Over K.L. Runaya

Ik geef de voorkeur aan Engels

Sooo ..

Xikay is my name + X (from the Kingdom Hearts franchise). I use this to write lyrics and poems.
K.L. Runaya is used for MG (middle grade) and YA (young adult)
K.L.L.R. is used for adult novels (though, I might end up changing it still)

My novels: The Symphony of Life and Death and The Symphonies of Life and Fantasy, are the same story, but directed at different age groups. As you can deduce from their titles.

I myself love silly things. Always have, always will.
Contrast to that is my love for deep and dark storytelling.
As a child I devoured pirate history, dinosaur fiction and books on ancient Egypt, among other things.

It should come as no surprise then that my favourite story of all time is 'One Piece'. Which has it all, and then some! For the past 24 years Eiichiro Oda and Luffy have taught me so much. They were always there, just a button away. For a lonely kid, that meant a lot. For an adult who has become a lone wolf, it still means the world!


What I share here are not final edits.

Opleiding

I went to STA, the Self Teach Academy. Professor Do'Urownwork was my favourite. 

Publicaties

I once self-published two novels on Amazon's Kindle. But was quickly punished for doing so by my government. Because I'm unemployed it was considered a "crime". So, here I am. Because they can't get me down. I guess I'm a criminal now? Who knew fascist times would return so quickly, huh? It's like we never learn as a society .. 

Prijzen

Every person reading my stories is a win in my book! I truly mean that. For me, this is my life. I've put my soul into this. I've been writing since I was about 6 years old. Starting writing longer stories at 11; wrote my first novel at 14. A novel long since forgotten on a laptop stolen from me years later in a drive-by robbery.

Varia

Here's some fun wordplay. 

When you see a chair, it's just a chair. But when you don't C it anymore, it becomes hair. (I swear, I'm an adult!)

Teksten

Mortal Kombat movie franchise review

Moral Kombat (1995), Mortal Kombat: Annihilation (1997), Mortal Kombat (2021) en Mortal Kombat II Ik werd persoonlijk een fan van de MK franchise via de eerste film uit 1995. Ik heb achteraf de game gekocht. Maar ik ben een RPG gamer, dus het hele button bashing was niet meteen mijn ding. Veranderd niks aan het feit dat ik de film absoluut geweldig vond. Ik ontdekte Street Fighter op exact dezelfde manier. De theme song speelde wekenlang door mijn stereo.  8/10 Ik zag de sequel pas jaren later, wist zelfs nooit dat er een sequel was gemaakt. Eentje om snel te vergeten, jammer genoeg.  4/10   De 2021 film voelt als een volslagen film die in dit universum plaats vindt. Wat de loyale gamer’s fanbase blijkbaar niet zo leuk vond. Er was ook zeer veel online haat voor het originele film personage ‘Cole Young’; waar ik geen begrip voor heb want hij draagde effectief wel degelijk die hele film en was het perfecte aanknooppunt voor nieuwe fans. Al waren de échte uitspringers voor deze film Hiroyuki Sanada (Scorpion) en Josh Lawson (Kano), naar mijn mening. (Vindt het nog steeds een beetje vreemd dat Jimmy Olsen van de Supergirl serie Jax speelt). 7.5/10 Het vervolg gooide dan weer meteen het hele verhaal van Coly Young, na hem zo op te bouwen, door het raam (dank u wel kinderachtige online haters) waardoor deze film minder een film was en eerder gewoon een UFC show. De focus shiftte volledig van een verhaallijn tot een focus op de fight scenes en fatalities. Voor de hardcore fan is dat misschien amusant, maar voor de casual fan al een heel pak minder omdat je minder verhaal hebt om aan vast te houden. Zelfs de originele film had een beter uitgedokterd verhaal.  7/10  

K.L. Runaya
0 0

Par Ody Goes to a Magical School (working title; Harry Potter parody)

Before I begin; I've decided to try my hand at parody writing. Parodies are some of my favourite things in the world and I've honestly always wanted to create some of my own based on my own favourite novels and movies. This is merely the first, un-edited draft, of the first few pages.            Par Ody was a 37 year old unemployed loser who seemed to attract bad luck his entire life. From falling off a cliff while learning to ride a bike, because his father was drunk off his ass. To being arrested for trying to warm himself while being homeless. All the way to being sentenced to 6 months in jail for writing a book. Par was just that guy no one really wants to see succeed, and everyone loves to see fail. Was he mean-spirited? Cruel? Lazy or stupid? Not at all. Par was actually the nicest guy you’d ever meet. In fact, he was so nice that people instantly hated him. An odd thing, Par always thought. But it never stopped him from being nice all the same.  We begin Par Ody’s story at 37. Why? Because I’m 37 and I’m the author. Don’t ask stupid questions.  Anyway; We begin Par Ody’s story at the ripe age of 37. Though you wouldn’t know by looking at him, or by observing his behaviour and personality. He looked, and acted, like a man at least a dozen years younger. He had just been released from prison for having written, and self-published, a novel. The thousandth and third attempt of the young man to try and make something of his life. But little did he know that it was forbidden for the unemployed to work in the arts. At least, in his country.  Having no family, being completely friendless and penniless; Par was walking home that night. Though, he did not really know where home would be. He had lost his appartment, a broom closet under the stairs in the home of an angry old woman, her husband and their spoiled fat son. After all, the poor guy had been locked up in prison for 6 months and had been unable to pay them rent. As he was walking he contemplated on where to go. Back to his home village, where all knew him, but also hated him. Or would he go somewhere new? Perhaps the neighbouring village? Or maybe, just maybe, he could finally leave the country and go to a whole new place? Meet new people, and have a new life. A fresh start.  The idea intrigued Par just enough for him to decide to turn around and walk in the other direction. He would go however far his feet could take him. It didn’t matter how far, it didn’t even matter where. As long as it was a place where no one knew who he was, or where he came from. He walked so long that morning had turned into midday and midday into evening. Nighttime fell and the stars coloured the sky with their bright and shiny hopefulness. Par had always loved the night sky. He had arrived in a small rundown town that seemed to be completely vacated; ‘Patrick’s Hollow’ it was called. There stood a small church in the middle, and about a dozen houses formed the entire town around it. It almost looked like a movie set. Several of the homes seemed to even have holes in their roofs, giant holes where snow seemed to trickle in.  Odd, Par thought. Because it was summer, last he checked.  The deeper Par walked into Patrick’s Hollow, the more eerie it seemed to become. As if the little quaint town did not want him there. There was even a wailing, in the wind. A voice, a female voice. Ghostly and scary; gnarly and demanding. “Leave this place!” The wailing voice whispered loudly in Par’s ear.  “But I need a place to rest my head”, Par exclaimed. “Please, just for the night”, he begged the invisible voice.  “Okay, fine. But I want you gone first thing in the morning”, the wailing voice said as it drifted away in a sudden gust of wind.  When morning came the very next day Par was awoken by a large and hairy man spooning him. He swung his arm around our middle-aged hero and pulled him closer just before he could escape.  “Yer, mi spooning bud, friend”, the man said in a deep baritone voice. His warm stinky breath fell on Par’s neck, sending shivers throughout his entire body.  “Please .. I .. I must be going. I promised the wailing voice I would leave first thing in the morning”, Par said in a panicky voice.  “Hold yer worries, friend” the hairy man told him. “Beargrit’ll protect ya”, and he pulled Par closer once more. As he did, Par felt something poke his back, and felt it search its way even lower.  “No, what are you doing? What is that? Please, don’t rape me .. I  … I just came out of prison..”, Par said, with a sad voice.  “I ain’t gon’ rape ya, friend”, the baritone voice of the man named Beargrit said. “That’s jus’ mi umbrella”, he giggled and pulled out a pink umbrella with kitten ears on them. “See?” he said as he released Par from his clutches and our middle-aged hero quickly scurried to the other side of the room. “The name’s Beargrit”, the man said. For the first time Par could get a good look at him. He was tall. Taller than tall, even. The tallest man Par had ever seen. And hairy, so hairy you could barely see his face. Only a big fat nose popped out of his hair and beard covering his face. And a belly so huge it looked as though someone was hiding underneath his coat. “I is the groundskeeper of Porcus Verruca, the magical school for misfits and outcasts”. He said it like it meant something. With such pride that it intrigued Par, even if only a little.  “I .. Porcus what now?” Par asked rather confused.  “Porcus Verruca”, Beargrit said proudly. “We couldn’t use the H word, after all”, he joked and was met with a confused and blank stare from Par. “It’s THE magical school! Best in the world!”  “A magical school?” Par said, sarcastically. His eyebrow raised. “Really?”. “Oh, a non-believer, eh? Classic Fuggles”, the big man shrugged.  “..fuggles..?” Par asked. His confusion grew with every minute and every word Beargrit told him.  “Non magic folk”, Beargrit told him. “Like yous .. although”, he leaned in closer and removed the hair from his eyes. Revealing two larger than life green eyes filled with wonder. “Ya did hear the wailing voice .. so there must be some magic in ya”, he chuckled. “What’s yer name anyways?”. “I .. My name is Par Ody”. “Okay, Parody. Where’s yous from? Where’s ya goin” The big friendly giant asked.  “It’s Par Ody, and I .. I guess .. I guess it doesn’t really matter anymore where I’m from. Because I’m never going back. As far as where I’m going, I have no idea. Away from where I came, I guess?” “So .. homeless is ya?” Beargrit his the nail right on the head.  “Y..yeah, I guess”.  “How’s ‘bout yous come with me, I’ll hire ye ta be mi assistant”, Beargrit smiled a bushy hairy smile as his beard mixed together with teeth. Par tried to look away, but could not divert his eyes from this new horror he had unwillingly discovered. But, as he had no other options, he meakly said;  “Ok”. “Good, good! We’ll leave in a jiffy”, Beargrit replied. “I’ll go prepare mi bike before we’s leave, ey?” “O..Okay”, Par said. And he watched the large man walk out of the room. “Why does his accent keep changing?” Par mumbled to himself.   

