Lezen

De buitenbeller

Tijdens het wandelen kom je wonderbaarlijke mensen tegen. Kijk, daar staat een echte buitenbeller. Op het terras van een taverne met een telefoon aan zijn oor. Het is behoorlijk koud, maar toch heeft hij enkel een trui aan. Tja, als je gebeld wordt, heb je geen tijd om snel een jas aan te trekken. Een echte buitenbeller rept zich meteen naar buiten. Hij neemt binnen zijn telefoon op en zegt tegen de persoon aan de andere kant van de lijn iets in de zin van 'Wacht, ik ga naar buiten'. Eenmaal buitengekomen deelt hij eerst zijn locatie met de persoon die hem gebeld heeft. Het is geen nieuw fenomeen, maar je ziet ze minder vaak, de buitenbellers. Dat heeft met de draadloze oortjes te maken. Dan valt het niet zo op en lijkt het alsof ze tegen zichzelf praten. Een buitenbeller kan ook een buitenroker zijn. Dan profiteren ze van het buitenbellen om meteen te gaan buitenroken. Andersom zal het ook wel eens gebeuren, maar toch beduidend minder. Ik ken deze buitenbeller. Hij zwaait uitbundig. Misschien zegt hij tegen zijn gesprekspartner dat hij naar mij zwaait, want die kan natuurlijk niet zien dat de buitenbeller aan het zwaaien is. Maar zo duurt het gesprek wat langer en kan hij bij het terug binnenkomen tegen zijn tafelgenoten 'sorry, dat was dinges' zeggen en zo een gesprek over dinges op gang brengen. Het lijkt een tegengesteld gegeven, maar buitenbellen kan een meerwaarde voor het sociale gebeuren zijn. Nu steekt hij zijn duim naar mij omhoog. Dat weiger ik pertinent. Gewoon terugzwaaien is genoeg. Destijds waren er alleen binnenbellers. Je zag pas buitenbellers toen de eerste generatie draagbare telefoons eraan kwamen. Die kon je in het begin alleen thuis gebruiken, op het terras. Soms lijkt het alleen maar zo, dat de tijden veranderen.

Geradbraakt (150 woorden)

'Voorzichtig met die tas', krijg ik als waarschuwing mee. We kregen ze bij een paar schoenen. Nu gaat ze mee naar de supermarkt. Voor groenten en andere dringende benodigdheden. De hippe tas heeft touwtjes, maar echt stevig is ze niet. 'Van een schoon talloor kunt ge niet eten'. Het zijn woorden van vader. Ik hoor het hem nog zeggen. Het was in de tijd dat men op weekdagen eerst de soep en daarna de aardappelen uit hetzelfde diepe bord at. 'Allemaal streek', zei hij, als op zondag de patatten een exclusief plat bord kregen. Het moet exacte wetenschap zijn. Van de winkel heb je altijd meer bij dan je vooraf denkt. Uit schrik voor het scheuren van de tas houd ik ze goed vast. Maar met de sneeuw is het uitkijken. Thuis aangekomen is alles nog heel. Maar zelf ben ik wel geradbraakt van het sneeuwwandelen. Alsof mijn touwtjes geknakt zijn.

Charles (150 woorden)

"I want my time with you" lezen we bij het aankomen in St. Pancras International, amper uit de Eurostar. Het is een kunstwerk van Tracy Emin. Ik weet niet welk lettertype het is, maar het is stijlvol gemaakt in grote roze neonletters. Alsof het met de hand geschreven is. Zelf zegt ze dat het een persoonlijk en romantisch statement is. Een liefdesbrief naar Europa. Het werd in 2018 ingehuldigd voor de 150e verjaardag van het St. Pancras station. Twee jaar voor de brexit. De Britten hebben tijd voor ons. Zoals in The Lucas Arms, de eerste pub die we binnenstappen. We bestellen er fish and chips. Niet op een stuk krant, maar mooi op een bord. Er liggen dikke frieten bij, nog dikker dan onze dikste Belgische frieten. Met tartaarsaus en een potje erwten. Het zijn Charels daar in Engeland. Of Charles. Maar hoe zeg je dat in het meervoud?

