Lezen

De beste ideeën zijn Born in Antwerp

Antwerpen staat nooit stil. Maar tijdens het creatieve jaar van Born in Antwerp mag het nog een beetje meer zijn. Van december ‘15 tot oktober ’16 zet Born in Antwerp talent van hier in de spotlights. Creatieven in design, beeldende kunst, mode, reclame, technologie of muziek. Zij delen de stad, een creatieve honger en een ontembare, broeiende passie voor hun werk. Antwerpen is hun Harbour of Creativity.   Are you Born in Antwerp? Creatief, inventief, een beetje rusteloos. Altijd bezig met het volgende project. ‘Light bulb’-ideeën in het holst van de nacht. Herkenbaar? Dan is dit uw moment. Surf mee op de creatieve golf, de onstuitbare beweging van Born in Antwerp.   Zet uw naam op de kaart – en op de officiële kalender van Born in Antwerp. Of plan alvast uw volgende activiteit in het creatieve hoofdkwartier aan Kaai 22. Voor de Harbour of Creativity is het all hands on deck!   Officiële partner van Born in Antwerp Hebt u een geniale ingeving of broedt u al langer op een actie, een evenement of een activiteit rond Antwerpse creativiteit? Laat maar komen. Vertel ons uw plannen en zet uzelf op de agenda tussen grote evenementen zoals eurobest, de Fashion Talks en De Invasie.   Elke actie of activiteit die creatief Antwerpen in de spotlight zet, verdient een plekje op de officiële kalender van Born in Antwerp. Zorg ervoor dat u erbij bent: laat ons snel weten waarom de creatieve sector zit te wachten op uw activiteit. En de bal is aan het rollen.   Bezet het hoofdkwartier Een dag, een avond, een uitbundige nacht … De deuren van het hoofdkwartier aan Kaai 22 staan altijd open. Het wordt een plek om de koppen bijeen te steken, elkaar te inspireren en de creatieve toekomst van Antwerpen uit te tekenen. U kan er komen aanwaaien op elk moment, maar u kan de ruimtes van Kaai 22 ook gebruiken voor uw eigen activiteiten.   Reserveer de filmzaal, het auditorium of de vergaderzaal voor uw creatieve plannen en activiteiten. Of meteen de hele loods – waarom niet?! Alles kan, als het maar een creatieve insteek heeft. Het hoofdkwartier is uw ultieme flexplek.   Voor wie? Al het creatieve geweld van Antwerpen kan zijn ei kwijt in Kaai 22. Maakt niet uit of u een starter bent of een ronkende naam in creatief Antwerpen. Een ruimte in het hoofdkwartier gebruiken kan volgens vier formules:   All-in: u maakt de plannen, wij zorgen voor de rest. Locatie én technische ondersteuning zijn gratis voorzien. Zo helpen we creatieve starters om hun ideeën aan de wereld te presenteren. Casco: u gebruikt het hoofdkwartier kostenloos. De technische ondersteuning en permanentie zijn te betalen. Economy: een huurformule voor activiteiten die (deels) commercieel zijn. Business: voor grote commerciële activiteiten die passen in het plaatje van Born in Antwerp. Uw bedrijf staat in de spotlight. En tegelijk draagt u bij aan de invulling van het hoofdkwartier of aan een specifiek project. Samen maken we creatief Antwerpen nóg sterker!   Klaar om plannen te smeden? Let's do this! Laat ons weten waarom uw activiteit thuishoort in het programma van Born in Antwerp of wat u zou doen met een ruimte in het hoofdkwartier. Niet wachten, gewoon doen.   Zorg ervoor dat we uw aanvraag krijgen vóór 1 maart 2016. Zo hebben we genoeg tijd om een kalender op te stellen. Hebt u geen logistieke ondersteuning nodig, maar gewoon een plek in het hoofdkwartier om uw ding te doen? Dan mag u ook na 1 maart nog uw ruimte reserveren.

