Lezen

facebook

ja, ik komwacht evendruk bezigherinneringen stockerenhouden vande waan van het momentfoto’s blijven jongin dit collectief geheugen maar uren later voor de spiegel en naast haar in bed zucht een vergeeld beeld van hoe je vroeger samen minder tijd verloor

jadevis
15 1

Ik liep in een winkeltje in de buurt

ik liep in een winkeltje in de buurt ik werd klein als een rijstkorrel achter mij, de hardhandigheid het waterkanon van verdriet angst ondergronds, angst er boven tegen ribben slaat de woede ik liep in een winkeltje in de buurt weg van wat spant in smalle gangen weg van wat afdrukt, nalatig vuur het boven halen van een kompel een kompel een kompel een kompel een overnachting in een rijstkorrel een kompel een kompel een kompel

Ingrid Strobbe
0 0

Het moet niet dieper

Als het niet anders kan, dragen we de doden op de rug naar boven en lossen niet tot we dagzomen en het tot ons doordringt dat ook wij vastzitten in het beloop.

Leen Pil
0 0

Charlotte

de afspraak werd snel geregeld hij nam de klokslag voor waar ik was te jong om te roken en om wat verborgen bleef de Foyer onthaalde ons nauwelijks men gaf geschenken, onthulde, beschreef hij koos de wijn, ik koos voor haar al wat achteraf komt is te laat eenmaal daar, de rede volgend kloeg hij om de malsheid van vlees de oprispingen van ontevredenheid hij kleedde zich in rimpels en geur ik kon Charlotte bewaken, beperkt in tijd werd dat moment betoverend dat ene moment van opgaan in iets van the look, the pressure, the money

Ingrid Strobbe
0 0

IMPACT

Hey liefje, ik bevind me op ons plekje, zit opnieuw aan ons vertrouwd tafeltje. Je weet wel, onder de grote palmboom die jij zo geweldig vindt. Het voelt best een beetje vreemd, ietwat onwennig aan, om hier nu zo op mijn eentje te zitten. Ergens heb ik het gevoel dat jij nog steeds bij me bent. Ik denk niet dat de mensen rondom mij iets doorhebben. Ze zijn allemaal druk aan de babbel, schenken me nauwelijks aandacht. Ik ben de enige zonder gezelschap hier. Maar herinneringen aan de levendige gesprekken die we hier ooit voerden houden me stiekem gezelschap. Het lijkt alsof het gisteren was.   Ik heb de rijstschotel genomen, met de pikante chilisaus. Weet je nog liefje, nummer 58, je favoriete gerechtje. Natuurlijk weet je dat ik zelf geen fan van rijst ben, maar toch heb ik er nu voor gekozen, zo voel ik me nauwer met jou verbonden. Maar weet je liefje, al bij al voel ik me niet eens zo slecht. Er is natuurlijk nog steeds die pijn, een pijn die zich niet laat beheersen. Die zal wellicht nooit verdwijnen, zoals het hoort. Ik vind echt dat het zo hoort lieve schat. En jij liefste, voel jij nog altijd pijn? Wat was die klap toch oh zo vreselijk, ik kan me nauwelijks de pijn van de impact inbeelden.   Best grappig liefje, schuin tegenover me, maakt een koppeltje met fluisterende stemmen ruzie. Ze zitten net te veraf om te horen waarover het gaat, maar zij ziet er alvast niet gelukkig uit. Het doet me denken aan de laatste keer dat wij hier zaten, hier aan ditzelfde tafeltje. Weet je nog liefje, onze laatste ruzie? Toen jij me vertelde over je collega Mark, en over hoeveel spijt je wel niet had. Zou iemand ons toen in het oog hebben gehouden? Zou iemand je valse tranen hebben opgemerkt? Wat kostte het me toen immens veel moeite om mijn rust te bewaren. Maar je weet dat ik niet van scènes houd liefje, dat weet je toch nog?   Als ik er nu aan terugdenk, voel ik opnieuw hoe het bloed me uit het hoofd wordt gezogen. De gedachte aan jou met die achterbakse onderkruiper vind ik nog steeds ondraaglijk. Met alle mannen, maar moest het nou werkelijk met dat reptiel van een Mark? Zal het koppeltje er ook in slagen om rustig te blijven liefje? Haar gezicht ziet lijkbleek, net als ik toen, wellicht zoals jij nu. Uiteindelijk doet het er niet toe of ze al dan niet rustig blijven. Niet zoals jij ertoe deed. Want dat weet je toch he liefje, dat jij er altijd wel toe deed? Vergeet dat niet lieve schat, vergeet dat alsjeblieft nooit. Kan jij nog vergeten?   Met je zus gaat alles goed. Het was voor haar natuurlijk ook een shock, dat kan je raden. Maar we hebben troost gevonden bij elkaar. Is dat niet ironisch liefje? Jouw onkreukbare zus, diegene die jou altijd waarschuwde voor mij, net zij zocht troost in mijn armen. In mijn sterke armen, waar ze zich veilig waant, zei ze me onlangs nog. Ik denk niet dat ze het weet liefje. Ik denk niet dat zij weet waartoe deze sterke armen in staat zijn. Enkel jij weet dat liefje, wist je dat? Verbaasde het je liefste, de kracht die ervanuit ging?   Dat heb ik me altijd afgevraagd, of je de klap ook echt hebt gevoeld. Die vreselijke klap liefje, hoe voelde die? Kan je me dat vertellen? Heb je hem daadwerkelijk gevoeld, of was je er meteen door verdoofd, alvorens je iets voelen kon? Ik hoop echt dat je niet hebt geleden liefste, althans niet zo hard als mij. Daarvoor heb ik je veel te graag gezien. Dat weet je. Weet je dat liefje?   De rijstschotel is echt niet te vreten. Nooit begrepen wat je daar zo lekker aan vond. Maar dat gevoel had ik wel bij meerdere zaken van jou. Laat ik maar huiswaarts gaan, naar je zus die op me wacht. Ze vermoedt echt niets, die lieve, norse zus van jou. Echt liefje, ze weet niet waartoe mijn armen in staat zijn. Enkel jij weet dat liefje, enkel jij. Wat was het toch een vreselijke klap.

