Lezen

°oo\\\\oo° mobiel afweergeschut °oo////oo°

weerom wreedweg de ratten vreten aan het witte brooooood elke tractor op het land ziet er thans uit als een tank als het onderstel van een mooooooobiele lanceeeeeeerbasis alle goooooooden zwijgen enkel de kanonnen bulderrrrrrrren waarrrrrrr is de echo van het roooooodborstje oooooook dat beestje is nu slechts een vliegende dinosaurrrrrrrus dooooooodt te vroege vlinders in de lucht heeft nog iemand zooooooo'n netje om raketten te vangen leeft er nog hooooooop in het hooooooofd van de lente ze rollllllllen voooooobij met de \\\\\\\ooooooopen naar de hemellllllll gericht schiet ze uit de zwarte wolken alle monsters vang de rrrrrrratten hooooooorrrrrrr ttttttttoch die rrrrrrrratelende zelfladerrrrrrs dat autttttttomatische geschuttttttt kooooooogellllllls vliegen doorrr het brrrood het zijn die rrrrrrratten in het hoofd van die monstttttttterrrrrrrrs uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

2 0

Kassabon

kassabonnetje - schoteltje van papier voor mijn kleingeld In Japan legt de kassier het wisselgeld vaak op het kassabonnetje voordat hij het aan de klant geeft. Het bonnetje fungeert zo even als een klein papieren schoteltje.

Margaretha Juta

6 1

Muserie

Camille Claudel wist Rodin te begeesteren, sculpteerde hem tot meester, een fotografe was Dora Maar Ze had een oog op Picasso en bewoog zijn passie in de schilderkunst, deed hem meer dan één gunst. Achter glas leerde ze hem de cliché verre Elle voyait claire mais couvert, huilde ze de ‘weeping woman’ bij elkaar en daar scheen de zon door de tralies heen Creatie in relatie Hun schouders hebben gedragen zonder vragen Hun schoonheid brak door nadien, niet voor Zo… Maar

Troja!

6 0

Naastenliefde

Ze had van kleins af aan verpleegster willen worden.‘Daar ben je te gevoelig voor’, had haar moeder op een donkere maandagochtend gezegd.‘Je bent beter af in de handelsschool’.Terwijl ze een zucht probeerde te onderdrukken, nam Diana haar schooltas op van de vloer.Haar krullende haren gleden zachtjes heen en weer over haar gezicht.Heimelijk teleurgesteld trok ze haar afgezakte sokken weer wat hoger.‘Alsof meedogenloosheid een nodige kwaliteit is in een verpleegster..’, dacht ze in zichzelf. Al herinnerde ze zich snel de boodschap uit de toespraak van de pastoor.Iedereen kan hulp bieden. Je moet er enkel de goede wil voor hebben. Met een gezonde vaart reed ze haar dorp door, richting Brugge, richting Sint-Jozef.De straten die ze passeerde ontluikte haar nieuwsgierigheid.Wat als ze vandaag niet naar school ging?Stel dat ze nu gewoon een andere straat insloeg?Welke onbekende wegen lagen er nog op haar te wachten?De koude wind waaide door haar haren.Later zou ze zelf kunnen kiezen wat ze deed.Met een strenge blik op de weg gericht en een borstbol in haar mond, trapte ze door. Van een jong meisje evolueerde ze in een sterke jonge vrouw.Als prille volwassene kreeg ze een heel rouwproces op haar bord.Haar broer stierf aan tweeëntwintig jaar, haar mama aan achtenveertig.Niets was nog hetzelfde.De discussies met haar moeder speelde zich nu slechts af in haar hoofd.De eerdere geschillen herhaalden zich als een nostalgisch melodietje uit een muziekdoos, maar er kwamen geen nieuwe bij.Elk argument bleef onuitgesproken. De stilte was wreed.Langzaam probeerde ze zaken een plek te geven. Ook zichzelf.Zij had een andere plek nodig. Diana vertrok thuis om op zichzelf te gaan wonen.Ze trapte door het leven en ondanks de tegenslagen onderweg, sloeg ze haar armen open voor om het even wie het nodig had. Van Familiehulp naar de afdeling Orthopedie in de Loofstraat, waar ze de volle dertig jaar werkte en nadien ook de OKRA-vereniging. Ze wou mensen helpen, mensen genezen, mensen terug sterk in hun schoenen zetten. Geleid door haar innerlijke drijfveer stond ze dag in, dag uit klaar om mensen gelukkiger te maken. O Diana van ‘t platteland, in je grootste droomwerp je gelukzalig je oogjes naar ‘t vredespatroon.Uw hand grijpt een handje, stevig en vol moedondersteunt gij het mensdom dat danst aan uw voet.Onze gids zijt gij, uw metgezellen zijn wijach leer onz’ waardering, voor ‘t kleinste blij. Dianas leven is een combinatie van doorzettingsvermogen, een positieve ingesteldheid, een aanstekelijke lach, dankbaarheid en heel veel moed.Als je Diana vraagt of het lot echt bestaat, antwoordt ze,“De wind zie je niet, maar die bestaat toch ook.” Moeder van de herder en het lam;hoed de kudde, leid ons bij de hand. Silke Van RompaeyMet dank aan de auteur van ‘O moeder van bijstand’ en Diana Schotte voor het vertellen van haar verhaal.20/02/2025

