Lezen

Gerafelde draden

We ontmoetten elkaar op dezelfde frequentie, tussen een biljoen gerafelde draden vonden we elkaar in de essentie.  Een appelblauwzeegroene draad weefde onze paden.  Tezamen -het begon bij mij, het eindigde bij jou, of omgekeerd.Zonder dat ‘wij’ ons opslokt of iets doet uitschijnen.Misschien hadden we het verkeerd. In een web van verstrengelde lichamen en lijnenraken onze patronen verstrikt,vraagstukken zonder antwoordendie blijven hangen - zacht en scherp in conflict. Wat we voelen laat zich niet verwoorden,en zorgen houden ons niet langer in toom.Een oplossing wordt ons aangereikt,maar blijft aanwezig als een schrille droom. Alsof het ons nooit volledig heeft bereikt. De brokstukken raken ons niet meer. Verbonden zijn we.

Zonsondergangdromen
15 0

Vayamundo

Ze lachen en lopen weg van het schuim Daar, een ster in het natte zandminuscule circulaire bewegingenOp weg naar het begin van iets Lay your ear to the rail probeert ze‘Notre petit jeu de bingo, deux euro’ is wat ik hoorEen kleine jongen was bijna zijn prijs vergetenZij vinden mij. En bestellen wat niet mag van mama. Dagen die ruiken naar grootkeuken en chloor.Ze wrijft haar rode ogen uit en doet een vuurtoren na. Onder water vinden we elkaar.De sauna is enkel voor de witte bandjes, meneer. Op weg naar huis kom ik de zomer tegenin mensen aan een plotse ijskareen verdwaalde wespjouw ogen.

Lennart Vanstaen
10 1

Blindeninstituut

blindeninstituut  - de magnolia geeft zijn geur voor ik hem zie

Margaretha Juta
6 0

genoeg

waarom zou ik niet vrolijk zijn?er is zoveelzoveel ijs, boeken, mensen, zee...niettegenstaande dat er ook weinig isweinig tijd, natuur, gelijkheid, toekomstplannen... tochals we teveel zouden mengen met weinigis er genoeg

Cira
20 1

Wie is de mal?

Ze is zijn wederhelft. Samen een keurige cirkel.  Haar lijf past in haar halve cirkel, als beton in een mal.  De vorm zit haar gegoten, als een foetus in hun baarmoeder.  Zijn halve cirkel, op drijfzand gebouwd, verliest steeds meer vorm.  Onrustig stampend, de mal te krap.  Hij duwt en trekt, wringt tegen de rand. Tijd opnieuw geboren te worden. 

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
90 8

Grootmoeder

haar aandacht als een intieme tuin vol met bloemen geen stekels die mij prikken zoals de rozen van mijn moeder enkel het zachte strelen  van gedeelde tijd door mijn wilde haren

Cira
14 0

Tulpen

voor de kassa van het pretpark  tulpen in de rij 

Margaretha Juta
27 0
Tip

Ze wacht

Ze wacht. Vroeg of laat breekt de somberheid zijn grauwe tent in haar weer op.    Daar trek ook ik mij aan op.

Sarah
66 3
Tip

De Lege Stoel

Jullie liggen ergens onder gras dat niet weetvan kogelgaten en handgranaten, terwijl wij hierde kranten openslaan, op onze telefoons kijken,elke dag een nieuwe oorlog in een andere taal.Jullie hebben de kunst verstaan van slapen zonderte vragen waarom de wereld blijft draaien. Er staat een lege stoel in het café om de hoek,een plek voor wie nooit terugkwam.Wij drinken op herinneringen die zwaarder zijndan de jassen die zij achterlieten.Jullie foto’s vergelen in onze portefeuilles,wij proberen te vergeten hoe zwaar het lichteen leven weegt als het op papier staat. Wij zitten vast in het ritme van klokkendie tikken alsof ze iets willen goedmaken.Het lukt niet.Het regent. Altijd regent het.En de plassen weerspiegelen een hemeldie jullie allang hebben ingeruild voor stilte. Soms, als de nacht de muren van de stad verzacht,horen wij jullie lachen in de wind die speeltmet lege blikjes en vergeten brieven.Jullie zijn wat overblijft wanneer de kaarszichzelf heeft opgegeten: de rookdie eindelijk weet waar hij thuishoort. En als de laatste bus vertrekt, denken wij,jullie hebben gelijk, de dood is een treindie alleen stopt waar het donker genoeg is.Wij stappen nog niet uit.Nog niet.Er is altijd wel iemand die zegtdat het mooier wordt. Wij wachten. Intussen drinken we bier, eten wij bitterballenen proberen we niet te kijkennaar de lege stoel,naar de klok naar het lege glas. Naar alles wat jullie niet meer hoeven te zijn.

