Lezen

water

vingers rijven door het koele water in het spoor dat de zeilboot achterliet de andere hand omhelst het kistje de wind streelt je wang zou ze naar je kijken vanachter de wolken een streep zon valt op het bewerkte hout je glimlacht stof stuift weg naar de overkant vogels en vissen zien tranen waaien

monique bol
9 1

Comfortabel betalen

“De self-scan kassa’s, heel wat tijdwinst!” Die woensdag in de supermarkt. Hoewel ik vandaag ruimschoots tijd heb om uitgebreid inkopen te doen en lekker te koken kies ik voor een snelle, gemakkelijke avondhap: een geprepareerde pizza met spinazie, mozzarella en knoflook die nauwelijks een kwartier in de oven hoeft. Hiervoor ga ik steevast naar grootwarenhuis Match om een Pizza Ristorante van Dr. Oetker te kopen: “krokant, dunne bodem, rijkelijk belegd, zorgvuldig geselecteerde ingrediënten”, buon appetito! Aan de ijskasten merk ik een prijsstijging van de pizza’s op. Pizza Spinaci kost plots € 3,22 terwijl die bij mijn vorig bezoek nog onder de drie euro lag. Met enkel die pizza in mijn hand voelt mijn portefeuille dat niet zo hard, maar een plotse prijsstijging van bijna 8% is niet niets als je vijftig producten in je winkelkar hebt liggen die jou met een steeds duurdere blik schaamteloos aanstaren, terwijl je denkt aan de hongerige magen van je schoolgaande kinderen die zich op volwassen leeftijd wellicht nooit een eigen huis zullen kunnen permitteren. ‘Wanneer stijgt mijn loon eens plots met 8%?’ denk ik. Enkele seconden later valt mijn blik op het motto van de supermarktketen: “Minder betalen is wat écht telt. De prijzen blijven dalen!” Ik kijk bedenkelijk van mijn pizza naar het reclamebord en omgekeerd. Ik speur tevergeefs naar het logo van een huismerk of een wit product naast de boodschap. Onvindbaar dus de reclame is niet merkgerelateerd. Mijn portemonnee en ogen protesteren. ‘Neen,’ denk ik, ‘ik ben niet akkoord met deze misleidende boodschap die louter dient om klanten te lokken!’ Mijn stoute schoenen snellen naar de eerste Match-medewerker die mijn pad kruist. Ik klamp hem met een vriendelijke doch verontwaardigde glimlach aan, vingerwijzend naar het reclamebord dat in koeien van letters boven de kassa’s hangt om de gemoedsrust van financieel uitgemolken klanten te sussen. ‘Die reclame klopt niet,’ zeg ik hem vastberaden, ‘deze pizza kost plots 25 cent meer dan de vorige keer dat ik diezelfde pizza hier kocht.’ De vastberaden vingerwijzing en het vragende onbegrip in mijn ogen worden beantwoord met een schaapachtige blik van ogenschijnlijke onverschilligheid. Hij kijkt me enkele seconden aan met een halfopen mond vol tanden. Daar sta ik met die pizza in mijn linkerhand terwijl de top van mijn rechterwijsvinger aan de prijs blijft kleven. Die stilstaande seconden duren lang. Heel lang. Een ongemak bekruipt me. De Match-medewerker kijkt naar links en naar rechts langs mijn schouders heen. Andere klanten passeren ons tussen twee winkelrekken, kijken ons op ooghoogte aan en vervolgens naar de protesterende vinger op mijn pizza. Er gebeurt niets. Het gebrek aan reactie en het wellicht wederzijdse ongemak brengen mijn voeten weer in beweging. Ik kijk nog één maal naar hem en vervolgens klaarduidelijk naar het reclamebord, en kuier zonder wederwoord naar de kassa’s. Zoals altijd schuif ik aan in een rij naast een kassaband waar een kassier(ster) vriendelijk goeiedag zegt en de koopartikelen voor de klant inscant. Dit vrijblijvende menselijke contact weet ik wel te appreciëren boven het gevoelloze gedrag van een machine. Bovendien vind ik het interessant om tijdens het wachten andermans koopwaren die over de kassaband rollen te bekijken en mij af te vragen wat de pot bij die onbekende zou schaffen, welk eetgedrag die persoon heeft en hoe diens eventuele gezinssamenstelling zou zijn. Tijdens het wachten in de Match glijden mijn ogen ook keer op keer naar de zelfscankassa’s waar een bijna even lange rij klanten staat aan te schuiven. “De self-scan kassa’s, heel wat tijdwinst!” lees ik op grote reclameborden. Een lokkertje waartoe ik mij nooit eerder liet verleiden. ‘Voor alles een eerste keer,’ denk ik plots, ‘laat ik zo’n zelfscankassa eens testen.’ Niet uit tijdwinst, louter uit nieuwsgierigheid. Ik ben aan de beurt. Het scherm beschrijft stap voor stap wat ik moet doen. Aangezien het mijn eerste keer is lees ik alles zorgvuldig. Ik scan de streepjescode van mijn artikel. ‘Gelukt’, glunder ik. “Leg het product op de weegschaal” lees ik vervolgens. Ik plant mijn pizza onder het scherm op de plek waar ik de barcode scande. Er gebeurt niets. Ik til mijn pizza op en leg het opnieuw neer. Weer niets. Ondertussen schuiven wachtende klanten achter mij aan. Een Match-medewerkster die de geponeerde tijdwinst van de zelfscankassa’s nauwlettend in het oog houdt, snelt mij te hulp: ‘De weegschaal staat naast de kassa, mevrouw, niet onder het scherm.’ Oeps. Ok, nu nog betalen. Ik kies voor Bancontact en schuif mijn betaalkaart in de kaartlezer vlak naast het scherm. ‘Tiens, die gleuf is breder dan mijn kaart’, denk ik. De geldautomaat neemt mijn kaart niet aan dus ik duw het er dieper in. Ik hoor klanten achter mij kuchen en zuchten. Wanneer ik plots een Bancontact-toestel opmerk náást de zelfscankassa valt mijn frank, ik stak mijn betaalkaart in een gleuf die bedoeld is voor bankbiljetten. Dom! Kostbare seconden voor de medemens sijpelen weg terwijl mijn lompe vingers de smalle bankkaart uit die verkeerde gleuf proberen te peuteren. Eenmaal dat lukt en ik op de gepaste wijze betaalde, ga ik opgelucht richting de uitgang. Ik smijt mijn verfrommelde betaalbewijs weg in de dichtst bijzijnde vuilbak en bots meteen hierna tegen een elektrisch controlemechanisme waarvan het klapdeurtje niet open wil. Aan de infobalie bij de zelfscankassa’s meld ik dat de uitgang geblokkeerd is. ‘U moet eerst uw betaalbewijs inscannen alvorens u deze area kan verlaten.’, klinkt het. Dat wist ik niet. ‘Het is mijn eerste keer aan de zelfscankassa en mijn kasticketje ligt al in de vuilbak.’, zeg ik beteuterd. De persoon aan de infobalie bekijkt me alsof ik een mislukte dief ben. ‘Zonder betaalbewijs geraak je niet buiten!’ Tot overmaat van ramp is de vuilbak waarin ik mijn betaalbewijs smeet hoger dan mijn armlengte en leger dan mijn handbereik. Omdat ik weiger opnieuw te betalen voor een reeds betaald product en geen enkele medewerker geneigd is het vastgemaakte deksel van die vuilbak te halen, zet ik mijn schaamte opzij en deponeer ik publiekelijk mijn arm tot aan de okselholte door de dekselopening van desbetreffende vuilbak. Op de grond geknield grabbel ik als een scharrelende hond koppig naar alle kasticketjes die ik blind kan grijpen. Vochtige snotvodden en ander afval dat ik op de tast niet kan identificeren passeren mijn blote vingers op de vuile bodem. Proper! Minuten later vind ik eindelijk mijn eigen betaalbewijs, raap ik mijn ego op en ga met opgeheven hoofd huiswaarts. “Mijn comfort kassa” lees ik nog wanneer ik gepikeerd achterom kijk naar de zelfscankassa’s. Comfortabel betalen in Match Gent!

