainingspak, waarvan de twee ritshelften van zijn trainingsvest al decennia lang elkaar nooit meer waren tegengekomen.  Was het misschien een vrije dag voor de gesloten jeugdinstellingen? De haantjes zagen er allemaal een beetje hetzelfde uit. Licht terroristisch gekleurd met een debiele criminele stupide glimlach en een groot bakkes. Elk moment verwachtten wij dat er een bendeoorlog zoals in de film “Black” zou losbarsten en dat de Belgisch-Marokkaanse filmregisseur Adil El Arbi met een ‘putain’ tussenbeide zou komen. Toen er ook nog een man van de security op het pleintje kwam staan ronddraaien, zat ik van nieuwsgierigheid in mijn één centimeter grote koffietas de bodem weg te roeren en op mijn caféstoeltjes op en neer te wippen. Wat was er aan de hand?  Uit de tegenoverliggende straat kwamen er twee hippe mensen elk met een hond aan de lijn, onze richting uitgewandeld. Hier werd onmiddellijk de uitdrukking, mooi van ver, maar ver van mooi overduidelijk. De vrouw droeg een rode baret op haar knaloranje haren. Aan haar vaselinekleurige, gerimpelde aangezicht met knalrode lippen en valse oogwimpers, was nadrukkelijk te zien dat ze de kaap van drie maal twintig al eventjes overschreden had. Ze droeg een jeansjasje met glitters en een uitgerafelde jeanshort, die net iets te kort afgesneden was. Vanuit de onderste bilronding staken twee melkwitte cellulitus-putjesbenen, die blijkbaar ook nog niet teveel zon gezien hadden. Vanaf de bobbels in de knieholtes liep een Google- stratenplan met blauwe aders door tot in de hooggehakte cowboybotten. Haar man droeg een blauw met witte strepen matrozentrui op een knalrode broek en onder zijn arm twee stokbroden. Hij was bijna helemaal kaal, maar had zijn beetje nog resterende haar, achteraan met een fluo elastiekje, in een pijpenkrulpaardenstaartje bijeen gebonden. Het zag eruit als een verschrompeld Wiener worstje. Hij had zulke grote flaporen, dat als het mijn partner zou geweest zijn, hij op dagen dat de mistral of de transmontana wind opstak, niet buiten de deur zou mogen komen. Het risico zat er dan immers in, dat je hem enkele dagen later in Marokko zou moeten gaan ophalen. Sommige mensen komen weg met zo’n outfit, maar dit seniorentweetal leek net van een gekostumeerd bal met als thema “De Moulin Rouge” te komen. Rond het terras van de brasserie waren overal grote betonnen plantenbakken gezet, gevuld met yucca’s en orleanders. Terwijl het bizarre koppel ook naar de bedrijvigheid op het pleintje keken, snuffelde de dobberman- hond van mevrouw aan de bakken, hief zijn poot op en plaste recht in het zand van de bloembak. Hij draaide zich nog eens om zijn as en pieste een tweede keer tegen de plantenwortels. Het kleinere foxhondje, van mijnheer, had te korte pootjes die hij niet hoog genoeg kon opheffen om de potgrond te besproeien. Hij kletterde zijn urinestraal dan maar tegen de onderkant van elke plantenbak. Zo kreeg elke bloembak een driedubbele ammoniakinfuus. Noch madame, noch monsieur, noch de café- uitbater reageerden. Alleen de klanten keken elkaar aan en trokken hun wenkbrauwen wat vragend op. Straks, als de zon weer in alle hevigheid op die hondenpissijnen zal schijnen, de urinegeur zich met het aroma van de pastis, de rosé en de koffie zal vermengen, de planten mistroostig en verwelkt hun koppen gaan laten hangen en de klanten hun neus gaan ophalen, dan misschien zal de brasserie- eigenaar zich de dagelijkse wandeling van de twee kaketoeachtige hondenbezitters herinneren en denken :”Merde alors” maar ’t zal zijn’ de geur van pis dehors’… Het tweetal hippe seniorenvogels vervolgden hun weg en werden iets verder door een politieagent tegengehouden. Wat gebeurde er toch allemaal?  Onze pleintjesaandacht was eventjes verslapt maar toen er ook nog twee jonge hoertjes op meters hoge hakken , met ontblote schouders op het pleintje kwamen aantrippelen en cola en Frans brood van de tafel snaaiden, moest en zou ik weten wat er daar toch aan de hand was. Nieuwsgierig aagje? Weetgraag Simmeke zeker! De security man, wees naar de straat achter ons, bootste een camera na en vertelde ons, dat daar inderdaad in de oude smalle straatjes van Agde een filmploeg aan het filmen was. De plaatselijke politieagent hield alle belangstellende tegen en de Franse Adil- regisseur  riep heel luid:”De nouveau et cut”. Dus gelukkig toch een bende figuranten en geen kleine criminelen… Hoe zal de film heten? Noir avec un parfum de pipi.   Sim, Agde 25 mei 2016                      