Eleonore
1 0

de man in de kerk

Daar zat hij, op de bank, kin omhoog maar ogen omlaag. Kop recht, borst vooruit, maar de ogen bogend onder de droefnis. Zijn lichaam schreeuwde kracht, zijn aangezicht begaf bij de minste aanraking. Niet zacht, ruw wel, maar kwetsbaar, o zo kwetsbaar. Alsof de moeder gestraft had, want moeders straffen niet fysiek, maar kruipen onder je huid en injecteren teleurstelling.De man stond recht, liep gebroken majestueus, zoals een halve kathedraal die ooit bijzonder fenomenaal geweest moet zijn, naar het spreekgestoelte. Hij ontvouwde een blad papier en keek naar het publiek. Hij begon zijn speech. En daar waar zijn vrouw had verwacht dat de ruïne van haar kathedraal met deze laatste schok helemaal ten onder zou gaan en dat haar man zou beginnen wenen, rolde de speech vlot, beheerst en krachtig door de zaal. Applaus was zijn deel, tranen gutsten over wangen op de prachtige grond en namen onderweg mascara mee, en de lucht hing zo vol spanning van emoties dat je naar adem had moeten happen als je nog recht zou staan.De man ging opnieuw naar zijn plek, naast zijn vrouw en zij kuste haar held vol op de mond, met lippen waarlangs mascara en andere schmink hun weg naar beneden vonden.Verdorie, zei ze, je bent mijn held. En de man bekeek haar en schrok over het gelaat dat zo dicht bij hem zweefde. Hij keek in de zaal en zag dat alle vrouwen met smachtend natte aangezichten naar hem keken en dat alle mannen hun best deden niet te laten zien dat ook zij aangedaan waren.

Kuba Kenos
3 0

Tussen pot en pint

Tussen pot en pint Tussen droom en daad Daar maken we de wildste plannen.   We kijken er steeds weer naar uit, naar de babbel onder collega’s op café op een of andere vrijdagmiddag.De geschikte plaats om verhalen en ervaringen te delen en te analyseren; om voort te bouwen op dromen tot een echt kasteel ontstaat. Waar we even tijd maken om écht naar elkaar te luisteren. Waar we niet gestoord wordt door rinkelende telefoons.De ideale gelegenheid waar sterkte kan plaatsmaken voor kwetsbaarheid en sterkte ontstaat uit kwetsbaarheid. Waar kameraadschap hechter wordt, waar problemen gerelativeerd worden door overleg of herkenning. Waar het seksleven (of het gebrek eraan) uitgebreid becommentarieerd wordt of met een kwinkslag fijntjes omzeild. Waar de een een Affligem drinkt, de ander een gin tonic en den braafsten van den hoop ne gini. Allé, zo doet hij zich toch voor… Maar waar steeds geëindigd wordt met een koffietje en ‘het betere koekje’ om in de namiddag nog een slagske door te geven. Op vrijdagmiddag kan de riem even af, komen onderwerpen op tafel die op kantoor niet altijd bespreekbaar zijn maar wel deel uitmaken van ieders realiteit. Andere middagen is daar geen plaats voor wegens ‘druk druk druk’…: vergaderingen, overlegmomenten en allerhande andere urgenties maken deze onderwerpen professioneel irrelevant. En toch, zijn ze zo belangrijk om goed te functioneren. Maar na zo’n vrijdagmiddag kunnen we er steeds weer tegen. Hervatten we met nieuwe energie onze professionele activiteiten tot we een paar weken later met veel goesting een blik delen en een tafeltje reserveren. Goesting om vreugdes, ervaringen en ontgoochelingen te delen, om even te ventileren en vooral om mekaar te steunen en energie te tanken voor de komende weken, tot we weer s een ‘blik’ delen…   Want Tussen pot en pint Tussen droom en daad Daar vinden we elkaar.    

Greet De Winne
1 0

MEEDOGENLOZER DAN NERO, CALIGULA EN DE BORGIA'S SAMEN!