Silkevr

0 0

Hand in hand in hand in hand

"Hand in hand in hand Een noodzakelijke band Tussen ons komt noch de tand Des tijds maakten we elkaar ook niet van kant Nee, wij houden stand Vrouwen, hand in hand: onvoorwaardelijk briljant." Voor 8 maart, International Women 's Day 2026

Zonsondergangdromen

6 0

Perron zeven

Ik tel de uren, minuten en seconden weg terwijl ik naar buiten staar.Ik probeer mijn brein af te leiden door aan iets anders te denken,maar wanneer ik mijn ogen sluit, maken mijn hersenen bezwaar.Het wilde bonken van mijn hart probeer ik te negeren,waarbij mijn playlist me ondersteunt om deze lange rit te overleven.Ik denk dat niemand mijn gemoedstoestand kan lezen,afgezien van mijn draaiende rechtervoet en mijn bevende benen.God...Ik kan niet meer.Ik moet weer naar het toilet.Fuck.Zo typisch.Een hele rij voor een gesloten deur.Bezet.Ik neem mijn gsm en kijk naar de tijd.Dertig seconden lijken momenteel een eeuwigheid.Angst, nieuwsgierigheid en verlangen vullen mijn wagon.“Mevrouw?”Ah juist, mijn ticket.Och, waarom gedraag ik me toch zo stom...Het lijkt alsof alles in mijzelf volledig is ontspoord.Mijn emoties, hormonen, spieren,...of zit dat allemaal maar in mijn hoofd?Een eerste klas piekeraar, al m’n hele leven lang.Als iets nog maar te luid werd, wou ik weg en was ik bang.Maar ondertussen heb ik mijn puberteit getrotseerd,en mezelf de nodige stresskillers aangeleerd.Het leven is een aaneenschakeling van risico’s en nieuwigheden.Dus blijf niet als een pakezel rondzeulen met bagage uit het verleden.Ik adem uit en ga ervanuit dat dit gewoon is hoe het moest zijn.Die gedachte helpt, geloof me, net zoveel als een glas wijn.Sommigen geloven in toeval.Voor mij voelt ons bestaan aan als een goed doordachte routeplanner.Ergens wacht er een bestemming,maar voor nu ben ik de onwetende reiziger.Anderhalf jaar later kijk ik met een lach terug naar het ongeduldige vooruit staren.Toen wist ik nog niet dat die uren wachten nog maar het begin waren.Het begin van mijn leven met jou. Silke Van Rompaey12/02/2025

