Lezen

Kinderen

Vandaag is zo’n dag. Het is zo’n dag die, niet eens zonovergoten, smeekt om een zonnebril. Die heeft Maarten niet bij zich. Hij zit op een bank bij een speeltuin en wrijft in zijn ogen. Het is nog vroeg. Zijn fiets en rugzak liggen op de grond. Met zijn rechterhand beschut hij zijn ogen tegen het licht. Hij tuurt naar een herkenningspunt in de vloeibare verte, als in een woestijn.   Daar zit een meisje op een schommel. Hij knijpt zijn ogen tot spleetjes om naar haar te kunnen kijken. Het is een tenger meisje. Toch heeft ze zichtbaar sterke ellebogen en knieën. Zou ze al tien zijn? Ze zet een streng gezicht op terwijl ze schommelt, wacht telkens het juiste moment af om uit alle macht aan de touwen te trekken, krijgt de schommel zo hoog dat hij haar gewichtloze ogenblikken gunt. Maarten kan van haar gezicht niet aflezen of ze er plezier aan beleeft.     Zou ze met dezelfde tomeloze ijver haar huiswerk maken? Hoe dan ook zou ze het niet enkel voor de goede punten doen. Later zal ze prachtige samenvattingen maken van haar leerstof. Ze zal mooi zijn en geen onzin dulden van haar vriendje. Ze zal lak hebben aan twijfelaars. Maarten wiegt met het schommelende meisje mee.     Het meisje houdt het spelen voor bekeken. Ze rent door het zand en verdwijnt van het toneel. Maarten staart de schommel, zijn deelgenoot in hangerigheid, na. Hij raapt zijn rugzak op, neemt zijn fiets, en rijdt naar huis. Onderweg probeert hij in de rechte stukken zo lang mogelijk met de ogen dicht te rijden.   Later op de dag zit Maarten in het midden van de driepersoonsbank van een recent aangekocht Ikeasalon. Hij heeft een zonnebril op en rookt sigaretten. De stompjes dooft hij uit in de asbak op de salontafel. Met nadruk, alsof hij ze één na één een lesje leert. Hij neemt zijn tijd. Hij heeft zijn hemd met palmboomprint aangetrokken. Zijn zwembroek en badlaken hangen te drogen op zolder. De microgolfmaaltijd voor twee, gesigneerd door een beroemde kok, ligt in de koelkast. De kattenbak is schoon.     In de verte klinkt een sirene. Het geluid verplaatst zich erg langzaam. Wat moet het daarbuiten weer druk zijn, denkt hij. Hij droomt weg, starend naar twee kussens die op de sofa tegenover hem staan uitgestald, opgedoft en door een vrouwenhand geschikt als was het een stel, misschien zoals zij vroeger deed met pop en teddybeer.     Maarten schrikt op. Gerinkel van haar sleutelbos bij de voordeur. Hij blaast en wappert wat naar de rook – die gedwee opzij gaat, beleefd bijna, zich verontschuldigend, en vervolgens gewoon blijft hangen –, pakt de asbak en gaat op kousenvoeten naar de keuken. Anja komt thuis van het werk.   Zij is weer als de wind. Haar schoenen klakken en schuren in de hal. Ze is gehaast. De deur naar de woonkamer zwaait open. Haar lange wollen jas, nog net te zwaar voor het seizoen, blijft nog even aan. Eerst moet het raam open. Maartens zonnebril belandt met een boogje op de sofa, naast het stelletje kussens. Zij vraagt niet hoe zijn dag was. Hij kijkt haar glimlachend aan. Zijn dunne lippen spannen als elastiekjes.     ‘Niet grappig, Maarten’, zegt ze. ‘Denk om je zaad.’ Maarten verstart. Hij was het weer vergeten. Wat ze dadelijk gaat zeggen, klinkt hem als een voortijdige echo in de oren.     Ze zegt: ‘Je bent het weer vergeten. Ik zie je boven? En haast je, over een half uur heb ik yogalates.’ Ze loopt hem rakelings voorbij. Hij is als rook.   De trap op. Hij zal proberen er het beste van te maken. In de slaapkamer kijkt hij toe terwijl Anja zich uitkleedt. Werktuiglijk, alsof ze tegelijk probleemloos nog zou kunnen telefoneren, vergaderen, netwerken. Het maakt haar mooier dan wanneer ze haar ondergoed al te zelfbewust slechts met de vingertoppen zou beroeren. Niet meer, maar ook niet minder dan wat het is, staat het Maarten vrij haar te aanschouwen. Wie is deze vrouw? Hij vraagt het zich af terwijl zij alvast post vat op het bed. Een beetje plagerig houdt hij zijn kleren aan.     ‘Moefi’, zegt ze – Moefi, zo noemt zij hem soms, wanneer ze hem achter de veren moet zitten. Hij antwoordt dan steevast met een monotoon ‘Ja An’, of iets dergelijks, omdat zij daar niet tegen kan –, ‘Het moet nu, ik voel het aan mijn borsten. En de oefeningen straks kunnen alleen maar helpen.’     ‘Wat denk je, An? Dat ik een wandelende erectie ben?’ zegt hij. ‘Het moet altijd nu. Eerst hier even oefenen, ja?’     Anja zucht. Maarten laat zich uitkleden alsof hij, smerig van het stoeien in de speeltuin, een klein joch is dat in bad moet. Dat doet het hem. Anja zit op handen en knieën op het bed, zegt: ‘Dag jongeman’, en draait zich om, nu met het aangezicht naar de muur. Geen tijd te verliezen. Een beetje teleurgesteld, niet helemaal, weet Maarten wat hem te doen staat.   Hij kijkt naar een figuur op het behang dat Anja onlangs in een vlaag van koopwoede had meegebracht. Een vlinder in kinderlijke kleuren. De gebroken witte muren van eerder vond hij prima. Hij moet zijn gedachten erbij houden, of net niet. Om zichzelf aan te moedigen, pakt hij haar beet bij de billen. Zijn ogen volgen de welving die haar rug mooi in twee verdeelt, tot bij de aftekening van de knoken die de hals aankondigen. Het is de ritssluiting van Anja, zo stelt hij het zich voor. Bovenaan, net onder de haarlijn, trekt hij in gedachten de rits zachtjes open. Wat zich beetje bij beetje, roze en vochtig, onthult, durft hij niet aan te raken. Er naar kijken doet hem groeien in haar.   Aan haar kant van het bed nu, ligt Anja met de benen omhoog, de rug door de armen gestut. Haar ellebogen graven kuiltjes in de matras. Ze staart naar het plafond. Het is een eigenaardig stilleven dat Maarten stilaan vertrouwd aandoet. Alle beetjes helpen. Hij kijkt ernaar en denkt: zij schijnt te weten wat zij van de zwaartekracht vermag. Zijn penis ziet er ondertussen weer uit alsof je hem daarover niets hoeft te vertellen. Hoe vaak hebben ze hier zo gelegen, verfomfaaid en dompig, zoals het beddengoed?     Hij weet niet wat hij moet zeggen, maar hij verdraagt de stilte niet.     ‘Schat?’ vraagt hij.     Anja graait naar een hoofdkussen en verbergt zich. De spanning in haar lichaam bereikt Maarten via de matras. Ze is niet mis te verstaan. Hij weet dat hij nu beter zijn mond houdt.     ‘Misschien moest je de les deze keer maar eens overslaan?’ zegt hij. Na een paar tellen, alsof zijn woorden eerst even schenen te verdwalen in de vulling van het kussen, begint Anja’s bovenlichaam zachtjes te schokken.     ‘Huil je?’ Wat een domme vraag. ‘Is het zo’n dag?’ Waarom bewegen zijn lippen nog? ‘Ik weet het’, zegt hij tenslotte.     Anja werpt het hoofdkussen van zich af en kijkt hem, voor het eerst vandaag, rechtstreeks aan: ‘Wat? Zeg dat nog eens?’     ‘Wat?’     ‘Wat je nu juist zei.’     ‘Of het zo’n dag is?’     ‘Nee, ik bedoel: daarna.’     ‘ik weet het?’     Maarten ziet hoe Anja’s ogen tiktakken, alsof ze zijn blik peilt, in de hoop eraan te kunnen aflezen of ze nu moet schateren of janken. 

