Lezen

In het goud van 't ochtendrood.

Hij ging naar de 100 zij werd er 102 vonden 'leven' een wonder op 't bankje voor de tv waar Groenland altijd groen bleef en Vuurland altijd rood kijkend met hun herinneringen wachtend op de dood. Zendertje 1 en zendertje 2 een stukje kleur voor een gelukkig paar zendertje 1 en zendertje 2 het ene voor hem en het andere voor haar. Zo werden ze ook gevonden hun handen verstrengeld inéén het leven hun ogen de kleur uit de tv waar Groenland voor hen grijs werd en Vuurland koud en ijs maar kijk omhoog en zie ze morgen in 't goud van het ochtendrood. Zerkje 1 en zerkje 2 geen stukje kleur meer voor 't overleden paar zerkje 1 en zerkje 2 het wit voor hem en het zwart voor haar.

Een lange weg.

Zotte losbandigheid tuimelt uit spiedende galmgaten één wordend met al wat in de diepte ligt. Ik hou van die vervloekte klokken die mij weer in het leven werpen als wij onder zwellend orgelmuziek snel één vlees worden. Adempauze op de lange zoektocht naar elkaar.

eenzaamheid

Dichterbij

Dagelijks wandelen wij de grens tussen duister en licht voorbij Nooit bewust van elke voetstap die gezet wordt naar de volgende stap Dichterbij de toekomst die wij kiezen te leven, te winnen, te kunnen verliezen.

De wereld van Hermien

op de salontafel een doekjezelfgehaakt in okergeel aan de rechterkant wat boekjes ook al leest ze niet meer veel aan de linkerkant een bloemstuk bloemen stoffig van satijn tussenin staan ook wat beeldjes Swarowski of porselein dertien kussens op een zetel Elvis Presley of een kat en daar onderin de sokken die ze er ooit eens vergateen kamertje van vijf op vijf haar kamer in haar serviceflat waar ze haar leven op de kast of op een tafel heeft gezetdan de weegschaal op de kast met koper goed gepoetst en haar doos met pilletjes omdat dat echt wel moestaan de muur een tekening een hertenkop een schilderij een vliegenvanger aan ’t plafond geen vlieg komt er zomaar voorbijeen broodplank met drie schroeven haken voor een sleutelbos en naast haar bed een grote vaas met nimfen en een druiventrosje kan er haast niet binnen het is er veel te klein toch houdt Hermien eraan dit zou een wereld kunnen zijndit is de wereld van Hermien naar buiten kan ze niet ze geeft niet om de buitenkant die haar als eerst verlietze heeft er zich bij neergelegd ze streelt haar pluchen kat haar kamer is haar wereld haar zetel is haar stad

Dertig en een beetje

Dertig en een beetje Je bent dertig en een beetje Maar ‘t vieren wou je niet Je dacht als ik mijn mond hou Is er niemand die het ziet Zo voelde het ook tussen ons Of tijd niet echt bestaat Toch lijk je iemand anders Als je nu tegen me praat Want ineens ben ik een afspraak Tussen yoga en je werk Rij je een stationswagon Van het allersufste merk Ben ik een R.S.F.V.P. Op jullie trouwerij Terwijl gister nog jouw beugel Muurvast zat in die van mij Je bent dertig en een beetje Maar nog altijd jong van geest Althans dat roep je zelf Op je kaas en toastjes feest Waar je in een spencer van pastel Beheerst twee glaasjes drinkt Waarna je meisje (nu je vrouw) In babytaal verzinkt Want ineens is vrijdagavond Vol van eierstokkenzang Zijn films, muziek en drank verruild Voor Vinex nesteldrang Cellulitis, hypotheek De roze Viva-droom Terwijl gister nog jouw droomhuis Onze hut was in een boom Beloof me als we dertig Nog wat worden op een dag Dat we altijd blijven leven Alsof alles kan en mag Vrijen onder werktijd Ons huis in een refrein En we altijd onverantwoord Twintig en een beetje zijn

De brief

Ik schreef ooit een brief, met muzikale akkoorden. Toen vond ik het lief, het stond  vol mooie woorden. Op het moment van versturen, kreeg ik dood weer tot leven. De muziek bleef maar duren ... en ik kon het "licht" geven. Geen zegel die volstond, zelfs de post was gesloten. Je leest nu uit mijn mond, waarvan ik heb genoten.