Het is niet omdat wij twee maanden de Belgische winter ontvluchten, dat wij dan ook automatisch afgesneden worden van alle Vlaamse berichtgeving. Zoals elke allochtoon, die zijn geluk of zijn weersvoorspellingen in een vreemd land gaat zoeken, zijn wij afhankelijk van de gigantische satelliet- antennes die overal in het gastland op de daken prijken. Rond het nieuws van zeven op Eén of op VTM, laten wij ons, net zoals thuis, in de sofa vallen en brengen wij de rest van de avond televisiekijkend door. Misschien is het echter beter om niet te veel informatie en allerlei doemscenario’s doorgestraald te krijgen. Beter is het om onbekommerd te genieten van het, in onze ogen, gevaarloze vakantiewereldje. Soms echter word je, of je het wilt of niet, met je bruine neus op de actuele feiten gedrukt. Ook hier in Zuid Tenerife lopen er inmiddels enkele ‘islamitische’ angstkwekers, messentrekkend rond. Dus echt ontsnappen aan alle heisa doe je niet echt. Wij hebben ook onze laptop meegenomen en lezen dagelijks De Gazet van Antwerpen en Het Laatste Nieuw in beknopte vorm. Via internet houden wij, moderne globetrotter- grootouders, contact met onze kinderen, kleinkinderen en vrienden. Op Facebook volgen wij foto per foto het verjaardagsfeestje van onze achtjarige kleinzoon en het rond dribbelen van onze anderhalf- jarige baby kleindochter. We bekijken foto’s van ons schoondochtertje met haar armen rond haar twee grootste schatten en een afbeelding van onze kaalhoofdige zoon met een zwarte ‘terreurbaard’. Dit baart (mooie woordspeling hé?) ons wel wat zorgen. Terwijl hij ons verklaart dat dit zijn winterpels is, vragen wij ons in stilte af, of zijn Facebook- achterban zich nu ondertussen al niet afvraagt of de indoctrinatie al tot aan de grenzen van Brasschaat en Maria-ter-Heide doorgedrongen is. Wij moeten ons echt geen zorgen maken, want zoonlief loopt thuis niet in een djelaba rond en heeft zijn zoon en dochter niet Mohammed en Fatima genoemd. Bovendien is zoonlief totaal niet gevoelig voor eender welk gelovige gedachtegoed ook. Maar die baardgroei vinden wij een griezelig winterfenomeen.   Stel je voor dat de doorsnee geradicaliseerde en terreur bereidwillige islamiet bij het zien van deze weelderige begroeide Facebook- foto bedenkingen krijgt en onmiddellijk denkt aan verhuizen! Waar er één is, willen er meestal meer zijn…Wij geloven echter niet dat deze bevolkingsgroep staat te springen om zijn tenten op te slaan in een gehucht met een zo’n christelijke naam, maar je weet maar nooit. Zo zie je maar dat je onvermijdelijk toch – al was dan met het zien van een foto met zo’n baard - met de ‘wereldterreur’ bezig bent. Interessanter is het feit dat er zich hier, rond de Canarische Eilanden, door de onderzeese vulkanische activiteit enkele nieuwe eilanden aan het vormen zijn. Spanje claimt deze nieuwe grondoppervlaktes al, nog voor ze boven water gekomen zijn. Ik heb echter een fantastisch Europees idee. Ik geef het toe, het is wel een beetje afgekeken van de Engelsen die vroeger alle criminelen naar het nieuw ontdekte eiland Australië afvoerden, maar volgens mij is het grandioos en probleemloos en praktisch uitvoerbaar. Eens de nieuwe eilanden hier boven water komen, reserveren wij het eiland dat het verst in de Atlantische oceaan opduikt. Het moet het meest van de westerse beschaving verwijderd zijn. Hier droppen wij per helikopter, alle terugkomende Syrië- strijders, mogelijke terreurverdachten en gevangen genomen aanslagcriminelen. Ik vermoed, dat er op een nieuw ontstaan eiland nog niet veel groeit en leeft, dus gaan we deze lieverdjes bevoorraden. Ik stel voor dat wij daar containers gevuld met alcohol stationeren. Neen, geen water en geen thee..’t moet plezant blijven hé.  Om hen ook iets te eten te geven, laten wij er een beer (mannelijk varken) en wat zeugen met biggetjes los. Die kunnen dan voor de etensvoortplanting zorgen. Zie hier min of meer het scenario van de recent uitgebrachte sciencefiction film “The Hunger Games” naar een boek van Suzanne Collins. Voor diegenen die de film niet kennen: Voor de minste vorm van overleving moet tot de dood gevochten worden. Voor wat ’binnen- eilandvertier’ laten we ook nog wat vlijmscherpe zwaarden achter, zodat ze hun hobby nog wat verder kunnen perfectioneren! Voor eventueel namiddag vertier en mogelijke randanimatie,  krijgen zij van ons ook nog een doos met lucifers en wat petroleum. Voor de paar aangevoerde, vroeger meevechtende terreur- moslima’s , moeten ze dan maar eens op de vuist gaan. Niet dat vechten zo in hun aard ligt, maar voor wat hoort wat. Wie wint kan deze dames een cursus ‘seksslavin’ aanbieden. Als dit beroep hen niet zo direct ligt, zal hun mede- crapuul wel een spelletje stenigen uitvinden. Lavastenen genoeg op deze eilanden. Voor het kermisspel “holibi’s van de flatgebouwen gooien” zullen ze een alternatief moeten uitvinden, noch homo’s, noch wolkenkrabbers zijn aanwezig op het vernieuwde sharia- eiland. Wat zeggen jullie, dat wat ik voorstel barbaars en wreed is? Ja ik ben zonder enige twijfel meedogenlozer dan de tirannen Nero, Caligula en de gifmengende familie de Borgia’s samen.  Ik verkracht echter geen vrouwen en stenig ze niet. Ik moord geen kinderen uit en sleep geen lijken achter mijn auto aan. Ik gooi geen homo’s van hoge flatgebouwen, ik hak van niemand het hoofd af en steek geen medemens in brand. Ik reik ze zelfs een tropisch eiland, eten, drinken en plezier aan… Met een beetje geloof in Allah en Mohammed moeten ze daar toch nog iets van hun leven kunnen maken niet?   Sim,    Costa del Silencio 8 februari 2015