Jan
23 0

Barmachtigheid: Strijden Voor't Vaderland

Heb je nog pijn? Vergeet dat je lijdt. Het is tijd om die grijns Weer te tonen, Want de meid, die je Liever kwijt dan rijk, Dient je ziektebed Thans te verschonen. Gooi je lijf in de strijd En vermijd die spijt Die je moed met twijfel Remde, omzoomde, Die je nijd met Krijtlijnen intoomde, En je als schaduw Van strijdmakkers toonde. Op mij kan je bouwen, Ik breng je het vuur, Dus verrijs uit de as Van je wonde, Want achter de moer Ligt het kwaad op de loer, Dus verman je, Bega niet de zonde Van de dwaze haas Die geen kaas van soelaas Maar de mosterd Bij schapen gevonden. Wees trouw aan de Staat, Barmachtig, paraat Je te breken, te slaan Of te vormen. Dus stop het gezeik, Trotseer ratten en slijk, Voer je strijd Tot je rust bij de wormen.

Gert Vanlerberghe
0 0

Ik ben appelsap vergeten in de Delhaize

Ik ben appelsap vergeten in de Delhaize.   Ik zag een man met zwarte, loerende ogen. Als ik niet omringd was geweest door mensen was ik misschien bang geweest.   Ik zag een dikke juffrouw op fijne pumps met naaldhakken. Ze probeerde er de pas in te houden. Plompheid, elegantie en evenwicht vochten met elkaar.   Een vrouw aan het busstation zei iets tegen haar hond.   De beiaardklokken speelden luid. Vele mensen kwamen uit de kerk.   Een oudere dame met lange blonde lokken droeg een zwarte minirok met daaronder een paar cellulitisbenen.   In het toneel zaten mijn knieën geprangd tussen mijn eigen zitje en de rugleuning van het zitje voor mij. Ik had ongelooflijke dorst.   Ik liep een oude geliefde tegen het lijf. Hij deed alsof hij iemand anders was, een dubbelganger van zichzelf. Ik geloofde hem als vanouds.

Anca
0 2

Trutjes met kutjes

Ik kwam vandaag de schrijver tegen met zijn hond. De schrijver heeft geen lief meer. Daarover heeft hij een boek geschreven. De schrijver behoort tot de schaamteloze mensen. Het is tegenwoordig in de mode om schaamteloos te zijn. De schaamteloze mens windt nergens doekjes om. Hij voelt zich niet aangetrokken tot een vrouw maar wordt geil. Hij heeft niet lief maar neukt. Hij spreekt over foef, tetten, ballen. Hij voelt zich niet triest maar pissed of fucked up. De schaamteloze mens is niet noodzakelijk een klootzak. Hij weet gewoon dat mensen klootzakken zijn en dat het ongelooflijk klootzakkig is om je anders voor te doen dan je bent, daarom lult hij uit goed fatsoen over de kont van madonna, het poesje van de buurvrouw, de droge pruimen van Theresa, het aftrekken van het koertje en het verstopte putje waardoor het gebroken water hem tot de lippen staat terwijl hij de ballen snapt van loodgieterij en daarom uit wandelen gaat met de pietluttigheid van zijn hondje dat aan het achterwerk van elk loops teefje ruikt wat zoveel beter is dan het beschaafde gewauwel van trutjes die als puntje tot bij paaltje komt toch simpele kutjes zijn.   “Ik” daarentegen ben een ander verhaal. Ik ben het meest beschaamde meisje van de klas. Je blik, keurt en kleurt mijn vlees. Ik spiegel me in jouw kijken en sla de spiegel stuk, verwond me met een scherf, terwijl ik steels het beeld van je ogen zoek om er mijn begeerte in te lezen waarvan ik wegvlucht in de hoop dat mijn rug je vertelt hoe graag ik wil dat je me achterna komt.   Ik geloof dat ik het trutje met het kutje ben dat zedig haar blik afwendt en over de schone kunsten praat!

Anca
96 1

Roman

  Dit is het verhaal van niet moedige mensen, maar ze bleven doorgaan. Ze leefden tot ze dood gingen. Ze begrepen niet waarover het leven ging. Ze leefden onder de zon en onder de maan. Ze deden heel gewone dingen zoals liefhebben en verdrietig zijn. Ze lieten hun hoofd hangen en gingen naar hun werk. Ze lachten om een flauw grapje.

Anca
0 1

Ik wil schrijver worden

Als kind was ik veel verdrietig, gelukkig zijn was iets speciaals en zeldzaam. Soms vroeg ik me af, verdien ik het wel om gelukkig te zijn? In het ouderlijk huis was het altijd ruzie. Mijn moeder was meer dronken dan nuchter. Niet moeilijk dat mijn vader er vandoor ging, maar kon hij me niet mee nemen? Wie zegt dat een kind beter af is bij zijn moeder? Ik vluchtte weg in mijn wereld, mijn eigen wereld. Is dit het leven? Zijn we daarvoor op de wereld? Welk doel hebben we in het leven? Ik ben alleen, ik voel me zo eenzaam. Ik wou iets zoeken waar ik me veilig en vredig door voel en dat heb ik gevonden. Ik heb de liefde voor boeken gevonden. Eindelijk, ik een veilige thuishaven, mijn wereld, mijn fantasie wereld. Wat is het prachtig om opgeslokt te worden in een fantatisch  verhaal. Zoiets wil ik ook kunnen. Een mens gelukkig of blij maken met woorden. Mijn boeken maken me ook blij en gelukkig, dat gevoel wil ik ook geven aan mensen die verdrietig zijn. Niet iedereen heeft het geluk gelukkig te zijn. Ik ben niet alleen en er zijn nog zoveel kinderen die soms alleen zijn, zelf volwassen die er alleen voor staan en even willen weg vluchten uit de realiteit. Ik wil er ook voor iemand kunnen zijn. Later als ik groot ben wil ik ook schrijver worden zodat ik mensen blij kan maken met een mooi of spannend verhaal, ze laten instappen in een ander wereld. Maar jammer genoegd heeft het leven me nog niet de kans gegeven om te kunnen gaan schrijven. Maar nu ben ik een volwassen vrouw. Ik heb mijn eigen toekomst opgebouwd en heb mijn rust gevonden. Het is nu eindelijk mijn moment om mijn wereld op te  schrijven. Maar ik ben bang, bang voor een teleurstelling, bang om te falen. Soms ben ik jaloers op mensen met intullectuele woorden. Dan vraag ik me af, ben ik dom of minder waard? Heb ik wel het recht om te schrijven zonder hoge opleiding? Maar dan spreekt mijn sterke kant me toe en zegt … Moet men naar de universiteit geweest zijn om een mooi boek te kunnen schrijven? Moet men geleerd zijn en moeilijke woorden gebruiken zodat we intulectueel overkomen. Nee, ik denk van niet. Schrijven moet je doen met gevoel en dat kan men je niet volledig aanleren zelfs niet op de universiteit. Wat ben je met een boek dat je maar de helft begrijpt? Ik lees liever een boek zonder een Van Daele erbij. In een boek moet je je kunnen inleven en dan het liefst in normale mensen taal. En niet zo dat je af en toe terug moet gaan lezen omdat men het niet begrijpt. Op die manier heb ik zelfs geen zin om verder te lezen en vliegt mijn boek opzij. Geef mij maar een boek met gewone taal een goed verhaal. Zo, wat ga ik nu doen? Ga ik ervoor of laat ik mijn droom vallen? Nee, ik ga ervoor. Ik wil schrijver worden en ik ga ervoor. Mijn meter zei altijd, "waar een wil is, is een weg". En ik wil mijn weg, ik ga ervoor. Als ik niet probeer zal ik het ook nooit niet weten. Dus meter dank u voor u kracht en geloof in mij. Ik word schrijver ik blijf erbij.

Cynthia
0 0

Onbegrensd vooruitzicht

Onbegrensd vooruitzicht Geen droom te verontsnapt ze de stroom des levens Met een onbegrensdvooruitzicht blikt zede toekomst in Was het daar maar niet zo donkerdan sloot ze haar ogenen schreef een gedicht

Fuaran
0 0

Hemelsblauw

Ik codeer de nachtin zacht paarsen hemelsblauwals een herinneringaan een droomdie zich nooit dromen liet blaas nog wat windin de zwarte zeilenvan mijn trotsen drijf vredig meeop de stroom De zee wenktde wereld wacht

Fuaran
0 0

De dag dat ik bijna een man vermoord had.