Sim
0 0

Probeirsel

Poezieke bilingue in den trant van ’t klaain Ketje en de gruute Jacques *   Les richards bruxellois se promènent  les dimanches matin au Marché du Sablon pour y retrouver les objets que leurs grand’mères à l’époque ont du vendre de misère au brocanteur, devenu antiquaire et qui les revend comme de l’époque et non comme du « brol », car le « brol », ça ne se vend pas au Sablon, mais un quartier plus loin à la place du Jeu de Balle Aux Marolles         Da rake brusseleirs wandelen hun agen sondags merregens oep de Met van de Zoevel om d’affères weir te vinnen die hun Boemaas in den taad van miserie moeste verkuupen on ne kajoubereir dei alles oepkuptege en dei antikeir gewurre is en dei ze nei verkupt as "de lepok“ moar nie as “brol” want “brol” verkupe ze nie oep de Zoevel moar a bikke vedder op de puces van ’t Vosseplaain bij de Marolliens   * Brel, bien sûr 

Vic de Bourg
47 1

Kink in de kabel (Sara - groen)

Hallo, ik ben Kink, de kabel. Vroeger sleurden de techniekers van Phlippo met mij van het kastje naar de muur. Dan lag ik ergens uren te wachten om uiteindelijk teruggebracht te worden naar daar waar ik vandaan kwam. Leuk is anders hoor, ik had echt wel iets beter te doen. Ik wilde lichten doen branden, geluid uit boxen doen knallen of gewoon een collega-kabel wat verlengen. Al die dingen geven mij namelijk enorm veel werk- en levensvreugde.   Maar tegenwoordig loopt het hier letterlijk op wieltjes. In een box word ik snel van punt A naar punt B gerold, er wordt geen seconde verspild en ik hoor de techniekers nooit meer zuchten. Naar ’t schijnt zijn hun bazen ook contenter nu want er gaan minder centen en tijd verloren. De klanten zijn ook tevreden, zij hangen me nu eens hier, dan weer daar, ik krijg soms letterlijk alle hoeken van de dansvloer te zien!

Annelies Vervoort
0 0

De reis van meneer patiënt en mevrouw dokter (deel 2)

Er was eens een dokter die zoals ze had beloofd mee op reis was vertrokken met een van haar patiënten. Ze was op een boot gestapt, had over de reling gehangen langs stuurboord met windkracht zeven en een half opspelend in haar lange haren, en zeeziek geworden. Gedirigeerd uit het zuidwesten had ze de zeeschommelingen in het belang van haar patiënt getrotseerd. Nog voor er land in zicht was, was ze in een opwelling van misselijkheid aan een tirade over mindfulness begonnen.‘De kracht van heel deze reis is.....’ stak ze van wal net voor ze over boord kotste.Kwakjes smurrie afgewisseld met reutelend stil gekreun stervend in meelijwekkend gehoest, kleurde het dek in regenboogkleuren. In de verte dreef een eiland.Als twee schipbreukelingen tête-à-tête gezeten in een rubberen reeds opgeblazen reddingssloep werd er aangemeerd door een wat voor een anker moest doorgaan verroest stuk gebogen ijzer uit te werpen over een houten paaltje dat loodrecht verdwaald stond te staan in de verzengende hitte van een hagelwit zandstrand.Krabben liepen schuin voorbij, keken verbaasd opzij om niet ijlings tegen een eenzame, aan een stuk hout vastgebonden gummiboot op te botsen.In de verte druppelde het nattigheid die almaar dichterbij regende.‘Dit lijkt mij niet het moment om aan mijn dichtbundel 'punt aan de lijn te beginnen.’ zuchtte een licht gepikeerde patiënt.‘Wat maakt dat jij je op dit moment in een literair werk dreigt te verliezen?’ vroeg een tot aan het borstbeen lijkbleek geworden dokter.Misschien kwam het door de overweldigende stilte die uit die vraag ontstond, maar de oceaan leek plots veel weidser en het eiland op z'n minst een volle centimeter kleiner. 