K.L. Runaya
0 0

The Burroughs review (Netflix)

Ik heb besloten om eens reviews te beginnen schrijven voor verschillende shows en films. Verwacht jullie dus aan meerdere over de komende dagen en weken. Van zowel nieuwe tot oude projecten. Als éérste:   The Burroughs:  Een Netflix serie met 80s power players die gepensioneerde helden spelen.  Verassend, entertainend en emotioneel. Vooral de innerlijke strijd van ons hoofdpersonage; Sam; zijn arc komt full circle tegen het einde van de serie op magistrale wijze.  Het mysterie, vooral in het eerste deel van de serie; is om duimen en vingers van af te likken. Het maakt het moeilijk om de serie te pauzeren en op een later moment terug te kijken.  Het wordt wel wat voorspelbaarder van zodra je het halfpunt gepasseerd bent. Maar tegen dan ben je al geinvesteerd in de personages en hun verhalen.  Of het nu de exentrieke, en op shroom trippende, Art is. Of zijn op wraak-gezinde vrouw, Judy (Spoiler Alert: wiens lover wordt gedood zeer vroeg in de serie). Of je nu liever de bloeiende relatie ziet tussen Renee en Paz. Of de wil om te leven, en mensen te redden die Wally tentoonspreid. Of, de eerder genoemde inner struggles van Sam. Het is een rijke cast met interessante personages. Zelfs onze villains zijn best wel interessant te noemen. Je gaat snel met hen meevoelen van zodra je hun verhaal ook leert kennen.  Bovendien kan er ook voldoende gelachen worden. Een zeer easy binge om een hele avond mee te vullen met veel herbekijk qualiteiten.  8/10  

K.L. Runaya
0 0

Open Brief omtrent discriminatie tegenover uitkeringsgerechtigden

Geachte Minister David Clarinval en Minister Caroline Gennez;    Mijn naam is Kiya Lee Levy Runaya Goethals, 37, man; autistisch, adhd, depressie, suicidal; te Waregem.  Ik schrijf deze open brief aan jullie, rechtstreeks, omwille van jullie functies. Want, corrigeer me als ik fout zit: maar zijn jullie beide niet verantwoordelijk voor volgende functies:  Werk, economie, welzijn, armoedebestrijding, cultuur en gelijke kansen?  Dat is wel een hele boterham, he? Best wel veel verantwoordelijkheden voor slechts 2 individuen.  Maar rest mij de vraag; begrijpen jullie je eigen taken wel? Dat bedoel ik niet beledigend, maar vraag ik uit bezorgdheid.  Om mensen aan het werk te krijgen, en de economie zogezegd te boosten, gaan jullie meer armoede aanmaken door minderbedeelden aan te vallen via media, en hun rechten en uitkeringen te ontnemen.  En daar stokt het dan ook meteen.  Er wordt helemaal geen aandacht geschonken aan het welzijn van deze mensen. Integendeel zelfs, jullie schilderen hen af alsof men criminelen en profiteurs zijn, énkel omdat men minderbedeeld is.  Ministers die verantwoordelijk zijn voor de taken waarvoor jullie beide verantwoordelijk zijn gemaakt horen hun motivaties niet te laten leiden door vooroordelen of klassenhaat. Want jullie zijn een leidend voorbeeld. Wat jullie zeggen, geloven en doen; dat zal de maatschappij nabootsen.  Jullie beweren dat alle uitkeringsgerechtigden profiteurs zijn van de staat. Van werklozen tot langdurig zieken. Geen enkel persoon die één of andere vorm van uitkering ontvangt is veilig voor de discriminatie die jullie de wereld in sturen. En daardoor alleen al een hele reeks aan kansen aan zich zien voorbijgaan. Niemand wil hen aannemen, door hetgeen dat, door jullie, wordt verteld in het nieuws; en vervolgens ga je hen het verwijt aanspelden dat men profiteerd net omdat men niet aan een job geraakt tussendoor alle discriminatie tegen mensen in hun positie dat in leven wordt gehouden door mensen als jullie.  En ik stel mezelf dan luidop de vraag waar dit allemaal goed voor is.  Even een persoonlijk voorbeeld; al sinds ik 21 jaar oud ben, ben ik op zoek naar een job. Het ging zo slecht dat ik meermaals ben gestart via art. 60 (sociale tewerkstelling). Waar ik op iedere werkplaats werd gepest door werkleiders, niet door mijn directe collega's. Neen. Zij waren de enigen die elkaar steunden. Maar de werkleiders. De mensen die trainingen hebben opgelopen om om te kunnen gaan met moeilijke mensen, mensen met mentale en psychische problemen alsook mensen met autisme, adhd, etc. Hulpverleners, m.a.w.  Mensen die hun rol misbruiken om anderen, die het al moeilijk hebben en voor wie de geloofwaardigheid onbestaande is, het leven nog moeilijker te maken. Ik werkte bijvoorbeeld 2 jaar lang via een vervangingscontract. In mijn laatste 8 maanden kregen wij een plotse vervanging van de leiding. De nieuwe baas had mij niet graag, meteen, zonder ooit tegen me te praten. Ik verloor al mijn verantwoordelijkheden, geloofwaardigheid en het vertrouwen dat ik had opgebouwd binnen deze werkplaats. Ik werd dagelijks gepest en toen ik na 8 maanden nog steeds weigert om op te geven besloot deze persoon om mijn aanwezigheid niet meer op te schrijven, werd ik niet meer uitbetaald en werd ik ontslagen. Waarna ik dakloos werd. Ik sliep 11 maanden in een bos. Ik had nog geprobeerd om klacht in te dienen, maar ik werd uitgelachen door de politie, door mijn vakbond, en door de grote bazen van het art. 60 bedrijf toen ik vroeg om de camerabeelden te bekijken om mijn aanwezigheid te controleren. Ik werd niet geloofd, zoals jullie mij beiden waarschijnlijk niet zullen geloven. Ik stuurde uiteindelijk 1 kwade email. Hij kon mij daarvoor blijkbaar wél aanklagen. De politie nam hem wél serieus. Ook zijn vakbond nam zijn klacht serieus. En het bedrijf steunde hem 100%. Hij klaagde mij zowel aan via het vredegerecht, als via de correctionele rechtbank. Voor 1 en dezelfde e-mail. De zaak kwam voor toen ik nog dakloos was. Daar werd geen enkele rekening mee gehouden. Voor beide zaken werd énkel naar zijn kant van het verhaal geluisterd en vervolgens een verstekvonnis gegeven in mijn nadeel, en zijn voordeel. De vrederechter besloot om hem een schadevergoeding toe te kennen van 1000 euro, en de correctionele rechtbank besloot dat een gevangenisstraf van 6 maanden een gepaste straf was voor een eenmalige e-mail. Ik moest langsgaan bij de gevangenis om mijn situatie uit te leggen. Daarna zou een nieuwe rechter beslissen of ik de gevangenis in moest, een enkelband moest dragen of de straf kwijtgescholden werd.  Dus, ik legde alles uit. Met handen en voeten. Men ging zelfs mijn verhaal controleren bij mijn begeleidsters en gaf op het einde van de dag de zekerheid dat ik vrijuit zou gaan.  Maar niks was minder waar. De rechter besliste dat mijn 1 kwade e-mail erger was dan 8 maanden gepest worden, onterecht ontslagen worden, niet uitbetaald worden en vervolgens 11 maanden dakloos in een bos overleven. En gaf mij 6 maanden elektronisch toezicht, wat vandaag begint. Op de uitspraak staat letterlijk: “De periode dakloosheid veroorzaakt door het ontslag is geen reden om zulke woorden te gebruiken”.  Dat wil dus zeggen dat ik nu een strafblad heb. En zoals jullie mijn verhaal sowieso niet gaan geloven, zal ook geen enkele werkgever het geloven wanneer men daarnaar vraagt. Er zijn ook tal van jobs waarvoor ik niet eens meer in aanmerking kom nu ik een strafblad heb. Allemaal omwille van een e-mail.  Ik ben een artiest, allereerst. Ik teken, maar vooral: ik schrijf Engelstalige fantasy epics.  Weet u wat verboden/illegaal is voor werklozen met het risico je uitkering te verliezen? Een boek schrijven. Ik heb hier nu een talent waarop ik kan rekenen, en zelfs dat nemen jullie van mij weg. In de Belgische literaire geschiedenis bestaat er niet 1 auteur die een hele fantasy franchise heeft neergepend. Al zeker niet in de Engelse taal. Ik kan zomaar geschiedenis schrijven. Maar omdat jullie, vanuit de regering, beslissen dat alle mensen met een uitkering profiteurs zijn die alleen maar frauderen: is het illegaal gemaakt voor werklozen om te werken in de kunst. Dit boven op het feit dat ik niet langer kan werken in de sector waarvoor ik al mijn ervaring heb opgebouwd, en mijn studies in heb gedaan.  En wat verwachten jullie dan van mij?  Jullie verwachten dat ik, tegen alle tegenslag in, tegen alle verloren rechten in, tegen alle logica in: kan doen waar jullie mij niet willen in laten slagen. Een carrière uitbouwen zodat ik een bijdrage kan leveren aan de maatschappij.  