Ik moet een jaar of tien geweest zijn. Het was zomer en prachtig weer. Zoals op elke mooie zomerdag waren ik en de andere kinderen uit de buurt buiten aan het spelen bij de hoge boom waar we inklommen zodat je, als je hoog genoeg durfde te gaan, over de daken heen kon kijken en zelfs de rivier kon zien. Die dag hadden we een groot stuk boomstam gevonden dat door de gemeente moest zijn afgezaagd en achtergelaten. Zo een waarvan je moeder zou zeggen dat het een stoel voor kabouters of dwergen is. De stam was veel te zwaar om op te tillen, dus we rolde er wat mee rond terwijl we bedachten wat we ermee zouden doen. We besloten het ding naar beneden te laten vallen. Naast de hoge boom waar we de stam gevonden hadden was een twee, misschien drie meter diepe muur die aansloot op de aflopende trap die naar de straat leidde. Als we de stam een flinke duw gaven zou die zeker de muur afrollen en met een spectaculaire smak de grond raken. Ik was de oudste van alle aanwezigen, dus ik mocht de stam in beweging brengen, de zwaartekracht zou de rest doen. Ik vroeg aan de anderen of er iemand aankwam, niemand, goed. Rollen dan maar. Ik bracht de stam in positie en gaf hem een duw met mijn voet. De boomstam rolde met een redelijke snelheid over de rand heen en we hoorden een doffe klap van hard hout dat de stenen raakt. De klap werd meteen gevolgd door een vloedgolf aan gevloek. Geschrokken keken we over de rand heen naar beneden. Daar stond een man van middelbare leeftijd met een mix van woede en doodsangst op zijn gezicht. Dertig centimeter voor zijn voeten lag de boomstam, waar de man in godsnaam vandaan was gekomen weet ik nog steeds niet. Als die boomstam hem geraakt had zou hij zeker zijn nek gebroken hebben. Nadat hij ons de huid vol had gescholden liep hij verder, nog trillerig van de schrik. Het enige wat ik had kunnen uitbrengen was een schamele sorry meneer. Ik kon die dag aan niets anders meer denken. Wat als het fout was gegaan? Dan was ik een moordenaar, een crimineel! Ze zouden zeggen dat we het plan secuur uitgedacht hadden, de luttele centimeters die de stam zijn doelwit gemist had getuigde van onze precisie in deze hinderlaag. Het doel werd maar nét gemist. Als er een engel over me waakt, dan zal ik absoluut een roos meenemen op de dag dat ik hem, of haar, tegenkom. 

Atlas
15 0

Eeuwig jong

'Tegen niemand zeggen, maar jij bent uitverkoren. Ik breng je grootste wens in vervulling.' Het bericht dat Milo op zijn SmartPhone zag verschijnen zei hem niets. Hij vermoedde een flauwe grap en wou het dadelijk wissen, maar er was iets dat hem tegenhield. In een opwelling besloot hij erop in te gaan en koos ervoor 'om eeuwig jong te blijven'. Het was tenslotte bijna zijn veertigste verjaardag en daar zag hij wel wat tegenop.Hij dacht er verder niet meer aan, tot hij twee weken later een pakketje thuisgeleverd kreeg. Er zaten een grote pot crème en een doosje met geelgroene pilletjes in. Milo dacht aan een practical joke, maar toen zag hij de bijgevoegde boodschap: 'Om eeuwig jong te blijven: smeer tweemaal daags je gezicht en hals in met de crème en neem één pilletje voor het slapengaan. Er wordt je tijdig een nieuwe voorraad geleverd en dit gedurende drie maanden. Vanaf dan zal je leeftijd eeuwig blijven stilstaan. Vertel dit vooral aan niemand, anders wordt het proces omgekeerd.'Toen herinnerde hij zich het vreemde bericht en zijn antwoord erop. Wie zat hierachter? Eén van zijn kameraden die hem een poets wou bakken? Hij opende de pot en rook eraan. De bijna doorschijnende crème was reukloos. Hij nam er met zijn vingertop een heel klein beetje af en smeerde het op zijn hand. Het voelde zacht en fris aan. De pilletjes waren langwerpig en hadden een groene en een gele kant. Op het doosje stond helemaal niets.Hij had een vreemd gevoel, alsof iemand hem bespiedde en stiekem op zijn reactie wachtte. Even dacht hij eraan alles in de vuilnisbak te kieperen, maar hij kon het niet. Nog niet, dacht hij, ik moet er rustig over nadenken. Wie de anders zo nuchtere Milo kende, zou het nauwelijks geloofd hebben dat hij het überhaupt nog moest overwegen, maar iets belette hem overhaast te handelen. Zorgvuldig wreef hij de crème op zijn gezicht en hals. Hij smeerde een dikke laag in de hoop dat het dan sneller zou werken. Ook slikte hij twee pilletjes in plaats van eentje. Ze zagen er zo onschuldig uit. Na een tevreden blik in de spiegel ging hij slapen.Die nacht gebeurde het. Zijn gezicht trok aan alle kanten. Het leek of er iets zat te wringen om eruit te barsten. Zijn slapen klopten waanzinnig hard en hij had het gevoel dat zijn ogen uit hun kassen zouden springen. Milo slaakte een gil. Tenminste, dat dacht hij, want er kwam geen geluid over zijn lippen. Tastend naar zijn hoofd sprong hij het bed uit en rende naar de badkamer. Zijn hart bonkte als een razende. Geschrokken keek hij in de spiegel... De volgende ochtend gooide hij het hele boeltje de vuilbak in. Het was geleden van toen hij zes was, dat hij nog zo'n vreselijke nachtmerrie had gehad.

bieke bertram
15 0

niet luchtledig

in roerig smeltend ijs hoor jij de eerste trilling daarna voel je stilte je opent en vertelt   en je lach krijgt zijn retour in handen en een duim omhoog  

Nellie
31 0

luchtvaart

in de winter met storm en regen beleef je een weekeind dat in de wind valt in de wachtstand kom je  en de Noordzee is geduldig   maar het kind denkt aan een andere wind, een zomerbries   een zachte regen op zijn hoofd het dansen en het schuilen  

Nellie
13 0

Adem

ik adem je jouw schoonheid jouw grauwheid ik zuig het gretig in mijn longen.