Daniel De Weerdt
33 0

Licht

Het is licht dat kleur geeft aan de wereld om ons heen. Het geeft ons warmte energie en levenslust. Maar door het licht kunnen we het donker zien. Het licht heeft de mens dromen geschonken, maar hoe hoger we komen des te groter de schaduw. Vraag het een zwaluw die zingt voor de dag. Over het licht moet zorgvuldig gewaakt worden, als over een haardvuur op een koude winternacht. Als het licht dooft volgen kou en duisternis. Want de duisternis is er altijd, wachtend als een gapend gat tot het licht verdwijnt. Dat is het moment dat ook de kou verschijnt, zijn trouwe verwant en metgezel. 

Atlas
0 0

Paljas of Jezus

Blaaskaak hoor je vaker, raad ik,Daarmee maak je koper goudIn veertien  bandjes of op straat, ikBen wel eens omver geblowd.Geen blad kan je mond verstillenWant je AD tot de HD waakt.Nooit bang voor blote billen,Want al wie je stoomtrein pootje haaktMet gelijk bied jij een pint aan.Luistert even enthousiastVerdedigt net zo hevig na het huisgaanDe nieuwe wetenschap rotsvast.Ongehinderd deel je complimenten uitEn liefde. Omzeilt regeltjes handig.Een Antwerps mirakel; ik besluit:Luidruchtig, idealistisch, hartelijk, verstandig.

