Lezen

Over onder en over

Kan je overbevraagd zijn?  Of ben je dan onder-bestand tegen druk of onder-gestructureerd, onder-voorbereid?   Kan je overdonderd zijn? Of ben je dan onder-gewend-aan-prikkels, onder-taak-begaafd, onder-initiatiefrijk?   Ik voel me geregeld overbodig,  Of ben ik dan eigenlijk onder-gewaardeerd, onder-nuttig-ingezet, onder-voldoende-zelfzeker?   Wie heeft de bijklanken van de woorden “over” en “onder” eigenlijk uitgekozen?  (of erover onderhandeld of overlegd?)    Want ondernemen is toch iets waar naar opgekeken wordt?  Overblijven kan soms het beste nieuws zijn, als in gespaard worden.  Onderzoeken is geen overbodige luxe, overzicht soms een noodzaak.  Moeder overste straalt gezag uit, maar als je je overdaan hebt, dan ben je minder blij met dat woord. Onderdaan ben je dan weer liever niet, maar ondergoed blijkt een noodzakelijk kwaad.  Je ergens over zetten kan rust brengen, en ergens je schouders onder zetten is net veel werk.  Geld overmaken is dan weer fijn als je je aan de juiste kant van de transactie bevindt.  En ben je soms niet blij met grond onder je voeten?   Soms lijken dingen logisch, tot ze het plots niet meer zijn. Grappig ding. Die taal.  Als je er af en toe eens even bij stilstaat.  Of over. Of onder. Of er ten midden in.

annakdotes
2 0

Vriendschip

Meer dan een jaar geleden maakte ik het uit met een vriendin.  (Al klinkt dat een pak volwassener dan hoe ik het aangepakt heb).   Ze is er altijd voor mij geweest, altijd. Toen ik mezelf totaal verwaarloosde, nam zij alle zorg op zich.   Ze zorgde ervoor dat ik at,  ze sleurde me het huis uit,  ze zette me weer aan het lezen,  ze zette warme koffie,  stelde me voor aan nieuwe vrienden,  nam de gamenights over toen mijn huis daarvoor geen plaats meer was,  ze leerde me ontspannen in een wellness en yoga studio,  ze liet me vertellen.   Het was zo’n vriendin die mensen voor jou haat. Omdat ze jou kwetsen,  omdat ze jou negeren,  gewoon,  omdat ze raar naar je keken.    Ze bracht me het mooiste cadeau dat ik ooit zal krijgen,  mijn eerste kat.    En een jaar later mijn tweede.     Toen onze vriendschap op volle toeren draaide, vertrok ik op reis. Naar mezelf, maar vooral heel ver weg van alles hier,  en een poging tot ver van mezelf ook denk ik. Ze bleef achter, en ze wachtte.  En ik kwam terug, en ik ging weer weg,  en ik kwam terug, en ik ging weer weg,  en toen kwam ik terug. Maar ik was niet echt terug.  Ik was onrustig, en ik zat vast.  In mijn huis, in mijn hoofd, in dit land, in de knoop.   Ik moest terug aan het werk, ik moest weer leren wonen. Ik kon niet meer plannen, ik wou het allemaal niet horen.   Ze heeft altijd het hart op de tong gehad. Denk dat het enige nadeel daarvan is  dat je woorden zo geen tussenstop in je hoofd moeten maken. Haar opmerkingen kwamen hard aan.  Waar ik vroeger geen antwoord gaf, deed ik dat intussen wel. Nooit gemeen, maar ze had nooit het vel gehad waar zoiets gewoon af gleed.    Ik had gehoopt na al die tijd samen met mijn opmerkingen  warmte uit te kunnen stralen in plaats van oordeel, maar dat was niet zo.   Haar zoveelste opmerking liet een wonde achter die er nog steeds zit. Ik gaf geen antwoord, maar ik stond op en begon in te pakken.   Herinneringen die ik wou houden, momenten om te koesteren. Souvenirs en verhalen, recepten die we samen maakten, allemaal in de tas.     De dynamiek veranderde.  Ik herkende een patroon. Een sleur waar ik mezelf uit gedwongen had  en nu terug in meegezogen werd.   Het was zo’n warme vriendin.  Een geweldige bondgenoot. Een waarmee je aan de startlijn wilt staan. Een waarmee ik de eindstreep niet haal.   Omdat ik te hard gewerkt had om in kringetjes te blijven gaan.   Omdat ik mezelf echt aangeleerd had geen verstoppertje meer te spelen met externe factoren. Excuses zijn gemakkelijk bedacht,  maar moeilijk af te schudden.   Ik verkleed me niet meer in  “het was niet mijn fout”,  “maar iedereen was gebuisd”,  “die haat mij gewoon”  maar kijk mezelf in de ogen, voor de spiegel.   Het was een mooie vriendschap,  waar ik veel uit geleerd heb,  (ook hoe sommige bochten voelen, wanneer je je erin blijft wringen, ik wist niet dat het zo’n uitdaging kan zijn om niet dezelfde love language te hebben als iemand die zo dicht bij je staat) en die ik altijd zal koesteren.   Ze kwam op het perfecte moment.   Ik kan me niet inbeelden wie ik zou zijn als zij me niet opgeraapt had.   Maar sommige liedjes eindigen met een fade-out,  en sommige vriendschappen volgen hun voorbeeld.   Ik kan niet zijn wie je nodig hebt.  Niet nu we op totaal andere golflengtes verder gaan.      En ons vriendschip zinkt. Het anker hangt nog uit en jij bent nog niet klaar om het op te trekken maar ik wil vooruit.   We geraken er samen niet meer uit. Met sommige mensen kan je zo goed samenwerken in noodsituaties. Maar als de storm gaat liggen,  weet je je ineens geen houding meer.   Angst maakt veel in mensen wakker en soms gaat niet alles terug slapen.   Soms zijn mensen meer aan elkaar gebonden  door context dan grond.