Thomas Jacques
18 0

Roes in Spanje

Het was hun eerste reis samen en meteen ook hun laatste. Als vier musketiers stonden ze te wachten op de bus richting Spanje. Bijna kon hun feesttrip, want daarvoor gingen ze naar Salou, niet doorgaan omwille van Louis. Hun ouders hadden enkele voorwaarden gesteld voor de reis , waaronder hun a-attest halen. Pieter-Jan, Michiel en Lise-Marie behaalden hun a-attest met glans, maar Louis was maar op het nippertje geslaagd. Dat Frans niet echt zijn ding was, had gebleken uit zijn schoolresultaten, die iedere maand in het rood verschenen waren op zijn rapport. Het had er niet bepaald rooskleurig uit gezien, maar Louis was hardnekkig in zichzelf blijven geloven. Meer dan terecht, want tegen ieders verwachting in had hij zijn a-attest behaald en stond nu, samen met zijn drie vrienden op de bus te wachten. Maanden hadden ze uitgekeken naar deze vakantie zonder ouderlijk toezicht. Allen hadden ze doorheen het jaar een studentenjob aangenomen om de kosten te kunnen dekken met uitzondering van Pieter-Jan. Zijn ouders waren niet slecht bedeeld waardoor hij alles in zijn schoot geworpen kreeg. Nooit hoefde hij zijn handen vuil te maken. De meeste jongeren zouden jaloers geweest zijn, maar niet Michiel, Louis en Lise-Marie. Ze gunden het hem. Al had dat eerder te maken met de vele traktaties van Pieter-Jan.   De bus kwam aangereden. De jongens kozen hun plaats strategisch in de rij om zo hun kans te vergroten om naast Lise-Marie op de bus te kunnen zitten. Ze mocht dan wel bij de vriendengroep horen, toch was ze een meisje en dus doelwit van de drie andere jongens. Ze voerden een onderlinge strijd om als eerste Lise-Marie op hun lijst van overwinningen te kunnen plaatsen. Als het van Lise-Marie afhing, zou ze nooit op één van hun lijstjes terechtkomen. Ze wou hun jarenlange vriendschap niet op de helling plaatsen voor een simpel avontuurtje. Daarbij zouden de twee verliezers op het diepst van hun ziel getrapt worden. Al wou ze eigenlijk, als ze eerlijk met zichzelf was, wel even de lakens met Pieter-Jan delen.   Lise-Marie stapte als eerste de bus op en knipoogde naar Pieter-Jan en de anderen. Ze hield ervan hen te plagen. De jongens keken elkaar een fractie van een seconde aan en spurtten de bus op. Ze had het weer eens slim gespeeld, dacht Pieter-Jan. Lise-Marie was op het midden van de achterbank gaan zitten, zodat niemand van de jongens haar alleen kon opeisen voor de acht uur durende busrit. “Kom jongens, er is hier plaats voor ons allemaal op de achterbank” riep Lise-Marie, terwijl ze opnieuw knipoogde. De ontgoocheling droop van hun gezicht. “Kom kom, geen pruillipjes, je weet toch dat hier de stoutste dingen gebeuren.” Iedereen schoten in de lach, ze wisten dat er gedurende de hele busrit niets zou gebeuren.   Louis liet zijn hand even over de binnenzak van zijn jas glijden om te kijken of het zakje XTC er nog steeds in zat. Ze zouden allemaal voor het eerste drugs nemen. Al was dat niet geheel correct. Ze hadden alle vier al cannabis gerookt, maar dat telde volgens hen niet mee. Men kon cannabis toch niet als drugs gaan beschouwen? Iedereen deed het en in Nederland was het legaal. Nu wilden ze echter meer. Alcohol en cannabis waren niet voldoende meer om goed te feesten. Ze wilden iets zwaarder, iets waardoor ze volledig los zouden gaan. Louis kende via via iemand die XTC pillen verkocht, de beste van de markt, als je de dealer mocht geloven.   Aanvankelijk had Lise-Marie het plan afgekeurd. Voor haar was cannabis meer dan voldoende. Ze had geen nood aan iets sterker en XTC was veel te gevaarlijk. Het waren hard drugs die voor ernstige verslavingen zorgden. Ze liet zich echter overtuigen door Michiel, die zijn bijnaam ‘de advocaat’ alle eer aandeed. De examens waren net gedaan. Ze hadden een bak bier gekocht en lagen luilekker in het gras terwijl de ene pint na de andere achterover gekapt werd. Louis bracht het idee nog eens naar boven want het was nu of nooit om de pillen te kopen. “Ik vind het nog steeds geen goed idee,” reageerde Lise-Marie meteen. Ze was bang dat het slecht zou aflopen. “Maak je maar niet al te veel zorgen” zei Michiel. “Ik heb alles opgezocht. Die pilletjes hebben geen geheimen meer voor mij.” “Geen zorgen maken? Ben jij dan niet bang dat je er verslaafd aan zult raken?” vroeg Lise-Marie aan Michiel, terwijl Pieter-Jan en Louis zich op de achtergrond hielden. Michiel moest glimlachen en hield zijn Jupiler in de lucht terwijl hij verkondigde dat de kans om verslaafd te raken aan alcohol vele malen groter was dan aan XTC. Lise-Marie fronste haar wenkbrauwen “Maar dat is toch onmogelijk? XTC is harddrugs. Hoe kan het dan minder verslavend zijn dan alcohol?”. “Die opsplitsing tussen hard- en softdrugs is absurd, Lise. Ik heb alles opgezocht en nu en dan eens zo’n pilletje kan geen kwaad.” Michiel raakte op dreef. Hij somde alle risico- beperkende tips op, zodat Lise-Marie geen bezwaar meer zou hebben. Natuurlijk wist hij dat er heel wat risico’s verbonden waren aan druggebruik, maar dat kon hij Lise-Marie niet vertellen. Lise-Marie kon haast niet geloven dat Michiel zoveel wist over drugs en zo werd zij als laatste toch overtuigd om het in Spanje eens te proberen.   De bus naderde de grensovergang tussen Frankrijk en Spanje. Louis begon hevig te transpireren. Hij had 12 XTC-pillen op zak. Het waren er niet bijzonder veel, maar nog altijd te veel, om onder de categorie bezit-voor-eigen-gebruik te vallen. Als ze hem zouden betrappen zou de reis al eindigen vooraleer ze goed en wel begonnen was. Pieter-Jan en Michiel hadden gezien dat Louis niet echt zijn koelbloedige zelve bleef, dus besloten ze hem af te leiden. Ze begonnen over auto’s te discussiëren en welke dan wel de mooiste was. Volgens Louis bestond daar geen twijfel over, de mooiste auto was een Porsche 911. Michiel vond dat een te klassieke keuze. Nee, hij vond de Audi A5 de mooiste. Het gepalaver van de jongens verveelde Lise-Marie. Ze verstond niet hoe jongens zo lang over auto’s konden praten. Ze nam haar Cosmopolitan en bladerde er doelloos in. Louis’ hart sloeg enkele slagen over wanneer ze voorbij de douane reden. Die bleek onbemand te zijn, dus kon hij eindelijk weer rustig ademhalen.   Na enkele uren kwamen de vier vrienden aan in hun hotel. Ze checkten in en zochten hun kamers op. Louis, Michiel en Pieter-Jan deelden een kamer en tot hun spijt had Lise-Marie een kamer voor zich alleen. Dit was de tweede en laatste voorwaarde die hun ouders aan deze reis stelden. Lise-Marie moest een aparte kamer hebben. Het zou een rustige avond worden. Ze wilden de volgende dag fris en monter zijn om te kunnen feesten zoals ze het in Spanje nog nooit hadden gezien. Twee cervezas voor het slapen gaan konden er wel nog vanaf. Het was tenslotte vakantie.   Pieter-Jan was als eerste op. In tegenstelling tot zijn vrienden, kon hij niet lang slapen. Zij verlieten zelden het bed voor twaalf uur, schooldagen niet meegerekend. Voor Pieter-Jan kwam dit goed uit, want zo kon hij iedere dag gaan hardlopen en hoefde hij zijn conditie niet te verwaarlozen. Nochtans was het voetbalseizoen afgelopen en kon hij nu even alle remmen los gooien, zoals al zijn ploegmaats deden. Ze kwamen vaak met enkele kilo’s extra op de eerste training aan. Dat wou Pieter-Jan voorkomen, dus trok hij zijn loopschoenen aan en vertrok richting strand.   