Taalspel

Bovenal is taal gewoon een spel De vraag is: speel je mee? Trek een letter uit de zak Boetseer er een gedicht omheen. Gooi met de dobbelsteen Tel de lettergrepen Draai het binnenstebuiten Maar raak vooral de randen niet. Haast je! Voor de tijd op is De inspiratie uit de bocht vliegt Die ene mooie zinspeling Op het puntje van je tong Toch niet meer zo sterk als net nog Op de fiets Een variant rolt van je pen Zo bladzijden op Wie weet keert ze nog naar je terug Speel intussen vooral rustig verder

Dwarsliggers (150 woorden)

‘Zelfs in de koelkast kan je lachen.’ Dat was de zin waarmee ik ging slapen. Ik had de ijskast geopend om nog wat water te drinken en daar zag ik de pot augurken staan. 'Dwarsliggers' las ik op het etiket. Vanochtend viel me de pot augurken opnieuw op. Dwarsliggers. Waarom was dat gisterenavond eigenlijk grappig? Wellicht omdat het woord me nooit opgevallen was. Ik was waarschijnlijk nog slaapdronken van op de zetel te slapen. Bij een echte dronken toestand lach je ook om de onnozelste zaken die nuchter nog geen wenkbrauw doen bewegen. Een regisseur vertelde in een interview dat hij altijd naar huis vertrekt als zijn vrienden dronken dreigen te worden. Er is er altijd eentje die zijn broekspijpen omhoog rolt als hij een paar pinten te veel uit heeft. Bij de minste beweging naar zijn broekspijpen weet hij hoe laat het is. Dan is hij maar een dwarsligger.

Iets anders (150 woorden)

In een interview met de fantastische en 79-jarige auteur Mensje van Keulen vertelt ze over haar dagboeken (vroeger dus), maar ook over ouder worden (nu dus). Zo gruwelt ze van het feit dat oudere mensen het label 'oudjes' krijgen. Alsof ze kinderen zijn. Alsof ze geen mening mogen hebben. Alsof ze er niet meer toe doen. Een rollator zegt niets over het inzicht of de levenswijsheid van mensen. Je hoort het inderdaad vaak. Het is misschien goed bedoeld, maar dat houdt geen steek. Dictators zeggen dat ook over de inval in een ander land. Mensje heeft gelijk, ‘oudjes’ mag weg. Soms hoor je mannen praten over 'de vrouwtjes'. Dat is weer iets anders, maar het mag ook weg. Onlangs poseerden we voor de Big Ben in London. We stuurden een foto naar huis. Iemand zei: 'Is dat nu die befaamde Big Ben'? Onze oudste antwoordde: 'Ja, met de little Lavreysens'.

Wat ik niet begrijp

'De mens, ge kunt gij daar niet aan uit.' Dat dacht ik op het vliegtuig toen we van Lissabon terugkwamen. Gerard Walschap komt niet vaak in mijn hoofd spoken, maar deze prachtige zin van hem was hier toch van toepassing. Laat me beginnen met het gegeven dat we op Portela Airport serieus hadden moeten wachten wegens een vertraging. Zitten, zitten, zitten. Zo lang dat je spijt begon te krijgen dat je geen koersbroek droeg. Met een zeemvel om je achterste te beschermen. De eetwinkeltjes waren bijna uitverkocht en de rij bij de hamburgerzaak was zo lang dat je het einde niet zag. Mobiele telefoons werden aan de laadpalen massaal opgeladen en ik zag zelfs enkele koppeltjes ruzie krijgen. Maar eindelijk verscheen het verlossende bericht op het bord met het nummer van de gate. Allen daarheen. Op het vliegtuig zat ik gescheiden van mijn familie. Ik zat naast een koppel. Zij hadden nog geen ruzie gehad. Het vliegtuig was nog aan het taxiën toen de vrouw naast me haar rugzak opende. Ze haalde er een grote bak met - denk ik – quinoa uit. Het deksel ging eraf en de geur van het goedje verspreidde zich over de aanpalende rijen. Ik moet hierbij aanvullen dat ik een vorm van misofonie heb. Het geluid van etende mensen of krakende chipszakjes jagen me behoorlijk op de kast. Daarom had ik bij het instappen al oortjes ingedaan. Want op de een of andere manier beginnen mensen altijd te eten als ze net in het vliegtuig of in de trein zitten. Maar waarom was die grote bak quinoa niet verorberd tijdens het wachten op Portala Airport? Er was toch tijd genoeg. Dat is wat ik niet begrijp. Daarom dacht ik aan die zin van Walschap. ‘De mens, ge kunt gij daar niet aan uit.’ Alsmaar minder.

