Lezen

1302. Immigranten van tijdens de Hollandse periode en omvolking.

  Die namen. de wever, van Grieken, de winter.Dat zijn van oorsprong geen Vlaamse namen. Maar hollandse imigranten die zich in België hebben gevestigd. Mijn naam werd  reeds genoemd tijdens de middeleeuwen. Ik ben een trotse Vlaming maar die heren en dames die zichzelf het Vlaamse kleed aantrekken, vertegenwoordigen mij niet.Ik maak dikwijls de bedenking dat die bovengenoemde heren in 1302  Hollandse slavenschepen aan het optuigen waren terwijl mijn Vlaamse voorouders samen met  Walen vochten tegen het leger van de Fransen. De jambons. Die strijd in 1302 had enorme gevolgen voor een ander land.Doordat de Franse elite strijders in Kortrijk vermalen werd kon de Franse koning zijn belofte aan de Schotse koning niet voldoen.Zo won Engeland en werd Schotland opgeslokt in het Verenigd Koninkrijk.   Meer nog die hollandse migranten die zich in België hebben gevestigd, stelen de Vlaamse identiteit. Omvolking noemen ze dat alleen gaat het hier over Hollanders die Vlaanderen Hollands willen doen worden.  De Val van Antwerpen in 1585 was destijds een bittere nederlaag in de strijd tegen het katholieke Spanje.  De protestanten zijn terug. Onder de naam Vlamingen. de wolf in schapenvacht. Ik ken ze de Vlaams-nationalisten. Ik zat met hen in de jeugdclub in Izegem, daar kweken ze Vlaams-nationalisten.  Ik werd zelf eventjes tijdens mijn puberteit beïnvloed. De  gebroeders van raemdonck, twee Vlamingen en een waal die samen stierven, elkaar omarmd. Belgisch  LGBTQI+  voor zijn tijd,  de kaakslag door de Franstaligen die op het slachtveld van de Tweede Wereldoorlog geen Vlaams wilden spreken, zodanig dat veel Vlamingen de dood vonden omdat ze bevelen niet verstonden.  Als puber vond ik dat allemaal zeer dramatisch. Het heeft niet lang geduurd, want daar waren de Beatles en Rolling Stones en de jaren 60.  … PEACE en LOVE …..  Eén van mijn toenmalige vrienden de zoon van een collaborateur, die werd richting katholieke universiteit gestuurd. Ik zoon van een arbeider had geen keus, ik moest de fabriek in om te produceren voor het nieuwe heren ras.  Dat was niet zo vreemd want tijdens Operatie Gutt gaven veel collaborateurs hun fortuin aan de kerk hoogstwaarschijnlijk met de belofte hun kinderen hoogstaand onderwijs te geven. Er moet nog een horde genomen worden, België moet worden vernietigd.   Mijn toenmalige goede vriend studeerde aan de universiteit tot lang na zijn 30 jaar de eeuwige student met ons belasting geld. Terwijl ik vanaf mijn 14 jaar door te werken in soms vuile fabrieken en dus belastingen betaalde. En dus die goede vriend zijn studie betaald. Toen hij hoog geschoold aan het werk ging  stuurde hij zijn opbrengsten naar buitenlandse rekeningen. Met de leuze GEEN GELD VOOR HET CORRUPTE BELGIË. Dat hij er daardoor voor zorgde dat ik en nog vele anderen meer belastingen moesten betalen en er minder voor terugkrijgen zoals het laagste pensioen van west Europa voor de hardwerkende Belgen. Het kan hem niks schelen want hij heeft zijn schaapjes op het droge.  Zijn broer bakt het nog bruiner. Als ambtenaar in de federale Belgische administratie werkt hij in met ons belasting geld betaalde federaal kantoor  10% voor de federale overheid en 90% voor zichzelf in een firma die hij oprichtte. Wat mij toch zeer verbaast: er moeten daar blijkbaar controles zijn? Of medeplichtigen?  Anders gaat mijn belastinggeld toch maar naar de geld verspillende Walen. Is zijn verdediging. Maar hij bedoelt het seculiere deel van België. Of anders geschreven: die zogenaamde strijd tussen Vlamingen en Walen blijkt in werkelijkheid de strijd tussen het Vaticaan en de Franse Revolutie. Tussen katholiek en seculier.  Wat in het kort de zogenaamde Vlaamse strijd is.  Vlamingen omvolken tot holanders. Pech, protestants  Nederland staat niet te wachten op katholiek Vlaanderen. Ze lachen er mee.  Of, Vlaams nationalisten zijn gewoon een goede? Grap. De hardwerkende Vlamingen zijn nodig om de buitenlandse rekeningen te spijzen. Toen louis tobback  iedere politieambtenaar naar iedereen, die een joint gebruikte, stuurde. Toen werden zonder de minste problemen miljarden als vlaamse-nationalistische  oorlogskas naar het buitenland versast. Eerst naar Luxemburg, dan naar het eiland MAN een film wat er met dat geld gebeurt op Netflix : THE SPIDERS WEB . Zeer verhelderend. Nu zitten ze in Zuid-Afrika. Te feesten en al die vlamingen uit te lachen die wel corect zijn belastingen betaald. Foto VERF ED 1995 Mechels plein antwerpen Video https://youtu.be/EmCOjISsvsg?si=U9HXfgstwGuXb8EJ erotic, bad boy at night antwerpen, youtube VERF ED FOTO GALLERY verf ed https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/