Merlijn
98 3

Terminators

‘k Moet zeggen,  de geschiedenis  weegt hier soms ook wat zwaar  op mijn gemoed  en ik voel de Terminators al  in onze nek ruften  dus waar is John Connor  als ge hem zoekt?   

Matthias Van de Velde
4 1

Universeel fanatisme

Universeel fanatisme liep ten einde door de universele verspreiding van ideeën door internet

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
11 0

Japans fanatisme

Japans fanatisme bleekalleen te verdelgen door een ATOOMBOM

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
10 0

Lentebries

kalender - een lentebriesje  slaat de dagen om   

Margaretha Juta
21 1

Dief in de nacht

Er sluipt een dief in de nacht behoedzaam gaan zijn handen om mijn letters, mijn woorden, mijn tekeningen, vluchtig graaiend naar alles wat geen tijd genoeg had zich te verstoppen niet de autosleutels of de portefeuille, niet de sierraden van achttien karaat ook niet de familiejuwelen beroeren zijn vingertoppen   niet mijn platencollectie of de geluidsinstallatie, niet mijn computer, ook niet mijn geesem lustigen zijn dorst laat staan de dossiers met al mijn bankgegevens, mijn diploma’s of de geboorteakte van mijn eerstgeboren zoon   Er sluipt een dief in de nacht behoedzaam, op de tast door mijn donker zijn gretigheid welt op aan een bron die zou uitdrogen zou hij door politie in de boeien van de taal tot dief worden veroordeeld veroordeeld tot het stelen met zijn handen, veroordeeld tot nog meer stelen om te voorkomen dat ook zijn blik, ook zijn zien en zijn kijken zouden boeien   en toch bewoog in hem iets rond het roerde zijn zielselen als een dikke zoemend vlieg die weerbarstig het spreken onderbreekt met slagen en verontschuldigingen   hij deed steeds het licht uit, ookal maakte dit voor niets of niemand een verschil afgezien dan van hij die de stilte geniet en het oneindige plezier betrapt te kunnen worden aandachtig luister ik dan in bed of ik iets hoor of op zoek naar bevestiging dat ik zonet iets hoorde en of ik dan echt iets hoor en bedenk allerlei redenen waarom het niet kan zijn dat wat ik hoor, wat ik vrees te horen, ik dit kan horen enkel slaap kan mij dan nog redden   wat hij dan loopt zoeken in mijn huis het gat, de leemte, het hiaat, de bres, de kloof dwars doorheen elke redenering of gekunstelde logica, daar waar het hapert, stuntelt, struikelt, soms in brokken vaneen valt tegen een vervrozen ondergrond, daar waar hij hapert een dief die geen dief wenst te zijn, maar wel betrapt   daar is het om te doen er in zou betekenen er in blijven en ten onder gaan in plaats van voortgestuwt te worden Het drijft hem, als een raket op pantoffels waarvan de voorraad tank maar niet lijkt te lossen genot stuwt hem voort voorbij het genieten   Er waart een dief door mijn huis in de schaduw van mijn geleeften in de stilte van de schuld die wil ik niet zijn hij bewoont mijn vlees tot aan mijn botten roert mijn dampende ingewanden en spookt tussen mijn woorden, mijn gedachten zijn handen doen mijn rug rillen priemende ogen veren al mijn haren recht   Er waart een dief in mijn huis hij sluipt in de nacht als de dood in het bloed dat door mijn aderen spuit

Anton Nymand
0 0

Vandaag geen horizon

Vandaag geen horizon, neeeen witte dons omhult mijn zienswijzenen houdt de monsters buitenmet een isolerende zachtheidin staat om de scherpste pijnenvan brandwonden die mijn huidzou penetreren met de woestheidvan het stoten van een driftige stieren de precisie van een bidsprinkhaanin het operatiekwartier Haar scheurende klanken laten een spoor naeen tinnitus die na afschuw en irritatie,  de gewenningen de rust brengtals ik mezelf een armlengte zicht schenkonder het donker van het dekendat mij borgten ik draai me nog eens ommet een zucht.