nullabee
13 0

de tandarts

In deze seculiere tijden zijn er nog maar weinig functies of beroepen die ons ontzag inboezemen. Gelukig troont er nog altijd 1 figuur bovenuit - god en duivel verenigd in 1 persoon: de tandarts. De geneeskrachtige, verlossende eigenschappen die wij, stervelingen met tandpijn, hem of haar toedichten zijn van een bovenaardsheid die zelfs het opgetelde bevattingsvermogen van god, boeddha, allah en thor overstijgt. Die klinisch witte schort, die futuristische toestellen, die diploma's aan de muur, die astronomische facturen: bij zoveel bovenmenselijkheid rest ons alleen onderdanigheid en een schietgebedje. Hier leer je weer de overgave, je legt je lot in de mijnwerkershanden of spichtige vingertjes van krachten die je verstand te boven gaan - gaatjes heten hier cariës, de hondsdolheid loert achter het behang.  Wanneer ze erop los ratelen kijk ik diep in hun ogen - zowat het enige object in mijn blikveld. Terwijl de tovenaar zich met pikhouweel, beitel en hogedrukreiniger een weg wroet naar de zingevende zenuw van mijn bestaan, hoop ik een reflectie van de schepper te kunnen opvangen in de iris van zijn aardse vertegenwoordiger. Hoe dieper hij boort, hoe groter het mysterie en de factuur. Ik heb maar weinig geluk gekend bij deze intieme handelaars in mondhygiëne. Eens de verdovende middelen zijn uitgewerkt, volgt de ontnuchtering. Het witte licht aan het eind van de tunnel bleek niet meer dan de verblindende tandarts-lamp. Bij mijn vorige bezoek kwam ik terug met een tranend lodderoog en een neus die op springen stond. Die daarvoor zadelde me op met een ontsteking waar die andere witte schort, apotheker genaamd en doorgaans een wandelende reclamezuil voor antidepressiva, zowaar vrolijk van werd. Maar ik weet dat deze beproevingen slechts dienen om mijn geloof te testen, en versagen doe ik niet. Mijn laatste tandartsbezoek is dan ook een vervolgverhaal. Zij ziet haar hele wereldbeeld gekanteld. Of de zenuw is zeer levendig en verstopt zich, of de zenuw is daarentegen zeer doods en afgestorven. Of de wortelkanalen zijn verkalkt, of ik speel met haar voeten. In elk geval, het komt erop neer dat ze bloed wil zien en dat mijn tanden haar dit genot onthouden. Het gezag is ontsteld, de woede kanaliseert zich in haar kloppende halsslagader. Bij het weggaan hoor ik een orgastische, wellustige kreet, als van een jakhals met tandpijn. Ik werp een blik in de wachtkamer en knik steungevend naar de volgende, berouwvolle gelovige. Op de gang wijk ik uit voor de vijfliterflessen javel. Een beetje tandarts verwelkomt je met een bebloede schort.

Guy Bourgeois
43 1

Van wie ging

Vol echoot Gent je wegElke welving is je boezemHoe ze - aziaten - fotograferenWaarderend blikken heren als zo vaakNaar wat je raak te dragen vondIk stond te dromen van jeDes te meer gemist.Hier kochten we nog lachtenSamen wachten op tram 1 komt nu netIk proef brunette ook al lonkt een blondjeDat hondje wil je nietDe fiets kijft iets te vaak de wagenDagen van me heen nogDes te meer gemist.Dat rokje zou je stralend van je heupen schuivenDuiven vliegen op je droomvermogenJe ogen schoten voor me bijWij konden in dat steegje was je hierJe viert nu verderop het levenDes te meer gemistWat de bakker maakte smaakte naar jeHaar; de markt lacht honderd meisjes met je stemZon zendt zoete wijn mijn kant uit van de bergenNergens kom je geen bekenden tegenGezegend zijt gij overalDes te meer gemist.

nullabee
0 0

deuren delen

blinde deuren letten niet op buitenkant voor hen is het binnenste belangrijk ziende deuren zien zichzelf en buitenkant   hoe mooi zou het zijn als deuren spontaan zich dwars door midden gaan halveren of mozaieken in vier parten zou ook kunnen