verf ed
12 0

Claustrofobisch.

    Hij had de angst in mijn ogen gezien en vroeg: "Twijfelde je?" Ik keek hem aan en zei niets, maar hij merkte mijn twijfel op en vroeg: "Is er een reden om te twijfelen?" Zijn ogen waren gevuld met angst en wanhoop. "Nee!" schreeuwde hij. "Het zijn die vervloekte pillen!" Hij werd duidelijk onzeker. Ik wist dat als hij nu de deur uit zou gaan, hij niet meer terug zou komen. Hij zou beginnen aan zijn zwerftocht en zich opgesloten voelen in de meeste ruimtes. De enige uitweg zou zijn om te lopen, urenlang door de straten te dwalen, op zoek naar rust en een oplossing voor zijn dagelijkse angsten. Maar vandaag wist ik dat hij weer in die neerwaartse spiraal terecht zou komen. Hoe vaak had ik dit al meegemaakt? Eerst was er onzekerheid en paniek, op zoek naar een oplossing om te ontsnappen aan de druk en de angst. Hij voelde zich opgesloten en kreeg geen lucht meer. Dan was er die ene pint, waarmee hij even kon ontsnappen. Maar al snel werden het er meer en voegde hij andere middelen toe aan zijn zoektocht naar ontsnapping. Het einde van de spiraal was altijd een drama. Hij ontwaakte uit zijn roes en zag de puinhoop om zich heen, om daarna voor een tijd te stoppen met alles. Vandaag zou hij weer beginnen aan die spiraal. Ik wist niet of ik hem nog terug zou zien. Alles was onzeker. Hij ging de deur uit...   uiteindelijk pleegde mijn beste vriend zelfmoord  in  de vergeetputen in merksplas. Met geen dank aan louis tobback en de diehards bij de socialisten in belgië.  Pas tijdens de regering van Michel, toen de socialisten buiten werden gekieperd, werden de vergeetputten afgeschaft. De geestelijke gezondheidszorg in dit land trekt op geen KlOoTeN. Veel beton veel handboeien veel kettingen veel bewakers zomaar van de straat geraapt zonder opleiding. geen therapeuten geen dokters. RESULTAAT IS TE ZIEN AAN DE AGRESSIE IN DE STRATEN.    foto VERF ED 1995 cafe d'anvers antwerpen FOTO GALLERY verf ed https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/

verf ed
7 0

Griekenland.

