Lezen

Weten

Ik bluste haar zoet en trok me dan - ten lange laatste -weer zuur terug, me nog steeds vasthoudend aan een ontbindende ontkenning.De vlam die in mij gloeide kon zij niet doven. Hoe hard ik het ook verlangde. Dat kon ze niet. Met die gedachte staarde ik hulpeloos voor me uit. Wat kon er mijn herinnering aan Lies, de herinnering aan mijn gevoel voor haar, in het echte leven dat zich nù afspeelt - overtreffen? Ik kuste nog altijd liever haar geest, dan dat ik liefde bedreef met een lichaam dat nu zo levendig tegen m'n huid aandrukt.Het warme lichaam dat me nu zo echt omhelst en van genot, losjes en zacht in slaap sluimert. Het genot en de onwetendheid, enkel en alleen maar aan haar toegespeeld. Voor hoe lang nog? Ik kreeg noch de kruimels ervan, noch de hoop dat ergens in de toekomst ik van haar en haar warme lichaam kon genieten. De onwetendheid die voor altijd aan mij verloren zal zijn. En met die gedachte, haalde ik de warme lakens van me af, stapte uit de valse veiligheid van het bed en liep de kilte van het huis in.

Nachtpieker

VIVA LA VIDA

VIVA LA VIDA Met haar opspringende, zwierige paardenstaart naast haar dartelende, jonge zusje Amapola, een onvergetelijk beeld met hun schattige sproetjes op hun neusje. Net 17 geworden en oh, zo eenzaam zonder jou. Je liegt als ze daar naar gissen met de vraag:” zeg ben je bang voor mij? Dan ga je blozen want als de zomer weer voorbij zal zijn, gaat iedereen een gelukkige verjaardag zingen en gaat de telefoon overspoeld worden met liefde woorden. Een oude kerstmiskaart in een doos, veel herinneringen, van gedeelde smart, halve smart. In je hoofd klinkt het mooie arrivederci… In het verre land op mijn ranch ben ik koning Maar heimwee naar huis knaagt Als el bandido in mij boven komt en ik zweer : geen zomer zonder jou, ik de zigeuner en jij mijn winterroosje, in het hutje bij de zee zonder arme Joe en Angelina die kreunen: Viva el Amor. Je smeekt: “zorg voor mijn hart” en na 20 minuten geduld geef je parels, juwelen en goud. Ik verlang naar Vlaanderen mijn land, maar het kan niet zijn, Liefdesverdriet door hetgeen je niet krijgen kan. Hij had alles en ik niets, Linda, maar hij komt terug met bamboe Jack zonder Addio. In de brief aan mijn darling vertel ik over alles wat je lust en de zonneschijn. Bid voor mij want het is tijd en alle wegen leiden naar Rome en zegt wat je diep treft. Over verboden dromen en er is een plaats in mijn armen, Over een tijd om alleen te zijn als twee oudjes en alle dagen kerstmis… Maar nu sta je daar, Lady en je zien huilen kan ik niet, Donna. Als ik mijn leven nog een keer kon overdoen… Vergeven kan, vergeten niet, maar iedereen heeft iemand nodig en als de muren konden praten…geloof in mij. Een huisje in Montmartre of in mijn caravan, oh my love vaarwel! Hopeloos? Iemand daar boven houd van mij… Mijn deur staat wijd open. Kijk : Twee verliefde ogen en ga nooit alleen naar Venetië. Toen Nat King Cole van liefde zong… vergeet Barbara, Want ik mis je zo, met een eenzaam hart, aan de zee, alleen op de wereld, Zing ik alleen voor jou en ben stapelgek op jou. De Noorderwind huilt, ik kan niet zonder jou en schreeuwt om liefde, geef me liefde want mooi, ’t leven is mooi zoals die zomer van tien om te zien. Als je de klok terug kon draaien…? Oh wat vliegt de tijd… Overgaan… Hoop doet leven… ALLES…Hemelsblauw… Boven de wolken, een hart van goud met bloed, zweet en tranen. La melodia: ik hoor je toe, wil 17 dagen op zee met de mooiste en laat de liefde niet voorbij gaan. Ga nu en geef al je zorgen aan mij, mijn mooiste droom, Niemand weet waarom, SORRY! Want daar sta je dan, morgen gaat ze weg, zo gaat dat altijd… Wie, een man als ik ? Voor haar liefde in mineur of naar het paradijs! Alleen gaan ? Laat de zon in je hart, onvergetelijk, een vrouw zoals jij, Waar je ook maar bent ! VIVA LA VIDA !!!