Sofie B
0 0

Luister naar de nacht

‘Luister naar de nacht’, zei je toen ik vroeg waar die ruïne was, ‘en volg je intuïtie’. Je plotse verdwijning uit de yurt bezorgt me een rusteloos gevoel. Dat soort onrust waarvan ik niet weet of het onbehagen is of euforie om het onbekende. Ik ga naar buiten maar je bent nergens meer te bespeuren. De maan kruipt traag over het veld. Ik hoor krekels en geritsel van kleine dieren in hoog gras. Zie een spoor van vertrappelde grassprieten die mij alvast een richting geven. Mijn voeten volgen de stippellijn die onbestemd lijkt. Wat er zal gebeuren is nog een raadsel, ik weet alleen dat ik jou zal treffen in de ruïne. Er is geen plan, louter een impuls. Hoe verder ik wandel, hoe vager de geur van kruiden en gedroogde bloemen. Ondertussen ligt de yurt al ver weg achter mij en verdween de tijd in het holst van de nacht. Geen idee hoe lang ik al onderweg ben en het veld lijkt eindeloos. Er komt een moment dat elk spoor dood loopt en ik enkel nog natte aarde ruik en hoog gras zie. Geen vertrappelde sprieten meer, geen geuren vanuit de yurt. Schaduwen van wolken doen mij dingen zien die er niet zijn. Weer een beweging ergens in de duisternis. Een rilling rolt over mijn ruggengraat. Stiekem vloek ik om mijn eigen angst, gevoed door nachtblindheid. Ik denk aan jou en aan de rust die in je woorden lag. Alsof alles zichzelf wel zou uitwijzen. Iets rinkelt zacht in de verte achter een heuvel en leidt mijn aandacht af. Een soort bellengerinkel van koeien of schapen. Ik ga mijn gehoor achterna en hol naar de heuvel. Buiten adem bereik ik de top en zie eindelijk datgene waarnaar de nacht mij leidde, verleidde. De ruïne, gesluierd in maanlicht. Mijn hart klopt overal. Daar ben jij dus ergens. De buitengevels van het pand zijn overwoekerd met planten. De ruïne heeft geen dak maar de muren zijn te hoog om erover te klauteren dus ik zoek een gat tussen het gebladerte waardoor ik naar binnen kan geraken. Vastberaden wurm ik mij langs bladgroene handen van struikgewas, voel scherpe vingers van takken in mijn schouders en kruip buigzaam verder tot een gat mijn pad kruist. Ik kom terecht in een gang zonder plafond met afgebrokkelde stenen. Zes meter verder, vlak voor de gang zich een hoek baant, staart een kaars op de grond mij aan als een gevallen ster. Ik volg de ster en ga de hoek om, waar opnieuw wat verderop een kaars wacht. Mijn adem hinkelt op het ritme van de kaarsvlam, vurig en onregelmatig. Naast mijn ademhaling hoor ik nog iets. Weer dat zachte bellengerinkel. Ik weet niet wat dat te betekenen heeft en huiver. Wie weet ben ik helemaal verkeerd en is dat kaarslicht niet voor mij bestemd. De nieuwsgierigheid wint het echter van de twijfel, aarzelend maar zeker wandel ik het gerinkel tegemoet. Na de volgende gang kom ik terecht in een open ruimte en valt de angst als een natte handdoek van mijn lichaam. In het midden van de ruimte staat een bed onder de open hemel. Een bed op wieltjes. Daarrond staan schapen te grazen. Ik grinnik. Het bed is bedekt met zacht groen mos en een geïmproviseerd kussen van schapenwol, lonkend naar mijn lichaam. Ideaal om al liggend de hemel te aanschouwen. Ik vlij me schuchter neer terwijl de schapen mij schaamteloos aanstaren en kijk naar boven. Alles rondom me vervaagt, het geluid van de dieren die kauwen op het gras, het flakkerende licht van de kaarsvlam, het knisperen van krekels, de fonkelende sterren, mijn ogen vallen langzaam dicht. Sssssss… Ssssssss… Ssssssss… Een tong sist tussen tanden, haast geruisloos. Dat kan geen schaap zijn. Ik voel iets kietelen langs mijn kaakbeen en schiet wakker. En daar sta je. Te glimlachen met een grasspriet tussen je vingers. De schapen zijn weg, elders gaan grazen. Minutenlang sta je roerloos naast mij en lig ik daar stil op de matras van mos. Kijkend naar elkaar. Ik zie die grasspriet tussen je vingers glijden en hoor je ademhaling. Misschien geen minuten maar slechts seconden. Seconden die wel spannend traag duren. We zwijgen en luisteren. Wachten af wat de ander zal doen, en waar en hoe. Wanneer.

Sofie B
0 0

Onstuimige stilte

Is het de plotse zwoelte van de winter die op mijn wangen kruipt? Of het fortuinlijke toeval in de takken van de stad? Een halve maan lacht in de hemel en echo’s van stemmen lossen op in de nacht Het enige wat rest is schemerende straatlantaarns, en jij, en ik De stad slaapt. Ik zie ons lanterfanten onder het lantaarnlicht Zwijgend klimt de nacht in de lucht Onder de melkweg rijpt de stilte als een vrucht die op een zoete tong gewiegd wil worden Hoewel het stapvoets voortbewegen in stilte de ideale manier is om ons tot rust te brengen krult in mijn onderbuik de gedachte als een onstuimige haarlok Neem me.

Sofie B
0 0

terug naar de Nollen

waar een leven past en een huis vertelt kan een boom zich verplaatsen wisselt het zand met de voet zingt een laan van een nachtegaal

Nellie
0 0

Een vrouw in de Brabantstraat.