Ik wilde zelfs een goed doel opgeven als ontvanger van mijn royalty's. Zodanig dat ik geen cent verdien aan mijn eigen talent. Maar zelfs dat mag ik niet. Zelfs dat hebben jullie illegaal gemaakt voor werklozen.  Ook de aanvraag tot een kunstwerkattest is compleet onmogelijk gemaakt. De voorwaarden alleen al ontnemen de kansen van laaggeschoolden en werklozen.    En dan staan jullie in voor werk, economie, armoedebestrijding en gelijke kansen?  Vertel mij eens hoe je dat voor elkaar krijgt als je minderbedeelden hun inkomens wegneemt? Vertel mij eens hoe je dat voor elkaar krijgt als je minderbedeelden hun reputatie vuil maakt via media? Vertel mij eens hoe je dat voor elkaar krijgt als je minderbedeelden hun kansen wegneemt nog voor men deze kan benutten?  Vertel mij eens hoe exact jullie mij helpen, en het beste voor mij, en anderen in mijn positie, doen? Want hoe hard ik ook zoek en kijk en excuses probeer te verzinnen voor jullie motivaties: ik vind de antwoorden niet.    Wij krijgen de toestemming niet om aan armoede te ontsnappen.  Wij krijgen de toestemming niet om onze eigen wegen in te slaan, of onze eigen carrières te maken.  Wij krijgen niet eens de toestemming om onder de armoedegrens te overleven zonder dat wij daarvoor de beschuldigende vinger voor krijgen.    Om vervolgens verwijten naar ons hoofd geslingerd te krijgen zoals “profiteur”, “niksnut”, “luiaard”, “onvrijwillig”, “opstandig”, etc.   Laten we de klok eens enkele maanden terugdraaien om het verschil te zien als deze wetten, die mensen als ik limiteren, niet bestonden. Dan had ik ondertussen, op z’n minst, 8 zelf-gepubliceerde boeken uitgebracht.  Dan zou ik al ruim 2 jaar een gepubliceerd auteur zijn, en gebaseerd op de verkoop toen ik slechts 2 weken gepubliceerd was (97 boeken verkocht), zou ik al ruim 1000, of meer, boeken verkocht hebben (om niet te overdrijven). Dan zou ik al contact kunnen hebben gelegd met een agent en buitenlandse uitgeverij om mijn boeken via een officiële uitgeverij te publiceren. Dan had ik, op dit moment, een job en was ik officieel een auteur. Dan had ik met mijn publicaties ook een bijbaan kunnen bemachtigen in de wereld van journalisme, als columnist, recensent, etc.    Maar, in plaats daarvan leven wij in een land dat wetten in het leven heeft geroepen die mensen, in mijn positie, sterk limiteren. Daardoor ben ik nog steeds werkloos, verloor ik ondertussen mijn werkloosheid, waardoor ik nu van 100 euro onder de armoedegrens naar ben gezakt naar 200 euro onder de armoedegrens. Ik heb geen vooruitzichten. Ben ik niet gepubliceerd, heb ik geen opties en dankzij die enkelband verlies ik ook de sector waarin ik al ervaring en werk had, waardoor alles dus nog moeilijker wordt in de toekomst.  En dan stel ik mezelf de vraag: waarom?  Wat heb ik in godsnaam gedaan dat ik zo’n behandeling verdien?  Omdat ik in armoede ben geboren? Omdat mijn vader in Engeland is geboren en pas op zijn achtste kwam emigreren naar dit land? Omdat ik werkloos ben? Omdat ik laaggeschoold ben, ook al kwam dat door dakloosheid? Omdat ik dakloos ben geweest?  Wat heb ik verkeerd gedaan in jullie ogen dat ik dit verdien? Dat ik het verdien om in deze erbarmelijke omstandigheden te leven in 1 van de duurste landen ter wereld?    Door minderbedeelden hun talenten en opties te blokkeren/limiteren énkel vanwege hun status, en door het corrupte/veroordelende rechtssysteem, zijn jullie net de grootste oorzaak van armoede, werkloosheid én dakloosheid binnen ons land. En ik begrijp heel goed hoe aanvallend deze ene opmerking zal overkomen. Maar het verbleekt in het niets met hoe jullie minderbedeelden behandelen. Alsof we op 1 of andere manier minder mens zijn dan jullie.    Hoe moet ik nu vooruit?  Hoe moeten duizenden mensen in dezelfde situatie nu in godsnaam vooruit?  Wanneer onze beste uitweg plotseling aan het einde van een strop bengelt? Want de politiek heeft beslist dat wij, minderbedeelden, niet langer mensen zijn met mensenrechten.   Ik heb jullie beide een multitude aan e-mails gestuurd. Smekend naar jullie hulp en begrip. Zelfs nog voor jullie hadden aangekondigd om werklozen hun uitkeringen weg te nemen.  Jullie hebben mij slechts eenmalig van antwoord gediend. En dat was toen enkel om jullie verantwoordelijkheid uit de weg te gaan, de schuld door te spelen naar een ander en bezorgdheid/medeleven veinzen. Toen ik op die mail antwoorde, om een gesprek te starten, werd ik gewoon opnieuw genegeerd.  Ik vermoed zomaar dat deze open brief, net als mijn e-mails, zal genegeerd worden. Het toont aan wat jullie werkelijk motiveert. Als het zo moeilijk is om met jullie eigen burgers in gesprek te gaan en de ravage te erkennen die jullie aan het aanrichten zijn, waarom bekleedt je dan in godsnaam de positie waar je nu werkt? Enkel voor een dikke paycheck? Want het alleszins niet omdat jullie een hart hebben voor minderbedeelden, werklozen, laaggeschoolden, etc. De mensen die jullie als zondebokken gebruiken, ondanks dat jullie posities de bewering maken dat jullie hier zijn om ons, en onze rechten, te beschermen. Maar niks is minder waar in een rechtse regering.    Weten jullie dat ik schaamte voel als Belg?    Wat kan dan een oplossing zijn?  Wel, laten we eerst beginnen bij mijn persoonlijke probleem.  Door de voorwaarden te versoepelen voor het verkrijgen van een kunstwerkattest, of de kunstwerkcommissie direct aanspreekbaar te maken; verhoog je al meteen de kansen van enorm veel getalenteerde mensen die niet terecht kunnen op een werkvloer.  Vooral de 2 voorwaarden die werklozen en laaggeschoolden de weg naar voren blokkeert. Namelijk de eis om een bachelor of diploma hoger onderwijs te hebben: en de eis om minstens 300 euro verdiend te hebben (wat illegaal is voor werklozen) te elimineren.  Beseffen jullie dan niet dat niet iedereen met artistiek talent op vroege leeftijd heeft beslist om in de kunst te gaan studeren? Het wordt in de meeste huishoudens zelfs afgewezen en verboden omdat het niet “haalbaar” is.  Een andere/bijkomende oplossing kan dan een betere omkadering zijn. Dat behaal je door uitzendkrachten en hulpverleners minder klanten te geven waardoor de hulp persoonlijker wordt en meer gedreven zal zijn. Bovendien opent het perspectief om van hulpverlener een knelpuntberoep te maken omdat er dan méér hulpverleners aangenomen moeten worden.  Een volgende oplossing kan bv ook zijn, ipv dat men hulpverleners omtovert tot een knelpuntberoep; men in de plaats daarvan de terugkomst inluidt van de armoededeskundige. Minderbedeelden die bijscholen om armoededeskundigen te worden zodat zij kunnen ingezet worden om hulpverleners bij te staan, als ook de regering (dat foutief denkt dat zij kunnen denken en redeneren voor minderbedeelden, terwijl jullie armoede niet eens begrijpen. Wat duidelijk is bij jullie verwijten van profiteurisme aan deze mensen hun adres, zonder hen, of hun levensverhalen, zelfs te kennen).  Er is ook het feit dat sommige werklozen/zieken gewoon niet in staat zijn, psychisch/mentaal, om voltijds sociaal te zijn. Want dat is wat werken is, in essentie. Je bent 8u/dag sociaal. Voor veel mensen brengt dit enorme stress met zich mee. Deze mensen worden niet, tot amper, begeleid, en er is al zeker helemaal geen begrip voor. Deze mensen werken door tot men een burn-out ervaart of in diepe depressie zakt. Vervolgens wordt men langdurig werkloos omdat werkgevers vaak de wenkbrauwen fronsen bij zulke verhalen en deze ervaren als “toont geen motivatie” of “wil niet werken”. Omdat dat nu net is hoe jullie politici over deze mensen praten. Door bv deze mensen thuiswerk te laten doen, of deeltijds werk, of gedeeld thuiswerk met ter plaatse werken: met extra begeleiding in de vorm van presentatie, niet in de vorm van verplichte gesprekken en antalgische relaties.    Maar de béste oplossing is zeer simpel. Investeer in de mensen. Niet in de geruchten. Niet in de vooroordelen. Focus op de meerderheid, en niet op het kleine percentage rot fruit. Laat deuren op een kiertje staan, ipv mensen buiten te sluiten. Doe het juiste! Ipv discriminatie in leven te houden.  Maar helemaal niks doen en mensen gewoon hun uitkeringen wegnemen, en vervolgens nieuwe leugens de wereld in sturen via de media om deze mensen het leven nog zuurder te maken .. is géén oplossing. Dat is hét probleem.   Ik dank jullie voor uw aandacht.    Mvg  Kiya Lee Levy Runaya Goethals.  