Fictief verleden van een celebrity

Hij was altijd al klein van gestalte geweest, vooral in de leeftijd tussen 0 en 13 jaar. Maar ook daarna wilde het niet lukken. Hij kreeg nochtans schoppen tegen zijn achterste - meer als dat hem lief was, eerst van zijn vader en na diens mysterieus overlijden ook van het lief van zijn moeder, hoewel die zo lief was ook al eens zijn hoofd als mikpunt te gebruiken. Meermaals probeerde hij zich uit te rekken door zich vast te klampen aan de raamdorpels van het justitiepaleis, die niet eens hoog boven de begane grond uitstaken - maar ja zo klein was hij. Soms bleef hij minutenlang aan een laaghangende tak van een eikenboom hangen, in de hoop dat de aarde minder aantrekkingskracht op hem zou uitoefenen en hij uiteindelijk wat groter zou zijn, of lijken. Maar dat gebeurde niet. Hij kreeg er wel lange armen van. Dat zou hem later nog van pas komen. Hij werd dertien op 15 augustus 1782. De dag dat de katholieke kerk de hemelvaart vierde van Maria. Opstijgen in de lucht, weg met die verdomde gravitatie, dat had hij ook wel eens willen doen. Dom was hij niet, dus begon hij zijn plan te smeden.Tweehonderddrieënnegentig dagen later was hij klaar met zijn uitvinding. Hij maakte een heteluchtballon van doek en voerde hem met wit papier, dat bestreken was met aluin als brandwerende laag. Alles werd bijeengehouden met achttienhonderd knopen. Over de ballon bevestigde hij dertien aan elkaar geknoopte visnetten. Op 4 juni 1783 was de maidentrip gepland. Op het marktplein vergaapten de toevallige toeschouwers zich aan het schouwspel. Tien minuten later en twee kilometer verder kwam de ballon veilig terecht tussen de velden. Het was een onverhoopt succes. Alles was dus klaar om de volgende keer passagiers te laten meevliegen. Bij de plaatselijke schapenhoeder haalde hij Montauciel op. Op de stadsvijver had hij een eend zomaar voor het grijpen en de haan, die hem elke ochtend uit zijn slaap wekte, was de derde reiziger. Op 19 september 1783 was het zover. In het illustere gezelschap, dat vanaf de trappen van Versailles de tweede tenhemelopneming gadesloeg, werden Lodewijk de Zestiende en Marie Antoinette opgemerkt.‘Misschien kan ik deze twee varkens een volgende keer ook meesturen’ dacht hij nog.Tien jaar later werden ze op het plein van de Revolutie terechtgesteld. De uitvinder van de ‘Ballonaparte’ kroonde zichzelf tot keizer der Fransen op 2 december 1804.

Wellustige wolvendans

De zachte grimas op mijn gelaat schetst een schaduw van duisternis rakelings naast ingetogenheid.   Ik ben tot pennentrekken in staat volgens een onvoorspelbare radius in mijn innerlijke tevredenheid.   Richtlijnen zijn melodieus zoals "wellustige wolvendans" het haalt van thematische aanmerkingen...   Dit verklaart deze woordenkeus, de vingerslagen in mooi cadans, die tergend traag mijn kronkels bedwingen.   Aantekeningen zijn zo gemaakt, mijn muze lijkt geschift. Voltrekt zich hier een dichterlijk geschil ?   Zelden door woordenstroom geraakt, het geheim van heldenschrift ... verdwijnt in een archief, zo stil.          

Karma

Je zit alleen tussen de olieverfjes. De deur waait open en de tocht duwt een doos pastelkrijt in een emmer lijm. Je laat de kleuren stollen, snijdt de emmer los en legt je vermoeide voeten op het nieuwe krukje.   Je was op zoek naar het naaischaartje dat nog van je moeder is geweest. Verguld, perfect op maat van je vingers en vlijmscherp. Nergens was het te vinden. Je ziet bewegingloos toe op de chaos in de kamer. Je denkt terug aan de workshop van vorige week. Zou het kunnen? Was iemand met je schaar aan de haal gegaan terwijl jij genoot van een stuk kriekentaart?  Alle materialen heb je in overvloed, alleen dat schaartje is uniek.   Je weet niet wie te verdenken. Alice heeft genoeg gespaard om honderd van die schaartjes cash te betalen. Agnes is linkshandig. Roberts vingers zouden nooit door de openingen passen.  De lerares knutselde nooit in haar vrije tijd en zou in demonstratielessen nooit met gestolen goed kunnen pronken. Het moest dus iemand van de andere tafels geweest zijn.   Dit was precies de reden waarom je niet naar het rusthuis wou. Je spullen zouden nooit allemaal in die kleine kastjes passen, dus wat je meebracht was een collectie van uiterst dierbaar en uiterst nuttig bezit. Alles achter deurtjes die niet op slot konden. Jij hoort in je eigen huis, tot de nok volgestouwd met boeken en schilderijen die je ooit scherper zag.       Op woensdag zou je teruggaan naar de Vlijtige Liesjes. Je patchwork zou je afwerken met het rode borduurgaren dat je vond toen je naar je schaartje zocht. Een routinewerkje dat je toeliet om de andere tafels rond te speuren.       Met grote rode lussen versier je je lappendeken. Je gaat een tafel verder een schaartje lenen en vertelt vol zelfspot dat je niet eens meer weet waar het jouwe zou kunnen zijn. Ondertussen kijk je iedereen rond de tafel beschuldigend aan. Je gaat terug naar je tafel en knipt twee rondjes uit karton. Je wikkelt er het rode borduurgaren rond om pomponnetjes te maken. Aan weer een andere tafel ga je een schaartje vragen om tussen de kartonnetjes door het garen los te knippen. Een derde schaartje krijg je aan de laatste tafel, om de overtollige draadjes aan de achterkant van je pachwork te verwijderen.   Terwijl je tafelgenoten een carré confituur gaan kopen, laat jij de drie schaartjes in je krokoleren handtas glijden. Je gaat ongemerkt naar buiten via de toiletten en belt je dochter om je een kwartiertje vroeger te komen halen.       De brandweer kon maar niet begrijpen hoe de chauffeur ongedeerd uit het ongeluk kwam, terwijl de oude dame in de passagiersstoel ter hoogte van haar hals doorboord was met drie schaartjes. De dochter bleek haar al jarenlang in een rusthuis te willen plaatsen, wat haar zowel het motief als de gelegenheid gaf. De volksjury zou het alleen nog moeilijk krijgen met het verklaren van de aanwezigheid van een vierde, verguld schaartje verscholen in het vilt van de kofferbak.