g.a.she

127 1

vrede

“Vrede” “Ga altijd je eigen weg… “Blijf altijd zelf nadenken… “Loop nooit zomaar achter de massa of vaandels aan… Het is een levensles die we nu een eeuw later, niet genoeg kunnen herhalen. Deze levensles die twee broers kregen van hun vader, 100 jaar geleden : “Blijf altijd zelf nadenken, doe waarin je gelooft, loop nooit zomaar achter de mening van een ander aan. Blijf trouw aan jezelf. Loop niet zomaar achter schreeuwers aan. Neem nooit klakkeloos aan wat iemand zegt. Alles kan zolang je er zelf maar in gelooft. Aan alles mag en moet je kunnen twijfelen. In de oorlog zijn er geen winnaars, alleen verliezers. In sprookjes geloven is niet zo erg , in oorlog wel. In oorlog gaan slachtoffers dood, geen sprookjesfiguren, MAAR ECHTE MENSEN. Neem nooit zomaar aan wat iemand zegt. Blijf altijd zelf nadenken, doe je mond open, spreek als je dat nodig vind. Macht hebben is niet erg. Macht hebben over anderen of toestaan dat een ander macht heeft over jou, hoort bij de samenleving. Pas wanneer die macht wordt misbruikt, door anderen te onderdrukken en te vermoorden, als je als een kip zonder kop achter die machtsmisbruikers aanloopt, om er zelf beter van te worden of je veiliger te voelen : “DAN GAAT HET FOUT!!!” DENK GOED NA OF JULLIE IN ZO EEN LAND OF WERELD KUNNEN, WILLEN EN MOETEN LEVEN !!!

g.a.she

Kleefkruit

wandelingen huisdierengemor drie meeuwen verlangen cirkelen ze hangen rond de vuilnisbak er is een potvis aangespoeld het ongeluk in zeven talen doch de stank hij is niet van de dood slechts van het stervend vlees een viswinkel jawel ik ruik het Venus' mosseltje en dat er in die schelpen oesters geen geborgenheid verborgen zit troebel stillestaand het water lauw weemoedig de gezangen van de zeemeerminnen zij die alles weten wat de dieperik betreft daar wachten ze de weekdiertjes op vloed op voer en straks in overvloed die warme stroom de golven leven doorgaans kort ze voelen zich nooit eenzaam grote komen altijd in een reeks van drie de kleinere die weten dat men soms oneindig lang kan wachten op de dijk is er een etalage maar helaas geen rood geen lichtgeknipper ook niet onze lieve vrouw maar wel een varkentje van marsepein het huilt misschien zijn de amandelen het kindje beetje ziek ik ook mijn balletjes een beetje vol gezwollen daar die tippelende duiven krijgen weer de kruimels van de mensen want zij hebben iets met post dat thuisgevoel of het vermogen niet verdwaald te zijn ik wil het mijn mannenslib chot straks spuit ik er eentje vol een leeggelopen achterhaventje waarin het plakkerige plankton zich verdrinken wil secondenlang vergeten zal ik niet de rode zak zit vol met berenklauw papaverzaden voor het binnenland misschien een tuin met veel kadavers doch ik zweer dat niets van al het kleverige kruit verloren gaat de onbeschreven driften zal ik sparen voor de brievenbus die leeg aan de ingang van het kerkhof staat uit de reeks 'Hormonoloog'