Wie kent nog de Antwerpse stadskrant?DE NEUS.Ik heb er nog voor gewerkt.Rond die tijd moest ik mijn paske vernieuwen.Wie kent nog de dienst bevolking in de lange nieuwstraat, de rij loketten, achter ieder loket een prompte dame.Voor vooroorlogse typemachines."En wat doet u nu voor werk?" vroeg die Dame.Even uit mijn lood geslagen mompelde ik: "he, he, ik werk voor een krant".Na een flink geratel kwam mijn paske tot mij terug, Journalist stond erop. De reactie van de toenmalige Rijkswacht ambtenaren op dat gegeven was verbijsterend.Daar ik altijd nogal bohemien gekleed rond liep, loop, (langharig werkschuw weet u nog) was ik een zeer gewild slachtoffer van het idee, dat vuil slecht, proper goed is, de dwangmatige zuiverheidgedachte die tot onze cultuur behoort.De mandarijnen van deze gedachten vonden in mij een ideaal slachtoffer om hun tijd door te komen.Honderden keren werd ik staande gehouden."PASKE" was de aanspreektitel.Tot op dat paske journalist verscheen! Als ik nu schrijf dat de mandarijnen opeens door het stof kropen/kruipen, ver zal ik er niet naast zitten. Ik dacht opeens aan de papiertjes waar de middeleeuwers mee zeulden. Het papiertje heeft me ooit in een zonnig vakantieoord gered.Net voor het vertrek uit dat zonnige vakantieoord constateerde ik dat mijn paske verdwenen was."U zult naar de hoofdstad moeten" zei de eerste de beste ambtenaar die ik aanklampte.De hoofdstad was 1500 km verder en met nog een euro te gaan.De wereld stond eventjes stil.Ik begon iedere ambtenaar aan te klampen die er maar ambtenaar genoeg uitzag.Het vliegtuig vertrok 30 min later.Het werkte.Opeens werd ik doorverwezen.Ik eindigde in een kaal bureau.Na mijn naam en adres vroeg de ambtenaar mijn beroep."Journalist" zei ik.De man greep naar een grote zwarte voorhistorische telefoon. De dag tevoren hadden we een havencafeetje bezocht, een cafeetje in de stijl dat er niet veel toeristen komen.Tot ik opeens besefte dat de helft van de mede cafégasten Antwerps praten.En erger nog, verstonden. Toen de ambtenaar de telefoon greep dacht ik: als er een is die Antwerpen kent en vraagt welke krant?Want de stadskrant 'De neus' werd toen beschouwd als gezagsondermijnend (subversief).De man van het bureautje had iets te maken met kolonels. De man die binnen snelde had niks van dien aard in zich.Hij stelde vooral belang in wat ik vond van zijn zon overgoten land.Daarin kon ik hem gerust stellen: ik zou zeker terug komen.Van Antwerpen wist hij dat het een voorstad van Amsterdam was.Ik verzekerde hem dat het eerder Parijs was want met Amsterdam wou ik niet vergeleken worden: zonovergoten landen hebben meestal zonovergoten cellen en er is watertekort.Maar voor die man was het allemaal gelijk.En toen ik hem in herinnering bracht dat Antwerpen in België ligt dichtbij Brussel toen gingen zijn oogjes blinken.Brussel mompelde hij. Verschillende keren. En opeens realiseerde hij zich dat een van de bewoners van dat wonder Brussel bij hem stond.Hij had hem zelfs nog geen versnapering aangeboden, hij had de grondregels van zijn gastvrijheid geschonden en dat stond nu al vast daar zou hij voor boeten. Maar opeens verscheen een grijns op zijn gezicht.Niet hij zou pijn lijden maar zijn honden van ondergeschikten dat ze zo een belangrijke bezoeker van hun schone landje zo slecht behandelden.Maar nu moest hij zelf de bezoeker op gepaste wijze behandelen - straks zou hij zelf de honden afstraffen met een zweep- en.....Ik onderbrak zijn gedachtegang en vroeg hem of het probleem opgelost kon worden."Probleem?" Opeens zag hij een manier om alles goed te maken. "Het probleem van de diefstallen op luchthavens is een Europees probleem dat alleen door Brussel kon opgelost worden" zei hij. Het eeuwenoude Zuid Europees fatalistisch gevoel kwam over ons heen gevallen als een deken.Een bestolen journalist in een zonovergoten toeristisch land is niet de beste reclame.Hij begeleidde me naar het vliegtuig.En wuifde me na.Als om uit te wissen, wat mij van negatieve gedachten zou overblijven.Van het landje waarvan hij houdt en om die bezoeker te laten terugkeren vanuit dat verre Brussel Zo ziet uWat een aantekeningKan veroorzakenDe middeleeuwen   FOTO verf ed TOMAAT ACRYL HARISSA FOTO GALLERY verf ed https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/