K.L. Runaya
41 2

Open Brief *2

Ik begrijp het niet meer. Wat verwachten jullie eigenlijk van ons?  Het héle land HAAT ons. En neen, dat is niet overdreven. Ik zet de tv aan en politici zijn mijn naam aan het zwart maken via veralgemeningen.  Ik open een krant, of roddelblad, en alweer zijn ze de zwaksten van het land aan het aanvallen. Ik open social media en daar word ik met de dood bedreigd omdat ik werkloos ben, en dus een profiteur in hun ogen.  Maar zeg ik een fout woord over een politicus, dan krijg ik een klacht vanwege “laster en eerroof” tegenover mij. Weet u dat ik naar de politie ben gegaan om zélf klacht neer te leggen tegen onze politici? Dozijn+ jaren aan bewijsmateriaal had ik mee. Ik was het speciaal allemaal gaan printen in een copy shop.  Weet u wat hun reactie was?  Ik werd uitgelachen. Men maakte mij belachelijk. “Waarom ga je ni gewoon gaan werken ipv over zoiets belachelijks te blijten?” werd mij gezegd.  Zoals ik in mijn vorige open brief al vermelde:  Ik heb 8 novels geschreven, ik klokte 14 uur per dag gedurende 9 maanden. Onbetaald, op mijn uitkering na.  Wie van u kan dat zeggen?  En u weet ook het resultaat.  Ik werd van fraude beschuldigd.  Ik verloor een maand mijn uitkering, maar werd niet geschorst.  Omdat ik niet geschorst was, had ik geen recht op een leefloon.  Ik zat een hele maand zonder eten, of inkomen. Ik schreef een boek, ik deed moeite om vooruit te geraken, en het kostte me bijna mijn hele leven.  En waarom?  Omdat politici de wet zodanig gemaakt hebben dat werklozen, laaggeschoolden, allochtonen, schoolverlaters en immigranten geen enkele kansen krijgen. Vervolgens gaat men net die groepen aanvallen via media.  Neemt de bevolking het over op social media. En krijg je plots doodsbedreigingen via privéberichten, en zelfs e-mail.  Neem nu het schrijven van een boek.  Je schrijft een boek, je doet er niemand pijn mee, je werkt aan een talent, je hebt een optie op een mogelijke carrière en zelfs als het niet zo succesvol is kan je er nog altijd wat extra zakgeld mee verdienen. Lijkt onschuldig, toch?  Tot de regering er zich mee gaat bemoeien.  Je bent bv verboden, letterlijk, om hoegenaamd iets te doen dat met kunst te maken heeft als je werkloos, of laaggeschoold bent. Maar dat is nog niet alles.  Zelfs al ga je vervolgens inzetten op een job, en vind je een job. Dan mag je NOG steeds niet publiceren. Waarom? Wel, je hebt ten eerste minstens een vast contract nodig waarmee je al minstens 6 maanden aan het werk bent. En als er nog niet genoeg kettingen rond je vrijheid hangen gaat men dit er ook nog eens bij doen: Je mag nog steeds niet publiceren zonder dat je op z’n minst 300 euro hebt verdiend met je kunst, of minstens 5 professionele activiteiten hebt uitgevoerd met je kunst. Wat het dus nagenoeg onmogelijk maakt voor, bv, auteurs. Want 1 volledig novel, hoeveel woorden er ook gebruikt worden, hoe lang u er ook aan hebt gewerkt, geldt slechts als 1 activiteit. Hoe gek is dat? Je kan maanden aan het schrijven en editen zijn, dagen klokken van 14 uur voor maanden aan een stuk en dan wordt het beschreven als zijnde “1 activiteit”. Moet je dat nog eens 4 keer herhalen éér je in aanmerking kan komen voor het attest waarmee je dan eindelijk de toestemming hebt in dit land om in de kunst te gaan werken.  “Ga dan toch gewoon werken en stop met schrijven”, hoor ik menig van jullie dan denken.  Dus, omdat de wet specifiek tegen mij discrimineert, en mij geen kansen geeft, en mij vervolgens wil straffen omdat ik kansen benut; moet ik maar gewoon alles opgeven en “werk gaan vinden”?  Laat mij u eens vertellen wat “werk vinden” écht is.  Zaken als VDAB helpen u niet.  Wat zij aanbieden is een gesprek. Niks meer.  Het zoeken, solliciteren, contacten leggen, etc. Dat doe jij nog altijd helemaal zelf.  Interims zijn nog nooit zo nutteloos geweest als men nu is.  En dat zeg ik niet zomaar, en het is eigenlijk ook niet hun schuld. Zij zijn zowat de enigen die jou effectief zouden helpen om een job te vinden (als je héél véél geluk hebt met de persoon die voor jou zit, en of deze jou graag heeft, BELANGRIJK detail).  Maar de contracten die interims in aanbieding hebben tellen, dankzij De Wever zijn nieuwe wet, niet meer mee als “werk”.  Hulpverlening is al helemaal nutteloos. Ook daar is het enige wat men jou kan aanbieden een gesprek. Intensieve hulp is nagenoeg onmogelijk omwille van 2 hoofdredenen.  De wet bindt letterlijk hun handen. Hulpverlening wordt vaak weerhouden om echte hulp te bieden omdat de wet het niet toestaat.Te weinig mensen werken in hulpverlening om intensieve en gepersonaliseerde hulp mogelijk te maken.   De arbeidsmarkt gediscrimineerd volgens de toon van de politiek.  Bv; toen woke populair was hadden mensen als ik meer kansen. Omdat ik deel uitmaak van een minderheidsgroep (meer dan 1) en het als negatief kon beschouwd worden wanneer men jou geen kansen zou geven. In die periode had ik dan ook meermaals langdurig werk.  Maar momenteel zitten we in de anti-woke periode. En dat komt mensen als ik duur te staan. Politici’s discriminatie, wat ik werkelijkheid ‘laster en eerroof’ is; sluit 97% van alle deuren. Die laatste 3%? Daar moet de héle minderbedeelde klasse voor strijden. En als die 3% is opgevuld, is het nagenoeg nutteloos om te blijven proberen.  Je mag nog 8 novels schrijven om jezelf en je leven een boost te geven. Men gaat jou altijd blijven beschrijven als een profiteur. En de maatschappij zal jou ook altijd zo blijven zien. Diezelfde maatschappij die jou geen kans wil geven op een job. Diezelfde maatschappij dat, nadat je eindelijk een job hebt, vervolgens van jou verwacht dat jij je hele leven, tijd en geld opoffert aan de maatschappij om het te helpen verder te evolueren. Diezelfde maatschappij die jou net nog dood wilde. Het is een verschrikkelijke manier om te leven. Het geeft je een gigantisch minderwaardigheidscomplex. Het geeft je de wens om niet langer in leven te blijven.  Elke dag overleven wordt een uitdaging, een probleem.  En omdat 98% van jullie werkende mensen zo beïnvloedbaar zijn door de leugens van politici, leven wij in telkens escalerende armoede.  Neem nu, bv; de mythe dat uitkeringsgerechtigden geen belastingen zouden betalen.  Ik betaal ieder jaar bijna 170 euro aan gemeentebelastingen.  Daarbovenop ben ik verplicht per jaar meer dan 20 onbetaalde verlofdagen op te nemen. Dat is quasi een volledige maand aan inkomen dat wij verliezen. Dat wil zeggen dat wij slechts 11 keer worden uitbetaald over 12 maanden, en wij dus die verlofdagen moeten spreiden over het jaar zodat we alsnog 12 maanden een inkomen hebben.  Dat is een totaal van bijna 1600 euro dat jaarlijks naar de regering gaat.  Wij krijgen ook geen extra's. Bovendien worden wij niet betaald voor officiële vakantiedagen zoals bijvoorbeeld de feestdagen. Noch krijgen wij een 13e maand (we hebben niet eens een 12e).  Je mag noch je stinkende best doen en iedere dag bezig zijn om een job te vinden, of een alternatieve manier om een carrière te maken.  Je bent en blijft een profiteur in de ogen van de maatschappij, omdat de maatschappij ons bekijkt door de ogen van politici.  “Als je wil, dan lukt het”. Zegt men.  Eenieder die dat zegt verdient een natte klets in hun gezicht.  Ik probeer al intensief bezig sinds ik 17 was en als dakloze op straat leefde.  Sindsdien ben ik quasi dagelijks bezig geweest om mijn leven te verbeteren en een weg naar voren te vinden.  Ik ben ondertussen 36 en als het aan de regering afhing, en de samenleving, ben ik binnen x aantal maanden opnieuw dakloos. En volgens hen zou ik het verdienen. “Je doet het u zelf aan”, zegt men dan.  Neen. JULLIE doen het mij aan. JULLIE discriminatie en JULLIE weigering om mensen als ik te helpen, of vertrouwen. En waarom? Vanwege vooroordelen die al bestaan sinds voor het jaar Chr. Dat is duizenden jaren. Duizenden mensen. En jullie hebben nog niet het verstand ontvangen om voor jullie zelf te denken.  Maar dan ben ik degene die geen job vindt?  Ik schreef 8 novels, terwijl de meesten van jullie met moeite 1 zin kunnen schrijven. Maar dan ben ik degene die geen kansen krijgt?  Ik overleefde armoede, dakloosheid, discriminatie en véél erger. Terwijl jullie fluitend door het leven kunnen gaan.    Maar IK word dan bezien als “iemand die niet vooruit wil”??    Het zijn jullie discriminerende posities die open deuren gesloten houden voor mensen zoals ik. En dan gaan jullie ons straffen omdat we niet door een gesloten deur wandelen?  Gaan jullie ons uitjouwen, ons verwijten, ons dakloosheid en de dood injagen.    Maar WIJ zijn dan de “ongeleerde” “onbeschaafde” niksnutten?    Ik heb dit jaar meer uren gedraaid en meer producten afgeleverd dan jullie werkende mensen. Maar omdat ik minder bedeeld ben opgegroeid, en momenteel werkloos ben, maakte dat van mij een crimineel.  Dat is het land waarin jullie leven.  Hitler had hier zijn paradijs gevonden.  Een fascistische smet op de wereldkaart, dat is waar België in veranderd is. Ik heb geen respect meer voor jullie.    Jullie willen professionele doppers? Jullie willen vijanden van de maatschappij?  Proficiat.  Jullie discriminatie en haat heeft er nu 1 gemaakt. Ik solliciteer al 20 jaar. 20 jaar wil ik een beter leven. 20 jaar doe ik al moeite. 20 jaar leef ik al met deze schuld en druk. 20 jaar word ik al uitgejouwd en gehaat. 20 jaar krijg ik geen enkele kans, laat staan geloofwaardigheid. 20 jaar.  En dan wordt mij alles afgenomen omdat mijn leven niet lijkt op dat van jullie. Omdat IK niet lijk op jullie.  Ik doe meer in 1 jaar werkloosheid, dan jullie doen in een heel leven met een job. Maar ik ben dan de profiteur. De niksnut. De professionele dopper. De leugenaar. Want 200 euro onder de armoedegrens leven is blijkbaar een luxe leven.  Leven zonder respect en vertrouwen van je eigen landgenoten is blijkbaar de hemel. En slechts 1 maaltijd per dag kunnen betalen is naar hun zeggen “leven als God in Frankrijk”.   Ik verlies mijn leven omdat de meeste van jullie ongelooflijke imbecielen zijn.  Sta daar maar eens bij stil.   Ik heb geen wil meer om te leven, om te blijven vechten. Want waar tf vecht ik voor? Om nog erger behandeld te worden? Om nog minder kansen te krijgen? Om nog meer beledigd te worden? Ik verlang naar het einde van mijn leven, op 36 jarige leeftijd. Omdat ik nooit de toestemming gehad heb van deze samenleving om een leven te mogen bouwen voor mezelf.   Sta daar maar eens bij stil, discriminerend volk. Jullie haat gaat er nu voor zorgen dat duizenden mensen wiens levens al onmogelijk waren, nu nog moeilijker, zwaarder en belastender gaan worden.  Omdat jullie liever de leugens van politici geloven dan jullie zelf te informeren naar de waarheid. Lafaards en idioten. Alsof ik in Amerika woon. Ik schaam me rot om dezelfde nationaliteit als jullie te dragen. Dat meen ik écht. En ik hoop vanuit de grond van mijn hart dat ieder van jullie zelf eens mag meemaken hoe het er nu écht aan toe gaat op de arbeidsmarkt. Dat jullie slachtoffer kunnen worden van de discriminatie en stereotypes die jullie zelf gebouwd hebben.    Mijn leven, en dat van duizenden anderen, wordt binnenkort een halt toe geroepen. Er zullen honderden daklozen bij komen. En laat nu net deze regering ook alle hulp aan daklozen geannuleerd hebben… Weet u wat dat betekent? Doden. Honderden, duizenden, erbarmelijke omstandigheden in 1 van de rijkste landen ter wereld.  Omdat jullie geen moeite kunnen steken in jullie zelf correct te informeren en werkelijk geloven dat politici jullie vrienden zijn. De enige vriend van een politieker is het geld dat ze zichzelf betalen.   Jullie haat voor minderbedeelden zal binnenkort duizenden levens verwoesten.  Ik wil dat jullie deze zin meenemen naar jullie bed vanavond en daar eens goed over nadenken. De levens die in gevaar zullen komen, en degenen die zullen eindigen, dat wordt allemaal bloed aan jullie handen. Omdat jullie politici hebben aangespoord en opgehyped om dit te doen. Men kan méér besparen en méér geld halen bij andere zaken. Maar zoals gewoonlijk wordt alles weer gehaald bij de minderbedeelden.  Eerst liegt men dat wij niks betalen van belastingen Dan liegt men dat wij “ruim voldoende hebben om mee te leven”, maar nemen ze wel een volledige maand aan inkomen weg.  En daarna gaat men nog eens gaan besparen in iedere vorm van hulp die er bestaat.  Maar nooit bij de rijken. Nooit bij zichzelf. Nooit bij jullie.  ALTIJD bij de minderbedeelden.  Maar wij zouden dan geen bijdragen leveren, he?  Niet alleen wordt ons geld ontnomen, we betalen ook nog eens met ons leven en onze reputatie.  Het enige dat jullie moeten betalen is belastingen 1 keer per jaar. En het hangt dan nog eens volledig af van jouw EIGEN spendeergedrag, en NIET van hoeveel minder bedeelden er zouden zijn. Wat jullie moeten betalen ligt over het algemeen veel lager dan wat men van ons automatisch weg neemt.  Maar daar weten jullie uiteraard niks van. Want niemand van jullie begrijpt hoe het allemaal in elkaar zit. Jullie geloven gewoon de bullshit die je hoort van politici en gaan daar maar al jullie meningen en geloofsovertuigingen op bouwen.  Maar ik, en anderen als ik, die het wel begrijpen. Die wel mee zijn met hoe het allemaal in zijn werk gaat, wij zijn dan degenen die worden bezien als “ongeschikt” door aanwervers? Wij worden niet aangenomen, maar jullie gullible fools krijgen dan wél een toekomst.  En dat is dan maar “jullie eigen fout”, toch? Want volgens 95% van jullie hebben mensen in armoede het enkel maar aan zichzelf te danken, toch?  Ik vind het écht wansmakelijk om toe te zien hoe ongeleerde mensen gaan lopen met de kansen en opportuniteiten die voor ons zouden moeten zijn.  Ik heb geen diploma, want ik werd dakloos toen ik 17 was en leefde in een bos tot ik 19 was. Maar ik ben nooit gestopt met leren.  Dat kan ik niet van deze maatschappij, of haar politici, zeggen.