Nellie
0 0

reislandse verwijzingszin

voor dat het zover is is het zover verder dan wat kan mag maakt het onderscheid verschil uitgaande van het vertrek belanden ergens mensen tussen nergens en overal om over onvermijdelijke reisongemakken maar te zwijgen zijn er nu eenmaal dingen die moeten daar willen ze niet al te makkelijk bij gaan liggen maak je het gemakkelijk wil je er vanaf zijn dan beperk je je tot de beperkte voorraad beoordelingsformuleringen niet dat je ze met plezier invult omdat je weet wat een onvoldoende voldoende wil zeggen wil niet per se zeggen dat hetzelfde gezegd in een andere taal niet een andere emotie kan teweeg brengen en wat ziet ze er toch zo lief uit achter die toonbank slagersdochter maar dan eerder hotelnichtje van de patron die veel te veel geld puurde in haar opleiding om dan uiteindelijk haar toch met tegenzin zelfs nog toe te laten daar te staan en toch ze ziet er zo lief uit dat je denkt ik laat die pen aan een ketting voorlopig buiten het bereik van het formulier bengelen, zwaai ze wel eens rond zoals dat wel eens met opwindhorloges gedaan werd door grootvader die zwoer nooit een bolhoed te dragen tenzij dan op de begrafenis van bolhoeden want er zijn nu eenmaal dingen die om een zeker decorum vragen, en om het decorum te bevragen in je gescheurde jeans van ook al weer gedateerde tijden durf je die lippen te bewegen en te vragen of het mogelijk is om de haren waarvan je zweert dat ze niet de jouwe zijn van de wasbak te verwijderen niet zozeer omdat je een cleanfreak bent maar omdat zonder toch aangenamer blijkt en voor het zover is dat ze het zelf zou doen zeg je ja als je iemand hebt natuurlijk die dat wil doen ik ben tenslotte maar op vakantie hier en ik weet wat ik betaalde dus misschien verwacht ik teveel en dat had ik beter niet gezegd en de zneuwen en zo want ze ziet er zo lief uit in al dat onschuldig staren wist je zeker wel een blik van goedkeuring te vrijwaren ware het niet dat er plots een taaltje vanover die tong komt glijden dat je vertelt dat je best de manager erbij roept omdat je van hem tenminste zeker weet dat hij het taaltje spreekt dat je met hem deelt en dat je er op drukt dat ze geen gedoe moeten maken van iets als een haartje in de badkamer dat komt voor in de beste hotels en dat dit er zeker een is, en dan die klap van je vrouw over je achterhoofd schietend en die beschuldigende blik van wat kan jij toch kruiperig zijn maar dus zoals gezegd voor het zover is maakt jaren van training het verschil uit en is een vooruitziende blik die de jaren 40 en 90 al lang vergat er een die weet dat je sloft, lippen opeen, langzaam, een schuin blikje werpt, voorbij de lobby wandelt naar buiten de zon in, en daar wacht alweer een ander vertrekken als een bus naar de andere kant van't eiland, god die grieken moeten het gezellig gehad hebben zo met hun strijdwagens komen en gaan wanneer ze willen.... vooral blijven als ze wilden.

IT
0 0

Zij

Het meisje had een serene uitdrukking op het gelaat. De wind raasde voort en liet haar gouden haren dansen in de wind, maar het leek haar niets te kunnen schelen. Onder aan de rotsen wierp het zeewater zich met al zijn kracht tegen de rotsen. De lucht rook naar zout en koude. Het meisje klemde iets in haar fragiel-ogende handen. Haar huid was roomkleurig, bijna smetteloos. Haar benen leken te dun en te zwak om haar lichaam te kunnen ondersteunen, maar toch stonden ze nu zelfverzekerd in de grond verankerd. Ze droeg een wit jurkje van katoen. Ze had geen schoenen aan. Wat het meeste aan haar opviel waren haar ogen. Die waren groot en waterig, alsof ze constant op het punt stond te gaan huilen. Ze waren van een tint bruin die moeilijk te beschrijven valt. Iets tussen hazelnoot, chocolade en karamel in. Maar vandaag stond haar blik op oneindig. Een dromerige rust lag over haar heen. Ze keek even kort naar het voorwerp dat ze tegen haar borst aanhield. Het was een briefje.Ze kreeg een resolute trek om haar mond. Het meisje deed een stap naar voren. Ze sprong van de klif af. Ik heb nog geprobeerd haar van gedachten te doen veranderen, eerlijk waar. Het punt is dat ze niet gestopt wilde worden. Het tegendeel kan niet bewezen worden.