Bernd Vanderbilt

0 0

Dreiging

Op een nacht ontwaakte ik door onbestemd gestommel op de trappengang. Of door mijn oververzadigde maag die me parten speelde. Een nachtje stevig op café gaan met slechts trappisten op het programma, gevolgd door een uur stomdronken en lamlendig voor de buis hangen en een liter bruiswater met citroensmaak in mijn keelgat kappen, brak me zuur op. Mijn ogen, waaruit de slaap stilaan wegebde, gaven uit op het venster, waardoor de prille belofte van een nieuwe dageraad me in mijn gezicht uitlachte. Het residu van een treiterende droom rammelde nog heftig aan mijn ratio, beneveld door het gamma aan alternatieve levenslopen die de nacht mij de afgelopen drie uur had voorgeschoteld, en een familiaire terreur, waar ik de vinger toch niet op de wonde kon leggen, raasde door mijn bedlegerige lijf. Ik had ergens van gedroomd maar ik kon het waanzinnige idee dat die droom zich op de één of andere manier had voortgezet in mijn slaapkamer, maar niet van me afschudden. Ik draaide me op mijn linkerzij en staarde recht in het duistere gelaat van een klein gebouwde man, die zich op een halve meter van mijn bed op een stoel had geïnstalleerd, klaar om op mij te springen en met alle macht mijn keel dicht te knijpen. Ik twijfelde geen seconde over de ernst van deze reële dreiging maar bleef desondanks als versteend op mijn zij liggen, en de staat waarin ik zijn gevreesde aanval afwachtte, was er één van ongebreidelde doodsangst. Alsof hij niet wist dat ik wakker was en hem in het steeds minder volmaakte duister had ontwaard. Als hij een spel met me speelde, was het er één van een ongezien sadisme. Hoe was hij trouwens mijn appartement binnen geraakt? Wat kwam hij hier aanvangen? Wou hij me doden? Paniek en paralyse worstelden om de bovenhand, de angst beroofde me van elke drang tot actie. Stilaan werd de dreiging minder werkelijk en galoppeerden de eerste voorbodes van twijfel over de door angst verschroeide vlakte van mijn hart. Nu duurde het niet lang meer voor ik me recht durfde te zetten en mijn arm naar de man op de stoel te slingeren. Het was mijn kapstok met loopkledij erover gedrapeerd, zo bleek. Natuurlijk was het mijn kapstok met loopkledij. Wat anders? Voor enkele minuten was het de man, een spinsel uit een zoveelste hallucinatie, toch maar gelukt om de poorten van de nacht te doorbreken en zich in de pas heroverde werkelijkheid te komen nestelen. Lang duurde dit alles niet en ik was het hele voorval al gauw vergeten. Maar het waren de meest angstaanjagende momenten van mijn leven.

Gert Vanlerberghe

0 0

Haiku 020

de trein raast voorbij sta alleen op het perron ik heb haar gemist

13 1

Haiku 019

vlinders fladderen zomerse bloemenweide maar vinden ze iets?