verf ed
0 0

Doelbewuste ontmoeting

Het park, de Efteling is een paar maanden gesloten voor een verbouwing. Er waren veel ingestuurde ideeën om de Efteling aantrekkelijker te maken. Veel ideeën zijn van tafel geveegd maar sommige worden ten uitvoer gebracht. Een deel van Holle Bolle Grijs krijgt een opknapbeurt. Sommigen blijven Holle Bolle Gijs en een paar veranderen in Holle Bolle Grijs. Deze verandering vindt plaats om ouders, opa’s en oma’s een plezier te doen. De Efteling is weer open en wij gaan een kijkje nemen in het park op deze mooie herfstdag. Mijn vrouw en mijn kinderen Spons (7) en Bob (5) zijn dol op het park. Ik haat het park maar voor hun plezier ga ik mee en ben benieuwd naar Holle Bolle Grijs. We rijden het park op en het is megadruk na de verbouwing. Ik haat het park met zijn Phyton, Fata Morgana en Baron 1898. Halve Maen, Max & Moritz kunnen mij ook gestolen worden. De Vliegende Hollander zorgt alleen voor maar natte pakken. Voor alle attracties staan er lange rijen met schreeuwende en joelende kinderen. De wachtentijden lopen snel op in de Efteling rondom het middaguur. Mijn vrouw gaat graag in de Phyton. Ze houdt van kotsende mensen. Ik heb mijn vrouw ontmoet toen ik voor het café stond te kotsen. Zij kwam aanlopen met wat vriendinnen. Het was gelijk liefde op het eerste gezicht. Maar dit terzijde. Zelfs van Droomvlucht krijg ik braakneigingen. We lopen wat door het park naar de volgende attractie. Uit het niets verschijnt een oud stapmaatje in beeld, een ‘geluksmomentje’. Dit kan geen toeval zijn en een mooi moment om te splitsen. Ik vertel tegen mijn vrouw, ‘Ik zie jullie zo wel’ en maak een praatje met Job. Mijn vrouw gaat samen met Spons en Bob op zoek naar een eettent. Zijn vrouw en kinderen struinen het park af naar hun favoriete attractie. Samen staan we te bakkeleien over vroeger en de vele kroegentochten. Mijn droge lippen en mond kunnen wel een verkoeling gebruiken. Job en ik appen naar onze vrouwen dat wij op weg zijn naar Holle Bolle Grijs. Daar eenmaal aangekomen staat er een lange wachtrij, alleen maar mannen. Samen sluiten we aan de rij en praten over vroeger tijden en de memorabele uitspattingen. Wij mannen staan als volwassen kinderen in de rij en gedragen ons als kleuters. Ons doel is bijna bereikt, het is het wachten waard. Holle Bolle Grijs spreekt met twee woorden en praat ons bemoedigend toe, ‘Bier hier, bier hier.’