Sim
31 0

GROOTSTE GECONTROLEERD OVERSTROMINGSGEBIED VAN VLAANDEREN INGEHULDIGD

Het gecontroleerd overstromingsgebied “Polders van Kruibeke” is werkingsklaar en werd op 3 oktober officieel ingehuldigd door Vlaams minister Ben Weyts. Het gebied is 600 hectare en even groot als al de 12 andere reeds bestaande overstromingsgebieden samen. Het verlaagt de kans op overstromingen met een factor 5! Het project wordt gecombineerd met de nieuwste inzichten op vlak van integraal waterbeheer en is daardoor niet alleen een wapen in de strijd tegen overstromingen. Het is tevens een prachtig natuurgebied waarin veel wandel- en fietstoeristen hun hart kunnen ophalen.   Om dit te kunnen realiseren was een totaaloplossing nodig. Antea Group stond in voor het masterplan voor alle maatregelen die nodig zijn voor de bouw en het beheer van het overstromings- en natuurgebied. Het betrof onder andere het verplaatsen van pijpleidingen, de aanleg van dijken en sluizen en natuuromvormingsmaatregelen. Daarbij ondersteunden we de Vlaamse Overheid en bouwheer Waterwegen en Zeekanaal voor het verkrijgen van de noodzakelijke milieu- en bouwvergunningen. Vanuit een intensieve samenwerking met zowel lokale actoren als internationaal met partners van vergelijkbare projecten uit Nederland en Engeland, werd een onthaalmanagementplan uitgewerkt voor duurzame onthaal- en recreatieinfrastrucuur. Het overstromings- en natuurgebied Polders van Kruikbeke staat model voor toekomstige projecten in de Scheldevallei.   Vlaams minister Ben Weyts tijdens de inhuldiging: “We zijn kwetsbaar voor overstromingen, en door de klimaatverandering neemt dit risico alleen maar toe. Het Sigmaplan biedt een concreet antwoord op het gevaar en beschermt de Vlamingen tegen het oprukkende water. Met het nieuwe overstromingsgebied Kruibeke-Bazel-Rupelmonde verdubbelen we het overstroombare gebied in Vlaanderen. De positieve effecten zullen voelbaar zijn tot in Antwerpen. We ontsluiten het overstromingsgebied ook toeristisch: het nieuwe overstromingsgebied is goed voor meer dan 15 kilometer fiets- en wandelpad in een prachtige omgeving. We mogen trots zijn op dit enorme project.”   Ook burgemeester Jos Stassen is bijzonder opgezet met het initiatief: “De Polders van Kruibeke worden meer en meer een uithangbord voor onze gemeente. Zodra het gebied in werking treedt, zal de aantrekkingskracht nog vergroten, op Vlaams, nationaal en zelfs Europees niveau.”  