K.L. Runaya
19 2

Open Brief

Hallo aan iedereen;  Mijn naam is Kiya Lee. Ik ben 36 en langdurig werkloos. Ondertussen zal het bijna 2 jaar zijn.  Deze open brief dient om niet alleen mijn persoonlijke ervaringen te delen. Maar ook om vele ogen te openen.  Laat ons ten eerste al eens beginnen met de stigmatisering van werklozen en minderbedeelden. Maar ook migranten, allochtonen, bejaarden, zieken en daklozen. Of zoals ik ons de bijnaam geef: “The Unlucky Seven”. De zeven favoriete groepen om te gebruiken als schandpaal en slachtoffer door zowel politici als de maatschappij. De armsten en meest kwetsbaarste mensen in onze maatschappij die zogezegd verantwoordelijk zijn voor alles dat op één of andere manier fout zou lopen.  Wij zouden niet willen werken. Wij zouden geen motivatie hebben. Leven als Goden in Frankrijk. Lui zijn. Profiteren. Of, in de woorden van onze eigen Eerste Minister: “professionele doppers”. Een mening die wordt geadopteerd door de maatschappij. Waaronder, jawel, ook aanwervers bij horen. Mensen die ons aan een job kunnen helpen, maar door de stigmatisering ons zelfs nooit een uitnodiging sturen voor een sollicitatie. En dan kijkt de maatschappij naar jou. Want jij bent werkloos. “En als je wil werken, dan vind je werk”.  Ik heb 6 jaar ervaring in de verkoop. Maar die volledige 6 jaar is via art. 60 (sociale tewerkstelling), vervangingscontracten en dagcontracten. Aannemers kijken zelfs niet eens naar zo een CV. Mijn laatste uitnodiging om op sollicitatie te gaan dateert al meer dan 9 jaar geleden. Desondanks heb ik méér dan 5000 uitgaande sollicitaties.  Maar het zal dan mijn schuld zijn?  Wij worden verweten te profiteren.  Maar vertel mij eens, werkend Vlaanderen dat kreunt onder de vergrote betaal druk; als jullie al klagen onder de betaal druk, en al moeite hebben jullie hoofd boven water te houden .. hoe kan je dan in Godsnaam denken, en zelfs overtuigd zijn, dat mensen met een véél lager inkomen een beter leven hebben dan u?  Waar zit de logica daarin?  Ik krijg maandelijks (officieel) 1400/maand. (In real life ligt dat vaker dichter tegen 1300/maand).  De gemiddelde huurprijs in België bedraagt 900-1000/maand. De regering is ook van plan om de huurprijzen voor sociale woningen omhoog te trekken. Elektriciteit en gas zijn luxe producten geworden. (Ik gebruik mijn verwarming al 4 jaar niet meer; en dit jaar werd ik ook geforceerd mijn tv te ontpluggen en mijn lichten niet meer te gebruiken. Ik was mezelf dagelijks met ijskoud water. Slechts 1 keer per maand in de warme douche. En ik betaal me nog blauw). En dan heb je nog geen eten. Waar je vroeger met 50 euro best een eindje kwam in de winkel, is dat nu met moeite genoeg voor een dag of 2, 3 als je héél zuinig bent.  En dan moet je nog vaste rekeningen betalen, schulden, en geld proberen te sparen. Én moet je nog op één of andere manier een budget opzij houden om werk te zoeken. Want jawel, werk zoeken kost ook geld.  En dan krijg je te horen, live in het Nieuws, van de leiders van ons land dat mensen als ik profiteren en onze uitkering niet verdienen. Lees je online de meest gruwelijke comments van mensen die ons vervloeken. Die hopen dat we alles kwijt spelen. Dat we dakloos worden. Want men ziet ons als niks meer dan “vuile werklozen” en “ze verdienen het”.  Nét omdat ze die misinformatie meekrijgen van menig politici. Generatie na generatie. Een haat die telkens groter en heviger wordt. Vooral nu social media erbij betrokken is. Ik heb zelfs al doodsbedreigingen ontvangen omdat ik vaak verdedig en de waarheid probeer te vertellen op sociale media omtrend dit soort onderwerpen. Omdat het mijn leven beïnvloed. Omdat het deuren voor mij sluit die voor anderen altijd open zullen blijven staan. Omdat ik als een zesde-rangs burger wordt behandeld. En dan ga ik me ook zo voelen. Want om de duur ga je ook bij jezelf de schuld gaan zoeken. Begin je jezelf de kop vol te schelden. Ga je iedere onbeantwoorde sollicitatie persoonlijk gaan opnemen. Ga je solliciteren voor jobs die onder jouw mogelijkheden liggen, en word je zelfs daarvoor afgewezen en afgedankt. Dat neem je allemaal persoonlijk op. Het gaat in je hoofd leven. Het gaat je gevoel beïnvloeden en over tijd word je depressief, en die depressie wordt alleen maar erger, en erger. Omdat er telkens méér druk komt. Omdat men constant nieuwe wetten maakt die net jou gaan viseren. Dus verdubbel je je dagelijkse sollicitaties, ga je nog vaker langs bij interims, ga je vaker langs bij dezelfde winkels met je CV. Tot het zo vaak wordt dat men je vraagt om niet meer terug te komen. Tot het zo erg wordt dat je weigert een interim buiten te gaan zonder een job, en men de politie belt om jou buiten te halen.  En dan word je opnieuw verweten dat je niks doet. Dat je niks wilt. Dat je geen moeite doet. Dat je profiteert. Omdat dat stereotype zodanig is ingeburgerd dat het voor vele mensen een waarheid is geworden. Men weigert te zien, of zelfs te erkennen, dat jij moeite wil doen. Dat jij vooruit wil gaan. Want het enige dat men ziet is die optelling van werkloosheid. Het enige dat men erkent is een profiteur. Een minderwaardig lid van de maatschappij, neen, zelfs dat ben je niet. Want voor hen maak je geen deel uit van de maatschappij. Ook niet voor politici. En dat merk je aan iedere nieuwe wetgeving waarin werklozen en laaggeschoolden compleet en volledig over het hoofd gezien worden. Omdat niemand wat geeft om minderbedeelden. Omdat niemand aan ons denkt. Tot het te laat is. Ik was het kotsbeu. En wanneer ik zeg dat ik het kotsbeu was mag je dat letterlijk opnemen.  Ik was het beu dat ik mezelf in depressie liet vallen omdat ik het beeld wilde nastreven dat jullie zien als “menswaardig”. Ik vergat mezelf. Ik vergat mijn eigen ambities, mijn dromen. Mijn talent. En dus koos ik voor mezelf. Voor het eerst in mijn leven koos ik voor mezelf. Voor mijn eigen mentale gezondheid. Om mijn eigen leven te redden. Want ik was al zo ver heen dat ik enkele keren zelfmoord probeerde te plegen. Want ik was toch niks meer dan een last voor de maatschappij en mensen rondom mij. Ik geloofde dat écht. Ik was er van overtuigd. Want al mijn hele leven werd mij dat gezegd. Maar vooral; ik had mezelf net voor 1000% gesmeten in mijn nieuwe job. Er was mij een vast contract beloofd. Dus smeet ik me nog harder. Ik wilde bewijzen dat ik het waard was, dat ik vooruit wilde. Dat ik dat contract wilde. Zodat ik eindelijk al die stress achter mij kon laten. Zodat ik eindelijk als een mens behandeld zou worden. En dan ging het plots allemaal mis. De persoon die mij een vast contract beloofde ging in zwangerschapsverlof. Voor haar verlof werd iemand gepromoveerd. Die persoon haatte mij. En die persoon heeft mij vervolgens 8 maanden lang dagelijks gepest. Ik was hoofdmagazijnier, en dat nam hij me af. In de plaats daarvan moest ik wc’s kuisen en jobs doen die normaal aan nieuwe mensen werden gegeven. Ik werd weggehouden van de werkvloer en mijn collega's. En als centerpiece van zijn pestgedrag was de zomer. Hij had “per ongeluk” het verlof van iedereen goedgekeurd. Wat ervoor zorgde dat er te weinig mensen waren om alle afdelingen te vullen. En aangezien ik in iedere afdeling thuis was moest ik 4 afdelingen overeind houden. 2 ervan in mijn eentje. Ik moest iedere dag komen werken, van opening tot sluiting, dat is 6 dagen op 7. Bovendien moest ik vervangen in de eerste pauze, én de tweede pauze en was er geen pauze voor mij gepland. Het was toen ook een bloedhete zomer. Ik heb dat bijna 2 maanden helemaal alleen gedaan. Toen iedereen terug was en ik doodmoe was, vroeg ik zelf 2 verlofdagen aan. Toen ik de maandag erna terug kwam werken, werd ik meteen opzij geroepen. Daar werd mij verteld: “Je contract wordt niet meer verlengd, aan het einde van de maand mag je vertrekken”. De reden? “Te vaak onwettig afwezig”. Ik werd ontslagen. Mijn laatste loon werd voor 70% ingehouden, nadat ook mijn voorlaatste loon voor 50% was ingehouden. Ik zat met 2 maanden huurachterstand en moest mijn huisbaas vertellen dat ik geen job meer had. En die zette mij op straat. Ik werd dakloos. Ik leefde in een bos voor bijna 11 maanden eer ik eindelijk opvang kreeg.  Toen ik dan weer een appartement vond, nam ik de beslissing om deze keer op mezelf in te zetten. Ik meldde dit aan mijn begeleidster bij de VDAB. Waarna mijn dossier werd overgemaakt naar GTB en er een akkoord werd gemaakt om een werktraject te maken dat mij 100% liet focussen op mijn talent: novels schrijven (in de Engelse taal, sorry, maar ik schrijf gewoon niet graag in AN.. Het is zo saai). Het einddoel was publiceren. Dus, ik schreef een boek van bijna 300 duizend woorden. Ik meldde aan mijn vakbond dat ik via GTB in begeleiding een boek heb geschreven en dat nu graag wilde publiceren. Ik vroeg hen wat ik daarvoor moest doen.  Ik kreeg geen antwoord. 2 weken gingen voorbij. Dus ik publiceerde mijn boek via Amazon’s KDP. Een zelf-publicatie uitgeverij. Nog een week ging voorbij. Ik verkocht enkele boeken en verdiende 7 euro. Een nieuwe maand begon en mijn uitkering was niet gestort. Ik wachtte nog een dag, voor de zekerheid, en stuurde dan een mail met de vraag waarom. Het antwoord dat ik kreeg was het volgende: “Ah, omdat u een boek schreef. Dat is illegaal. "U bent werkloos”. (Het is trouwens niet illegaal, ik was gestraft zonder dat daar een reden voor was). Wat volgde was een zeer donkere, depressieve en stresserende maand December zonder inkomen, zonder eten. Dagelijks stuurde ik mails om te zeggen dat ik mijn boeken offline had gehaald. Dat ik niet wist wat ik fout had gedaan, dat ik hen zelf op de hoogte had gebracht en niet had gefraudeerd. Dat ik amper 7 euro had verdiend. En dan krijg ik telefoon van de baas van de vakbond-branche in dit deel van West-Vlaanderen. En zegt die, dood serieus: “7 euro is een volwaardig inkomen, mnr Goethals”.  