Jan Sluimer
29 0

From Denmark with love

Mag ik, kan ik, ga ik? Het EK-vraagstuk van enkele maanden geleden werd vorige week opgelost. Ik mocht, ik kon, ik ging. Dankzij een berekend risico om de tickets voor Denemarken-België te houden en het vakmanschap van Voetbalreizen De Bemvoort beleefde ik zowat de beste tweedaagse sinds die verdomde maart 2020.  Alles zelf organiseren en het risico lopen om belangrijke details te vergeten, daar zagen reisgezel DJ Neal en ik tegen op. Laat dat maar aan Michael en zijn organisatie over. Tijdig betalen, op maandagavond een stokje in de neus steken voor een negatief resultaat en dinsdag naar cafetaria De Bemvoort rijden, meer hoefden we niet te doen. Net voor middernacht zetten een zestigtal aangename en gevaccineerde of geteste supporters - de ene al wat gekker dan de andere - koers richting Kopenhagen. Eventjes opgeschrikt door busje bots met een Hongaarse vrachtwagen en de grenscontrole van de Deense politi, maar de carrosserie en de papieren bleven in orde.  Woensdagnamiddag scheen het zonnetje fel en las een straatbord Velkommen til København. Geen loze woorden, dat zou de komende 48 uur blijken. Aan de bar van hostel Steel House bestelden we meteen tequila. On the house, omdat we het zonder zout en limoen moesten stellen. Na de check-in dropten we ons bagage in het kleinste kamertje. Neem dat maar letterlijk, want veel bewegingsruimte gaven de slaapvertrekken niet. Niet dat het hoefde. We hadden hemel en aarde niet verzet om op een hostelkamertje te zitten. Vervolgens verkenden we de mooie stad en groeide het enthousiasme even snel als het vakantiegevoel. Een klein beetje kind ben ik, wanneer de hersenen gaan kronkelen. Een etablissement dat Jensen's Bøfhus heet doet mijn dubbelzinnig woordspelende geest genieten en gniffelen. Het Bøfhus blijkt een keten van steakrestaurants te zijn. Geen Hunkemöller Genieten en gniffelen doen we ook bij de aanblik van de vestimentaire gewoonten van die Denen. Hunkemöller klinkt Scandinavisch, maar is het duidelijk niet. Beha's zijn immers niet aan de (clichégewijs) knappe vrouwen besteed. Bij de mannen kruipen witte sokken uit sandalen of sneakers tot net boven de enkel. Een tip voor al wie ooit naar Kopenhagen trekt; blijf niet te lang stilstaan om de omgeving te scannen, want één van de honderdduizend fietsers knalt je zonder verpinken omver. Wij liepen door en hielden om 15u halt bij het gezellige kleurrijke pleintje van Halmtorvet 9. Precies op tijd: dankzij happy hour zagen we Finland-Rusland op een semigroot scherm en kregen we vier cocktails voor de prijs van twee. Tijd voor verbroedering met andere Rode Duivels-supporters. We vonden ze op het terras van het Iers cafeetje The Dubliner, de Belgische ontmoetingsplaats in Kopenhagen. Andermaal zin in shotjes, want daar weten ze in Denemarken wel raad mee. "Je moet Fisk vragen", zei de Kevin, aan tafel met Babs en Max. Klinkende Deense namen, maar eigenlijk gewoon landgenoten die al even in de hoofdstad vertoefden. Dat schept een band. Dat schept vertrouwen. "Ten shots of Fisk, please". Tweehonderd kronen armer schoof ik bij de landgenoten aan. Fisk is een mix van wodka, eucalyptus, menthol en drop. Dat klinkt beter dan het is, want Frisk was zowaar een betere naam geweest. Het smaakt naar mondspoelwater met een alcoholpercentage van 30%, maar je mag het niet uitspuwen. Niemand kwam ooit met een frissere adem van café thuis.  Mondmaskerloos Die bal sloeg Kevin dus grondig mis. Bij mijn reisgezel scoorde hij meer punten. Het doel van DJ Neal's tweedaagse was een selfie met jonkvrouw Kerkhofs van Katje voor de Sfeer. "Die komt niet", wist Kev dat ze haar Katje zou sturen. De toffe pee bleek een vriend van het BV-stel en liet Neal eventjes een Whatsappje sturen naar Katrin. Zij vond het sneu dat ze niet samen op de foto konden en beloofde het goed te maken. Dat zit dus wel snor. Een ultrakorte virtuele babbel als alternatief voor de selfie. Met zoetzure niet-Fisk-shotjes feestten we mondmaskerloos verder. Geen Katje, wel Sfeer. Van homo alcoholicus naar homo turisticus op matchdag, wat in Denemarken de warmste dag van het jaar zou worden. Als je dan toch eens naar het buitenland kan, pik dan op zijn minst iets mee. De keuze viel op het oudste attractiepark van Europa. Tivoli Park opende in augustus 1843 de deuren en is daarmee amper dertien jaar jonger dan ons kleine landje. Uitgedost in onze supportersoutfits slenterden we door het gezellige park en waagden we ons zelfs aan een attractie. Van zodra de wagonnetjes overkop gingen weerklonk hoog meisjesgegil en dat kwam heus niet alleen van DJ Neal. Na een fijn anderhalf uur trokken we naar het sfeervolle en kleurrijke haventje Nyhavn. Nadat we een dubbele portie toerisme hadden geabsorbeerd was het tijd om in rode colonne naar het stadion te trekken. Kippenvel Dat mannen in rood tenue de bovenhand nemen in een internationale voetbalwedstrijd zijn we al gewoon. Even schrikken wanneer blijkt dat het niet die van ons zijn. De maagdelijk witte truitjes weerspiegelden de prestatie van onze landgenoten in die eerste helft. Flashbacks naar pijnlijke nederlagen tegen Italië en Wales op het EK 2016 in Frankrijk, toen ook al aanwezig. Na tien minuten vergaten we even dat we op verlies stonden en bezorgde het massale applaus voor Christian Eriksen ons kippenvel. Voetbal is meer dan voetbal. En als het toch om voetbal moet gaan, dan wrijven we ons allemaal in de handen. Señor Martinez heeft de luxe om zich naar de beste voetballer van de planeet te wenden. Kevin, please save the day. Dankzij de Belgische superheld en handlangers Rom, Thibaut en Eden was al onze moeite om naar Kopenhagen te reizen uiteindelijk niet tevergeefs. Oef. Door het oog van de naald gekropen durfden we amper uitbundig vieren. Dat verdienden onze tegenstanders niet, integendeel. Zelfs nog meer sympathie gekregen voor de Denen, waarvan er minstens honderd ons buiten het stadion feliciteerden. Congratulations, you were better. Niet dus. Please win against Finland so we can qualify for the next round. Geen idee voor wie ze me aannamen, maar ik zal zien wat ik kan doen. Hopen dat België vanavond de Finnen opzij zet en dat Denemarken hetzelfde doet met Rusland, want wat verdient dat aaibare volk een hoogtepunt. Prachtig land, prachtige stad, prachtige inwoners. Voortaan ben ik Deens sympathisant en supporter. Vermoeid maar heel veel meer dan voldaan arriveerden we in het holst van vrijdagnacht in mondmaskerland - dat wordt weer wennen. From Denmark with love. Nog even nagenieten van de gelukzalige roes van een schitterende uitstap. Met dank aan De Bemvoort, de busgenoten en De Bruyne.