Alexandra
0 0

MAARTJE

Ik kan geen ‘nee’ zeggen. Blijkbaar staat het op mijn voorhoofd geschreven, want de sales teams, die vlotte jongens en meiden met hun klemborden en stoere jackjes, pikken me feilloos uit de winkelende menigte. Inmiddels heb ik abonnementen op drie landelijke kranten en doneer ik maandelijks aan een opvangcentrum voor bejaarde muilezels, een zangkoor voor overspannen buschauffeurs en de restauratie van een kerk waar ik nooit kom. ‘Mag ik u wat vragen?’, een vriendelijke lach, meer heb ik niet nodig om te veranderen in een mak schaap. Ik heb de moed niet om hun verkooppraatje te onderbreken, geen lef om het fantastisch aanbod af te slaan. Vrijwel ongezien onderteken ik elk formulier. Mijn laatste aanwinst: een doos vol levensmiddelen die elke week wordt thuisbezorgd. ‘Reuzehandig, voor als u geen tijd heeft om zelf boodschappen te doen,’ zei zo’n meisje. ‘En er zijn vast dingen die u leuker vindt dan boodschappen doen,’ voegde ze er met een ondeugend lachje aan toe. ‘Er zitten alleen maar super lekkere dingen in en gratis recepten, zodat u nooit meer hoeft na te denken wat u nu weer eens zal koken. U kunt het gewoon proberen. Is het niks, dan kunt u er direct mee stoppen, maar ik weet zeker dat u enthousiast zult zijn.’ Maartje - zo heette ze volgens de badge op haar jackje - keek me met haar grote blauwe ogen aan alsof ze me al jaren kende. ‘Doe het niet!,’ schreeuwde een stem in mijn hoofd, maar Maartje legde haar hand op mijn arm en lachte zo lief naar me dat ik mijn handtekening zonder dralen op haar klembord zette. De eerste doos werd vorige week afgeleverd. Er zaten inderdaad lekkere dingen in en gratis recepten voor drie maaltijden. De hoeveelheden zijn afgestemd op twee personen, las ik. Maar ik ben alleen en een kleine eter, dus ik eet er nu al een week van en het eind is nog niet in zicht. Morgen komt er opnieuw een doos. Ik moet de stad in, voor diepvriesdozen. Maar heel misschien staat Maartje er weer. Dan ga ik haar uitnodigen voor het eten. Allemaal lekkere dingen. En daarna gaan we iets doen wat we allebei veel leuker vinden dan boodschappen doen. Alleen nog even lef verzamelen. En dan moet ik het zó vragen dat ze alleen maar ‘ja’ kan zeggen.

Grand Foulard
17 1

Voorwoord brochure opleidingsaanbod 2016

Beste secretaris,Beste vormingsverantwoordelijke, Hoe staat het met de bestuurskracht van uw gemeente- of OCMW-bestuur? Lokale besturen spelen een cruciale rol in de dienstverlening aan burgers en in het beleid voor burgers. Tegelijkertijd zijn alle lokale besturen onderhevig aan een spanningsveld tussen de capaciteit waarover ze beschikken en de opdrachten en ambities die ze moeten realiseren. En ambities zijn er genoeg. Denk maar aan de integratie gemeente en OCMW, de omgevingsvergunning, organisatiebeheersing, enzovoort. Wat betekenen deze evoluties voor u in de praktijk? In ieder geval zal het in dit verhaal van cruciaal belang zijn om het menselijk kapitaal optimaal te benutten. Ons nieuwe opleidingsaanbod komt beslist tegemoet aan uw verwachtingen. Als partner van lokale besturen bieden wij u betaalbare opleidingen met docenten uit de praktijk. Het wordt ook alsmaar belangrijker om ervaringen uit te wisselen met andere lokale besturen. Kleine besturen kunnen van grote besturen leren en omgekeerd. U heeft zelf zoveel kennis en ervaring in huis. Laten we die samenbrengen om zo via best practices concreet aan de slag te gaan. De bestuursschool wil uw medewerkers hierin ondersteunen door collegagroepen rond specifieke thema’s samen te brengen. De collegagroep voor personeelsverantwoordelijken gaat in 2016 voor de 3de keer van start en de in 2015 gelanceerde collegagroep voor overheidsopdrachten wordt ook volgend jaar verder gezet. Bovendien staan 3 bijkomende collegagroepen in de startblokken: burgerzaken, integratie gemeente en OCMW en dienstencheques. U vraagt zich terecht af hoe uw huidige medewerkers beter kunnen functioneren en voor welke competenties er ontwikkelingsnoden zijn in uw bestuur. Zijn er opleidingen op maat van uw bestuur nodig of leent het thema zich eerder voor het uitwisselen van ervaring met andere besturen? Welke vragen u zich ook stelt rond vorming en ontwikkeling van uw medewerkers, onze opleidingsconsulenten staan voor u klaar. Kent u de andere PIVO-scholen en hun aanbod al? De voor u interessante opleidingen bij onze collega’s van de politieschool, de brandweerschool, de school voor dringende geneeskundige hulp en de informatica- academie kan u in deze brochure ontdekken met verwijzing naar de plek waar u alle nuttige info kan terugvinden. De bestuursschool leeft zoals ieder jaar mee met de actualiteit. Voor nieuwe thema’s raadpleegt u het best onze website www.pivo.be. Wij leveren graag een belangrijke bijdrage en ontmoeten u met plezier in Asse, Leuven of Diest. En waarom niet bij u ter plaatse? Tot binnenkort bij een nieuwe leerervaring.