Sascha Beernaert
15 0

De reis van meneer patiënt en mevrouw dokter (deel 1)

Patiënt: ‘Gaat u met mij mee op reis?’Dokter: ‘Mmmmm....dat zal moeilijk gaan. Hierna heb ik nog een patiënt. Waar wilde je naartoe?’Patiënt: ‘Heeft het zin u daar mee te belasten nu de volgende patiënt al in uw hoofd zit?’Dokter: ‘Voel je je afgewezen?’Patiënt: ‘Neen.’Dokter: ‘Goed.’Patiënt: ‘Niks goed.’Dokter: ‘Ik ben niet mee.’Patiënt: ‘Logisch, u bent bij de volgende patiënt.’Dokter: ‘Je lijkt gekwetst. Kan je mij zeggen wat jou op dit ogenblik zo van streek maakt.’Patiënt: ‘Ik dacht dat dat duidelijk was.’Dokter: ‘Ik luister...’Patiënt: ‘Blijkbaar niet, anders had u geweten dat ik een reis wilde maken.’Dokter: ‘Ja, en je zou mij graag met je meenemen. Al zie ik niet meteen...begrijp me niet verkeerd, maar vertelde je mij vorige week niet dat je een hekel hebt aan reizen?’Patiënt: ‘Deze is anders.’Dokter: ‘Omdat je vergezeld wordt?’Patiënt: ‘Zoiets. Alhoewel, eigenlijk is het de bedoeling dat..... .....Pip... pip... pip.. pip pip pip piiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiip. Dokter: ‘Oeps, dat was mijn alarm. Onze tijd zit erop. Ik stel voor dat we hier afronden. Laten we voor volgend keer die reis van jou als uitgangspunt nemen. Dan kunnen we daar verder mee werken. Als jij dat ziet zitten natuurlijk.’Patiënt: ‘Hoeveel moet ik u?’Dokter: ‘De volgende sessie staat dan volledig in het teken van de plaats waar je bent geweest en hoe jij dat hebt ervaren.’Patiënt: ‘Is het nog altijd vijfenveertig?Dokter: ‘Als bijkomende opdracht stel ik voor dat je op die reis één persoon toelaat. En dat je een summiere beschrijving geeft van wat er je in het algemeen opviel, wat er je ergerde aan je reisgezel, of je alleen bent verder gereisd of er onderweg veel of weinig verteld werd...enz.’Patiënt: ‘Kan u weer op vijftig euro?Dokter: ‘Uiteraard staat het vrij je te uiten op de manier die voor jou het beste voelt. Doe je eigen ding, volg je intuïtie, verras me als het ware met een staaltje van je artistieke kunnen. Zo dat was het. Dan krijg ik vijfenveertig euro van je.’Patiënt: ‘Alsjeblieft.’Dokter: ‘Dankjewel, dat is vijf terug. Tot over een week dan?’Patiënt: ‘Dat zal moeilijk gaan.’Dokter: ‘Euhm...??? Hoe bedoel je?'Patiënt: ‘U heeft me zonet op reis gestuurd.’Dokter: ‘Tja, daar zeg je zoiets. Als het je kan helpen ga ik wel met je mee.’Patiënt: ‘Graag.’Dokter: ‘Ik zie een boottrip wel zitten, wat denk je?’Patiënt: ‘Is een schip ook goed?’Dokter: ‘Mij goed, maar nu moet ik echt naar mijn volgende patiënt, sorry.’