Xrossmymind
1 0

Futurum (het; o; mv: futura)

  na het lezen van vele fabels en parabels kiest hij dan toch voor het hiernamaals rozen malse kleuren neemt hij echt niet mee vlinders vinden ze vuilwit   ze durven wel eens stinken herinneringen die heeft hij genoeg en hij weet hoe dat gaat bij die beestjes je kunt ze echt niet paaien met mensengeuren of een stukje brood behalve de lint- en oorworm larven en maden   de wonde is groot geworden zij ontstond al vroeg nog voor die gevechten op die feestjes made in Belgium in the summer of sixty nine tot het nu niet verder kan   elk rottingsproces riekt kwalijk hij wil daar van af en na een kleintje met samoeraïsaus doet hij het zichzelf aan   die reis naar het futurum valt aardig mee rum onderweg ook brandewijn er zit een zwijntje op zijn schoot en de loods aan boord van de overzet voor wie goed oplet hij draagt een zwarte string de veerman vergeet mij niet staat op dat klein plakkaat naast het potje hemelmunten er is ook een emmertje voor wie snel wat kattenkwaad wil achterlaten en de meesten ginds ze zitten het liefst in die mist aan de oever   keuvelen terwijl een veulentje van het water nipt en zelf is hij nooit ver geraakt in zijn aardse leven ook daar blijft hij na een paar passen steken een slecht voorteken want zo geraakt hij daar niet tot bij zijn eerste lief dat aan de horizon daar waar de zon durft schijnen weeral in haar blootje ligt   het is altijd fijn eens aangesproken te worden door andere wezens dan spoken het is een voorvader netjes met een lach op zijn gezicht nooit gekend en dan is het naarstig bijpraten terwijl zijn grootmoeder hem mijdt men eet geen zonnebloempitten tijdens een kerkbegrafenis terwijl de grootste wreedaard van al hoe hij heeft het geflikt il padre de pantagruel hij staat paar zijn aflaat te herlezen met op die achterkant de lijst met zijn vergeven daden   de figuranten hebben geleden gebeten in het zand ze zijn hier nog niet allen er zal gewacht worden op de assemblée van grote miserie   de weg terug hij is er niet bestond dit hier maar niet bestond het toen maar niet dan was alles zo rustig zo kalm geweest en in die walm van weemoed zal hij sudderen ja het moet want hier valt weinig te mispeuteren zelfs de kleuters worden goed verzorgd hun brein niet door elkaar geschud het wrede laat ze thans gerust alles is zo tam er is geen duivels lieve meid alleen de troost die hier die hem de lippen kust     uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt
0 0