Met mijn mok koffie in mijn linkerhand en mijn make-upkoffertje in de rechterhand loop ik naar de woonkamer. In het donker tast ik naar de lichtschakelaar en een zacht geel licht verlicht een hoekje boven de eettafel, net genoeg om aan mijn schoonheidsritueel te beginnen dat bestaat uit serum en crèmepjes aanbrengen, en de nodige hoeveelheid make-up. Met het gehele gedoe ben ik wel een uurtje of twee zoet. Die tijd was, een aantal jaartjes geleden ook de reden dat ik hier en daar permanente make-up heb laten aanbrengen, het scheelt me toch al gauw een uur werk. Het is stil in huis, ik heb geen echtgenoot of vriend en geen kinderen. Zelfs een huisdier ontbreekt. Jawel hoor, ik heb wel leuke en minder leuke relaties gehad maar telkens draaide die uit op niks. Je vraagt me aan wie dat lag? Nu, mijn oma zei altijd dat ‘waar er twee uit elkaar gaan ook twee schuld hebben’ dus het zal aan ons beiden gelegen hebben. Nee, ik ben nooit op de verkeerde mannen gevallen in de zin dat ze me berooid en vernederd achterlieten of zo. Ik stal elke ochtend mijn crèmepjes, die een liftend effect zouden moeten hebben op mijn huid uit op de tafel, de make-up leg ik er naast; lichtkleurige foundation, oogschaduw in grijze tinten. Ik zie er voor mijn leeftijd heel goed uit en dat wil ik zo houden ook. Of ik geen zelfvertrouwen heb wanneer ik geen make-up op heb? Onzin, als er iemand een overloop aan zelfvertrouwen heeft dan ben ik het wel. Laat ik even duidelijk zijn, ik maak me mooi voor mezelf en voor niets of niemand anders. Ik kan ervan genieten wanneer ik mezelf in de spiegel zie. Narcistisch noem je dat? Weet je wel wat dat woord betekent? Nee, dan ff googlen dan besef je direct dat deze betekenis van het woord niet aan mij toegeëigend kan worden.    Een aantal uurtjes én mokken koffie later in de tijd trek ik mijn kleren aan. “Dress to impress” en zwart is mijn lievelingskleur. Meestal ben ik dan ook ‘in strak zwart’ zodat je mijn slanke figuurtje goed kunt zien. Zwart is mysterieus en maakt me juist spannend want geef toe, als je iemand geheel in zwarte kleren ziet lopen met alleen torenhoge schoenen in een felle kleur, die vangt je ogen en je nieuwsgierigheidsmolen gaat draaien. Mannen aanbidden me, vrouwen haten me. Het leven is welke draai je er zelf aangeeft, toch?.   Ik bekijk me in de spiegel en sorry hoor maar geniet van wat ik zie dan maak een selfie van mezelf, iets wat ik al jaren elke dag opnieuw doe. Dat ik dan soms tot de grote ontdekking kom dat ik méér dan 150 selfies op een maand heb hou ik maar voor mij. Of ik verwaand ben? Nee, ik vind mezelf gewoon mooi, dat mag ik toch lijkt me?! Dan trek ik mijn super hoge hakken schoenen aan. Ik heb een schoenenverslaving. Nee, ik weet niet hoeveel paar ik heb, interesseert me ook niet. Wat ik wel weet is dat ze allemaal tussen de 14 en 17 cm hoog zijn. Op deze schoenen loop ik alsof het gympies zijn. De slecht onderhouden straten van Brussel of de met kinderkopjes beklinkerde stoepen en pleintjes houden me niet tegen erop te lopen alsof ik op de catwalk paradeer. Of ik ook platte schoenen in mijn collectie heb? Nee die heb ik niet. Ik trek mijn zwarte jasje aan, hang mijn zwarte tas om, draai de sleutel om in het slot en stap naar buiten. Het verkeer is al op gang gekomen, ik zie mensen gehaast richting het station rennen. Ik haat haasten en doe er ook niet aan mee, nooit niet. Vannacht heeft het geregend; het zadel van mijn gammele zwarte fiets met maar één handrem is nat. Met een klein papieren zakdoekje dat ik standaard opgerold in mijn jaszak heb zitten om mijn soms, tranende oog, af te deppen veeg ik de grote druppels weg, maak het slot open, draai mijn fiets om, spring erop en rij de Hutstraat uit. Een koude, vochtige wind blaast rond mijn oren “hoe idioot moet een mens zijn om zijn haren zo kort te scheren” Mijn kapper, een Koerdische man, weet precies hoe mijn haar te scheren en hij vind me geweldig met deze coup. Islamitische mannen vinden het maar niks, volgens hen moet een vrouw lange haren hebben, met korte haren lijkt een vrouw op een man. Ik laat ze praten, ondertussen weet ik dat ze van me dromen. Eén keer naar rechts, één keer naar links opnieuw naar rechts, Rue de Brabant of wel de Brabantstraat aan het Noordstation. Met weinig volk erin zie je pas hoe smerig en rommelig de straat werkelijk is. Achtergelaten verpakkingen, papier, plastic, lege flesjes en  blikjes de straatgoten liggen er vol mee. Voor de winkeliers die er hun winkeltje hebben begint de dag vroeg. Hun koopwaar wordt voor de etalage op de stoep gezet, hier en daar veegt iemand door zijn winkeltje en een enkeling waagt zich eraan met een fles vensterwater de ramen op ooghoogte te reinigen. De geuren van vers gebakken brood en gebak die uit de Marokkaanse bakkerijen komen overtreffen zelfs de smerige stank die zich uit het riool naar boven dringt.   Mijn Marokkaanse buurman veegt de stoep, zijn stoep heet het want hij zal nooit één tegel van mijn stoepdeel vegen. Hij gunt me geen waardig blik of nee, ik zeg het verkeerd. Hij gunt me geen waardig blik in mijn gezicht maar in het geniep zie ik hem wel altijd naar me staren. Nee, ik zeg niet kijken het is staren en zijn twee zonen die ik ook regelmatig in zijn winkel zie doen hun vader vrolijk na. Soms knipoogt er zelfs éne. Het is wel een knappe jongen hoor daar niet van met zijn goudbruine huidskleur, héél donkere ogen en een bos mooie zwarte krullen. Hij is een beetje gespierd en een  meter tachtig lang of zo Maar nee, ik heb er nooit een reactie op zijn staren gegeven. Ik blijf beleefd, knik goedendag maar daar stopt het ook. De vrouw van mijn buurman en moeder van die knappe zoon dus is een traditioneel geklede vrouw met een gezicht als schilderspalet waarmee ze een eigen begrip aan haar geloof geeft. Ik denk er het mijne van al ben ik ervan overtuigd dat er iets niet geheel klopt in het plaatje dat ze neerzet als gelovige. Begrijp me goed, ze mag zich kleden zoals we wil maar als je haar ziet met die laag glanzende make-up, open schoentjes en fake vingernagels geverfd in felle kleuren hoeft ze niet te doen alsof ze een beter mens is dan ik wat ze wel ooit gedaan had door me te wijzen op mijn kleding die te uitdagend zou zijn. Ik herhaal niet wat ik haar toen geantwoord heb maar vanaf die dag heeft ze me nooit meer iets gezegd. Ze is er niet vaak en als ze komt dan is dat altijd in het gezelschap van één van haar zonen. Of ze dochters heeft weet ik niet, heb er in elk geval nooit éne gezien.   