Ine Herten
1 0

Getekend.

    ‘Kunt u er misschien een veertje van maken?’. Ze wijst met haar vinger naar haar hals. De tatoeëerder laat zijn vinger over het litteken glijden, een kleine verdikking dat als een rafelig streepje op haar huid staat. ‘Ja, ik denk het wel’, hij knijpt zijn ogen tot spleetjes, ze voelt zijn haren kriebelen tegen haar wang.   ‘Hij staat recht denk ik’, ze keek omhoog naar de constructie die ze samen in elkaar getimmerd hadden. Hij keek haar aan, te lang. ‘Is het goed zo’? Haar armen begonnen te trillen onder het gewicht van het raamwerk. ‘Ik, ik uh, ik hou van je’. Hij keek haar nog altijd strak aan, zonder te knipperen, vragend, hoop droop van zijn gezicht. Ze keek hem aan, ja ze wist het maar wilde het niet weten, godverdomme. ‘Au, shit’, in een reflex ging haar hand naar haar hals, bloed stroomde over haar vingers. Snel duwde hij het raamwerk tegen de muur en stond in twee grote stappen voor haar. ‘Laat zien’, grove handen duwde haar hand weg waardoor het bloed als een fonteintje naar buiten spoot. ‘ Je moet naar het ziekenhuis, onmiddellijk’, zijn gezicht trok wit weg. De pin was losgekomen van het hoekprofiel, wat eigenlijk onmogelijk was. Ja, wat normaal niet kon, dit kon niet, ze wilde hem niet, nooit. In de taxi naar het ziekenhuis bleef hij maar naar haar kijken, wit, maar nog steeds met die vragende ogen. Ze voelde hoe ze steeds misselijker werd, hoe het zwart werd voor haar ogen. Twee armen om haar heen en een geur van alcohol dat ontsnapte tussen de baardharen van zijn mond die niks had mogen zeggen. ‘Laat me los’, haar stem klonk zwak.   Weken later zal ze het schreeuwen. ‘Laat me los’ maar ook dan doet hij alsof hij haar niet hoort.   ‘Het is wel een pijnlijke plaats, maar binnen een uurtje staat het er wel op’, zachtjes haalt hij zijn hand weg. ‘Oké, doe maar, kan het nu?’ Een pijnlijk uurtje en dan is het over. Nooit meer zal ze in de spiegel kijken en misselijk worden, van mijn lijf, weg.     (C) tekst en beeld Hanneke van de Kerkhof