Ondertussen ben ik al meer dan een jaar bezig om toestemming te ontvangen om mijn boeken te kunnen publiceren. Zodat ik mij een auteur kan noemen. Zodat ik niet langer werkloos zal zijn. En dit zijn de opties die mij zijn voorgesteld; en als “eerlijk” worden beschreven; Optie 1: Kunstwerkattest Starter. Om hiervoor in aanmerking te komen moet je voldoen aan 3 voorwaarden. Voorwaarde 1: Je moet beschikken over een hoger diploma, of bachelor, in de kunst (al meteen worden alle kansen voor laaggeschoolden weggenomen) of je moet gelijkgestelde professionele ervaring kunnen bewijzen (en zo verliezen alle werklozen hun kansen want een werkloze mag niet werken in de kunst zonder éxact dit attest). En al meteen doen de 2 andere voorwaarden er helemaal niks toe want iedereen die vooruit wil, maar minderbedeeld is, is al meteen alle kansen ontnomen. Ik zit hier nog steeds met afgewerkte novels waarmee ik niks kan doen. En opnieuw word ik dan verweten dat ik niks doe, dat ik niet vooruit wil en dat ik profiteer. Door zowel politici als de maatschappij.  Gewoon voor de volledigheid: Voorwaarde 2:  Je moet kunnen bewijzen dat je in loopbaanbegeleiding bent, of een carrièreplan hebt. (Dit is werkelijk de enige eerlijke voorwaarde). Voorwaarde 3: Je moet kunnen bewijzen dat je minstens 300 euro hebt verdiend met je kunst in de afgelopen 3 jaar (opnieuw worden werklozen uitgesloten want wij mogen geen geld verdienen in de kunst zonder éxact dit attest). Of je moet 5 professionele activiteiten kunnen aantonen (en ik val in herhaling: een werkloze mag niet professioneel in de kunst werken zonder éxact dit attest. Een novel schrijven, een volledig novel schrijven; telt trouwens maar als 1 activiteit. Dus niet alleen verwachten ze dat je 5 volledige novels schrijft voor je aanmerking kan komen, ze ontnemen ook nog eens de kansen van beginnende artiesten en dit terwijl dit éxacte attest een ‘starter’ wordt genoemd).  Optie 2: ‘Springplank naar Zelfstandige’. Hiermee neem ik het statuut aan van zelfstandige en kan ik mijn novels in eigen beheer publiceren (zelf-publicatie dus). Klinkt allemaal mooi, he? Tot je opnieuw de voorwaarden hoort die daaraan verbonden liggen en je meteen merkt dat een artiest hier nooit mee geholpen is. Je krijgt 1 jaar. That’s it. Je krijgt 1 volledig jaar om “een volwaardig en egaal maandloon te verdienen”.  Ten eerste verdien je als auteur geen maandloon. Je wordt betaald in royalties. Als ik het bedrag van mijn uitkering wil halen, 1400/maand. Dan moet ik zo’n 700 boeken per maand verkopen. Ik zou dit moeten doen als debutant, in mijn debuutjaar, met mijn debuut novel zonder enige naamsbekendheid en zonder promotie behalve wat ik zelf post online?  En lukt het niet in dat jaar, dan “mag je deze activiteit nooit meer uitvoeren als hoofd- of bijberoep”. Dus opnieuw worden mijn vleugels geknipt. En nu dan?  Ik vind nog steeds enkel werk als vervanger, of via dagcontracten.  Geen van beide telt mee om mijn uitkering te behouden. Weet u nog over de 6 jaar ervaring waarover ik u vertelde? Wel, in de ogen van de nieuwe regering heb ik nog nooit een dag in mijn leven gewerkt want vervangingscontracten en dagcontracten tellen niet mee. Ook mijn novels gaat men niet zien als werk. Ik mag er nog 500 schrijven. Ik kan niet eens de toestemming krijgen om ze te publiceren, en doe ik een poging word ik behandeld als een crimineel en fraudeur omdat ik er 7 euro aan verdiende, én verlies ik een hele maand aan inkomen en eten.  Maar dan doe ik niets.  Dan wil ik niets.  Dan wil ik niet vooruit.  Dan ben ik lui. Een profiteur.  Een niksnut. Toch, werkend Vlaanderen? Want “als je wil werken, dan vind je werk”, toch?  Want aanwervers discrimineren niet. Het zijn werklozen die niet solliciteren, toch?  Het is niet de wet die discrimineert. Het zijn minderbedeelden die gewoon criminelen zijn, omdat ze minderbedeeld zijn, toch?  Hoe moet ik nu verder?  Ik kon ondertussen al een carrière als auteur hebben, zonder al die belachelijke en zéér specifieke wetten die zéér specifiek werklozen en laaggeschoolden viseert en verbiedt iets van hun leven te maken.  Ik heb me kapot gewerkt voor anderen en het was niet goed genoeg. Ik heb me kapot gewerkt voor mezelf, en mijn kansen worden weggenomen. En nu dreig ik mijn hele leven te verliezen omdat Bart De Wever vindt dat ik een “professioneel dopper” ben, omdat rijke mensen niets anders zien dan stereotypes.  De rijke politici zijn zo out-of-touch door hun riante lonen dat men niet meer in staat is om een land op een eerlijke manier te leiden.  Wij uitkeringsgerechtigden worden verweten te profiteren. Met onze inkomens die lager liggen dan de armoedegrens van België (die vorig jaar op 1520/maand lag). Maar wat dan met politici die betaald worden uit dezelfde pot met geld? 1 van hen krijgt per maand méér dan wij ontvangen in een volledig jaar. Daarbovenop krijgen menig politici vergoedingen voor hun huur en boodschappen, ook een bedrag dat aan 1000 euro en hoger ligt.  Én men krijgt auto's, chauffeurs en soms zelfs woningen (waar ze dan nog eens quasi gratis in wonen). Sommigen hebben dan nog eens meerdere jobs, en dus meerdere lonen. Én ze geven zichzelf ieder jaar bonussen en loonsverhogingen. IEDER jaar. Of wat met de Koninklijke familie? Die krijgen 44 miljoen PER JAAR. Waar is dat in godsnaam voor nodig!? Smeren ze goud op hun boterham misschien?  Dat zijn dan géén profiteurs?  Daar moet dan niet in bespaard worden?  Neen. Het moet allemaal gehaald worden bij mensen die met moeite nog kunnen overleven in dit land van, en voor, de rijken? Wij verliezen onze uitkeringen, of krijgen lagere uitkeringen. En zij geven zichzelf opnieuw een loonsverhoging…  Hoeveel daklozen gaat dit wel niet maken? En als iemand die zowel recent, en zowel als 17 jarige, dakloos is geweest voor zéér lange periodes. (11 maand als 30 jarige, en 18 maanden als 17 jarige); de hulp voor daklozen is zelfs nog erger. Je staat er zo goed als alleen voor. En probeer maar jobs en verhuurders te overtuigen dat je deftig persoon bent als je niet eens een adres hebt, of paspoort hebt.  Het maakt echt niet veel uit wat je doet, of hoe je leeft, als minderbedeelde. Want je zal er altijd uitzien als een profiteur in de ogen van iedereen die zich boven jou waant in de sociale rangorde.  En waarom, eigenlijk?  Hoeveel verhalen hebt u ooit al gehoord over minderbedeelden die uitkeringen misbruiken en er geweldige levens mee leiden? In uw hele leven, hebt u ooit in het Nieuws, of in de krant, of in een magazine, of documentair/talk show gezien, met bewijs en getuigenissen, dat minderbedeelden frauderen?  Weet u hoeveel verhalen over frauderende politici, OCMW directeurs, zorghuismedewerkers, dokters, etc ik al heb gehoord in mijn leven? Het is quasi een wekelijks fenomeen.  Maar toch wordt nog steeds die beschuldigende vinger naar ons gewezen?  En niemand stelt zich hier ooit vragen bij?  Want het is makkelijker om neer te schoppen dan om de spreekwoordelijke “glass ceiling” te breken, he? En dus verandert niemand van mening. Want niemand respecteert de minderbedeelden. Niemand denkt aan ons, en iedereen denkt al slecht over ons. Dus waarom zou jij om onze gevoelens moeten geven en recht staan tegen een steeds elitair wordende regering, persoon die dit leest?  Goh, ik kan u enkele voorbeelden geven waarom. Voorbeelden uit het verleden, uit andere landen. Waar mensen te laat reageerden en dan plots gevangen kwamen te zitten in een systeem waar ze niet origineel voor hadden getekend. Maar als ik deze zeer bekende historische slechte figuren benoem met naam, kan dat ook tegen mij gebruikt worden als zijnde laster en eerroof tegenover onze elite politici (alsof dat niet net is wat politici doen met werklozen, maar niemand straft de rijken, he.. Want niemand geeft wat om de armen). Maar ik denk dat de meesten van jullie wel weten welke personen ik bedoel.  Om 1 recent voorbeeld te geven:  De oranje Amerikaan. Dat is waar wij naartoe gaan als land. Het zijn altijd de armsten die het eerst merken. En niemand neemt ons ooit serieus. Maar fascisme groeit snel.  5 jaar geleden waarschuwde ik mensen nog online dat de anti-woke movement enkel een terugkeer van fascisme zou teweegbrengen. En ik werd bespot.  En kijk nu. De aanval op, en de theoretische uitroeiing van, de minderbedeelden is begonnen door de elite van ons land. En als ik degene moet zijn die u moet vertellen dat de elite niet uw vriend zijn, werkend Vlaanderen, dan kan ik enkel maar zuchten en mijn hoofd schudden. Want dan is het al te laat. Blijkbaar bestaat geschiedenis dus niet om ervan te leren ….  En ik ben dan degene die geen werk vind en die niet eens een boek mag publiceren …  Unreal. De kans dat deze brief mij zuur zal komen te staan, want hoe durf ik zo'n toon aanslaan (right?), is zeer groot. Maar ik zal het toch posten. Ik heb veel weggelaten, veel niet meegegeven. Maar ik ben bereid om altijd in gesprek te gaan, beleef en hier, op dit bericht, in het openbaar, als iemand vragen heeft. Wat vraag ik? Het onmogelijke. Eerlijke hulp. Geen laster en eerroof meer vanuit de politiek tegenover minderbedeelde groepen. Begrip. Toestemming om mijn boeken te publiceren. Leefbaardere uitkeringen, of lagere winkelprijzen. Terugkeer van sociale tarieven!!! (Wiens idee was het zelfs om dat af te schaffen? Hoe erg moet je minderbedeelden haten om dat te doen?) en als laatste; respect voor mensen wiens levens vele malen harder zijn dan die van jullie. Mensen die al hun hele leven in survival mode leven, en dit in 1 van de rijkste landen ter wereld. Schandalig is niet eens een volwaardige beschrijving daarvan. (Respect is gratis, btw. En toch zijn het de rijksten die het nooit kunnen uiten).