Met één hand houdt ik mijn fietsstuur vast en met de andere hand duw ik de sleutel in het slot van mijn winkeldeur, geef een klein duwtje waarna ik met mijn fiets door de winkel naar de opslagruimte loop en het neerzet tegen een grauwe muur, die niets vrolijker wordt door de kleurrijke schilderijen die ik ertegen opgehangen heb. Jaren geleden heb ik mijn winkeltje geopend in een straat die overwegend beheerd wordt door mannen, mannen van buitenlandse origine wel te verstaan. Mannen met een islamitische achtergrond die vast zijn blijven hangen in de traditie van het land van herkomst. Mannen die van mening zijn dat vrouwen geen winkel moeten runnen maar thuis horen te zijn bij hun kinderen. Hoe ik nu net hier in deze straat terechtgekomen ben? Eigenlijk na een bezoekje aan de winkels met spotgoedkope koopwaar. Ik kwam toen in mijn winkel die gerund werd door een Pakistaanse vrouw die terugging naar Pakistan nadat haar echtgenoot gestorven was. Tegen elke prijs wilde ze van de winkel af en ja sorry maar, de één zijn dood is de ander zijn brood. Ik heb de toko overgenomen voor een appel en een ei, toen een opknapbeurt gegeven en geworden wat het nu is. Ik verkoop kleding en schoeisel en ik mag zeggen, het verdient. De sfeer hier in de straat jaren geleden was fantastisch. Nu is dat wel wat grilliger geworden hoor, er gebeuren vaker ongelukken met kwaad opzet waarvoor vooral groepen jonge allochtonen die regelmatig tegenover elkaar staan verantwoordelijk zijn. Jawel er wordt hier zeker in drugs gehandeld, ik ken zelfs enkele winkels waar vanuit hun opslagruimte gedeald wordt. Of ik me er veilig voel? Vroeger wel nu is dat wel iets minder geworden. Maar de politie is wel duidelijk aanwezig, ze patrouilleren continue door de straat en laat in de avond ben ik er weg. Wat er zich dan afspeelt dat weet ik niet maar veel goeds zal het waarschijnlijk niet zijn. Opvallend is dat hier bij ons veelal mannen door de straten slenteren en boodschappen doen voor hun gezinnen. Ze kopen kleding, schoeisel, huisraad en levensmiddelen. Hebben ze dan nog een centje over dan lopen ze even langs de meisjes van plezier. Hier om de hoek staan deze achter het raam met hun persoonlijke koopwaar. Of de heren binnengaan daar laat ik me niet over uit maar gluren dat kunnen ze als de besten.   Op vrijdagmiddag sluiten de meeste winkels hun deuren voor enkele uren. De winkeliers gaan voor hun vrijdaggebed naar de moskee hier vlak in de buurt, ik ben geen moslima ga naar geen moskee en laat dus ook mijn winkel gewoon geopend. Mijn wekelijkse rustdag is maandag en dat hou ik ook zo. Daarbij heb ik de inkomsten van de vrijdagmiddag net zo hard nodig als die op andere dagen want de concurrentie is groot. Gelukkig heb ik producten die moslima’s en niet moslima’s aanspreken en van mannen weinig last; in een vrouwenwinkel komen ze niet graag. Vooral mijn lingerie verkoopt goed. In reguliere winkels leg je voor een simpel lingeriesetje al snel een 70 euro neer. Bij mij krijg je een sexy setje al vanaf 10 euro. Ik denk dat de mannen que sexy ondergoed van hun vrouw niets te klagen hebben. Van een gewone onderbroek met bh moeten ze niks hebben. Jarretelle setjes, bodystockings, sexy jurkjes daarvoor gaan de dames en voor niks minder. Of ik ook lastige klanten heb? Tuurlijk heb ik die maar opvallend genoeg worden die snel en tactvol aan de deur gezet door andere klanten. Vrouwen die me terechtwijzen op het feit dat ik geen ‘fatsoenlijke’ kleren draag of te sexy uitzie. Laat ik even duidelijk maken dat ik nooit uitdagende kleren draag. Zelfs in de zomer sta ik nooit ‘te bloot’ in mijn zaak. Ik wil dit gewoon voor mezelf niet omdat ik én héél blank ben én mijn huid op bepaalde plaatsen niet meer zo strak zit. Zonnebaden, of allerlei andere dingen om bruiner te worden daaraan doe ik niet mee. Ik hou enorm van mijn blanke huid maar van die spierwitte benen of bovenarmen zijn nu niet echt mijn ding om te showen. Is het schaamte te noemen? Ik denk eerder een trots waarin ik me niet laat krenken. Maar je hebt natuurlijk altijd mensen die iets te zeiken hebben maar echte accidenten heb ik, afkloppen nu, nog nooit gehad.   Onze straat is wel bekend in binnen-en buitenland en vooral met mooi weer is het een drukte van belang en zou je bijna gaan denken ergens door een straat in Marrakech te lopen. Veel Arabische mensen uit heel België en Nederland komen naar Brussel om door de Brabantstraat te slenteren en de winkels leeg te kopen. Ik ga regelmatig tussen de middag een soepje halen bij een Marokkaans restaurantje enkele pandjes verder dan mijn winkeltje. Nergens kun je betere soep eten dan bij Ahmed en aangezien we straatgenoten zijn krijg ik het kommetje soep altijd tegen een vriendenprijs. Ahmed is getrouwd en vader van drie kinderen maar de keren dat hij me gevraagd heeft met hem op stap te gaan zijn niet meer te tellen. Zijn vrouw heb ik één keer gezien met hun tweede kind, een dochtertje als ik me nog goed weet te herinneren. Het was een schuw, klein iets gezet vrouwtje met een groot gewaad aan en een gigantische hoofddoek omgebonden. Ze had op een hete zomerdag dikke herensokken aan in een paar beigekleurige ballerina’s. Na die ene keer heb ik haar nooit meer in het restaurant gezien. Ahmed had me verteld dat ze zijn nicht is en haar een beetje tegen zijn wil gehuwd had. Jawel, hij was op zijn manier wel gelukkig met haar daarbij was ze ook de moeder van zijn drie kinderen maar zijn nicht was een keuze van zijn ouders en is een relatie met haar moeten aangaan met als uitgangspunt snel huwen én kinderen krijgen. “Gelukkig ben ik een moslimman en mag ik vier vrouwen huwen dus het is nog niet te laat voor me om de ware liefde te vinden” en Ahmed keek me vragend aan.   Rue de Brabant, Brabantstraat een straat gelegen achter het Noord station in Brussel waar een vrouw geen vrouw mag zijn maar gewoon een vrouw moet zijn!!!          