Sascha Beernaert
0 0

Aanhalen

  Hoe hard valt het ontwaken als de geliefde uit jouw droom is heengegaan. Hoe kort het elkaar vinden was, zo eeuwig zal het afscheid duren. Hoe makkelijk  je ook herleeft, wat je achterlaat  komt steeds hard aan.    naar Tyga:   The hardest part of dreaming about someone you love is waking up to see that person gone. You know it, if it takes seconds to say hello , it takes forever to say goodbye. Moving on is easy, but what you leave behind is what makes it hard. )                                                           *    *    * Hoe gelukkig is degene die iemand gekend heeft van wie het moeilijk viel afscheid te nemen.   naar A.A.Milne – Winnie-the-Pooh:   How lucky I am to have known someone who was so hard to say goodbye to                                                         *    *     *   Le souvenir d’un moment peut importer plus que le moment vécu. Le vrai sens d’une expérience est d’en fabriquer un souvenir, d’en méditer,  d’en réfléchir. Il ne faut qu’une poignée d’événements, quelques endroits, odeurs, couleurs, bruits et impressions, pour déterminer l’histoire d’une vie.    Remembrances may be more important than experiences.  The true sense of an experience is to turn it into a memory, to meditate and reflect about it. You only need a few encounters, some places, smells, colours, noises and impressions to nourish the rest of your life.   naar Robbert Welagen  uit “Verre Vrienden”  – p119:   Misschien is het terugdenken aan een tijd belangrijker dan het beleven van die tijd. Daarvoor hebben gebeurtenissen plaats gevonden : om ze te herinneren, te bespiegelen en erover te mijmeren.  Je hebt maar een paar gebeurtenissen nodig, een handjevol plaatsen, geuren, tinten, geluiden en indrukken, als brandstof voor de rest van je leven.                                                          *    *    *

Vic de Bourg
15 2

Titel nadien gekozen

Na drie, nee toch vijf afleveringen van Aqua Teen Hunger Force val ik in slaap. Op mijn buik met de idee dat ik dan een fitnessoefening doe en ik misschien ooit wakker word met het door iedereen gewilde Six pack.   Ik droomde, nachtmerriede of had een realistisch accuraat visioen. In ieder geval was de vijf minuutjes durende droom, genoeg om me om 7 uur achter mijn laptop te zetten om alles voor de eerste keer deftig neer te typen. En Fuck Jou Marco Borsato niemand buiten zwaar mentaal gehandicapten mogen jou. De droom ging over de liefde, een liefdes tafereel dat zich vaak afspeelde in mijn dagdagelijks leven. Een angsthazerige liefdestafereel. De confrontatie niet aan durven gaan ondanks je grote idealen omdat je toch voor het oppervlakkige polygame gevrij wilt kiezen. Ik bevond mij in een internaat met een feestzaal. Een soort van slecht aangeklede prom.   Er was geen muziek, wel veel volk. Veel gezeik over alles en niets. Alles niets. Ik voelde dat er iets niet klopte, de liefde die ik voordien had gekend zwierf niet meer rond maar stond standvastig ongeïnteresseerder naar mij te luisteren. Al hield ze het gesprek met de traditionele ja-knikjes, de verplichte glimlachjes maar in gang om te wachten op mijn initiatief om naar buiten te gaan. Weg uit de danszaal waar er wel beweging was, maar dansen niet echt lukte. We ontvluchtte de stilte, want muziek kan ik me niet herinneren. Geen top 40 plaatjes met afwisselend een slow, geen harde noten die je gehoor onnodig beschadigen maar wel zo hard moeten staan omdat de muziek zo adembenemend slecht is dat ze het van de decibels moeten hebben en niet van de kwaliteit.   