annakdotes
3 0

De geur van eenzaamheid

Wat zou de geur van eenzaamheid zijn? De afwezigheid van een andere lichaamsgeur die zich met de jouwe kan vermengen? De geur van vers gemaakte soep, zonder iemand om die mee te delen?  Of de geur van Aïki noodles om 21u, omdat je het voor jezelf alleen niet kan opbrengen om een feestmaal op tafel te toveren? Zouden het de geurkaarsen zijn die je voor jezelf kon kopen zonder voorafgaande discussie met iemand anders die in dezelfde geur zou moeten zitten? De geur van leegte?  Hoe ruikt die?  Misschien is het de geur van bbq, vanuit je cocon waar te nemen, wetende dat je niet mee kan aanschuiven aan tafel.  Kan je die in woorden gieten of is het iets dat je zelf moet waarnemen?   Hoe zou het geluid van eenzaamheid klinken?  Is het de loutere afwezigheid van gezellige, huiselijke geluiden om je heen?  Of net het opdringerige van omgevingsgeluiden die eigenlijk aan de achtergrond toebehoren, maar wegens gebrek aan concurrentie meer ruimte innemen?  Het getik van een secondewijzer.  Het gekraak van planken die zich zetten.  De wind die door de bladeren ruist.  Of is het eerder het voorbij ruisen van wagens op de snelweg? Ik hoor geregeld dat stilte oorverdovend kan zijn, kan het die dingen dan wel zijn? Oma vertelde me dat ze na de dood van opa haar televisie dagenlang aan liet staan, zodat ze mensen kon horen praten.  Is eenzaamheid beseffen dat niemand het tegen jou heeft?   Wat is de smaak van eenzaamheid? Is het bitter, denk je?  Of kan het met momenten ook zoet zijn? Is het een zure appel waar je doorheen moet bijten, en wat wacht er je dan op aan de andere kant? Ik denk spontaan aan gaan zwemmen in zee.  De golven onderschatten en liters zout water binnen krijgen.  Aan hoe onaangenaam die ervaring is.  Hoe je volledig overdonderd bent, buiten adem. Met een vieze smaak in je mond achterblijft. Proestend.  Is dat de smaak van eenzaamheid?    Hoe ziet eenzaamheid eruit?  Heeft het vochtige randen om de ogen?  Een rode neus van het verdriet dat een weg naar buiten zoekt? Een ader op het voorhoofd van de ingehouden boosheid? Heeft het koude handen?  Laat het het hoofd hangen? Buigt het altijd wat voorover,  moedeloosheid af te lezen op de schouders? Heeft het verzorgd haar, of knopen van de gestaakte zelfzorg, uitgroei of gespleten toppen? Een grijzige, grauwe huid? Wallen om de ogen heen?    Wat met de eenzaamheid die je voelt in iemands gezelschap? Want snijdt die niet het diepst? Hoe je beseft dat je visie, idealen en doelen niet gedragen worden door de ander.  Wat met alleen, maar helemaal niet eenzaam.  Hoe zou dat ruiken, klinken, smaken, eruitzien?  Is het kleurrijker, veelzijdiger?  Wiegend op het ritme van het lied?   Hoe tijdelijk is eenzaamheid? Hoe vaak weergalmt die secondewijzer? Hoeveel minuten televisie blijven onbekeken,  gewoon om de boze geesten te verjagen?   Gaat eenzaamheid in stuiptrekkingen,  met fantoompijnen gepaard? Kan je maar eenzaam zijn als je tweezaamheid hebt gekend?    Hoe leg je het uit aan iemand die het niet zo diep voelt kruipen.  Die het niet voelt knagen, op de meest onverwachte momenten.   Is dat misschien de sleutel, denk je. Verjaag je het door het een naam te geven?  Versla je het door het te ontwapenen?   Zoals Repelsteeltje. 