8 0

Haiku 018

laat ons genieten de dagen worden korter daar gaat de zomer

8 0

Tip

Ken mezelf

Ik zit vol angsten, grote en kleine angsten. Daar komt nog een vat vol negatieve gevoelens, twijfels en onzekerheden bij. Het is een dagelijkse strijd. Ik kan de slaap moeilijk vatten en als de slaap dan eindelijk komt, vind ik zelfs in mijn dromen geen rust. Alleen als ik mijn gedachten op een blanco blad neerpen, verschijnt er orde in de chaos van mijn brein en ontplooit er zich een plan.Laten we daarom beginnen met één van mijn grootste angsten. Ik ben echt bang om niet gehoord te worden, afgescheept als de zoveelste anonieme stem in een zee van roezemoes. Ik heb ideeën, maar anderen bazuinen hun ongezouten misbaksels luider en met iets meer flair. Ik verhef mijn stem om vernieuwende zienswijzen in de kijker te zetten, maar de stem gaat verloren in een bombardement van verwijten, misprijzen en idioterieën. Ik heb een mening die mensen toont dat er een andere kant van de medaille te bekijken valt... Helaas zijn de meesten vastgeroest in hun ideologieën of gewoontes, dat ze niet eens meer beseffen dat er überhaupt een andere kant is.De kleinere angsten zijn het gevaarlijkst, juist omdat ze klein zijn. Het valt minder op als je ze hebt: je bent bang om iemand die je lief hebt, pijn te doen; je bent bang om een bepaalde stap te zetten; je bent bang van een hoogte; je bent bang van een laagte; je bent bang om te falen... Allemaal kleine dingen die samen een grote hoop vormen die makkelijk onder één noemer valt: bang om te leven.Een vat vol negatieve gevoelens kan het ik best legdigen door die vol te gieten met alledaagse vrolijkheden. Helaas, onder een vrolijk masker zit nog steeds mijn negatieve kern verborgen. Ik zie alles somber in, zowel de grote wereldproblemen alsook mijn kleine bestaan. De externe en interne conflicten vullen elkaar zo mooi aan, dat de duisternis van deze wereld langzaam in mijn ziel druppelt. De duisternis, veilig genesteld in mijn ziel, zoekt zijn weg naar mijn geest waar het twijfel zaait en onzekerheden oogst.Nu, een imperfecte wereld zit vol onzekerheden. Je kunt overreden worden door een autobus of je hebt net het winnende lotje gekocht. Om in deze wereld onzekerheden te oogsten, hoef je niet altijd twijfel te zaaien. Je kunt dus makkelijk twijfelen zonder al die onzekerheden. Weet je, het ergste wat ik dan kan doen, is beginnen twijfelen aan de mensen rond me. Voor ik het weet zijn mijn beste vrienden plots vreemden wiens gezicht me vaag bekend voorkomt. De namen beginnen te vervagen en voor ik het goed besef, noem ik iedereen “Dingske”.Natuurlijk kun je ook aan jezelf twijfelen, maar dat kan ik in een kracht ombuigen. Het enigste wat je hoeft te doen is je zelftwijfel vastgrabbelen en aan jezelf bewijzen dat wat je nu voelt, er nooit is geweest. Je doet het omgekeerde van wat de twijfel je influistert. Je laat je zelftwijfel voor wat het is en laat het ergens achter. Of je kunt het tegendeel van de twijfel bewijzen. Dit geeft me iedere keer opnieuw de kracht om mijn strijd tegen de negativiteit van de dag voort te zetten en mezelf te verbeteren. Dit is een van die dingen die mij bepalen: een drang om, ondanks alle angsten, twijfel en onzekerheden, een beter mens te worden in een imperfecte wereld. Dat is niet makkelijk, dat ondervind ik iedere dag weer... maar ik ben wel op de goeie weg om al mijn negativiteit te verliezen.

4 0

klein Geluk

met een ongecontroleerde tik tegen het balletje zet hij het spel in schuift knie na knie vurig de wangen de aanmoediging van moeder handjes grijpen vloer de bal als een kat onder tafel niet te vatten misschien wil hij later ook vier poten worden als een leeuw een stoel de bedenker van een nieuw concept een grappig vingerpoppetje het vel van een goudvis

Ingrid Strobbe

39 0

Haiku13082015

Lavendelvelden en het rododendronbos zijn liefste bezit

Marc M. Aerts

13 1

Shakespeariaans gedicht

Shall I wonder, like thou will,how come the sun shines as bright,and nature's beauty's shines as still.But more clear than the sun, is thy heart's light.Not heaven, my love, is nearbywith the hell of loving you as close.Nor thou will love sweet voice as mine,nor thee has a lovely smell as the red rose.Shall I say, thee art my mistress,with all thy beauties, thou will rise and fall.Nothing like gold, nothing more or less,I shall love thee like never before, my fragile heart, love it shall.