Zonnebloemen hoeven geen kompas

Langs de weidse uitzichten van La douce France  voert de départementale ons langzaam maar zeker zuidwaarts. Voor ons geen hyperdrukke autoroute du Soleil. Wegens de hitte overdag, verkies ik ’s nachts te rijden. Vrouw en kinderen zijn in slaap gedommeld. Het overgrote deel van de weg is kaarsrecht. Slechts af en toe zie ik de koplampen van een tegenligger opdoemen in de verte. Er is geen straatverlichting, dus ook geen lichtbezoedeling. De volle maan staat groot aan de hemel als een lichtbaken, omringd door duizenden fonkelende sterren. Op de achtergrond klinkt het tweede klavierconcert van Chopin  als perfecte setting  bij deze unieke ervaring.  Elke Frankrijkreiziger kent de Auberges de France. Halverwege onze tocht hebben wij een 'herberg' geboekt in Nuits Saint Georges, of all places. Het plaatsje is beroemd om zijn uitgelezen en inmiddels haast onbetaalbare Bourgognewijn.  Tijdens ‘le p’tit déj’  overzien we vanop het terras onder een stralend blauwe hemel links de eindeloze wijnranken en rechts de onmetelijke velden met zonnebloemen. Toeval of niet, vanuit de eetzaal zingt Nana Mouskouri:  Le tournesol n’a pas besoin d’une boussole . Na de krokante botercroissants spelen de kinderen nog even buiten voor wij de volgende lange rit aanvatten. Zoonlief is zoek. Wij vinden hem tussen de zonnebloemen waar hij op de grond zit te tekenen. Wij reizen nu verder tijdens de dag en raken niet uitgekeken op het kleurenpalet van de uitgestrekte weilanden en akkers. Een strelende zeebries geeft aan dat wij onze bestemming naderen. Mooie liedjes duren niet lang zegt het speekwoord, maar wat hebben wij genoten om even te  leven als God in Frankrijk. Weer thuis bezoeken wij met de kinderen het Van Gogh Museum. Onze zoon heeft iets ontdekt en roept  blij: “Kijk, Mama, Papa, mijn bloemen uit Frankrijk.”  In koor antwoorden wij: “Hé, ja Vincent.”