annakdotes
2 1

Kintsugi

Ik las in de nieuwjaarsbrief van een Facebookvriend over Kintsugi, een Japanse techniek om scherven aan elkaar te lijmen, met een zichtbare gouden rand. Hij schreef over halfvolle glazen, en halflege, en hoe een gebroken en gelijmd glas groter is dan een glas dat nooit kapotgegaan is, en hoe mooi hij dat vindt. Wat een idee, inderdaad, om onze barsten te vieren en tentoon te stellen in plaats van zo krampachtig te blijven beweren dat er niets aan de hand is. En zou een gebroken hart groter zijn dan een waar nooit iets mee gebeurd is? Het is misschien wel voorzichtiger, het laat je minder gemakkelijk toe, maar als je door die barsten heen je weg naar binnen kan vinden is het des te waardevoller.  Ik denk aan de slag om het hart van mijn lief. Dat was nog niet helemaal gelijmd, en al helemaal niet in een zichtbaar goud. Ergens logisch dan dat ik mij zo bezeerde aan de randen van die verschillende brokstukken. Ik bleef zoeken naar kiertjes en mocht soms wel dichterbij komen en dan ineens helemaal niet meer (x3 zoals Usher zou zeggen).  Waar die barsten mij toen parten speelden, ben ik een jaar later dankbaar dat ze er zijn. (We zijn intussen tenslotte allemaal tweedehands, maar daardoor zoveel zekerder van wat we wel en niet willen of aankunnen). Want nu weet ik waar ik aan toe ben, ik ben niet zo naïef als toen ik mijn eigen hart voor het eerst in stukken uiteen zag vallen, hij verwacht geen wonderen van mij en ik ben al onder de indruk van het feit dat hij een ei kan bakken (al gebruikt hij daarvoor wel te veel kruiden), (de lat ligt na vorige situaties een pak minder hoog).  Dus ik pak mijn gouden pot en verf over al die lijmranden. Ze zijn de reden dat we zijn wie we vandaag zijn, dat we elkaar vinden en begrijpen en soms ook totaal niet maar dat dat ook oké is. De gaten die er nog in zitten, de missende brokjes, daarvan geloof ik graag dat ze in een ander hart de boel helpen samenhouden. Van iemand die ons nauw aan het hart ligt, of in het verleden woont, en daar mag nestelen. Ik denk aan mijn brokjes die aan verschillende kanten van de Gentse stadsmuren en oceaan verder leven. Zo ver van huis en tegelijk ook thuis. Lang leve de breekbaarheid en veerkracht van de mens.  En die halflege (al dan niet gebarsten) glazen, zoals die van mezelf, die plaats ik strategisch onder mijn gedachten-regen. Zo kunnen ze binnenkort overlopen en de grond eronder en ernaast helpen bloeien. 

annakdotes
4 0

Kritiek

Mijn woorden lekken Het papier stinkt Alles onleesbaar   Volledig doorweekt   Een magische Super-substantie Het blijft kleven.   Het zal niet lang duren en ik ben er gewoon aan.