Miss Blue Sky.
0 0

Raadsels

    Gisteren, het was al laat toen de telefoon rinkelde, een onbekende man deelde mee dat mijn tante Geertrui heen gegaan was. Tante Geertrui, ik dwaalde een rondje door mijn hoofd, groef in de diepe krochten van mijn geheugen. Veel contact had ik niet meer gehad met mijn familie nadat ik het beklemmende dorp verlaten had. Mijn jeugd, ik kijk niet graag om, vrienden zijn mijn nieuwe familie geworden.   Mijn hand beeft als ik het slot omdraai en de voordeur open. Het briefje met de woorden, de inhoud van de koelkast is voor jou, in mijn andere hand. Was dit een flauwe grap? Wat beschimmelde kaas en zure melk, is dat wat mijn onbekende tante me na laat? De koelkast staat in de woonkamer. Een deur met een hangslotje erop, geen sleuteltje wel een briefje op de deur geplakt. Zoek de sleutel op de plek waarom je vader vertrok en besloot geen voordeur meer te willen hebben. Raadsels, maar deze weet ik meteen. Een stoffige fles Wodka op de salontafel staat dramatisch in een streep licht van de zon die door de nog open voordeur naar binnen schijnt. Een grote stap en ik heb de fles vast, leeg, geen sleuteltje te zien. Een ingehouden zucht ontsnapt tussen mijn gespannen lippen. Een vettige kring blijft op het tafeltje achter, daar ligt een klein zilverkleurig sleuteltje in het midden van de cirkel. Hebbes, snel, draai ik het slotje open ik schrik van het lawaai als de ketting op de grond valt.   Boeken? De koelkast ligt vol met boeken. Ik pak de bovenste die net onder het vriesvak ligt en sla het op een willekeurige pagina open. Een mooi handschrift in donkerblauwe inkt, mijn hart staat even stil. Ik laat me op de grond zakken en begin gulzig te lezen. 22 Februari 1943, ik moet hem achterlaten......tranen rollen over mijn wangen.     (C) tekst en beeld Hanneke van de Kerkhof

Miss Blue Sky.
3 0

Hangsenioren gespot in Bree

“Jongeren hangen rond voor de gebouwen, in onze inkomhallen en in het park achter de gebouwen. Ze beschadigen en vervuilen onze hallen en er wordt drugs gedeald in het park.” Deze melding bereikte enkele maanden geleden Ons Dak. De dienst bewonerscontacten organiseerde een bijeenkomst met de buren om te luisteren naar de bewoners. De gemeenschapswacht, politie en jeugddienst van Bree namen ook plaats rond de tafel. Samen zochten we naar mogelijke oplossingen. We organiseerden een dialoog tussen de senioren en de hangjongeren, maar de jongeren haakten op het laatste moment af. Wat is er zo leuk aan rondhangen? Hoe kunnen we de jongeren bereiken? Een van de bewoners besloot om zijn buren uit te nodigen om samen te “hangen” in het park. Al snel werd duidelijk dat samen rond-hangen heel gezellig is. Op deze manier vergroot onze samenhorigheid, vertelt Thieu, één van de bewoners. “We gaan dit zeker vaker doen. De jonge-ren zijn trouwens welkom om er bij te komen zitten.” De bewoners ervaren resultaat van het overleg: politie passeert meer preventief, de straathoekwerkster van de jeugddienst, de gemeenschapswacht en Ons Dak volgen de situatie op. De overlast is werkelijk verminderd. En de senioren hebben een leuke burenactiviteit om op de kalender te noteren.       Uw huurhuis kopen? Het kan!   Wanneer een huurhuis de leeftijd van 15 jaar bereikt, en de huurder reeds vijf jaar in het huis woont heeft hij het recht om het huurhuis te kopen. Dit vertelt de wet. Het kooprecht is niet van toepassing bij appartementen of huizen met gezamenlijke ruimtes zoals een ondergrondse garage.   Nancy en haar gezin kochten in 2012 het huurhuis van Ons Dak. Ze woonden er nog geen vijf jaar, maar stelden toch de vraag aan Ons Dak om het huis te mogen kopen. Ons Dak ging akkoord en intussen zijn ze al drie jaar eigenaar van de woning.   Nancy vertelt dat ze niet lang moesten nadenken om de knoop door te hakken. Ze betaalden bijna de maximale huurprijs. De sociale lening bij Landwaarts kost het gezin ongeveer 70 euro meer per maand dan de huurprijs aan Ons Dak. Bovendien ligt de verkoopprijs die Ons Dak vooropstelt lager dan de voorkoopprijs op de private markt. “Ons Dak stelde een lagere prijs voor dan de schatter van Landwaarts.”   Als eigenaar kan je zelf aanpassingen uitvoeren in de woning. Dit kan in een huurhuis niet zomaar. Het gezin heeft de keuken uitgebreid en wil een andere tuinafscheiding plaatsen. Het grootste voordeel volgens Nancy is het hebben van eigendom, iets dat van jezelf is. “Een eigen huis in een rustige omgeving in de buurt van de school, dat is belangrijk voor ons.”   Ons Dak wenst het gezin veel succes met de woning!   Heb jij interesse om je huurwoning te kopen? Neem contact op met Leen Craeghs (089/51 84 01) om na te gaan of je de woning kan kopen en vraag meer informatie over de procedure.  