Silkevr

0 0

Ik voel dus ik eet

Ik voel dus ik eetIk voel me boos, boos, boosdiep in mijn hoofd, daar zit een bomIk leg de hele wereld omIk voel het al een poosIk voel me boos, boos, boosIk voel me blij, blij, blijIk wil iedereen een knuffel gevenHoe prachtig mooi is toch het levenIedereen een kus van mijIk voel me blij, blij, blijIk voel verdriet, verdrietIk overstroom en ik loop uitEen traan die rolt, maakt geen geluidEn waarom weet ik soms nietIk voel verdriet, verdrietIk voel de angst, de angstDe vrees dat er iets ergs gebeurtDoor elk scenario meegesleurdDruk in mijn hoofd en geen ontvangstIk voel de angst, de angstEn dus ik eet, eet, eetBlij het lachen, grommen of het snikkenProbeer ik de emo weg te slikkenIk geef gewicht aan emo-leedEn dus ik eet, eet, eet

TineDudette

0 0

wegwerpavonden

ik lees "ik leg de avond in een la" * en wou dat ik daarmee dit blanke, dit lege had kunnen vullen, maar avonden laten zich bij mij niet netjes opvouwen en in lades leggen ik ben ook niet zo'n vouwer en laat te veel slingeren, gooi het daarna weg als het in de weg ligt - het is lente, er moet weer een nieuwe adem door dit huis * Han Kang, "Ik leg de avond in een la"

Hans Van Ham

7 1

Afstand

kom niet te dicht bij zegt ze bij binnenkomst - hooikoortsseizoen

Margaretha Juta

5 0

I'm gonna be... a bee

ik loop straks die vijfhonderd mijlen met een nijlpaard op mijn rug ik slaap daarna nog eens diezelfde afstand in de buidel van een kangoeroe om dan eindelijk de man te zijn die duizend mijlen overleefde om te proeven van de nectar op jouw tong vrij naar: I'm gonna be (500 miles), The Proclaimers, 1988 uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek' ...en met dat te korte potloodje, met het tanende opschrift Ikea, noteer ik nog op de kaft van Bernds verzamelde werk: 'Zondag 8 maart 2026 was de meest ijverige schrijfdag in het leven van mijn vingers' ...als herinnering aan die betere illusies.

Bernd Vanderbilt

3 0

Lood lichter dan lucht

de raaf rond mijn nek vliegt hoger dan voorheen het lood in dit bloed zoekt een weg wil niets dat lichter lijkt nog verder dragen de draak in de lucht kan ons onmogelijk verleiden tot vervlogen vuur het is voorbij de dageraad vernevelt morgen al wat rest is slechts dat lege galgenveld uit de reeks 'Schrijfoefeningen voor de dood'

Bernd Vanderbilt

4 1

bak vol roest

niets is heel veel jouw baldadigheid en mijn liefde van geroep en geschater de krokusjes zo kwetsbaar in de voortuin tussen de fietswielen er is heel veel heel veel te zien er is veel zwarte roet en een bak vol roest gemorst op schoenen aan de oren van het opperhoofd hoor je groffe woorden en nog veel meer echt heel veel meer dan dat veel komt er nog in glazen over je zwarte haren je wacht in de hoek met veel ruimte tussen je benen we hebben veel kleren nette nieuwe veel en heel veel het zal hier altijd een overvloed zijn een verdronken tunnel een grasveld zonder sprietjes een nieuw driedelig pak gemorste cola in de draagzak wat wordt het weer veel vanavond laat niets over van heel veel er is veel huid over het lijf dat lijf van een oud wijf je kan roepen je kan bluffen je kan veel geven alles tegelijk zwemmen tot je kramp krijgt vallen van een vals plafond ik blijf even kijken naar de vele sterren de bak vol roest en oud porselein herstelde speelgoedpopjes en heel veel rimpels onder de voeten doet het pijn

peter mmm Verreth

5 0

Dokter Bibber kan niet zwemmen

in het oude wateroppervlak verschijnt een rimpel het is een dikkop een koperen klok die wrede echo uit het hart uit de tijd van grijze kikkers onder die stilte van het oude wateroppervlak leeft een verleden tijd die een deining zocht een eindeloos begin uit de nieuwe reeks 'Foute titelatuur'