Anton Nymand
4 0

waarvan ik leren kan

onder jouw voetstapgroeien bomen opzoemende bijenkastenen veilige vergezichtenwaartussenvogels klinkenklinkende glazen graag geef jij hun namen

sien
9 0

Onthoord

Ik heb vele gebreken, maar hoor goed. Luisteren kan beter.  Ik moet vaker onthoren, terugspoelen tot mijn geheugen de ruis wist.  Tot horens toe spits ik mijn oren — zoveel nieuws, zoveel ongehoord.  Niet langer onbehoorlijk voor wie horen wil:  onbevooroordeeld — behoorlijk onthoord en gehoord. 

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
96 7

Oldtimer event

oldtimers - open motorkappen onder de bloesem 

Margaretha Juta
5 0

wij die gezien willen worden

Wij, die gezien willen worden, worden dan uiteindelijk ook gezien,maar het is in de nasleep, de nauwe randzone erbuiten dat het schouwspel zich afspeelt.We moesten zeggenschap nemen over het keren van het tij en het is in die verstandhouding dat we dan ook reageren. Er is niets veranderd.Het werd zichtbaar.Het werd zichtbaar dat er niets veranderde. En zo ben je aanbeland bij het weerzien van een oude kameraad die net als jou, nog loopt te ijsberen in niemandsland. Wij hebben wat vreugde is.Wij hebben wat voortkomt uit vreugde.Maar wij hebben weinig aanleiding om aanstalten te maken.Maar er gebeurt te weinig in die toestand.  Wij, pijn, zien onszelf niet al te graag.Liever, slepen we verder onszelf de tijd in en ook altijd weer uit.Hier is de tijd blijven stilstaan en vernielen we ruimte. Het is simpel: zij die willen blijven zijn, blijven zijn. Zij die willen kunnen ontsnappen, zijn niet lang meer, en net dat is afhankelijkheid. Wij werden door de toestand verpletterd. Die verplettering levert ons gelukkig ook wat op:meer toestand.  Na x aantal jaar ben je 'volwassen' en wordt er geopperd dat wij niet gezien werden, maar niets is minder waar:wij die gezien wilden worden, werden dan ook gezien.In het oog van de toeschouwer is alles heerlijk melancholisch. Voor ons is het verpletterende besef dat we ouder worden een egoboost. Wanneer speelt de overgang zich af? Van jong naar oud, van slecht naar op z'n minst beter. Van afscheid tot weerzien. Toen we elkaar tegen het lijf liepen, versnelde de tijd en werd de ruimte ertussen zichtbaar. Was dat geluk hebben.  We werden gezien en dat was al waar het hem om te doen was.Tussen ochtendgloren en avondval heb je tijd. Tussen ruimte en persoon heb je tijd. Tussen mij en jou zat er veel tijd, zichzelf in slaap te wiegen, en wie had gedacht dat ik je zou treffen op de slechtst mogelijke moment? Wij zagen elkaar, deden niet meer dan iets optimistisch,alsof we elkaar daar verwacht hadden. Dit is de overgang naar het andere tijdperk.  Dit is leven in opperste glorie: afzien. 

Dries Verhaegen
26 1

Tocht

Op Klara hoor ik Hildegard von Bingen en weer is daar mijn studietijd: Hadewych en Ruusbroec. Ik lees nu Penrose.   Hij zoekt zijn zin in mysterieuze kringen: bewustzijn, wiskunde, werkelijkheid. Ik bereikte nooit de laatste fase van mystici als Ruusbroec naar zijn roos.   Lang mogen Hadewych en Penrose zingen. Ik trek me open, o zo wijd. De richting die ik koos belet extase. Mijn roos is zoek.  

Robert de Roek
7 0
Laad meer ...