We gaan het gangencomplex in van wat ik denk dat een internaat is. Jaren ’70 inrichting, al is mijn architecturale kennis niet zo groot. Ik wachtte tot zij iets zei. En wachtte maar kon me niets herinneren. Ze moest iets gezegd hebben, we moesten ergens hebben gezeten. Want staan kon in niet meer, er waren te veel beladen woorden. Mijn virtuele blaas begon signalen naar mijn hersenen door te sturen. Ik moest dringend. Terwijl ik zelfs in het onbewuste al bewust was dat het een excuus was. Net voor ik waarheden ging zeggen, maar de waarheden me bang maakte. Mijn zieke getwiste gevoelens als gal over haar prachtige verschijning te spuwen. Lafbekkend verzon ik de smoes dat ik moest gaan plassen.   Een groot rechthoekig toiletcomplex omringd door ziekenhuisvloeren met meerdere ingangen en gedecoreerd met lichtdonker hout, jaren ’70 hout. Ik ga de mannentoiletten binnen die ik herken aan de urinoirs en ik ga staan aan de middelste zeikbak. Ik plas niet, maar pak mijn gsm. En lees een bericht. Afzender: de liefde die mij twee jaar wakker heeft proberen te houden. Er staat: Jef ik heb een videoboodschap doorgestuurd met daarin te zeggen wat ik wilde zeggen, check Facebook.  Zonder al te veel twijfel klik ik Messenger open. En zie ik inderdaad Eén ongelezen bericht. Een videoboodschap. Nog een klik en dan komen de seconden die alles bepalend zullen zijn voor de rest van mijn leven, ongeacht de keren dat ik op herhalen duw. Klik. De boodschap wordt verticaal afgespeeld op het volledige scherm. Ze zit op een zetel, met een afgebladderde gelige muur, ik ken de ruimte die door mijn fantasie is samengesteld niet. Niet de zetel, de muur alleen maar de vrouw, de alleszeggend jongedame die mij haar pleidooi gaat voordragen. Wat er exact gezegd wordt in haar zoete vrouwenstem kan ik me niet herinneren. De kern van de monoloog wel. Ze wou me niet meer zien. Ze had eindelijk genoeg gehad van mijn aanlengend getwijfel. Ze wou een antwoord en kreeg dat niet en kwam daarom er zelf maar mee voor de nacht. Ze wou me niet meer zien, haar ziel en lichaam niet meer voorbehouden voor mijn handen. Maar voor een vetzak van een andere vent. Voor de volgende groter geschapen kwal. Ze keek niet meer bedroefd als voorheen maar zelfzeker, recht in de camera. Ik besefte dat ik al die tijd het loodje had gelegd niet zij. Het waren meerdere zinnen, maar enkel die ene bleef me bij. Ik wil je niet meer zien. Een reden had ik niet nodig, de boodschap was genoeg.   Ik stap de mannentoiletten uit, ga de gang naar links en bedenk me op de hoek van de gang dat ik haar een bericht terug moet sturen. Een gestructureerd bericht met punten van kritiek die ik had op het filmpje. Ten eerste wie hield de camera vast. Was het haar beste vriendin, die ene doos die oudere mannen en hun edele delen verslond alsof ze een pornoster was en nu al lachend amateuristisch de camera bediende. Dat zou geen probleem gevormd hebben maar dan mocht ze ook niet haar ongenoegen uitspreken over mijn uitlatingen, mijn zat gelal op café, tegen mijn beste vrienden dan nog wel. Waarom via een videoboodschap, zeg het dan toch tegen mij, in mijn gezicht. Een derde kon ik mij niet herinneren, maar was er wel. Ik was ondertussen al naar rechts afgeslagen en een deuropening ingegaan. Ik moest weeral niet plassen, het middelste minst gebruikte urinoir, had een grotere taak dan de gele druppels opvangen. Mij bedwingen, het lukte hem niet. Ik pakte mijn gsm…   Ik werd wakker, ik wou nog niet wakker worden. Mijn wekker van mijn gsm was afgegaan. Getril met een afschuwelijke ringtone onthielden mij van de laatste letter, het laatste woord en van een zin geen spraken. Dit moet het zijn, de trigger om haar te bellen. Iets te doen. Schrijven werd het.  Stiekem hoop ik dat zei mij belt. Zij mij zegt hoeveel ze van me houdt. Ongezouten liefde daar snak ik na.   Maar ik ben haar kwijt.  