Draadloze communicatie

Moeders offeren Boeten achter tralies Zonen zwerven in betonnen steden Wissen woorden  zoals de herinnering zelf Hun kostbaarste bezit een mobiel Schakel van een resterende oppervlakkige communicatie Wanhopig wachtend op een bericht van hoop

Overbodige luxe

 De postbus hangt besluiteloos, en even leeg als die zwerfvuildoos -geen blik erin maar ernaast geworpen. De smartphone biept en buzzt. Whatsappjes snel ontvangen. De postbodes zijn ongerust en zien de bui al hangen nu men liever een scherm dan een zegel kust worden zij niet meer vervangen.

Groot geluk

 Op kerstdag werd zij cadeau gegeven door een oude vrouw aan een jongere man vermoedelijk moeder en zoon.   Sindsdien hing zij aan zijn sleutelbos tussen de fietssleutel en de sleutel van de garagepoort heen en weer te kletsen meestal in zijn broekzak behalve thuis, dan hing zij aan een haakje achteloos.   Sindsdien deed zij haar uiterste best hem niet tegen die verdomde tafelpoot te laten schoppen hem te weerhouden in diepe plassen te trappen hem net op tijd bij de bushalte te laten arriveren hem de juiste woorden voor de gepaste vrouw in de mond te leggen hem de mond te snoeren wanneer hij teveel gedronken had hem de radio te laten opzetten wanneer net zijn lievelingslied begon "The best is yet to come", zong hij dan, uit volle borst.   Zelf hing zij daar en werd steeds vuiler kreeg meer krassen en schrammen haar lusje sleet af ze werd vermoeider vergat eens een stoepregeltje dan weer die verdomde tafelpoot. Ze had steeds minder kracht en dus liep de man vaker verloren morste vaker koffie uit zijn kop om zichzelf dan uit volle borst te vervloeken wat zij persoonlijk opnam hij durfde die mooie vrouw maar niet te zoenen.   Zij sliep steeds vaker op cruciale momenten zo kreeg de man liters water op zijn hoofd zo werd de eerste kus een flop zo waaide de liefde van de vrouw al snel weer weg.   Plots voelde ze de grens naderen de zandloper liep leeg het laatste korreltje liep door de trechter het laatste korreltje geluk. De man opende net zijn garagepoort en had geluk - hij smakte ze niet tegen zijn gezicht het lusje brak het gelukspopje viel in een donkere hoek de man ging zijn garage binnen, maar vergat verdomme toch weer  die ellendige drempel zij bleef daar liggen achteloos.

De wolven

De wolven zijn nog maar op tweehonderd kilometer verwijderd van België. De wolven met hun grijpgrage handen met vingers gemaakt om prooien om te winden. Wij raden u aan uw hekjes te sluiten. De wolf heeft een neus naar vlezige warmte en watertanden geschikte voor tere huid. Ogen, zo groot en rond en oren, gespits naar blablablaatjes. Wij raden u aan te begrendelen wat u kan zowel uw deuren als uw ruiten. Bij vangst laat de wolf zijn prooi tijdlang rusten in zijn klauwen met vingers gemaakt om prooien op te winden bekijkt haar welvingen en haar plooien  prijst  en rijt dan geconcentreerd haar buik met één nagel open peuzelt haar op van binnenuit slurpt bloed, kauwt vlees tot enkel het hart overblijft. Wij raden u aan te begrendelen wat u kan zowel uw dochters als uw vrouwen.