Toen Pieter-Jan de hotelkamer terug binnenwandelde, openden Michiel en Louis moeizaam hun ogen. Het was tien uur, veel te vroeg om op te staan. Michiel draaide zich nog even om toen Pieter-Jan de gordijnen opendeed. “Maak jullie maar klaar om te ontbijten, we hebben nog een uur voor het ontbijtbuffet sluit.” Michiel gromde. Louis verliet zijn bed onmiddellijk. De gedachten aan het ontbijt deed het water in zijn mond komen. Hij zag het al voor zich, croissants, pistolets, gekookte eitjes en niet te vergeten vers gebakken spek. “Komaan Michiel, opstaan! Lise-Marie zal hier binnen vijf minuten zijn.” Meer moest Pieter-Jan niet zeggen. Michiel sprong uit zijn bed en liep onmiddellijk naar de douche. Lise-Marie was al in de kamer toen Michiel nonchalant in zijn boxershort de badkamer verliet. Er verscheen een brede glimlach op zijn gezicht. Hij haalde diep adem om zijn sixpack nog meer te accentueren. Lise-Marie kon haar ogen niet van Michiel houden. Je zag niet zo vaak een jongen met zo’n volmaakt lichaam. Pieter-Jan herhaalde nog even de planning van de dag. Ze zouden eerst ontbijten, waarna ze naar de winkel zouden gaan. Dan zouden ze naar het strand gaan om erna nog iets te eten en te feesten.   De vier vrienden kwamen aan op het strand. Het zand kraakte tussen hun tenen. Een van de fijnste lichamelijke sensaties volgens Lise-Marie. Ze zochten een plaatsje waar ze vier grote badlakens konden neerleggen om hun territorium af te lijnen, als waren ze dieren die hun nest afbakenden door te plassen op de omringende bomen. Louis liep te hijgen. De koelbox met het bier en het fruit begon door te wegen. Hij vond het stom dat de helft van de box gevuld was met fruit in plaats van bier, maar volgens Michiel was het van essentieel belang om voldoende vitamines te eten. Louis kon niet anders dan instemmen, want Lise-Marie wou alle risico’s zoveel mogelijk beperken, anders wou ze niet meedoen met hun plannetje. Uiteindelijk vonden ze een rustig plaatsje langs de rotsen. Lise-Marie haalde “Confessions of a Shopaholic’ uit terwijl de jongens een potje gingen voetballen. Ook al kon ze beter opschieten met jongens en hield ze er veel mannelijke hobby’s op na, toch was voetbal niet haar ding. Ze mocht haar vrouwelijke kant niet verwaarlozen. Het gat veroorzaakt door gebrek aan vriendinnen vulde ze op met chicklits.   Ze spendeerden hun volledige namiddag op het strand. Het onderwerp drugs werd zorgvuldig vermeden. Allemaal waren ze zenuwachtig voor de avond. Nu ze terug in het hotel waren om te eten en zich klaar te maken voor het feest konden ze er niet meer om heen. “Is het echt wel een goed idee om de pillen te nemen?” Lise-Marie was nog steeds niet overtuigd. “Je kan je nu toch niet meer terugtrekken Lise, ik gaf een fortuin uit aan deze pillen” zei Louis terwijl hij een stuk tonijn achter de kiezen werkte. “Maak je geen zorgen Lise, ik weet wat ik doe, er zal niets verkeerd lopen” suste Michiel. Ze bracht er niets meer tegenin. Ze wist dat ze de jongens niet meer op andere ideeën kon brengen. Het niet doen was niet echt een oplossing, dan zou ze pas echt het kneusje van de groep zijn.   Met een gevulde maag en hipster outfit begaven ze zich opnieuw naar het strand. De club waar ze gingen feesten lag aan de dijk, waardoor het strand de ideale plaats was om de XTC te nemen. De drugs zouden er rustig kunnen opkomen waardoor ze niet overspoeld zouden worden door het effect. Louis viste het zakje met pillen op, haalde er twee pilletjes uit en gaf iedereen een helft. Lise-Marie was plots niet de enige meer die twijfelde. De halve pil lag te trillen in Pieter-Jan zijn hand. Hij vroeg zich af welk effect XTC zou hebben op zijn conditie. Was het wel een goed idee om als sporter drugs te nemen? Terwijl de pil nog steeds in Pieter-Jan zijn bevende hand lag, slikte Michiel als eerste zijn halfje door, snel gevolgd door Louis. Lise-Marie, de grootste twijfelaar, had het halfje nog eerder doorgeslikt dan Pieter-Jan.   Een halfuur ging voorbij. Ze voelden zich nog steeds normaal. Er was iets wat Michiel over het hoofd had gezien. Het effect van de pillen werd vertraagd door hun stevige avondmaal. Iedereen was duidelijk op zijn gemak gesteld omdat een halve pil geen enkel effect teweeg bracht. De andere helft zou dus nooit voor een te sterk effect zorgen. Synchroon slikten ze allen de andere helft in en begaven zich richting nachtclub.   45 minuten waren verstreken en nog steeds kwam het effect niet op. Ze hadden al moeten staan malen met hun kaken zoals koeien gras eten. Hun t-shirt had nat moeten zijn van het zweet en hun pupillen zo groot dat er bijna geen kleur meer in hun ogen zat behalve zwart en wit. Op navolgen van Michiel dronken iedereen een Redbull-Wodka. Plots was het daar. Michiels hoofd ging van links naar rechts, terug naar links, naar boven. Zijn hoofd schoot alle kanten op. Hij wist niet waar eerst te kijken. Hij werd een vreemde spanning gewaar in zijn gezicht. Zijn voeten kon hij niet meer stil houden. Het was alsof hij John Travolta’s dansschoenen had aangetrokken. Louis werd plots zelfzeker en stapte op het mooiste meisje in de club af. Althans, hij vond ze de knapste.   “Michiel, Michiel, ik voel me niet goed. Alles draait godverdomme.” Pieter-Jan keek alle kanten op. Er waren te veel prikkels. Hij begreep ze niet. “Michiel, godverdomme wat gebeurt er met mij”. Het zweet droop van zijn gezicht en zijn ogen draaiden alle kanten op, dat Michiel het zelf even angstig vond. “Rustig Pieter-Jan, ge zijt aan het flashen, ga even naar buiten een frisse neus halen”. Pieter-Jan volgde onmiddellijk zijn raad op, al was het niet zo makkelijk om de uitgang te vinden. Zijn lichaam moest zich nog aanpassen aan de nieuwe stoffen die door zijn bloed raasden. Al snel werd het rustiger in zijn hoofd. Pieter-Jan ging opnieuw naar binnen en voelde een stroom muziek zijn kant opkomen zoals hij nog nooit eerder gevoeld had. Hij wandelde de liefdeswereld van de XTC binnen. Hij schaarde zich bij Michiel en danste alsof zijn leven er van afhing. Niemand lette echter op Lise-Marie. Niemand had opgemerkt dat het compleet fout ging met haar. Ze hing in de damestoiletten met haar hoofd boven de wc. Het braaksel bleef maar uit haar mond gulpen. Het laatste waar ze aan dacht voor ze buiten bewustzijn raakte, was dat ze nooit meer drugs zou nemen.   De drie jongens werden overmoedig. Van helder nadenken was geen sprake meer. Hun mond werd droog en dat verhielpen ze door het ene glas Vodka-Redbull na het andere binnen te kappen. Hun hart sloeg overuren. Michiel wist nochtans dat je de combinatie alcohol-XTC beter kon vermijden, maar alles was zo leuk dat hij liever niet nadacht. Hij liet het over zich komen zoals het zich opdrong. Hij keek naar Louis, die steeds opnieuw zijn lippen tuitte. Hij wisselde gekke bekken aan een snel tempo af. De deejay werkte naar een climax toe. De beats versnelden en kwamen steeds harder aan. De dansvloer reageerde als het perfecte publiek. Ze dansten, ze juichten en het drinktempo werd verhoogd.   