GG
0 0

Fiets-o-strade

  Ik had er werkelijk naar uitgekeken om nog eens met de trein te reizen. Om het lelijke, lintbebouwde landschap voorbij te zien glijden. Van Antwerpen-Berchem naar Mechelen. Heen en terug voor acht euro. Mijn ticket klaargelegd naast mijn computer. Het plannetje met mijn wandelroute nog op de printer.     Reizigers met beperkte mobiliteit  Tot ik die ochtend de douche uit stap en mijn wateroren enkele onrustwekkende flarden uit het radionieuws opvangen: “spoorstaking… onaangekondigd… hinder”.  De woordvoerder van het spoor heeft weer de hondenjob om zich te verontschuldigen namens heel het bedrijf maar kan me niet vertellen wat ik wil weten. Ik vraag me even af waarom woordvoerders nooit mee staken maar verleg mijn focus meteen weer naar mijn acuut mobiliteitsprobleem. Ik ben nog een kleine twee uur verwijderd van mijn geplande aankomstuur in Mechelen.  Surfen naar de NMBS dan maar. Het wieltje blijft draaien en google chrome meldt me dat de pagina niet gevonden wordt. Ik vind wel een pagina voor ‘reizigers met beperkte mobiliteit’, maar ondanks mijn ingeperkte mobiliteit die ochtend, is deze dienstverlening blijkbaar niet voor mij bestemd.     Alternatieve mentale routes  Omdat ik er weinig voor voel om op een winderig perron te zitten wachten op een trein die niet komt, overweeg ik de auto. Niet dat ik met plezier in de wagen stap. Mijn autorijkunde voldoet aan alle clichés over vrouwen en autorijden. Alleen al bij de gedachte aan de Antwerpse Ring krijg ik acute darmproblemen. Vertel daar nog bij dat het spoor staakt en ik ren meteen naar het toilet. En dan weer naar de computer: ik googlemap een alternatieve route. Zonder de ring. Terwijl ik de boekentassen van de kinderen klaarmaak, is mijn man zo vriendelijk om de gps al even in te stellen. Langs zijn neus weg suggereert hij dat ik toch ook met de fiets kan rijden. Langs de fiets-o-strade.   Met de fiets. De fiets. Dat mijn hersenen deze alternatieve route niet namen. Ik rijd altijd met de fiets. Behalve wanneer ik met de trein rij. Ik weet dat er van Antwerpen naar Mechelen een autostrade loopt. En er is ook een spoorlijn. Waar vandaag weinig of geen treinen over rijden. Maar dat er naast die spoorlijn ook een fiets-o-strade loopt, dat is voor mij het nieuws van de dag. Ondertussen ben ik nog anderhalf uur verwijderd van het gewenste aankomstuur. Ik gooi snel mijn spullen en iets eetbaars in mijn fietsmand, geef mijn kinderen nog een zoen en spring op mijn fiets.    Train of thoughts  Ik heb met opzet niet gecheckt hoeveel fietskilometers zich uitstrekken tussen Deurne en Mechelen. Googlemaps vertelt me dat ik een uur en twintig minuten onderweg zal zijn. Ik duw de trappers stevig rond om dat waar te maken. Tussen Mortsel en Hove wordt er druk gefietst. Er is nog net geen sprake van accordeonfiles. Na Hove wordt het stil. Een verdwaasd konijn vlucht de wegberm in en vraagt zich wellicht af waar de treinen naartoe zijn. Mijn gedachten waaien alle kanten uit. Naar de stakende spoormannen. Naar de vakbonden en hun groene en rode vuilniszakken. Naar het woord ‘actiebereidheid’ dat meestal verengd wordt tot ‘stakingsbereidheid’. En hoe acties op weinig sympathie van de publieke opinie kunnen rekenen wanneer die acties stakingen zijn.     In Duffel zit een man te wachten aan het perron van spoor 1. In een elegant, grijs maatpak en met een bruine aktetas. Schijnbaar op weg naar zijn werk. Hoe lang zit hij daar al? Hoe lang zal hij daar nog zitten? Waar waaien zijn gedachten heen? Naar alternatieve vakbondsacties? Spoormannen die met bakfietsen gestrande reizigers meenemen langs de fiets-o-strade? Ik verlaat Duffel met een oud nummer van The Nits in mijn oren: Adieu, adieu, sweet Bahnhof, my train of thougts is  leaving.    Om exact negen uur dertig stap ik het cursuslokaal binnen. Nog niet als laatste. Want er was file op de E 313. Wegenwerken. Thuis ligt nog steeds een treinticket naast mijn computer.  Acht euro als kennismakingtarief voor de fiets-o-strade en een helder hoofd. 

KarenC
0 0

Hou je klas rookvrij en draai een film met Clara Cleymans en Kevin Janssens

    Rook je wel eens?  Waarom? Vind je het lekker? Of omdat het nu eenmaal cool is en al je vrienden het ook doen? Of om slank te blijven zodat je in de zomer mooi in je bikini past?  Of… gewoon… omdat…    Roken cool? Vergeet het maar!  Clara Cleymans en Kevin Janssens hadden ook goeie redenen om te roken. Clara: “Ik rookte omdat al mijn vriendinnen rookten en om slank te blijven.” Kevin geeft toe dat hij begon te roken omdat zijn lief rookte en om zijn zenuwen te bedwingen voor hij het podium op moest. Maar dat is verleden tijd. Clara en Kevin zijn rookvrij!   “Mijn lief kwam weer spontaan een tong draaien, sinds ik stopte met roken”, vertrouwt Clara ons toe, “en ik hoefde geen muntjes meer mee te nemen om mijn stinkende adem te verdoezelen.” Voor haar was het niet zo moeilijk om het stoppen omdat ze maar af en toe een sigaret opstak. Op de vraag wat haar vriendinnen daarvan vonden antwoordt ze: “Die waren stiekem jaloers omdat ik er veel beter uitzie nu ik niet meer rook.”  Kevin had het lastiger: “Ik rookte bijna een pakje per dag en als ik ging voetballen met mijn maten stond ik na een kwartier al te hijgen. Het was moeilijk om er vanaf te geraken, maar mijn conditie is stukken beter nu. En ik kan langer uitgaan… ik heb meer uithouding en meer geld (lacht). Reken maar uit hoeveel ik bespaarde als je weet dat een pakje sigaretten  x euro kost.”     Hou je klas rookvrij en win een filmworkshop met Clara en Kevin  Kevin en Clara willen van jouw klas een rookvrije klas maken. Ga de uitdaging aan en blijf met je klas zes maanden lang rookvrij. Wie weet sta je dan binnenkort wel samen met Kevin en Clara op de set! 