Lisa C
0 0

Freedom

                          Provoke is not                 always rebellious.                 It is also a way to                 express your own                     opinion and              fight for that freedom.

Raba Tower
5 0

BeauTiful

           Try time and time again           to appreciate the small and               beautiful things in life

Raba Tower
17 0

Words

Words are only words Sometimes easy to use Sometimes difficult to choose Sometimes cruel Sometimes beautiful Sometimes valuable Sometimes worthless Sometimes of regrets Words can give hope Words can mean nothing Words can create hate Words can hurt you Words can make you laugh Words can make you happy Words can make you cry Words can make you fall in love Words can make you think Words can touch you Words can be elusive Words can be addictive Words can infect you Words can be overwhelming Words for to negotiate Words of trust Words to impress Words to appreciate Words to express your thoughts Words where you can rely on A lot of words to choose You can win or you can loose  Words can do a lot Sometimes too much words Sometimes little talks without words Silence  Words are sometimes only words   

Raba Tower
8 0

Een parkje is niet groot

het ligt groen in kinderschoenen spelend in handen van plezier er wipt een giechelen op en neer twee beentjes worden ondergraven en er is de tocht naar morgen gisteren sloot een gordijn van hagel de krappe plek in de breedte iemand stuurt een uitbraak aan de jongen flitst de ruimte door steekt voeten als stugge schubben in het zand van zijn opslagplaats tot het water uit de oren stroomt olie uit de blauwe ogen druppelt tot er plaatjes tussen vingers schuiven

Ingrid Strobbe
0 0

Truth or Consequences

Wie over luchtwegen heeft gereden, kent de wissel van een vrije baan, de knipoog van de tegenligger op de snelweg. Je draait je op je rug en je doet een drukpak aan. De naden aan de buitenkant verstrijken als je slaapt. Je houdt je armen vast. Het bloed stroomt zichtbaar naar beneden. Om je niet kwijt te raken, heb je strakke gordels aan, word je van plek naar plek gedragen. Continu in vrije val klinkt toch anders uit de mond van oude heren.

Leen Pil
2 0

creatieve vraagtekens

oplossing zoeken vertalen van raadsels schrijven in vreemde tekens raar opkijken van het oneindige antwoord overbruggingen zonder brug splitsingen vol trage teruggaves getekend en ontketend in een gevangen mysterie h(tt)ps(:) slash slash gezichtsboek dot(je) kom (kommers) slash baan letteraar & vrienden denken valt weg als te ver van weg een bewogen aanval maakt op teniet doen van zinloosheid

Djah Dou Ny
0 0

Spectaculair.

Als we hoesten, vallen we aan de verkeerde kant van het ravijn. Misschien tot in de sneeuw die gisteravond viel. We wilden vuurwerk zien en knallen tussen de bergflanken. Er is nog niets gebeurd : we ademen, zijn gewoon spectaculair denken we. Slapen 's morgens bedrijvig in de liefde. We eten bloedbrood en schrijven onze namen in witte stenen. In dit hoge land zal vandaag de zon niet ondergaan in zee. We moeten zelf, we moeten hoesten. De longen volzuigen, elkaar schouderklopjes geven. Hard. Vallen.

Kris De Lameillieure
0 0

Er ligt een bloemkool in het hoofd

er schuift een vuurbal uit de hand uit de hand kruipt een insect de hommel wil binnendringen binnendringen in de opengaande mond waarlangs een aardbei naar beneden opgaat in de leugens van de honger er ligt een bloemkool in het hoofd in een krans van peterselie en verstand gedachten worden opgeblazen in cirkels nooit besproken woord

Ingrid Strobbe
0 0
Laad meer ...