Uit het niets verscheen Lise-Marie op de dansvloer. Ze was lijkbleek. Haar ogen gleden angstig over de enthousiaste massa. Een ander meisje had haar in de toiletten gevonden. Ze had haar naar het Rijk Der Levenden teruggebracht, door water in haar gezicht te plenzen. Lise-Marie stond dan wel weer op haar benen, ze voelde zich zeker niet goed. Ze wou het liefst terug gaan naar het hotel en in bed kruipen. De weg naar het hotel wist ze niet meer. Ze moest de jongens vinden. Wanneer ze bij de uitgang van het toilet kwam was daar ineens een fel licht. Een dreunende bas. Overal geluid. Voeten. Veel bewegende voeten. Hoofden. Alle hoofden keken naar haar. Iemand raakte haar aan. Ineens moest ze lachen. Alles zou in orde komen. Zonder dat ze het zelf merkte bewogen haar voeten op de maat van de muziek. Handen op haar heupen. Een knappe Spanjaard. Het goede gevoel dat zo-even aanwezig was, verdween opnieuw. De beats werden sneller, alsof ze automatisch uit een machinegeweer gevuurd waren. Alles begon rond Lise-Marie te draaien. Zweetdruppels van angst liepen over haar gezicht. Ze moest de jongens vinden. Ze kon dit niet meer volhouden. Zoveel prikkels. Zoveel licht. Zoveel mensen. Haar ogen gleden schichtig over de dansvloer. Ze liep ongecoördineerd van de ene kant van de club naar de andere. Hoe kon ze hen in hemelsnaam vinden? Haar gsm. Hij zat in haar zakken. Het lukte haar niet om de gsm te ontgrendelen. Haar handen beefden. Het scherm was wazig. Mensen liepen langs alle kanten tegen haar aan.   Lise-Marie werd steeds angstiger. Ze liep als opgejaagd wild rond op de dansvloer, bang om het fatale schot in de nek te voelen. Het leek uren te duren – in werkelijkheid 45 minuten – vooraleer ze Pieter-Jan en Michiel vond. “Michiel, ik wil hier weg.” Het zweet parelde op haar voorhoofd. Ze keek schichtig heen en weer. “Ben je gek? Het feest is nog maar begonnen”, hij kon zijn glimlach niet onderdrukken. “Ik wil naar het hotel. Nu!” “Komaan, dat meen je niet?” Lise-Marie begon te wenen. Hoe kon ze hem uitleggen dat alles fout liep? “Ik … ik kan niet meer. Alles duizelt.” “Doe niet zo flauw. Drink gewoon even een glas water en neem een hap frisse lucht.” “Asjeblieft, breng me naar het hotel.” Ze keek Michiel aan met een blik die zelfs bambi niet kon opzetten. “Godverdomme Michiel, je ziet zelf toch dat ze niet oké is.” Pieter-Jan besefte dat ze echt op was. Lise-Marie was lijkbleek. Stond te beven op haar benen. Haar ogen konden zich niet langer dat twee seconden op iets focussen. Naar het hotel gaan was de enige oplossing. “Aanstellers.” Michiel draaide zich om een danste verder. Pieter-Jan trok aan Michiels schouder om zijn aandacht terug te krijgen. “We brengen haar naar het hotel. Daarna kunnen we terugkomen en feesten.” “Het is al goed, je moet daarom nog niet zo hard aan mijn schouder trekken.” “Zoek jij even Louis? Hij kan beter meekomen, anders vinden we hem nooit meer terug.”   Pieter-Jan ging met Lise-Marie naar buiten, terwijl Michiel op zoek ging naar Louis. Lise-Marie sloeg haar arm rond Pieter-Jans nek om haar evenwicht niet te verliezen. Michiel vond Louis in de armen van een Spaans meisje. Ze kusten alsof het hun laatste kus ooit was. Michiel onderbrak hen en nam een morrende Louis mee naar buiten.   Op weg naar het hotel moest Lise-Marie ondersteund worden door Michiel en Pieter-Jan. Ze kon niet meer op haar eigen benen steunen. Ze wist niet hoe ze haar voeten voor elkaar moest zetten. Gezapig gleed ze terug in haar roes. Onverstaanbaar lispelde ze hoeveel ze wel niet hield van de jongens. Louis liep gefrustreerd achterop. Hij was zo geil als een stier, maar één die niet scoren zou. Vol van verlangen keek hij naar Lise-Marie. Zij was mooi. Hij kon haar verleiden deze avond. Nu, hij drugs genomen had durfde hij zijn kans te wagen. Een nieuwe vorm van zelfvertrouwen overschaduwde hem. De enige moeilijkheid was ervoor te zorgen dat hij alleen met haar kon zijn. Daar zou hij wel iets op vinden in het hotel.   Michiel en Pieter-Jan legden Lise-Marie op haar bed. Ze kon geen woord meer uitbrengen. Haar ogen bleven gesloten. Michiel kleedde haar uit, daar lag ze in haar ondergoed. De jongens konden hun ogen niet van haar afhouden. Pieter-Jan voelde zich gegeneerd en wendde zijn blik van haar af. Michiel boog zich over Lise-Marie en begon haar borsten te strelen. Eerst onschuldig. Dan steeds harder. Steeds dwingender. Louis voelde zijn penis verharden in zijn broek. Ook hij stond nu naast het bed. Hij liet zijn hand over haar andere borst glijden. Pieter-Jan wist niet wat hij zag. Hij wou hen stoppen. Hij wou roepen. Hij wou iets doen, maar hij ontvluchtte de kamer en rende naar het strand. Hij verdrong wat hij net gezien had en staarde in het niets. Was hij een lafaard? Misschien wel, maar hij deed op zijn minst niet mee.   Al snel vond Louis het niet voldoende om Lise-Marie’s borsten te strelen. Hij trok haar slipje uit. Ze spartelde niet tegen. Ze besefte niet wat haar overkwam. Lise-Marie bevond zicht ergens in het ijle tussen roes en werkelijkheid. Louis liet zijn vingers tussen het zachte warme vlees naar binnen glijden. Michiel twijfelde. Hij wist dat het fout was, maar had een onweerstaanbare drang naar meer. Lise-Marie kreunde. Hij interpreteerde het als een aanmoediging en knoopte zijn broek los. Louis’ vingers gleden nog steeds in en uit Lise-Marie terwijl hij met zijn vrije hand zijn eigen lid beroerde. Hij kreunde, steeds luider, het hoogtepunt diende zich bijna aan toen Michiel hem wegduwde. Ze spraken geen woord met elkaar. Ze vermeden elkaars ogen alsof ze bang waren om de perversheid in elkaar weerspiegeld te zien.   Michiel hees zich boven Lise-Marie en liet zijn penis met enige moeite in haar glijden. Een rilling ging langs zijn rug. Nog nooit had hij zoiets heerlijk gevoeld. Het was alsof hij het Nirwana bereikt had. Veel intenser dan het gelukzalige gevoel dat hij kreeg door XTC. Al zat de drugs er ook voor iets tussen natuurlijk. Het duurde slechts één minuut voor hij klaarkwam. Hij nam vlug zijn kleren en verliet de kamer. Louis bleef alleen achter in de kamer met Lise-Marie. Eindelijk kon hij alleen zijn ding doen en dat deed hij ook.   Het was vijf uur in de ochtend en nog steeds zat Pieter-Jan op het strand. Naar de hotelkamer durfde hij niet meer te gaan. Hun vriendschap zou voor eeuwig veranderen en dat wou hij nog niet onder ogen zien. Evenmin als de schaamte die hij voelde. Waarom had hij Lise-Marie niet beschermd tegen die klootzakken? Waarom was hij altijd bang voor confrontaties met anderen? Hij wou dat de wereld als een voetbalveld was. Alles was er zo eenvoudig. Daar was hij de man. Hij speelde als spelverdeler op de nummer tien. De scheidsrechter zorgde ervoor dat alles in goed banen verliep en strafte waar nodig. Michiel en Louis zouden beiden rood gekregen hebben met eeuwige schorsing tot gevolg.   Handen flitsten voor haar ogen. Ze kwamen van overal. Ze gleden over haar borsten. Ze gingen naar binnen. Ze had willen roepen, maar haar stem vond ze niet meer. Beetje bij beetje drongen de beelden van afgelopen avond zich aan Lise-Marie op. Tranen stroomden over haar gezicht. Een massa vragen welden in haar hoofd op. Waarom had ze niets kunnen doen? Waarom had ze hen niet kunnen stoppen? Een vies gevoel besloop haar. Hoe vaak ze in de douche ook over haar lichaam schrobde, het vieze gevoel wou maar niet weggaan. Vervloekte drugs, dacht ze. Waren de beelden echt? Waren de jongens echt tot zoiets in staat? Of was alles slechts een nachtmerrie? Ze rende naar het bed en smeet de lakens op de grond. Geen twijfel mogelijk. Er zaten vlekken verspreid over het hele bed. Haar hoofd stond op barsten. Opnieuw schoot de ene vraag na de andere door haar hoofd. Ze moest zich concentreren op wat er gebeurd was. Het laatste wat ze zich kon herinneren was het moment dat ze boven de wc-pot hing in de club. Daarna enkel losse beelden. Schuldgevoel. De drugs hadden ze nooit mogen nemen. Het was geen goed idee, zoveel was nu wel duidelijk.   