KarenC
7 0

Alleen maar niet zo eenzaam

Alone but not so lonely...   De Amerikaan Chris O’Leary was maandag een tijdlang de enige passagier op een vlucht van Cleveland naar New York.   Dit was een krantenkop op 13 januari 2015. De Fransen noemen het:  " l’histoire se répète " of een " déjà vu ".  Ik heb het anno 1974 niet in de gazet gezet, maar nu kan ik niet meer achterblijven.   Toen er nog een Oost- en West-Berlijn bestond mocht om een of andere reden enkel de Duitse Lufthansa op het vliegveld Tempelhof in West Berlijn landen.  Haast alle internationale vluchten moesten dus eerst naar een andere Duitse luchthaven vliegen en de passagiers moesten daar op een Lufthansa-vlucht overstappen. Destijds moest ik voor een korte zakenreis naar Berlijn en vanuit Brussel vloog ik over Frankfurt.    De bovengenoemde regel was net voordien opgeheven, waardoor er plots ook andere vliegmaatschappijen toegelaten werden.  Zo merkte ik pas in Frankfurt dat er voortaan een rechtstreekse verbinding Brussel-Berlijn-Brussel bestond verzorgd door de inmiddels failliete Pan Am. Ik kon zonder probleem mijn terugvlucht omboeken en spaarde zo voor de terugreis ruim een uur.   Buiten enkele uitzonderingen waren de meeste aankomsten en vertrekken in West Berlijn logischerwijze inlandse vluchten. Met de Pan Am vlucht veranderde dit en werd mijn terugvlucht een internationale vlucht met als gevolg dat ik recht had op aankopen in de “Freeshop” van de luchthaven.   Toen ik bij de balie kwam om mij in te checken werd ik door het Pan Am personeel super enthousiast ontvangen:  ik was namelijk hun eerste en voorlopig enige klant voor deze vlucht.   Even later werd mijn naam afgeroepen met de vraag om mij naar de “Freeshop” te begeven mocht ik geïnteresseerd zijn om aankopen te doen.  De shop werd inderdaad alleen voor mij geopend want ik was de enige passagier op een internationale vlucht.   In de shop zag ik even later nog twee reizigers die uit het Midden-Oosten kwamen.   Bij de check-in werd er gegrapt over welke plaats ik in het vliegtuig verkoos: aan het raampje, rokers of niet-rokers?  Vermits het vliegtuig willens nillens in Brussel moest zijn voor de heenvlucht van de volgende dag zat ik, behalve het personeel, dus moederziel alleen op de terugvlucht.    Het was nog in de tijd dat gratis drank werd aangeboden en dat men op het vliegtuig zelf sterke drank, sigaretten en parfumerie-artikelen taxfree kon kopen. Zodoende had ik drie airhostessen ter beschikking.  Eentje om de champagne te bedienen, eentje om een klein hongertje te stillen en een derde die mij langs alle kanten volspoot met geurtjes van eau de toilettes van de bekendste Franse parfumiers.   Pas toen we in Brussel landden zag ik dat helemaal achterin de twee Arabieren uit de Freeshop lagen te slapen.  Ze wisten niet wat ze gemist hadden en wreven de ogen uit toen ze door drie uitzinnig vrolijke hostessen gewekt werden, of waren ze met vier? Soit.   Zodus Mister Chris O’Leary, (de twee slapende quantités négligables niet te na gesproken) : waar had u het over???    