Noke Venken
0 0

IK SCHARRELDE HAAR OP

Ik heb haar opgescharreld op de parking van een snelwegrestaurant. Zij was bang, ik overtuigend. Ik pakte haar hand en nam haar vastberaden mee.   Ze beklimt de drie treden van mijn ijzeren reuzin en kruipt weg in de warmte van de passagierszetel. Ik neem plaats achter het stuur en zoek het vertrouwde donker van het asfalt opnieuw op. De Franse chansons op de radio  vullen de ongemakkelijke stilte tussen ons.  Nieuwsgierigheid onttrekt mijn blik aan de weg. Hij dwaalt over haar voetjes – maatje 30 schat ik – gehuld in velcro sportschoenen die ooit eens fel roze moeten zijn geweest. Haar nauwsluitende jeans zit vol vuile plekken.   Ik vraag of ze het koud heeft maar ik krijg geen reactie. ‘Froid?’ probeer ik. Ze staart voor zich uit.   Ik zet de verwarming een graadje hoger. De fluo oranje eentonigheid van haar mouwloze vest wordt doorbroken door twee brede zwarte linten die vooraan samen komen in een grote gesp. Onder verschillende lagen gerafelde truien, schreeuwt haar tengere lijf me iets vertrouwds toe.   ‘Waarom ben je alleen?’ vraag ik. Geen antwoord. ‘You alone?’ Mijn ooghoek vangt een vage hoofdknik op. Haar zoute geur penetreert de cabine. ‘Where are your parents?’ Haar gitzwarte lange lokken wiegen heen en weer. ‘Mother? Father?’ informeer ik. Ze smoort haar eerste snik in de kiem.   Het langdradige asfalt van de E40 slokt mijn gedachten op en zuigt het laatste restje energie uit mijn vrouwelijke passagier. Ze knikkebolt.   Ik wijs naar achter en zeg  ‘bed, sleep.’ Ze opent haar mond maar het blijft stil. In de milliseconde waarin onze blikken elkaar kruisen, verdwaal ik in haar diepe bruine ogen.   Ze klimt achter me op mijn bed, doet haar velcro’s uit  en trekt het deken over haar hoofd. Ik voel haar dankbare fluistering in mijn nek.   Ik fixeer mijn blik op de 88 kilometers die mij resten tot thuis. De radio kraakt chansons die de verbinding met hun roots verliezen. Ik zoek de mijne onder de draaiknop en mijn vingers vinden pas rust bij de Lage Landen van de vertrouwde zender.   Ik kijk over mijn rechterschouder en haar blote voeten vol blaren staren me aan. Hoeveel kilometers vocht houden zij vast? Waar is de moeder die deze pijn verzachten kan?     Voor de tiende keer vandaag brengt de radio me de hoogtepunten. 1,1 miljoen leerlingen zijn aan een nieuw schooljaar begonnen, het schapengekibbel tussen Bart en de Moslims kabbelt verder en de vluchtelingenstroom stokt aan het station van Boedapest. Voor sommigen dan toch.   Wat moeten wij Belgen met die stroom? Stromen stromen waarheen ze willen.  Ze vertragen bij wegversperringen om er massaal overheen te stromen. Ze monden uit in laadruimtes en eindigen in eentonigheid,  in een asielcentrum, waar ze opdrogen tot alweer een verkwiste generatie.     Achter mij stijgt een zacht snurkend geluid op en ik zucht. Waar moet ik met haar heen? Bestaat er voor dit gewonde piepkuiken een natuurhulpcentrum? Eentje dat werkt? Eentje zonder wachtrij? Eentje met een bed en echte warmte? Eentje met een zorgend hart?      Haar zweetgeur, wekenlang gerijpt, doet mijn hoofd duizelen. Ik draai mijn raampje open en vang nog net de laatste glimp van het blauwe bord waarop ring staat.  Of neem ik centrum? Zet ik haar gewoon af, als een lading zonder bestelbon? De laatste weerman van vandaag voorspelt regen.   Mijn ijzeren reuzin schudt het donker van zich af als ik haar huiswaarts duw langs de verlichte cirkel van onze hoofdstad.  Naar een vertrouwd huis, waar niemand op me wacht. Een warm huis vol ongedefinieerde tijd die schreeuwt om nuttigheid. Ik loer over mijn schouder en haar kleine tenen reiken naar mijn hulp.

Ellen Bastiaensens
30 0