Brown Pearl
559 1

Mijn gsm

In de bijna duisternis waar enkel een klein blauw flikkerend lampje zorgt voor een lichtpuntje, wiebel ik zachtjes heen en weer. De geur die in de ruimte hangt is een mengeling van parfum, snoepjes, elektronica en make-up. Toch voelt het goed en als ik weinig of niks te doen heb val ik zelfs langzaam, dan wel na enkele secondjes, in slaap.

Brown Pearl
11 1

BEGIN

Zoveel gaat verloren in perioden waarin beschavingen vadsig aan hun einde komen, waarin nog niet besloten werd om plaats te ruimen voor andere of om weer helemaal van voor af aan te beginnen. Alles is koffiedik kijken als er nog dik is want misschien zal koffie herontdekt moeten worden, zal men opnieuw gedurende een oneindigheid in menselijke ingewanden graaien om de toekomst te voorspellen.

Joseph Avers
0 0

Vissen met onnatuurlijke gezwellen

Fukushima, mogelijk de grootse ramp in wording die de mensheid ooit gekend heeft. Maar we horen er vrijwel niets over, tenminste, niet op het vertrouwde acht uur journaal. Nog elke dag stroomt er radioactief afval in de Noordelijke Stille Oceaan dat zich als een kanker in de wereldzeeën verspreid. Door Yakuza (de Japanse maffia) geronselde zwervers werken voor een belachelijke zestig dollar per dag in het rampgebied in en rondom Fukushima terwijl hun kennis compleet ontoereikend is om de problemen op te lossen. ‘s Avonds proberen de arbeiders hun eigen problemen te vergeten door zich over te geven aan drank in de wetenschap dat ze hun eigen doodsvonnis getekend hebben. ‘s Morgens zetten ze hun uitzichtloze taak verder voort. Levende doden zijn het, werkend aan een missie die specialisten in plaats van daklozen vereist. Voor zestig dollar per dag mag je je bij het selecte gezelschap van de levende doden aansluiten! De wereld is kennelijk incapabel om de situatie ook maar enigszins goed aan te pakken. Maar vind maar eens de benodigde specialisten die zichzelf dood willen werken ten behoeve van de wereld. Goed, zolang we er gewoon vooral niet teveel over praten bestaat het probleem niet. Zolang de vis die we zaterdag middag op de markt halen geen onnatuurlijke gezwellen heeft en de aarde blijft doordraaien is er nog niets aan de hand. Voor de zekerheid gewoon netjes een paar potassium iodide tabletten per dag slikken die helpen tegen het schadelijke effect van radioactieve straling, dan komt alles goed. De verenigde Staten hebben alvast veertien miljoen stuks besteld. Tenminste, als we de vaak nogal discutabele sites die verslag doen over Fukushima mogen geloven. Als er een kern van waarheid zit in de verhalen omtrent de nucleaire ramp zal dat genoeg rede zijn voor menig mens om in paniek te raken. Dan is het wellicht beter dat we er op het NOS journaal niets van horen en we nog met een gerust hart kunnen zeggen: ‘Ach, die sites zijn toch onbetrouwbaar, er is vast niets aan de hand.’ Laten we het hopen.

Atlas
0 0

Irma

zij spookt in mijn gedachten die vriendin van hem gehuld in geheimnis gespaard van wat ik niet weet waarom lijfgeur man wie ben jij waarom niet? waarom niet praten zwijgen en hup verdeeld in twee werelden kom ik er net onderuit te vroeg te laat ik weet het niet weg

geertje
0 0

Deel van

In de verbinding van twee eenheden schuilt een mysterie bevolkt met wetendheid voeg ik mij op naar de ander weten weten en niet weten wie is hij? wie is zij? ik weet maar waarom hij of zij? te snel naar af...

geertje
0 0

Soms

Soms galopperen gedachten weg van de werkelijkheid. Slechts enkele seconden zijn voldoende om de verbeelding open te plooien en even te verzinken in iets dat niet meer is dan een vluchtige dagdroom. Alsof een boek zich open spert op mijn schoot en letters beginnen te dansen in het ogenblik. De heimelijkheid waarmee ik mezelf in de verbeelding vlij verheugt me en kwelt me tegelijk. Je neemt bestellingen op en maakt koffie klaar. Ik zie je rug en je krullen, en tezelfdertijd druk ik je in een verlaten gang tegen de muur. Nu. Je polsen vastgepind onder mijn handpalmen. Mijn mond langs je hals, je oor. Ik fluister niets. Ik adem alles. In en uit. Ik ruik. Ik luister. Ik smeer je lichaam in met woorden en lees verhalen die nooit geweest zullen zijn.

Sofie B
0 0

Wissel

Op een lege stoel kom ik je op het spoor, hoor ik je praten. We botsen bijna op elkaar, hebben geen tijd om ons wat wijs te maken. Breder nog de kop, zo herken ik je, geen vaste uren onderweg en rekeningen, klachten worden opgevoerd. We leggen uit. Het deugt weer niet. De kinderen vinden dat het snel moet gaan, staan recht en nemen onze polsen. Ze testen het eerst op ballonen voor ze aan ons beginnen maar wij wij krijgen onze handen nauwelijks op elkaar.