Het werd stilaan druk op het strand waar Pieter-Jan nog altijd verweesd zat. Gelukkige gezinnen. Verliefde koppels. Koelboxen met lunch. Koelboxen met bier. Frisbees zweefden boven zijn hoofd. Ballen gingen van voet tot voet. De wereld kon hij niet stilzetten. Tussen het gejoel kon hij plots Michiel en Louis onderscheiden. Weggaan was het enige waar hij aan kon denken. Het hotel was veilig nu. Hij rende terug en stopte aan de kamer van Lise-Marie. Twijfelde. Liep door.   Hijgende figuren kwamen op Lise-Marie af. Het schuim stond op hun lippen. Over haar hele lichaam tastende handen. Kleren werden afgerukt. Ze wou om hulp schreeuwen, maar ze kon niet roepen door de draden die in haar lippen genaaid waren. Badend in het zweet werd Lise-Marie wakker. Afschuwelijke beelden bleven haar ook in haar dromen volgen. Een koude douche kon de nieuwe stroom aan herinneringen niet tegenhouden.Iets in haar mond. Een vieze smaak. Michiel op haar. Louis op haar. Plakkerige smurrie op haar borsten. Ze moest kokhalzen. Ze sprong uit de douche en rende naar het toilet. Er werd op de deur geklopt. Lise-Marie wou niet opendoen. Het idee iemand in de ogen te moeten kijken kon ze niet verdragen. Of erger iemand van de jongens in de ogen moeten kijken. Na enkele minuten ging ze voorzichtig door het kijkgat in de deur kijken. Er was niemand meer. Ze deed haar deur op een kiert. Er stond een plateau met eten voor haar voeten. Honger had ze niet, maar toch probeerde ze iets te eten.   Pieter-Jan lag al enkele uren in bed wanneer Michiel en Louis stomdronken de kamer binnen waggelden. De hele dag hadden ze op het strand gezeten alsof er niets aan de hand was, maar dat was slechts een pose. Ze durfden beiden de confrontatie met zichzelf niet aangaan. De drank was het enige wat rust in hun hoofd kon brengen. Louis wou nog een pil nemen. Het euforische gevoel terughalen, maar tot zijn spijt had Michiel de overige pillen in zee gesmeten. Niemand zou ze nog kunnen nemen, tenzij de vissen.   Ook al was het te laat, Pieter-Jan wou Lise-Marie helpen. Haar laten weten dat ze er niet alleen voor stond. Hij zou drie keer per dag een maaltijd voor haar deur plaatsen, net zoals hij gisteren gedaan had. Op het plateautje legde hij een kaartje met zijn naam erop. Zijn manier om sorry te zeggen. Meer kon hij niet. Hij klopte aan. Liep weg. Keek voorzichtig van om de hoek of de deur openging.   Lise-Marie haalde de plateau met eten binnen, waarvan ze enkel het potje yoghurt opat. Haar maag kon nog steeds niet veel eten verdragen. Ze zag het briefje met Pieter-Jans naam liggen. Het was nu dat ze voor het eerst aan hem dacht. Ze besefte nu pas dat Pieter-Jan niet voorkwam in de steeds terugkerende gedachten. Waarom kon ze zich niets van hem herinneren? Was hij niet in de kamer? Had hij niet mee gedaan met die perverse klootzakken? Lise-Marie dacht goed na. Pieter-Jan had haar op het bed gelegd, maar daarna kon ze niets van hem herinneren. Vond hij haar niet mooi genoeg om mee te doen met de anderen? Nee, dat was absurd.   Nog twee dagen en de reis was afgelopen. Lise-Marie had haar kamer nog steeds niet verlaten. Pieter-Jan bleef getrouw eten voor haar deur zetten. Hij durfde nog altijd niet aan te kloppen. De schaamte die hij voelde kon hij nog altijd niet overwinnen. Was hij maar tussengekomen, dan was dit alles niet gebeurd. Michiel en Louis waren enkel in het hotel om te slapen. Pieter-Jan was daar niet rouwig om, want hij had nog altijd geen idee wat hij zou moeten doen als ze echt voor elkaar stonden.   Deze keer zou ze Pieter-Jan niet zomaar laten weggaan na het kloppen, dacht Lise-Marie. Ze moest en zou hem spreken. Er waren vragen die beantwoord moesten worden. Ze wou hem zeggen dat ze dankbaar was dat hij voor haar zorgde. Door het kijkgat zag ze Pieter-Jan met een plateau door de gang naar haar kamer wandelen. Zodra de plateau de grond raakte, opende ze de deur en nam Pieter-Jan vast. Hij bleef stijf staan en wist zichzelf geen houding te geven. Zo stonden ze daar tien seconden. Waarom nam hij naar niet vast? Waarom deed hij niets? Er welde voor het eerst een boosheid in haar op. Ze liet Pieter-Jan los en deed de deur weer dicht. Tranen stroomden over haar gezicht. Waarom had hij de andere jongens niet tegengehouden? Hij kon alles stoppen. Was hij maar mondiger geweest. Daadkrachtiger.   De dag van de terugreis brak aan en nog steeds had Lise-Marie met niemand gesproken. Een keer had Pieter-Jan haar gezien, maar ze kon niets zeggen. Ze wou hem vastnemen en bedanken. Ze wou hem kussen. Dat wou ze allemaal, maar plots wou ze hem alleen maar slaan. Uiteindelijk had ze gewoon de deur dichtgedaan. Nu ze op de bus stapte besefte ze dat hij de schuldige niet was. Hij was de enige die de kracht had om de drang van de drugs te weerstaan. Ze dacht aan haar ouders. Alles moest normaal lijken voor de thuiskomst. Haar ouders mochten niets doorhebben. Ze kon niet bekennen dat ze drugs genomen had en zeker niet wat er gebeurd was. Ze zouden het niet aankunnen. Godverdomme, ze wist dat de drugs een slecht idee was. Ze wist het al die tijd en toch had ze toegegeven.   Op de bus nam Lise-Marie plaats naast Pieter-Jan. Haar hele lichaam trilde. Ze wou zijn hand vastnemen, geborgenheid voelen. Zijn hand bleef op haar dij liggen. Waarom was hij haar kamer niet binnengekomen toen haar deur op een kier stond? Het was een voorzichtige uitnodiging. Waarom durfde hij nooit risico’s te nemen? Waarom durfde hij nooit voor zichzelf of iemand anders opkomen? Alles kon zo gemakkelijk zijn. Alles was moeilijk. Niets was nog hetzelfde.   Louis en Michiel zaten verderop, hun blik naar beneden geslagen. Hun hart klopte in zesde versnelling. Ze waren bang. Zou Lise-Marie hen verraden? Zou ze klacht indienen bij de politie? Had ze bewijzen? Wat zou Pieter-Jan doen? Louis begon te zweten, net als tijdens de heenrit, alleen om ergere feiten deze keer.   Toen de bus stopte stonden hun ouders hen nietsvermoedend op te wachten. Pieter-Jan had de jongens net voor de aankomst gezegd dat ze niets te vrezen hadden, op vraag van Lise-Marie. “Kon ze dat niet eerder zeggen? Godverdomme, ik heb de hele rit in mijn broek zitten schijten voor niets?”. Het verwijt kwam eruit voor Louis het goed en wel besefte. ‘”Rustig Louis.” Michiel besefte dat ze geluk hadden . Hij was haar dankbaar. Tijdens het afstappen fluisterde hij “danku” in haar richting. Lise-Marie reageerde niet. Ze stapte af en gaf haar moeder een dikke knuffel. Allemaal vertelden ze verhalen die nooit plaats gevonden hadden. Lise-Marie verloor bijna de controle. Ze voelde de tranen opwellen. Haar moeder stond op het punt te vertrekken. Met een geveinsde glimlach zwaaide Lise-Marie naar Louis en Michiel. Toen liep ze naar Pieter-Jan, kust hem vol op de mond en verdween in de auto.  