Bernd Vanderbilt

3 0

Dokter Bibber heeft een olifant

in het geheugen van de pijn in de kruin van de treurwilg in het nest van de koekoek in het hart van de leugen onder de wolken van weleer in gewonde smart die verderleeft gelukkig Dokter Bibber heeft mij al gerustgesteld, verteld hoe men zonder snijden toch een olifantenvel kan delen gelukkig het is met een muis het is gedruis, die echo van een oude dood waarin nieuwe hoop weerklinkt in de oren van die pijn in het hart van teder hout aan de wanden van de leugen hangt een spiegel voor de koekoek onder die wolken van weleer sterft het meegedragen leed nooit helemaal probeer geluk Dokter Bibber heeft de dood gerustgesteld de muis hij zal niet eten van mijn brein de olifant hij mag in zijn grijs geloven zelfs de zwarte nacht vertrouwen uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

0 0

Vissen met vergeten vinnen (2)

niet elke pijn schreeuwt soms baadt hij in stilte soms leeft hij in de nerven in bomen die niet snel plooien zullen voor de storm voor het onweer voor een donderwolk voor de regenvlaag die nooit één druppel vergeet weet rivier wees gerust monding de zee voelde je komen een hart verdraagt het zout elke pijn rust op een droge bodem het wrak is van een duikboten schepen die wegduiken voor het daglicht voor een lentebries voor de wilde voor de zachte golven elke pijn zwijgt tussendoor lange tijd of zelden de gekwelden weten het er is gelukkig nog die lentebries die golf met regendruppels ze proberen soms zo goed het kan die ene traan te evenaren mee te varen naar de monding op de rug van witte vissen pijn met lang vergeten vinnen uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt

0 0

Als een boom

In het duisternis In het licht Gevoed met Warme blikken Van passanten Veranderlijke seizoenen Omarm ik Met mijn takken Mijn bladeren zingen De getijden Van het leven Ik blijf staan Ik blijf geven en Ontvankelijk delen

Céline M.

0 0

Dankbare weg

Treden van vertrouwen In het licht Trap om op te bouwen Met mijn ogen dicht Het leven is niet altijd Rechtdoor of rechtvaardig Maar Met mijn handen in de jouwe Stap ik blindelings Op het warme pad van liefde Telkens jij een lach Tovert op mijn gezicht

Céline M.

0 0

Thermidor aanbidt Saturnus

Thermidor hij heerst vandaag hij wacht tot rivaliteit vrijheid verscheurt, Saturnus opnieuw zijn kinderen verslindt (Thermidoriaanse Reactie, Parijs, 1794, en haar echo's door de tijd) uit de reeks 'Residu'

Bernd Vanderbilt

4 0

Kikkerwit

Zwarte kikkers dwaalden naar de grijze vijver, om er te zwemmen, onder witte wolken. Kermit keek toe, vanop de oever, vanuit het ongerepte gras. ~ zwarte kikkers dwaalden naar de grijze vijver om er te zwemmen onder witte wolken kermit keek toe vanop de oever vanuit het ongerepte gras uit de reeks 'Kleinood'

Bernd Vanderbilt

0 0

Revolution in Nirvana

in het manifest lagen vele vormen vast ~ in een wintertuin verging de loutering kook straks, deerne, nog een keer met vuur ~ verbrand die vele goden en hun dogma's straks na de revolutie kom ik bij je langs ~ binnenkort dan ben je misschien zwanger van de ware aap, de gloed die in mij leeft ~ voel je nog mijn hoop, die stille ziel doof je straks de avondzon, mijn lieveling ~ in diezelfde wintertuin slaapt straks een mol het zwart van nachtelijk geluk, het ademt nog ~ zo traag jij dat wil, zachter dan ooit kon ~ zullen slechts, die kleine hemelpoortjes opengaan uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'

Bernd Vanderbilt

0 0