Tradities (150 woorden)

Het enige dat ik van Latijn heb onthouden is 'Pak uw boekske en uw bic'. Zo begon pater D.C. steevast zijn les Latijn. En 'pluvia', dat is ‘regen’. Wat een mens toch onthoudt. Dat ‘traditie’ is afgeleid van 'tradere' heb ik opgezocht. Het betekent 'overdragen'. Thuis was er de traditie om met oudjaar worstenbroodjes te eten. Met een echte worst, niet met een frikandel. Het wordt tijd om die traditie nieuw leven in te blazen, want die bakker is er nog. Het zijn nieuwe uitbaters, maar misschien smaken de worstenbroodjes nog hetzelfde. Het is bewezen, niets is zo sterk als geur en smaak om herinneringen op te roepen. Een mens hangt aaneen van de tradities. Het zijn allemaal kabeltjes. Knip er eentje los en het begint te sputteren. Tijd om mijn boekske en mijn bic te nemen, om ze te noteren. Een boekske vol herinneringen. De titel wordt ‘Memoria’.

Pizza (150 woorden)

De man van de pizzatent op het supportersplein in London vraagt mijn naam. Ik heb bij hem net een pizza met ham en champignons besteld. In afwachting van een voetbalwedstrijd krijgt een mens honger. Dat is een van de vele voetbalwetten. Dorst is een andere wet. "Waarom heb je mijn naam nodig?", vraag ik al lachend in het Engels. "Because I'm gonna call you", zegt hij. Ik geef hem mijn naam en hij schrijft die op een papiertje. "Ben je al terug?", vraagt onze oudste. "Ja", zeg ik. "Hij gaat me roepen". We zijn benieuwd hoe het gaat gebeuren. Heeft hij een microfoon? Loopt hij het plein op? Een kleine tien minuten later ga ik kijken of de pizza al klaar is. Hij neemt hem net uit de oven. Toch jammer dat ik niet heb gehoord hoe mijn naam in het Engels klinkt. Gelukkig doet onze oudste doet het na.

Struif (150 woorden)

Ik ben geen koude eter, eerder een warme. Zelfs bij het ontbijt. Tenminste, als ik ontbijt. Dan is het toast of een eitje. Als het toch boterhammen zijn, sop ik ze in de koffie om het geheel een warm gevoel te geven. De schuld ligt bij ons ma. Nee, het is dankzij ons ma. Het gebeurde wel eens dat ze voor schooltijd al pannenkoeken had gebakken. Het waren dan nog eens boekweitpannenkoeken. Het zwaardere spul. Thuis zeiden ze 'struif'. Dan zat ik zo vol pannenkoeken dat ik niet vooruit geraakte op de fiets. Zelfs niet met de wind vanachter. Ik herinner me nog een les Duits, het eerste lesuur van de dag, met nog altijd die pannenkoeken op mijn maag. "Was gibt es draußen zu sehen?", vroeg de juf, toen ze me naar buiten zag kijken. Ik meende 'struif' te zeggen, of 'streuf' in het Duits. Maar ik zei 'nichts'.