Vic de Bourg
0 1

Zinnen herschrijven

(1) De voorwaarden om een verzekering te kunnen afsluiten als u arbeidsongeschikt wordt. Een commissie die de armoede bestrijdt. Een dienst die de medewerkers van de huisvuilophaling leert werken met het roltrommelsysteem van de ophaalvrachtwagens.   (2) U moet een geldig paspoort bij zich hebben. Elke gemeente telt etnisch-culturele minderheden onder haar inwoners en wordt uitgedaagd om hiermee om te gaan in haar beleid.  Een gemeente kan deze doelgroep beter bereiken door werk te maken van: - diversiteitsmanagement in de dienstverlening; - effectieve methodieken voor inspraak en participatie; - aangepaste informatie over de werking van de gemeente.   (3) Wie inziet hoe belangrijk het is om naamwoordstijl en nominalisering te vermijden, zal ongetwijfeld leesbaarder schrijven.   (4) Het college van burgemeester en schepenen liet borden plaatsen in de nieuw ingerichte straat na reacties van de bewoners en andere belanghebbenden. Te grote vrachtwagens mogen de straat niet meer in.  De politie zal boetes uitdelen aan vrachtwagenbestuurders die het verbod negeren en schade veroorzaken. U voerde op 1 oktober onderhoudswerken uit aan het fietspad in de abdijlaan. Deze werken voldoen echter niet aan de contractvoorwaarden. (5) Pas deze tips over een vlotte taal om te scoren bij de lezer nu maar eens toe.   (6) Dit is mijn eerste keuze. Momenteel voelt het bestuur hier niets voor. We doen er alles aan om dit te vermijden. We zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de reclameboodschappen

KarenC
0 0

Diluvium.02

(Bij een vroegere Beeldexpress foto)   De hemel valt op aarde stuk Wie heeft er wel, wie geen geluk Is er een drijfveer, is dit een vloek Of is de redelijkheid zoek Van d ’Allerhoogste zogenaamd Welk plan heeft hij dit keer beraamd Die blauwe bol alweer of wat ‘t Heelal heeft toch planeten zat

Vic de Bourg
0 1

Mariannetje

Mariannetje   Hop Mariannetje! Hup Mariannetje! Ik ben nog lang niet moe Kom Mariannetje! Hier Mariannetje! Kijk eens wat ik doe Met ogen dicht en monden open Je huwelijk al naar de kloten   Hop Mariannetje! Hup Mariannetje! Je slipje ligt al op de grond Mmm Mariannetje, Ja Mariannetje Ik maak je heus niet zwanger, ik neem je in je kont

Stijn
21 0

Nooit te nimmer

Nooit te nimmer van te voren zal ik een ander bekoren zoals ik u deed. Nooit te nimmer van der morgen weet ik nog wat liefde is. Nooit te nimmer nog niet anders, is leven zonder, een ondraaglijk gemis. Nooit te nimmer, nimmer ooit. Te nooit nimmer. Nimmer nooit. Ooit ?

LittlemissSwann
0 1

Fils à papa

(Bij een vroegere Beeldexpress foto)   Wat denk je nu, mijn beste pa?   Kijk  mijn zoon, zo knap en flink Hoe stuurvast reeds, ja wat een bink   Wacht tot ik groot zal zijn, papa Dan koop ik zelf een dure slee En mag jij voortaan met mij mee   Jouw fabriek wordt dan van mij, pa Iets meer gestroomlijnd weliswaar Daartegen is toch geen bezwaar?   Wie volgt ons daar de hele tijd, pa? Is dat geen moto met een zwaan? Plankgas, wij schudden hem wel af Daar kan je stellig van op aan   Of mama ook mee mag, papa? Wat vind je zelf nou van die vraag? Tenslotte hoeft het niet voor mij Want rijden wij dan niet te traag?

Vic de Bourg
23 1

Gesprek

Wat? Ik zeg niets hoor Ik hoor je niet Ik zeg dat ik niks zeg Ik hoor niks Ik zeg ook niks Wat zeg je? Dat jij mij niet hoort Wat? Omdat ik niks zeg Dat heb ik niet gehoord Wat dan? Wat je net zei Maar ik zei niks Dat zeg ik net Wat dan? Dat ik het niet heb gehoord Wat dan? Wat jij niet hebt gezegd Hoezo? Ik wil het niet horen Wat wil jij niet horen Wat je net zei Maar ik zei toch niks Daarom net  

Vic de Bourg
25 1
Laad meer ...