K.L. Runaya
42 1

The Symphony of Life and Death: Trio prologue 'The War of Disobedience'

This is a first draft The War of Disobedience   Dolomius, Father of the Gods, had just fallen. Ripped apart by humans, stronger and wilder than they’d ever been.  “We must retreat, father”, Alponi begged the great Avandair. First brother to Dolomius, and in all rights and purposes, now King of the Gods, and Father of the Gods. “Too many are falling, too many have lost their connection to their domain. Something else is here, on the planet, it’s consuming not only our source of strength, but our magic as well”, the young God of the Mountains said.  “Where is Leorr?”, Avandair asked. “Where is your brother?”.  “The Silent Commander foresaw the attack. He warned us all, in the back. It’s thanks to him that we’ve survived, Lord Father”, Grivali, son of Creaturia said. “He left to the White City, taking the twins with him”. “I am not your Lord Father”, Avandair said.  “I’m terribly sorry, my King. But in this very moment, with all those who have fallen, you are our King, brother”, Brinse, Goddess of Winter, said.  “I .. I’ve no interest in being King”, Avandair said. “I .. have other plans, other goals..”.  “And now you must stand for us all, and lead us, brother”, Calavis, Goddess of the Fall, said. “They’ve noticed us, an army is coming this way”, Yorkal, God of Summer, shouted, from atop a tree.  “How many?”, Brinse shouted back.  “At least five thousand, possibly even more than that”, Yorkal, son of Creaturia, looked around, for signs of other life, other groups of Gods still standing and fighting. “Over there!”, he shouted. “Treebandum and Creaturia are ploughing their way through the human defences to rescue .. I think that’s Sealvy, and a few others as well”, Yorkal shouted.  “You all make your way to Treebandum and Creaturia”, Avandair told his fellow survivors. “I will hold the enemy here off for as long as I can”.  “No, you can not”, Brinse said. “Do not worry for me, sister”, Avandair said. “Now that Dolomius and his sons have all fallen, I have full control over my domain and my lightning”, the God of Truth said. “If I am to fall, I shall take them all with me”, he picked up a shield and sword from a fallen enemy and took two steps forward before stopping and turning back around to his sons, sisters and nephews; “Be safe, all of you”, he told them. That was the last anyone would ever see of Avandair, first brother to Dolomius and the God of Truth. A last stand that would earn him a status as a legendary hero, never to be forgotten, even thousands of years later.  “Quickly now”, Alponi urged on his aunts. “We can not let my father’s sacrifice be in vain. We must survive, we must honour him!”.  “I’ve lost track of my father and Treebandum”, Grivali shouted.  “I see survivors on the ledge, over there”, Calavis yelled. She pointed at a single rock in the middle of a field of raging humans. There was no path to reach the top, and the surface was too smooth to climb. The humans were stuck shouting angrily at them and trying to hit them using arrows, and other ballistic weaponry. “How the hell did they get up there?”.  “Treebandum must’ve placed them there, and the rock”, Alponi replied.  “And how do we get there?”, Brinse asked. “I’ve drained every ounce of magic I have left, I need to rest, I need to return to recharge..”, she looked at her sisters and nephews; “..and it looks like I’m not the only one”.  “Can anyone still use enough to fly?”, Grivali asked, but none answered.  “Maybe we should look for a different place to be rescued?”, Calavis asked.  “Where would we go?”, Alponi asked. “Look around”, he gestured at the battlefield, of which they now had a clear vision. “There are humans as far as the eye can see. The lights of the Gods are dying, one by one. Stormed by too many at once, too many for any single God to handle.  “But some are still fighting, for us, so we can survive”, Brinse said defensively. “Look at them, we can not give up and let their sacrifices be in vain.  The battlefield covered nearly thirty percent of the continent. What were once thousands of lights emanating from Gods, were now only hundreds, as more fell every few minutes. As if swallowed by a sea of black.  “Someone has control over this battlefield”, Yorkal, who had been quietly observing the fighting, finally spoke up. “We may have lost our immortality, and our connection to our magic may be weakened. But it is not normal for these humans to put up such a fight”.  “What do you mean?”, Grivali asked his younger brother.  “Look at them”, he gestured at the battlefield. “They are all clad in a dark armor, almost as black as the night itself. Their eyes are shimmering with a red colour, and they are ripping Gods to shreds with their bear hands, they’re unnaturally strong”.  “You’re saying someone is giving them strength and working against us?”, Alponi asked.  “But that would mean that someone wants to end God-kind”, Brinse said.  “Worse than that”, Calavis said. “It means that there’s a traitor among the Gods”.  “No”, Yorkal said. “It could be worse still .. When we left this planet, it was still rich in magic. What if .. what if humanity created their own Gods”.  “That’s ridiculous, humans can not create Gods”, Alponi laughed.  “Then how would you explain the disappearance of nearly all magic in the land, Alponi?”, Yorkal asked. “Do the mountains still whisper to you?”, he asked. “.. Yes, but there words are not as clear as they are in normal circumstance. Like a dying voice, begging to be saved, or released from its suffering ..”, Alponi said, his eyes looking sadly at his own hands, and then the mountains in the distance.  “Do any of you still hear the whispers of your domain and those that inhabit it?”, Yorkal asked. “Because I no longer do”, the God of Summer said. “Who else could do such a thing, but a God?”, he said.  “That does not necessarily mean that humanity created their own deities, brother”, Grivali said. “It could still be ..”.  “A traitor?”, Yorkal asked. “Does that sound more logical to you? That one of our own kin would betray us, and destroy us? That one of us would use darkness in .. such a way?”, he gestured again to the battlefield. “Who of us controls the dark?”, he asked.  “.. no one, right?”, Grivali asked the other, who all nodded.  “Exactly!”, Yorkal said, smacking his right fist on his left hand. “Which means something, or someone, was created that controls the dark, which means someone created thèm”, he paced back and forth. “None of the God-kin would ever create such a thing, which leaves humanity. Just look at how vile they are, how vengeful, evil, and murderous. They are like hungry wild beasts, strengthened even further by the darkness the clad as armour”.  “I .. I’m still not convinced”, Alponi said, quietly.  “I see Sealvy!”, Brinse shouted. “She has spotted us!”.  “Treebandum is coming from this way”, Calavis said.  “And I see Creaturia, he has seen us as well, we’re saved!”, Grivali cheered. “Is this all that is left of us?”, Treebandum asked, his normally serene tone had taken on a sad tune.  “Avandair .. he held the humans back so we could escape”, Brinse told her older brother.  “Perhaps we can still save him, if we’re fast”, Creaturia suggested.  “No”, Treebandum said. “He knew what he was doing, and how little time we have left to save others .. they all knew..”.  “It’s just like the others”, Sealvy said.  “The others?”, Calavis asked. “What others, sister?”.  “We’ve found several groups, on the run. Our kin, deprived of their magic, drained like dried meat”, Creaturia said. “They were all saved by those who still had their magic, holding off more than they could handle, let alone count.. We’ve lost many today”. “But we’ve saved many as well”, Treebandum said, serenely. “And now we have saved the last of our kin”.  “You can’t just give up on the others”, Alponi shouted. “You can’t just give up on my father”.  “We’re not giving up, nephew”, Sealvy said. “We too must recharge, we need to return to The White City, with the last of the survivors, once we are there, we can discuss what to do next”, she said.  “It is time we left this place”, Treebandum said. “It seems we’ve been spotted”. The God of Roots grew a flower from his hand, whispered to it in a language older than any, the language of the First Seed, created by Thime. Small glowing orbs fell from the flower and began to float towards the top of the rock on which the other survivors had been secured. “Everyone grab an orb”, Treebandum said, and as soon as they did, they were transported instantly to the top of the rock. Soon after, Treebandum opened the path towards The White City. It was such a spectacle to behold that the fighting had stopped, distracting nearly every human around, who were witnessing something they never before seen in their lives, giving the remaining Gods, who would later be named The Grounded Gods, time to escape. The War of Disobedience came to an end, leaving humanity victorious and hungry for more. Soon after, their War on Magic began; which birthed The Hunt. In which forces were specifically trained to sense, spot and kill God-kin. These powers they gained by drinking the blood of the Gods, and eating their flesh during their initiation. The Hunters would become addicted to God blood and flesh, and when deprived of it long enough, would lose all sense of reality and turn into wild vicious beasts. These beasts were highly sensitive to light, but thrived in the dark. They learned to feed on the dark, and the light of the moon. Eventually, they would transform even further, become even more monstrous. Cursed to live forever, they would later become known as Shadow Beasts. Hunters would use these beasts to sniff our magic and God-kin with even greater precision. It was only thanks to the sacrifices of both Treebandum and Creaturia that not all magic and Grounded Gods were erased from existence. However, their sacrifice came too late to save magic on Earth, leaving the planet with nothing. Eara lost her life, turning Earth into just a normal planet, and no longer a celestial body. The Tree of Thime was destroyed as well, but Thime herself had successfully escaped. Only The Free have ever seen Thime in her new form. Many truths will now unfold, new and old.  