Thomas Jacques
0 0

Dit zijn de feiten

Maar man, de zee is al gesloten sinds donderdag. Weet gij dat niet? De zee zit niet stil. Het zand verandert, breekt in stukken naar omhoog, worstelt zich uit het water en zuigt zich vol lucht. Laat los in dunne vellen. Het  zand kan het vliegen niet tegengaan, hooguit camoufleren. De eerste nacht slaap ik met een hagelgeweer op een duin. Grapje, ik heb je nodig als ik opsta.  

Leen Pil
24 0

Karel rijdt naar de bakker

Elke weekdag vertrekt Karel om acht voor zeven naar de bakker. De bakker doet om zeven uur de winkel open. Dan is hij de eerste klant. Hij fietst door het park naar de bakker. Dat is niet de kortste weg, maar wel de mooiste. Dat zegt hij tegen zijn vrouw als ze hem vraagt waarom hij langs daar rijdt. Dan zegt hij dat hij daar rustig van wordt, van het park. Bijna elke ochtend komt Karel zijn buurman tegen: de brede schouders, de lelijke waterdichte jas met de naam van een rugbyclub, de rottweiler. Soms zit het beest aan de leiband, soms niet. In dat geval belt hij even, zodat de buurman weet dat hij komt. Dan doet de buurman een stap opzij en sleurt hij de hond bij z’n nekvel mee het pad af. Karels hartslag verhoogt op het moment dat ze elkaar kruisen. De buren knikken elkaar op het moment van kruisen vaak toe. Het is kiezen tussen knikken en goeiemorgen zeggen. Woorden laten ruimte voor een vervolg. Knikken zet een punt achter een conversatie die nooit begon. Meestal wenst Karel dat hij het die keer wel had gezegd: dat het VERBODEN is, je hond los laten lopen. Maar dan had hij met goeiemorgen moeten beginnen. Karel hoopt elke ochtend dat de hond hem bijt. Niet te hard, in zijn kuit, net door het vel heen. En dan die hond laten inslapen: dat zou veel eenvoudiger zijn. In het weekend gaat hij pas om half negen naar de bakker. In het weekend hoeft al die spanning niet.

Frederik
0 0

zwart op wit

Ik weet het, het is mij medegedeeld. En ik zag het al lang aankomen. Maar dit is het moment dat ik het besef. Haar naam in zwart op dik wit papier. Het wringt. Het hoort niet. Het misstaat. Maar het staat er. Zwart op wit. De namen van haar kids staan eronder. Elk op een apart lijntje. Op zichzelf staande personen nu. Niet meer: zij en kinderen. Zij, die altijd zo kleurrijk was, zo eigenzinnig. Gewoon zwart op wit. Met een grijs randje. De kaart dwaalt rond. Op de keukentafel. Met een magneet op de frigo. Met enige schroom op de stapel te sorteren papieren. Wat doe je met zo'n brief? Weggooien is te koud. En ze kan zich zelf niet meer vrij bewegen. Want wat van haar overblijft staat op deze kaart: haar rouwende familie. Om van haar vele vrienden maar te zwijgen. Uiteindelijk leg ik haar met eerbied en een zoen in het vak met de kaarten die ik nog zelden zal bekijken maar die ik ook niet kan weggooien. Zo belandt ze tussen een gezellige groep vooral fris geboren baby's. Daar zit je goed, lach ik met een krop in de keel. Haar een beetje geforceerde lach op het doodsprentje (ik vermoed dat ze op dat moment al vreesde waar die foto voor zou gaan dienen) hang ik mee op het fotobord, tussen al die levenden, en een paar anderen die ook al aan haar kant zitten. Zo, dat is gebeurd. Nu kan de herinnering beginnen. Aan die warme vrouw met een koppige 'my way'-stijl. Die kon lachen en wenen, en vooral voor dat laatste meer dan voldoende reden had. Als er echt een god bestaat, dan had hij een pik op haar, zoveel is zeker. Maar na elk haar maar weer eens overkomen onheil stond ze terug op en ging weer verder. Een straffe madam.

ria massy
0 0

Alice

Alice vouwt haar magere, bleke handen rondom een kop koffie. Koestert de warmte. Kijkt me niet aan. Dat doet ze nooit. In het beste geval kijkt ze door me heen. Meestal staart ze gewoon voor zich uit. Alsof ze inwendig letters bijeen zoekt, aan elkaar rijgt tot woorden. Soms denk ik dat er letters uit haar mond ontsnappen. Dan zie je ze bijvoorbeeld omhoog kringelen uit een heet kopje koffie of uit haar sigaret. De twee dames aan een buurtafeltje gniffelen. Dat ze een paar vijzen mist. Ze niet meer alle vijf op een rij heeft. Dat ze het virus ook te pakken heeft, wellicht. Ik kijk hen strak aan. Ouwe bessen. Het gegniffel stopt abrupt. Alice zucht een flauwe glimlach om haar lippen. Duwt met haar schouders wat lucht omhoog. Nipt van haar koffie. De stilte. Rijst en valt. Tussen ons. Ik kan het hebben. We kijken gewoon wat naar buiten. Zuchten flauwe glimlachen om onze lippen. Duwen lucht omhoog. Tot tegen onze oorlellen. Daar tintelen verhalen die ze zomaar zou kunnen vertellen. Ooit dacht ik dat ik de schepper van mijn leven was. Zou ze dan bijvoorbeeld kunnen zeggen. Dat ik met een vingerknip zomaar dood kon zijn. En terug levend. In het beste geval. Dat ik zomaar flauw zou kunnen vallen. Als ik blikken op mezelf priemde. Blikken waarvan ik blozen ging en waarvan mijn hart wild tekeer ging. In mijn keel en dan doorheen mijn bloed, mijn lijf, mijn ingewanden. Gelijk een bassdrum in de disco. Gelijk gefluister onder water. In je hoofd. Kaboem kaboem kaboem. De keet zou elk moment uit zijn voegen kunnen barsten. Dus je danst, je rent, je springt nog wat hoger. En je zweet. Je kijkt je zelf aan in de spiegel. Voelt voorzichtig met je vingertoppen aan de mens die voor je staat. Of ‘ie echt is. En als ‘ie echt is of ‘ie dan barsten zou? Als je met je hoofd er tegenaan zou dreunen. Met briesende neusvleugels. Op een bloeddoorlopen lap tegen de muur. Kaboem. Kaboem. Kaboem. En dan kijk ik haar beduusd aan. Wat moet je anders? De gniffeldames priemen hun ogen op haar gelaat. Er is geen woord te vinden in de ruimte die zichzelf tegen ons aan plakt. Dus alleman zwijgt. Alice sopt haar oorlellen in zware lucht. Zo erg is dat allemaal niet, zou ze kunnen zeggen. Dat het nu diep verborgen zit in haar hoofd. Onder filterdunne laagjes bewustzijn. Dat het daar nu ligt te slapen. Te wachten op de dood. Dat die niet blijkt te komen in een vingerknip. En dat ze ook niet zomaar terug levend zal zijn. Zoveel staat vast. De schemerzone. Wie had ooit gedacht dat het vagevuur de ergste verschrikking zou zijn? Dat de hel de hemel schijnt. Dat de deur dan eindelijk valt in het slot. Dat de schepper dan schim kan zijn. Vrij. Vluchtig. Onbevreesd voor de zwaartekracht als ‘ie wankelt op de zevende verdieping, in een open raam. Waar armen langs binnen en langs buiten aan je trekken, duwen. Waar stemmen onder water wauwelen dat je niet vliegen kan. Dat je te pletter slaan zal. Dat je als de appel. Er dwarrelt een pluimpje langs het raam. Het eerste pluimpje van het jaar. Wit en pluizig. Zacht en vederlicht. Zweven op luchtstromen. Dobberen door de ruimte. In je hoofd. En daarbuiten. Onder een fleecedekentje. Op het zomerterras.  

Evy
0 0

Craziness

Alleszins doe Ik mee, een populaire bezigheid, zoeken naar water op Mars.   En tussendoor zal ik science-fiction schrijven, bedelen, niet om woorden, maar om broodkorst en een beker soep.   Hunkeren naar volle borsten, voor onderweg. Tegen de kou. Een remedie om de overwinning te faken.   Mijn bedevaart in hoofdstukken gesleten. Aankomen. Het plot enkel in gedachten op papier krijgen.   Ik droom voortdurend al van water. Van klaarkomen ook. Mijn verhalen raken altijd bijna af.   Best van al laat ik me opsluiten in een writers-block.                                

Argyll
18 0

Verwonder kind

blad van een boomtak boot op water zon die komt en gaat maan vol slaap en nacht   eend op gedreven golven glijbaan van constant plezier dromend over de dag schuimen grenzeloos verzinnen   gevleugeld wezen fluisterzacht harten veroveren drinken van jonge bronnen je arm omarmen om te genieten   klein zijn en blij wezen

Djah Dou Ny
0 0
Laad meer ...