Wawa
3 0

Op de stoep

je blies lucht verschoof en duwde mijn kaarsje om de vlammen likten mijn verhalen snoven die gevoelens op ademden mijn dromen uit   ik werd wakker van het brandalarm mijn ogen zakten uit me mijn visie mijn ideeën  mijn mening ik ik zakte uit me ik vluchtte van de rook ademde alles uit en stond dan buiten op de stoep     en ik lach als de regen tokkelt het dak bezweek onder water en het vuur groef zijn graf en ik ik was alles kwijt ik voelde wat ik miste tastte mijn zakken af op de stoep naast mijn vroegere  huis ik ben alles kwijt enkel mijn tranen in mijn broekzak had ik mee ik slurp ze op en huil ze uit ik ben alles kwijt zelfs mijn tranen zijn op ze zakten door de barsten in de stoep ze liepen weg en schreeuwden blij en ik   ik bleef staan want ik ben alles kwijt  

Ayla
10 1

Verkiezingen

de politicus bij het drukke zebrapad  microfoon in de hand  praat over zijn standpunten terwijl ik overloop

Margaretha Juta
7 0

Ter Leie alwaar Roger

Ter Leie alwaar Roger

Koen Vlerick
12 0

FAQ me

FAQ me

Koen Vlerick
15 0

LLL

3L

Koen Vlerick
11 0

Houden van

ik hou ervan  om van iemand te houden  ook van iemand die mij haat wil ik alleen houden  het gevoel van houden van geeft me zin   om een ander beter  te leren kennen om zelf een betere  persoon te zijn zodat mensen van me houden  misschien dat op een dag  de liefde wint van de haat  alles in het leven is  zo veel mooier als je je je hart openstelt zelfs de zon en de sterren ik houd ervan  om te geloven  dat er een dag komt dat alleen liefde zal bestaan   dat niemand meer moet vluchten voor oorlog op die dag wacht ik  al betekent dat dat ik nog meer  moet houden   van zij die mij haten

Margaretha Juta
7 0

Mistige velden

Er ontbreekt een steen, tussen de stenen,Zijn zwakke huid is in de wijk bekend.Hij had zeer diepe schrammen, ongekend,op hem rustte mijn voeten en tenen. In de nieuwbouw kon hij pijnlijk aarden,zijn metgezellen scholden hem vaak uit.Veel liever had hij de plant met zijn kluitdan de stoep dichtbij hem, zonder waarde. Zijn ouderlijk huis sprak hem nog zelden,hing haar meubelen naast de posters op,bezocht hem alleen nog na zijn ontbijt. Door hem, herrezen de mistige velden,met af en toe een narcis in haar knop;de stenen huilen waar de natuur slijt

Wijnand
10 1

Dwangstoornis

Onschuldig, zo begint het, met zebrapaden,  is het zwarte asfalt niet  bodemloos, net een    ravijn, enkel in de witte strepen ben ik    veilig, verlost van een onlosmakelijk gebod,  van kwaad naar erger gaat de misselijk makende vrees voor    overgeven, de minste zweem van feilbaarheid  is een smet op het blazoen, op de tippen    van de voeten lopen is niet enkel voor lenige ballerina's,  ook angsthazen in een stedelijke jungle tenen er op los, benaderen doe je    mij beter niet, nee, ik kruip in mijn schelp en heb teruggetrokken de controle  met mijn voelsprieten; ondertussen   'ik mag me enkel en alleen op het wit begeven!'   twee opties in het zog van mijn slijmspoor: 1. de recepten van doortrapte pillendraaiers of 2. de dieperik het resultaat blijft hetzelfde: mijn ik wordt je reinste   quatsch.   The Chemical Brothers - Out Of Control

Kameraad 60
29 1

the parable of the animals

the parable of the animals

Koen Vlerick
13 0

Exotische groente

slangen voor het raam; een middag knutselen met  fleskalebassen

Margaretha Juta
3 0

Diepe wortels, stille grond

Benjamin styaer overliep nog eens de lijst met goederen. Ja, alles was aanwezig, behalve het kroonjuweel: jij Lora,dacht hij maar daar zal snel verandering in komen..wacht tot je mijn verassing hebt ontvangen..hij lachte. 