K.L. Runaya
3 1

The Symphony of Life and Death Andante Prologue 'Creeping Madness and Magical Solutions'

This is a first draft Creeping Madness and Magical Solutions  Unknown Time; Unknown location; “You might be wondering where I’ve been all this time. Well, I’ve been looking for you. Guided by a feeling that I would see you again”, a young boy, sitting in the dark, was talking to himself. “What happened to me, you ask? Well, I lost everyone. Literally, I woke up in a different world, I think. I call it ‘The Dark Realm’, because it’s always dark here”, the boy looked around the darkness and sighed. “There are no people, not even a single sign of life. I’ve been here for, I don’t know how long, but it seems like forever. Somehow I never get hungry, or cold, or sleepy. I just am. I .. just don’t get it”, he sighed again. “One day though, just as I was about to lose my mind completely, I started to get visions. Visions of you! They told me where you were, what you were doing. I saw that you were also lost in a different world. It looked prettier than where I am .. more colorful as well”, the boy made a wry smile. “You looked happy too. For a minute there it made me angry, because I thought you’d forgotten about me and moved on with your life, while I’ve been trying to find a way back ever since I got to this dreary place”, he held his head in both his hands. “But as soon as I felt the anger, I felt an even greater feeling of guilt. I struggled with it .. hard. But .. that doesn’t matter, I’ve finally found you, and I’ve finally come for you. I’m just sorry that it took me this long, Brail..”, the young boy talking to himself was Kiya, “No, that’s no good. That’s way too long.”, he told himself. We need to change it, maybe .. make it more happy?”, the teen shrugged. “What? No, it’s not”, Reason answered. “It’s perfect just the way it is, it’s who we are”. “How is that who we are?”, Anger asked.  “..if you think you can do better, go ahead, do it, come on”, Reason responded, “Well? What’re you waiting for?”. Peace sighed, “Guys, can’t we all just get along, even if it’s just for a minute?”. “You know, I’ve been meaning to say this for quite a long time”, Kiya said confidently. “But this shit is getting pretty aggravating and seriously insane, to be honest”, Kiya said. “It’s bad enough already that we’re stuck in this .. Dark Realm, I don’t need to lose my shit too. Talking to my own emotions, what the actual fuck.”. “Weirdo”, Pleasure jested.  “Now”, he continued as he ignored his own insults directed at himself, “How do we get out of this place? It’s definitely been years because I’m growing hair on my face and balls now..”, Kiya thought for a moment, “Hmm, maybe that’s why I’m going crazy”, he shrugged. “No. It’s not”, an unfamiliar voice answered. “Who said that?”, Kiya asked, startled. “I did”, the voice replied back, rather simply, as if they were shrugging. “Who are you?”, Kiya asked.  “In a way, I am you”, the voice replied.  “Great, another voice in my head? And what emotion do you represent then?”, Kiya asked, annoyed.  “I am not a mere voice in your head, young Kiya”, the voice said, amused. “I am what came before you, I am what comes after you, and at the same time, I am always you, anywhere, any time, any place, any persona”. “What? What does that even mean?”, Kiya asked, irritatingly confused. “Again, who are you? Wait, did you.. did you bring me here?”. “I did”, the voice answered amused. “Okay, before I wrap my head around that, what the actual fuck? Why would you do something like that, and why'd you let me sit here by myself for so long?”. “I .. forgot. I do apologize”, the voice replied.  “You forgot?”, Kiya said angrily. “Are you fucking kidding me right now? How long have I even been in here?”. “Time does not flow in here”, the voice said. “This is the Dream Realm”.  “That .. that doesn’t answer my question”, Kiya answered, fearing he may have been here so long, everyone he knew may have died already. “It only raises more questions”, the boy said.  “In a way, you could say that you have been here several lifetimes already”, the voice said, calmly.  “Several .. several lifetimes!?”, Kiya asked. Shouted it, almost; and then he began feeling drowsy.  “But in your world, at most a few years”, the voice chuckled. “If I had to make a guess, I would say it has been about two years, maybe a little more, maybe a little less. But, give or take, around two years”.  “Then fucking lead with that next time”, Kiya said, his face turning red.  The voice did not reply to this. “Why did you bring me here?”, Kiya asked, after a few seconds of silence. “Are you still there? Hello?”. “I am here still”, the voice said, calmly. “You have been brought here to fulfill your purpose, your destiny. To train for what is to come”. “I’m sorry, what?”, Kiya asked, his voice an octave lower.  “You have a great destiny, young Kiya”, the voice said. “You, and two others, are part of a great prophecy. You will bring a change to this universe, one unseen by all”.  “Ok, slow down there, buddy. What!?”, with every word said to him, Kiya only felt more and more confused. “Am I being pranked? Wait, is this a dream? Did I die, is that it? I’m dead, aren’t I?”. “You are me, and I am you. We are one, and we always have been. You have merely forgotten, and I am here to remind you of who you truly are. I have brought you back to our Kingdom, so that you may take the throne once again”, the voice replied.  “Okay, what the actual fuck?”, Kiya shouted out.  

K.L. Runaya
0 0

The Symphonies of Life and Fantasy: Allegro/Shadows Prologue 'The Rule of the Shadow'

The Rule of the Shadow   Long ago. In a world before yours. In a reality now long gone. There was the Age of The Dark. The Ancient Times were ruled by three overseeing powers. Entities born from nothing, but meaning everything. The Darkness was the first. It is the eldest form of intelligent life in all of existence. The Universe came second, bringing with it hope in the dark. The Darkness and The Universe fell in love and they created The First Light. Chaos, Neutrality and Goodness were their monikers. But, The Darkness grew bored quickly. It began to experiment with its powers, its reach. It took over the mind of a small creature, and caused the downfall of a small planet. Intoxicated with this new way to pass his time. The Darkness repeated his unforgivable act twelve more times. It was only after the thirteenth time that The Universe finally confronted her beloved. But The Darkness did not care for the words of the one he loved .. once. Now he was enamoured by power. Without anyone at hand to stop him, The Darkness swallowed all. Every planet. Every creature. Every living thing. By the end of his great hunger there was nothing left. Only he, his love and their child. Out of fear that her love would repeat his atrocious act over and over again; The Universe decided to turn against her love. She concocted a special potion, of sorts. That would force The Darkness into a deep and eternal slumber. Once The Darkness was put to rest, The Universe and The First Light joined hands and created Life and Death, though the latter would often refer to himself as ‘Fantasy’. And it was in their hands that they left responsibilities to create new life, new planets and their symphonies that you have come to learn. But, forever looming in an eternal slumber laid The Darkness. Plotting his revenge. And what a revenge it would be.  The Darkness had been a captive for several millennia when cut off a small piece of himself and managed to slip it out of his prison. The small patch of shadow, embedded with its master’s essence, turned into a small creature. Its task was simple. “Eara is your destination. Find me a Champion. Create for me an army!”. The small creature would find a young God, brother to another God, a hero even among the deities. A selfless man with no wish to rule. Eager to prove himself the better, the young God always challenged his perfect brother. But was always defeated. The shadowed creature approached the young God one fateful night. Convincing the young God with promises of greatness. And so it happened. The young God forged a pact with the creature. He defeated the perfect brother in battle and then crowned himself King of the Gods, and Father of the Gods. He declared himself ‘The first born God of Eara’. His strength had grown tenfold. The young God then created four sons. From rock, stone, thunder and lightning. To serve as his guardians. But then the young God did something the shadowed creature could not foresee. He grew arrogant and lazy. Conceited. Fat and drunk. No longer the warrior he once was, but still possessing over the immense powers the shadow had bestowed upon him. The shadowed creature decided to end their contract prematurely.  “Agreed”, King Dolomius agreed rather easily. “But on one condition”, he added. “I keep my strength, and if I do not, Solara shall be your final destination”. The King of the Gods signed a contract of his own making. He no longer had any use for this creature. His powers were his might. Without them, he would not be able to rule over the other God-kin. He wouldn’t be able to control them. The creature only contemplated the choice for a brief few seconds. Then signed the contract using its tail. The pact between the shadow creature and the young God had come to an end. Instantly the young God tested his might. It was all still there. Every power at his command. He chuckled and then cackled. While the small creature went on its way to find a new host. One he would be able to control better. One who wants war. Who wants to rule all, not just fill their bellies and wet their cocks. The search was short. Surprisingly short. The creature sensed a deep and dark rage. A caged monster begging to be released. Howling for carnage. The shadowed creature was instinctively drawn towards it and at the end of its run it found another young God. He was by himself.  

K.L. Runaya
0 0

.#7

#7   I'm just a freak Kind of a creep A loser, one of a kind A weirdo, locked in his own mind  You're a star, shining so bright Eyes of the palest blue You have the soul of the moon in you How could I compete For an image so complete?  Look, I used to rap a lot That’s a lie, I just used to write in a notebook a lot Putting down rhymes, I had talent, my God So how did it all end up like this? With me daydreaming of your lips I used to have a goal in life, I swear But now all I can think about is the way you wear your hair Goddamn I used to cuss a lot That’s a lie, I still cuss a lot It’s like a second nature  It just comes out whenever life introduces danger I don’t know why I do that I was raised on Disney movies, and all that Maybe it’s cause my family was never there Second kid to last in a flock of eight “Number seven, here to take my beating today.” I'm just a freak Kind of a creep A loser, one of a kind A weirdo, locked in his own mind  You're a star, shining so bright Eyes of the palest blue You have the soul of the moon in you How could I compete For an image so complete?  I used to hate myself a lot A lie? It’s not. I was raised to believe, that everything wrong was to blame on me And blame on me, I did Every day of my life  I destroyed myself at night Because that’s the kind of love I was raised with A freak, a loser, that weird kid Goddamn You used to worry too much Now you’d hold my hand We’ll be doing Netflix & chill And you’d stroke though my hair saying “This is why we suffered so much, this is why we suffer still. “we’re perfect together, we’re perfect still.”  

K.L. Runaya
0 0