Vic de Bourg
12 3

Verwachtingspatroon

Ik hoor de brievenbus in mijn huis rammelen, post. Niet veel later raap ik de kranten en de reisfolder op van de deurmat. Een reisfolder met als reisorganisatie ‘Oudfit’ ken ik totaal niet.  Het gaat om een last minute vakantie voor de snelle beslissers. Er zijn wel criteria waar aan voldaan moet worden. De reis wordt alleen aangeboden aan mensen tussen de zestig en de honderd jaar. Ik zit in in die leeftijdscategorie, wat een bofkont ben ik. Met veel enthousiasme bekijk ik de folder. De prijzen zijn schrikbarend laag voor die mooie buitenlandse reis. Zo ver ik begrijp zijn er geen eenpersoons- en tweepersoonskamers. Dat maakt mij nieuwsgierig. Wordt dit dan toch de vakantie van mijn dromen? Ik kan het me niet voorstellen. De folder verwijst alleen maar naar de site op internet. Even kijken hoe deze site werkt. Heel vreemd, na een uur zoeken ben ik er nog niet uit waar we overnachten. Na veel puzzelwerk en kunstmatige intelligentie kom ik er achter dat wij op een slaapzaal komen te liggen, maximaal honderd personen. Dat voorspelt niet veel goeds. Ik zie de beelden al voor me. Over het geruzie van leeftijdgenoten die niet naast elkaar willen slapen of alleen onderop willen in het stapelbed en van plek willen wisselen. Een zaal vol stapelbedden waar mensen hun bed niet meer kunnen vinden. Mensen die lekker slapen en dan wakker worden uit een nachtmerrie. Wanneer de ‘boosaardige’ tandenfee midden in de nacht langskomt en je lippen insmeert met tandpasta tijdens het snurken. Wanneer mensen praten in hun slaap en mijn naam voorbij komt. Mensen die ‘s nachts snurken, slaapwandelen of pissen met het licht aan. Wat denk je als mensen tijdens het slapen af en toe een scheet laten of juist heel veel. Kan en mag er dan een raam open. De volgende ochtend is er weer een washandje kwijt en wordt er een zoekactie op touw gezet. Vooraf kan je ook nog voor een evenement bijboeken. Speciaal voor de liefhebbers wordt er een kussengevecht georganiseerd en deze vindt plaats op donderdagavond van zeven uur tot twaalf uur in de avond. Ik zie al mensen afgevoerd worden met botbreuken. De chaos is compleet als er ook nog grappenmakers zijn die midden in de nacht de bakjes met een kunstgebit gaan verwisselen en op een andere plek zetten. Zie ik beren op de weg, stel ik te hoge eisen of speelt de dramatiek alleen maar in mijn hoofd af. Ik hou het toch maar bij mijn favoriete eenpersoonskamer maar dan bij een andere reisorganisatie.

Jan Sluimer
8 0

Ach mijn marrokaanse vrienden.

Mijn marrokaanse vrienden hebben helden. De helden zijn hun vaders. In de verhalen die ze hoorden kwamen hun vaders op blote voeten van hun geboortegrond naar de plaats waar ze geboren zijn en leven.    Ze horen mij altijd met ongeloof aan als ik hen uitbundig loof. Ze zijn wat anders gewend. Zo kwam het dat ik bij een robuuste douane ambtenaar, waar ik weer Marokko aan het loven was, de man kreeg tranen in zijn ogen en ik kreeg zowaar een knuffel. Ze worden meestal afgezeikt, maar een vriendelijk woord over hun land, het mooiste land ter wereld met de vriendelijkste mensen, en je wordt hun vriend. Wanneer men bevriend is met een Marokkaan, dan mag men alles vragen. Zij vragen ook alles terug. Zo kwam het tijdens een gemeenschappelijke rondreis met allemaal Belgen, dat ik mijn portemonnee kwijtraakte. Ik vroeg aan de luchthave politie, 14 dagen later,  in die prachtige luchthaven, Menara International Airport, of ze misschien iets gevonden hadden. Omdat ik die avond geld had gewisseld, kon ik het juiste uur en datum aanduiden. De politie was zeer vriendelijk. Toen ik aankwam, was mijn portemonnee gestolen. Na 14 dagen kwam ik informatie vragen. Men had 14 dagen daarvoor alles gefilmd en zo kwam men bij de dader terecht. Het bleek een Belgische landgenoot te zijn die met mij mee was. Ik kreeg mijn portemonnee terug met mijn geld, bankkaarten en alle documenten. Daarom ben ik zeer dankbaar voor de zeer vriendelijke plaatselijke politie.    foto gallery VERF ED https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/ foto: mijn woonst in marroko   

verf ed
22 0