amanda allesie
6 1

Hobbelpaard

Zuster Anselma zat in gewetensnood. Maar ze moest zwijgen, anders had het kind geen kans. 

amanda allesie
2 1

Houten graven

Geen kruisen, alleen hopen aarde naast elkaar. Bedekt met een laag herfst bladeren. En mist die als een sluier eromheen hing. 

amanda allesie
5 1

Passage

in de straat van lange stiltes tussen voegen van het voetpad raap ik op jouw dure woorden daar waar je ze liet vallen  stekend, oogverblindend mij aanstarend in mijn oren langs kanaaltjes bovendrijven glijbaan langs mijn mond  geblutst van al dat schokken door passanten dag uit in doch ontsiert niet wat de vorm is van binnen buitenaf 

Robin Tytgadt
4 2

Boomerfietstocht.

Op zonnige dagen kan het zomaar zo zijn dat je ze spot: een sliert fluorescerend geel beweegt gestaag voort door het landschap. Het is een keurige rij verkeersveilige hesjes, zittend op elektrische fietsen, voorzien van het volledige assortiment accessoires van de rijwielspeciaalzaak. Er zijn fietstassen, kaarthouders, ergonomische zadels, slipvrije pedalen en verstelbare zijspiegels. De hele checklist van de cursus valpreventie is afgevinkt. Er fietst één iemand voorop die duidelijk wijzend en roepend de route bepaalt. Dat is altijd een witte man. Achter hem aan fietsen een aantal koppels die zich opzichtig aan de verkeersregels houden en daarmee passief agressief een boodschap communiceren aan de andere weggebruikers. De meest assertieve dames uit de groep manen een aantal auto’s tot stilstand door hevig gebarend richting aan te geven. Zij passeren deze dan zeer nadrukkelijk op hun eìgen tempo. Ongeduld van omstanders wordt bestraft met een afkeurende blik. Boomers aan de fietstocht. Na de koffie met appeltaart hebben zij zich vanmorgen allen zo reflecterend mogelijk uitgedost waarbij “praktisch” toch echt superieur bleek aan “stijlvol” en dus heeft de hele stoet dezelfde beige fietshelm van de Decathlon. Die past dan wel weer mooi bij de afritsbroek met zakken aan de zijkant en de sandalen van Ineke. Volledig in tenue bestegen zij met een lichte kriebel in de buik het stalen ros. De een met enthousiasme, de ander omdat hij moet van zijn vrouw. “Kom op Herman, bewegen is van levensbelang op onze leeftijd”. Waarop Herman schoorvoetend zijn gele hesje over zijn windjack aantrekt en zich overgeeft aan de sportiviteit van deze ochtend. De lichte kriebel in de buik ontwikkelt zich gaandeweg tot een constante staat van paniek omdat de elektrische fiets eigenlijk harder gaat dan de Boomer beheersen kan. Daarmee verkeert deze in een continue staat van ontreddering over dreigend controleverlies. En dat is te zien. Angst gemaskeerd door woede straalt uit iedere porie van het gezicht. Wat een ontspannen fietstocht zou moeten zijn is een achtbaan van emoties geworden waarin de Boomer bij iedere bocht, wegversmalling en kruispunt vreest dat de andere weggebruiker net als zijzelf moeite heeft met het juist inschatten van de afstand. Tel daar een rap teruglopende reactiesnelheid bij op en je begrijpt: de stress zit hoog. En stress is een emotie en die moet weg. Het reflecteren gebeurt daarbij voornamelijk aan de buitenkant zullen we maar zeggen. Het is dus aan de overige weggebruikers om de Boomer een prettige fietstocht te bezorgen door deze liefst ruim van tevoren uit de weg te gaan, niet te reageren op diens kritiek en de dodelijke blikken van zich af te laten glijden. Ook dient men de Boomer ten allen tijden een ten minste 2 meter brede doorgang te verlenen en direct te reageren op de geluidssignalen die deze afgeeft. Daarbij is begrip en geduld zeer gewenst, reactie niet. Als we ons dáár nou allemáál aan houden is er weinig aan de hand. Ondanks dat gaan ze toch maar weer die Boomers. Hup, niet zeiken maar fietsen.  

Marleenvandecamp
31 1
Laad meer ...