11 0

Pel en onthul

Verwarring heerst, hoe was het dan eerst? Herinneringen vervagen, alsof ik leef in vele lagen. Ik ben enkel en alleen, met deze letters om me heen. De liefde komt en gaat, niemand weet raad. Eenzaamheid wacht, heeft geen praal en pracht. Help me dan, alsof iemand dat kan. Laat me vallen en opstaan, de fouten zullen niet weggaan. Pel en onthul wie ik ben, doe dit voor ik wegren. Vang me in je armen, zo wil ik opwarmen. Maar koelte overtreft dit, dat is al wat in me zit. Gebroken en gesloten, als een tafel zonder poten. Liefde overwint, maar is mij niet goedgezind. Dus overtref mijn verdriet, zonder dat iemand de tranen ziet.

Onding

De liefde is eenzaam, mijn hart gaat soms stilstaan. Mijn leven zo zwaar als lood, ik hier dwalend na de dood. Mijn vingers die willen voelen, op zoek naar mijn doelen. Ik hoor en beleef jou, is dit nu wat komen wou? Mijn ogen doorlezen duizende boeken. Mijn hersenen blijven en blijven maar zoeken. Verklaar de gedachten, waarom moet ik nog wachten? Het was zo teder en versneld, zoals "Romeo en Julia" verteld. Zo fout en verkeerd, maar de passie werd vereerd en de liefde spreekt duizende talen, maar geen een kan de pijn weghalen. Mijn hoofd vol verwarring, liefde is een onding.

0 0

Laatste tweede kans

Gij bent mijn muze, de reden waarom ik dit doe. Gij bent degene die mijn inspiratie meenam, ge nam ze mee toen ge me daar liet staan. Mij, mijne Duvel en uw woorden die weergalmden, liet ge achter in de eenzaamheid! Sorry zei ge, alsof da me iets kon schelen, alsof da mij ging helpen. Gij denkt altijd, da woorden alles oplossen, dat daden beter zijn maar woorden overheersen. Gij denkt da de pijn en de manier waarop gij mensenkennis hebt en mij kent zonder da ik iets vertelde, da da nie samenhangt. Gij lijkt naïef. Gij waart ooit naïef, ooit, toen de liefde nog nie kwetsend was geweest, toen de vrienschap nog nie verloren had. Blijkbaar had ik geen mensenkennis en was ik de naïeve, want ik geloofde in kansen geven terwijl ge beter wist, ik geloofde ooit ook in tweede kansen. Maar da geloof is nu, sinds de laatste tweede kans, weg. En volgens u is da perfect want gij sprak tegen mij en ik hoorde meteen. Gij sprak woorden die de wereld nie kende, die het overnamen van taal. Woorden die boven mij zijn blijven zweven, die me nooit volledig bereikt, maar wel geraakt hebben. Soms lijkt alles ons veel te simpel, soms denken we dat wijn alles oplost. Maar mensen kunnen hun problemen niet verdrinken, het zijn en blijven goeie zwemmers. Gij dacht da ooit ook, en ik nu nog. Gij drinkt, nie om te vergeten maar om te drinken. Ik, ik wil vergeten, verdoofd zijn en niet meer te hoeven denken. We hebbe beide zo vaak en zo lang gedacht, er kwam niks nuttig uit. Denken, we stoppen er nooit mee. We willen denken, zoda we niks stom doen. Maar hoe kunde dan uit uw fouten leren. Hoe kunt ge 100% zeker zijn van iets, als ge het nog nooit hebt geprobeerd? Gij denkt da zekerheid alles is, da zekerheid liefde zonder pijn biedt. Gij gelooft nie in een mogelijkheid om nie gekwetst te worden en ik geloof nie in liefde. Er staat veel op het spel, als liefde wordt gespeeld.