Blauwe goestingskes

Net zoals mijn gekwetste knie heb ik mijn dagelijks schrijven al even laten hangen. Net zoals met mijn herstel, voel ik toch enige druk om niet mijn tijd te verspillen aan al dat rondhangen. En net zoals het leven, blijven alle verantwoordelijkheden en uitdagingen zich meer opstapelen. Ik laat de pagina’s van de blauwe Moleskine nog eens raffelen tussen mijn ringvinger en duim. Enige trots komt naar boven; ik heb hem al bijna gevuld. Enige zorg maakt zich ook bekend; ik heb nog geen nieuw schriftje klaarliggen. Waar nu zou ik mijn schetsen pennen? Direct in Word? Dat gaat toch niet! Ik leg mijn vulpen even neer om de druk van te willen krabben aan mijn been te onderdrukken. Uiteraard heb je daar twee vrije handen voor nodig. Na wat op mijn gepleisterde bedrading te petsen, staar ik nog even naar mijn vingers. Mijn blauwbevlekte vingers, gekleurd door mijn blauwe vulpen, die ik gebruik in een blauwe Moleskine, nu bijna gevuld met poëzie, dialogen, en voor het eerst een cursiefje. Gelukkig! Al die krabbels – binnen en buiten mijn boekje – gunnen me weer wat dankbaar perspectief.

Een dankjewel

Een dankwoord Het leven zit vol onzin, tot het plots heel concreet wordt. Tot het gaat over geld dat niet van ons is, en over veiligheid die wél van ons is. En dan staat daar één man. Bart De Wever. Van hem krijg ik de laatste dagen een brok in mijn keel. Oprechte dankbaarheid. Ik hoop dat half België hetzelfde voelt. De held van Europa? Hij stond daar, eenzaam als een standbeeld op een verlaten plein, terwijl een heel koor van hyena's om hem heen cirkelde. Hun ogen glinsterden van het Russische goud dat wij 'in bewaring' houden. Alsof het een pot jam is die zomaar open kan. Hij vocht voor een vredestroef. Met niets anders dan zijn overtuiging en een lijf dat vastbesloten was door te zetten. Urenlang. Tot zijn gezicht de kleur aannam van krijt. Je zou voor minder. Maar hij bezweek niet. En in dat niet-bezwijken werd hij iets wat ik dacht dat uitgestorven was: een wandelend, ademend bewijs van ruggengraat. Een koppig soort gezond verstand dat weigerde mee te gaan in de waanzin van de dag. Want serieus: wat was het alternatief? Dachten de anderen werkelijk dat we onze eigen veiligheid konden wegschenken? Om dan te wachten tot de poppenkast van Poetin, Xi en Kim Jong-un een triomftocht door onze straten zouden houden? Slaat de kortzichtigheid soms op hol? Beseft niemand meer wat dat manneke in het Kremlin allemaal in zijn mars heeft? De gedachte alleen al doet me huiveren. Rillingen die niet die van de kou zijn, maar van een nakend onheil dat je voelt eer je het ziet. Voor dit moment, nu, even, is er lucht. Een broze, tijdelijke rust. Laten we ervan genieten…. En laten we, bij alle hemellichamen, hopen dat in 2026 het gezond verstand de laatste lach heeft. Het zou een mirakel zijn. Maar soms, heel soms, gebeuren er mirakels.

[Schrijfopdracht workshop]

Workshop verhalen schrijven en zelfbeeld bij Ena Colyn (@eelaconyn - Papieren Bomen) [Een schrijfopdracht bij het kiezen van een voorwerp op tafel.Waarom dit voorwerp, waarom resoneert het met jou? Ik koos een pakje thee.We schreven in 10 zinnen, vanuit het standpunt van het voorwerp, met als eerste zin "zie ze daar zitten"] Kijk ze daar zitten De warmte van de winterzon hangt nog een beetje aan haar klerenZou ze daarom iets kiezen dat net die warmte belichaamt? Kijk ze daar zittenAlsof er innerlijk geen strijd woedt bij het uitvoeren van een doen in plaats van denken opdracht Terwijl het net dat denken is dat ze zo vaak doet Veilig weggestopt in een taal die niet de hare isZodat het hart op veilige afstand van het hoofd kan blijven Dat de woorden haar traankanalen niet kruisenEn gelukkig is er die zon van daarnet Waardoor het eens geen spitsuur is in de bovenkamer Oeps ja10 zinnenMaar wat zijn zinnen als je gedachten geen adempauzes in de vorm van leestekens toelaten?