Leen Pil
13 0
Tip

Zonder titel

Niet dat het hiervoor ooit de juiste tijd zal zijn. Dat er voor zo’n wrede daad ooit een juiste tijd kan zijn. Maar het is te ver zoals het nu is. Het moet gebeuren. Vannacht. We roken en we drinken om niet langer te voelen in welke verschrikkelijke situatie we zijn terecht gekomen. En hoewel we allebei weten hoe weinig het roken en het drinken helpt, want deze routine gingen we vaak door, doen we door. Moed hebben we nodig om te doen wat al lang moest gebeuren, moed om te ontdoen wat we deden. Daarna zullen we onszelf moeten vergeven. Vergeten is geen optie. We discussiëren over wie er zal rijden. Het is half twee en de tijd dringt. In elk ander geval zou ik willen rijden, maar hoe minder ik moet deelnemen aan vannacht hoe beter. Zij weigert, zegt niet in staat te zijn. En ik wel dan? Er is geen tijd om te treuzelen. Dat deden we al te lang. Al van in ’t begin. Ik neem de sleutels. Dan gaan we samen naar boven en nemen mijn kind, ons kind uit zijn bed. Zachtjes, zodat hij niet wakker wordt. Terwijl ze hem uit mijn handen neemt, fluistert ze mij hoe graag ze hem ziet. Hoe hij haar leven beter maakte en wat hij allemaal betekend heeft voor haar in de korte tijd sinds hij geboren is. Ik heb moeite om mijn tranen op te eten, want ik voel ieder woord, iedere toon in haar stem. We omhelzen elkaar met ons kind tussen ons in. Een verschrikkelijk moment. Misschien dat dit gevoel nog verschrikkelijker is dan dat dat ons buiten opwacht. Ik ga het huis uit om de auto te halen. Mijn gezicht is nat en de koude winterwind snijdt in mijn vel. Touw, stenen en een vuilniszak lagen al klaar in de koffer, daar hoef ik niet meer aan te denken. Ik rij tot aan de deur van mijn huis, waar zij klaarstaat met ons kind, ingewikkeld in zijn donsdeken. Ik stap uit om de deur te openen voor haar, zij stapt in met het kind op haar schoot. “Waar rij ik naartoe?”, vraag ik. Dit hadden we al lang afgesproken. Ik weet niet waarom ik het vroeg. Misschien wilde ik haar zo wel vragen of ze het zeker wist. Het spaarbekken in Wippelgem. Een plaats die ik haar had willen laten zien toen ze nog zwanger was. De onnatuurlijke manier waarop daar zoveel water op één plaats verzameld wordt, vond ik iets vreemds. Ik parkeer de auto tussen de bomen, zo dicht mogelijk bij het water. Ik haal wat we nodig hebben uit de koffer terwijl zij ons kind naar de rand van de artificiële massa water draagt . Ik blijf denken hoe het had kunnen zijn, hoe ons kind groot had kunnen worden, hoe we het een vol leven hadden kunnen schenken. We hadden er de kracht voor. We zouden goede ouders geweest zijn. Zij spreekt al niet meer sinds we in de auto stapten. Maar woorden waren niet nodig. Ik ken haar. Ik weet hoe ze op dit moment denkt. Net... zoals... mij... Gelukkig slaapt hij nog. “Dit vergeef ik mezelf nooit”, fluister ik en de stilte van de nacht breekt hard met het geluid dat het water maakt. De tijd stopt. Mijn hart raast in mijn borstkast. Ik mag niet denken aan wat ik net deed. Ik neem haar arm vast, want ze staat te wankelen en dreigt neer te vallen. Ik ondersteun haar, spoor haar aan om samen te verdwijnen. We struikelen samen naar de auto. Ik neem het stuur vast, zet de radio uit en begin te rijden. Ik ben moe en dronken, maar we moeten nog ver.

Ward Sprolie
14 2

GEHEIMEN

'Eigenlijk heb ik je wat te zeggen...' 'Ja?' Er wordt geaarzeld, net zolang tot er van besluit veranderd wordt. 'Het kan nog wel even wachten tot een volgende keer...' Angst vreet de ziel op. Het risico om te falen is fataler dan het falen zelf. Zeggen gebeurt niet. Status quo strekt zich uit, verlamming van de hersens. Geheimen blijven duren onafgebroken uren alleen in gezelschap van fragmentarische mysteries.

Joseph Avers
0 1

Dat de wijn smaakt

Nieuwe schoenen, nieuwe handtas, nieuw kapsel… Maar vandaag heb ik geen zin om mooi te wezen.   Vandaag draag ik het soort broek dat mijn partner haat. Een broek die zelfs niet dient om me op zondagochtend van het bed naar de zetel te verplaatsen, om te zappen want er is niets op tv.   Vandaag ga ik ‘beha loos’ door het leven. Dat is namelijk de ultieme vrijheid voor een vrouw met, we kunnen het op verschillende manieren zeggen maar laten we het beleefd houden, een grote boezem. Het truitje dat vandaag deze vrijheid bedekt hangt al jaren in de kast. Maar het ging ooit nog wel eens van pas komen. Bij deze dus, niet echt geschikt voor wat het dienen moet, maar kom!   Met de ene snack na de andere eet ik mijn zorgen weg. Met bier, wijn en wat ik in de kast kan vinden spoel ik alles door. Dit doet een vrouw nu eenmaal als ze baadt in zelfmedelijden. Laat haar, het voelt goed, het helpt. Volgende keer sport ze alles weg, zoekt ze een andere manier. Beloofd!   Vandaag is het innige deelneming aan mezelf. Voor de problemen op het werk, voor het lief dat lastig doet, voor die kilo te veel op de weegschaal, ... voor alles wat tegenzit in mijn leven!   En dat de wijn smaakt. Potverdekke, de wijn smaakt!

An Spoelders
19 1

Schrijversblok

Hulpeloos zit ik voor mijn pc. Een wit blad voor me wacht geduldig om beschreven te worden. Tevergeefs tracht ik me die prachtige zinnen te herinneren die vorige nacht ontsproten aan mijn slapeloze brein. Een angstaanjagende gedachte schiet me door het hoofd. Papa heeft Alzheimer, zou ik…? Nagelbijtend bekijk ik het maagdelijk witte scherm. Ik troost mezelf met het feit dat ben ik nog jong ben, 59 lentes, neen ik heb gewoon last van een schrijversblok. Ik heb al maanden niet geschreven. Nou goed, het wil met niet te binnen schieten. Dus zal ik alvast beginnen met een klaaglied over mijn troosteloze toestand. Dat wil geen kat lezen mens, zeg ik tegen mezelf. Saaie, deprimerende lectuur. Wie zit daar nu op te wachten. Lezers willen drama, opwinding, mysterie, spanning, seks. Nou goed, als ik die zwarte gedachten van me afgeschreven heb, lukt het misschien wel weer. Schrijven is voor een auteur een primaire levensbehoefte zoals eten, drinken of slapen. En kijk, ja hoor, ondertussen staat er een eerste paragraaf voor me. Een nieuw begin, na maanden van inactiviteit. Ik feliciteer mezelf, vastbesloten er morgen aan te beginnen.   Ondertussen heb ik enkele schamele pogingen ondernomen om weer te gaan het schrijven. Twee nietszeggende paragraafjes die het begin moeten vormen van een verhaal dat ik zelf nog niet ken. Misschien ben ik niet eerlijk want wat ik schrijf gaat over mezelf. Ik ken het verhaal dus maar al te goed.  Een onzichtbare sluier heeft mijn creatieve brein bedekt en verhindert de zwarte gedachten te ontsnappen, ik ben er nog niet aan toe mezelf bloot te geven. Maar een onbekende kracht drijft me naar mijn pc en dwingt me te schrijven. Ik wil de sluier wegrukken, het uitschreeuwen, mijn verhaal vertellen. Ik wil mezelf bevrijden uit deze waanzinnige toestand. Waar zal ik beginnen?

Nadia Lang
0 1

De Ingebeelde Verteller

Ik ben Gert Vanlerberghe en ik ben ziek. Nee. Is dit wel een goed begin? Akkoord, met deze openingszin wek ik nieuwsgierigheid op bij de lezer en dat is goed, dat is zelfs uitstekend. In een volgende zin kan ik dan ook nog specificeren of het om een mentale dan wel een fysieke ziekte gaat. Is het wel oké om mijn eigen naam te gebruiken? Wat anders? Ik ben Mark Vandenbosch en ik ben ziek? Maar het gaat over mij! Hoe zou ik dit het best kunnen formuleren? Uiteindelijk is het geen ziekte waar ik aan zal dood gaan. Dat hebben dokters mij al vaak genoeg in de oren geknoopt. Al jarenlang verzekeren ze me dat het me niet kapot zal maken, maar dat het wel als een zware last op mijn sociale leven zal wegen. Meer nog, dat de ziekte mij zal definiëren. En hoe leg ik mijn ziekte dan precies uit? Nee. Laat ik bij het begin beginnen. Wat is het begin? Ik ben Gert Vanlerberghe en ik ben ziek. Het is niet gemakkelijk om wat dan ook te schrijven, zeker niet als het over jezelf gaat. Want dat lijkt me nog het beste. De waarheid schrijven. Pure non-fictie. Enkel en alleen de feiten en hoe het allemaal precies is gegaan. En er is veel om over te schrijven. Want in mijn korte leven heb ik al heel wat meegemaakt. Zo zou ik het kunnen hebben over mijn ouders en hun jarenlange ruzies. Niet dat die ruzies jarenlang duurden. Er waren ook momenten van peis en vree. Maar, om duidelijkheid te scheppen, moet ik hier toch bij vertellen dat ze jarenlang heel regelmatig ruzie hebben gemaakt. Als ik straks over dit onderwerp begin te schrijven, moet ik dat al van in het begin duidelijk maken. Al in de eerste zin. Maar goed, daar kan ik dus over schrijven. Mijn vader die geen fles ongemoeid liet. Als er maar alcohol in zat. Mijn moeder die geen penis gerust liet. Als het maar niet die van mijn vader was. Op een avond, toen mijn werkloze vader al aan zijn derde fles wodka van de week bezig was – dat was een dinsdagavond, als ik me niet vergis – kwam mijn moeder thuis met een onmiskenbare zuigplek in haar hals. Ik was elf en de eerste getuige van dit onheilspellende brandmerk van overspel. Dat mijn moeders haar volledig in de war was, merkte ik pas enkele beschaamde seconden later. Mijn vader, die er met zijn verweerd gezicht, glazige blik en eeuwige whiskywalm ook niet al te fris uit zag, zat op dat moment voor de televisie te ronken. Na het zich soldaat maken van die derde fles, was hij als een blok in slaap gevallen. Tijd genoeg dus voor mijn moeder om zich naar boven te haasten, te douchen, andere kleren aan te trekken (ik zou voor een koltrui zijn gegaan) en het eten beginnen te maken (ik had honger). En zo joeg de elfjarige prepuber zijn overspelige moeder de trap op, terwijl hij muisstil de zapper van zijn ladderzatte vader probeerde af te nemen, opdat hij naar F.C. De Kampioenen zou kunnen kijken. Echt traumatisch was deze specifieke avond dus niet, maar wel zeer typerend voor mijn jeugd. Ik zou dus over die avond kunnen schrijven, maar ook over die keer dat mijn vader mijn moeder in het ziekenhuis heeft geslagen – nu ja, de plaats van het misdrijf was natuurlijk niet het ziekenhuis, maar eerder het echtelijke bed, maar dat is nu eenmaal een veel gebruikte uitdrukking – of over die keer dat mijn moeder alle drankvoorraad van mijn vader in het W.C. heeft leeg gegoten. Nu ik er zo aan terug denk, volgens mij was dat laatste voorval heel kort voor het eerste. Oorzaak en gevolg voor dummies. Maar goed, keuze genoeg dus. Dan is er nog mijn broer Erik. Drie jaar ouder dan mij en een ware pestkop. Als zwartharige tiran leek hij me Satan vermomd als lastige puber, speciaal door God van zijn wolk getrapt om mij het leven zo moeilijk mogelijk te komen maken. Eigenlijk zijn er geen momenten van broederliefde die ik me nog kan herinneren, en mijn geheugen is nochtans even compleet als de drankvoorraad van vaderlief, die, hoewel hij aan één stuk door kon drinken, er steeds een zaak van maakte om zijn voorraad nauwkeurig aan te vullen. Maar ik had het over mijn broer. Om te beginnen maakte Erik altijd mijn speelgoed stuk. Hij brak iets in de woonkamer en stak de schuld op mij. Hij brak iets in de keuken en stak de schuld op mij. Hij brak iets in de badkamer en… Nou ja, u snapt het ondertussen wel. Hij deelde één van mijn vader zijn flessen wodka met zijn vrienden en zorgde ervoor dat alle aanwijzingen in mijn richting wezen. Alsof ik de fles van een agressieve dronkaard zou ledigen. Dan kan ik beter de grot van een bloeddorstige cycloop binnensluipen om diens kudde schapen stuk voor stuk een stevige beurt te geven. Maar goed, het resultaat was dan ook geen twintig jaar op zee maar een maand huisarrest en goed wat kletsen erbij. Op de speelplaats stookte Erik iedereen tegen me op, terwijl hij zelf ongelofelijk geliefd was. Hij kon alle meisjes krijgen die hij wou, en wanneer ik ook eens een vriendinnetje had, dan ging hij ermee lopen. Hij en hij alleen is verantwoordelijk voor mijn immens laag zelfvertrouwen. Hij stoorde me altijd bij het studeren, waardoor ik zulke lage punten haalde in mijn eerste jaar Geschiedenis dat ik er maar beter mee kon ophouden. Toen ik dan werk moest gaan zoeken, bleek hij al een bedrijf te hebben opgericht. Onder druk van mijn moeder, ondertussen gewillige weduwe (die lever van mijn vader kon toch niet meer gered worden), zorgde Erik ervoor dat ik op zijn bedrijf aan de slag kon gaan, maar hij behandelde me vijf jaar lang als een slaafje, en ontsloeg me wanneer ik het niet eens zag aankomen. Midden in de financiële crisis. Ondertussen ben ik al zeven maanden werkloos en is er niet het minste sprenkeltje hoop dat daar gauw verandering in zal komen. Maar daar kom ik straks wel op terug. Of niet. Ik kan het ook over mijn vrouw Françoise hebben, die in het begin van onze relatie een paar keer in Eriks bed is beland, maar waar ik dan uiteindelijk toch nog een korte periode van geluk mee heb gekend. Tot ze, na haar vierde miskraam, ook haar goed humeur voor eens en altijd kwijtspeelde, en me op haar beurt al mijn vrije tijd afnam. Een overrijpe Cunégonde waar geen land meer mee te bezeilen viel. Elke avond moest ik meteen na het werk thuis zijn om alle tijd die me nog restte aan haar zijde te spenderen, en dat was ondertussen alles behalve een pretje. Dan keken we wat naar haar geliefde tv-programma’s, van die typische zogenaamde realitysoaps waarbij zelfs de modale burger ondertussen al zo’n vijf jaar heeft afgehaakt. Ze vergeleek mij altijd met de, in haar ogen perfecte, losers die aan zulke programma’s meedoen, en begon daar dan een ongelofelijke zaag over te spannen. Toen bleek dat ze dan toch eindelijk zwanger was geraakt, niet van mij maar van mijn baas Erik, was de maat vol en gooide ik haar buiten. Tenminste… dat probéérde ik, maar met de hulp van mijn broer – die meteen van de gelegenheid gebruik maakte om me te ontslaan, maar dat had ik al verteld – wist ze mij zo ver te krijgen om mijn boeltje te pakken en in één of ander kruipkot te gaan wonen waarvan ik de huur met mijn dopgeld nog nét kan betalen. Mijn huidige buren maken me ook niet bepaald gelukkiger. Misschien moet ik het daar ook over hebben in mijn kortverhaal. Wat mijn bovenbuur overdag uitsteekt, daar heb ik het raden naar, maar ’s nachts is hij een fulltime snurker. Sommige nachten heb ik de indruk dat mijn gehoor even sterk ontwikkeld is als Jean-Baptiste Grenouilles reukorgaan en dat ik ongewild elk aspect, elke nuance, elk detail van het hels lawaai tot op het kleinste foneem kan analyseren. Dat ik niet meer de vertrouwde gedempte geluidsbrij hoor, maar lagen in zijn symfonisch snurkorkest kan ontdekken, als ware het de minst toegankelijke groeiplaat van Radiohead. Met dat verschil dat die helse geluiden als van uit een houtzagerij me in dezelfde mate kwellen als dat Thom Yorkes kunstwerkjes mijn oren strelen. Overdag is die man gelukkig gaan werken, Giazotto weet waar. Maar dan zijn er mijn onderburen nog. Een Pools koppel, allebei aan de dop, hoewel hun dagelijkse activiteit aan het huishoudelijk front geen 9-to-5 job is. Jammer voor mij. Deze oorlogsfilm zonder beeld – waarvan de onmiskenbare strijdkreten, nauwelijks gesmoorde verwensingen en spectaculaire voltreffers me zo overtuigend voorkomen dat de audio van de Slag bij Iwangorod, bij vergelijking, op die van een peutertuin zou lijken – wordt voorzien van een soundtrack door de melomaan die in het appartement tegenover mij woont. Nooit zullen deuren zich zo nutteloos gevoeld hebben als de twee op mijn verdieping. Ik kan ze even goed wagenwijd openzetten en onze Lonsdale-fanaat overtuigen om hetzelfde te doen. Het zou hetzelfde effect hebben. Soms is het moeilijk om precies uit te maken wat de bron van welke beat is. Razendsnelle dreunen komen meestal van tegenover mij, maar je zou ervan opkijken hoe vlug Aleksys vuisten het corpulente lichaam van zijn vrouw kunnen bewerken. Ritmisch slagwerk waar zelfs John Bonham, God hebbe zijn ziel, nog iets van had kunnen opsteken. Is er dan toch een link tussen titel en betekenis bij ‘Moby Dick’? Maar ik dwaal af. Net zoals mijn uitvoerig gefolterde hersenen tijdens het online zoeken naar werk. Een keuken heb ik niet, een tafel ook niet, en vensters of nachtrust al evenmin. Maar draadloos internet dan weer wel. Mijn enige manier om aan een job te geraken trouwens, want met zulke wallen en zo’n moordlustige blik in mijn ogen kan ik toch geen interim-kantoren gaan afschuimen? Mocht de grijze consulente aan de andere kant van de tafel iets te energiek en te ritmisch met haar balpen klikken, ik zou in staat zijn om een spontane lobotomie op haar door anciënniteit afgestompte ambtenarenbrein uit te voeren. In dat geval zou de balpen in kwestie nog als scalpel kunnen dienen. Beter dat dan nodeloos gemarteld te worden door de duim van een aan een terminale vorm van bore-out lijdende pennenlikker die al jaren met pensioen had moeten gaan. Werk zoeken lukt dus van geen kanten. Overontwikkelde ergernis lijkt mijn enige bezigheid te zijn, dag en nacht. Op zoek naar iemand met stuk geknarste tanden en een tot capitulatie gedreven hersenpan? Ik ben je man! Heb je trouwens al kunnen raden wat mijn ziekte is? Zo moeilijk is het eigenlijk niet. Het is het leven. Het is de wereld. Het zijn de mensen die er wonen. Er zijn niet veel geneesmiddelen beschikbaar om me van deze kwaal te ontdoen. Misschien is het net andersom en ben ik de kwaal die chirurgisch uit de zieke wereld moet worden verwijderd. Maar uit het raam springen is geen optie. Ik ben Gert Vanlerberghe en ik ben ziek. Maar het is inkt die me besmet heeft. Inkt, papier en een beetje verbeeldingskracht. De overige personages die deze verhaalwereld bevolken zijn de oorzaak van mijn ongeluk. Er is dus maar één manier om dit alles te eindigen en dat is het onverbiddelijke maar oh zo verlossende einde van dit kortverhaal. Inderdaad, beste lezer. Ik ga van de bladspiegel springen. De spectaculaire dood van een misnoegd personage-verteller. Vaarwel. 2010 - Gert Vanlerberghe

Gert Vanlerberghe
0 0

Zilver

Helder Blinkend Zilver is een traan van een soldaat die bang is nooit meer in de armen te liggen van zijn vrouw huilt zij moet haar man zijn verloren strijd verkondigen aan haar zoon vindt een medaille met zijn vaders naam in het Helder Blinkend Zilver was de kogel

Matthias De Bot
38 2

Fragment

Ik kan niet slapen. Het lukt gewoon niet. Voor het eerst deze nacht ga ik rechtop zitten. Mijn hoofd voelt zwaar aan. Ik laat me van het bed rollen en ga naar de woonkamer. Daar staat ze. De fles. Als slaapmiddel nog niet veel effect gehad. Mijn gedachten zijn sterker. Maar ik geef niet op. Ik zet de fles aan mijn lippen. Ik drink. En drink. En drink. Het gaat als vanzelf. Ik ben die aanvankelijk afschuwelijke smaak ondertussen al gewoon geraakt. Ik vind het zelfs lekker. Mijn gedachten moeten stoppen. De whisky moet ze fijnmalen, verpulveren, vernietigen. Alles moet vaag worden. Alles moet traag worden. Alles moet verrotten. Ik duizel. Ik kokhals. De kamer danst de dans der waanzin. Ik loop naar het wc, maar beland met een luide klap tegen de deur. Ik blijf op de grond liggen en zet mijn slokdarm open. Niet veel later ligt een halfverteerde versie van mijn cheeseburger op het tapijt. Ik heb de kracht niet meer om recht te staan. Mijn gedachten zijn verdampt. Ik laat me meevoeren naar waar de vroege ochtend me ook wil leiden. Ik sta niet meer recht. Ik ben maar ik besef het niet. Ik slaap.

Gert Vanlerberghe
0 0
Laad meer ...