Den tweede tijm

“Ge kijkt precies zoveel naar uzelf”, zei onze jongste. Het was zo. Hij hield me een spiegel voor. Ik zag mijn spiegelbeeld in het grote raam. Een aangename nazomerdag zorgde voor een mooie weerspiegeling in het glas op het terras. We zaten bij familie. “Ja, het is zo”, zei ik. “Maar het is geen kwestie van ijdelheid. Zeker niet. Ik verbaas me nog elke dag over mijn grijze haren.” Die grijze haren staan ‘op’ mijn hoofd, maar ze zitten niet ‘in’ mijn hoofd. Wat beliegt een mens zichzelf toch. Natuurlijk heb ik een grijze leeftijd. Natuurlijk ben ik over de helft. Nog niet in de verlengingen, maar toch minstens in ‘den tweede tijm’, zoals men vroeger de tweede helft van het voetbal noemde. Diezelfde avond ging het grijze avontuur verder. We zaten ergens anders, maar het was precies het thema van de dag. Iemand zei dat er een modeshow was geweest met enkel grijze mannen. Geen saaie mannen, maar mannen met een natuurlijk grijs kapsel. Iemand anders zei dat grijsheid voor wijsheid staat en toen was het hek helemaal van de dam. Een discussie tussen de grijzen en de zwarten. Toen vertelde ik het verhaal van ‘Kojak’. Kennen jullie die serie uit de jaren ’70 nog? De acteur had altijd een lekstok in zijn mond. Enkel om te spreken ging die lolly even uit zijn mond. “Iedereen keek naar zijn lekstok”, zei ik. “Het was zijn middel om met roken te stoppen, maar door die lolly waren de mensen ook minder gefocust op zijn kaal hoofd.” Toen begon iemand anders over ‘Columbo’, die andere detective uit de jaren ’70. En daarna had iemand het over ‘The Streets of San Francisco’. Het bewijst alleen maar dat we ouder worden. We zitten in ‘den tweede tijm’, maar we kunnen nog altijd winnen.

La Grande Belezza (150 woorden)

Alessandro Onorato is de Romeinse schepen van Toerisme en Grote Evenementen. Hij heeft beslist dat toeristen voortaan € 2 moeten betalen om de Trevifontein te zien. Het gaat geen zier helpen Alessandro. Die twee euro gaat er voor de toeristen nog wel af. Het is een prachtig stukje kabbelend water, laat daar geen misverstand over bestaan, maar het is mijn inziens niet de mooiste van Rome. Dat is de Fontana dell'Acqua Paola, die u misschien kent uit de film La Grande Belezza. Na een schone wandeling door Trastevere en een pittige klim kwamen we erbij uit. Het mooiste moment van de Romereis die ik met onze jongste heb gemaakt. Je krijgt meteen een prachtig zicht op Rome. Ik kreeg ook meteen zin om in het koele water te duiken, want het was er ongemeen Romeins warm. Dat heb ik niet gedaan, maar onze jongste heeft me toch moeten tegenhouden.

De pauzeknop (150 woorden)

Het is gebeurd. We hebben een woord van het jaar. We hadden ook al een jongerenwoord van het jaar. Ik ga de twee woorden (alhoewel woorden, bij de jongeren was dat zelfs niet) hier niet herhalen, omdat ze al uitentreuren herhaald zijn. En mocht u ze toch gemist hebben - u was bijvoorbeeld op vakantie naar het zuiden van Chili - zoek ze dan gewoon even op. Ik wil wel mijn woord van het jaar met u delen. Dat is ‘pauzeknop’. Hoezo, een bestaand woord? Mag dat ook? Zeker, alles is toegelaten, zo blijkt. Er zijn heel wat mensen bij wie ik op de pauzeknop wil drukken. Bij bepaalde wereldleiders en hun entourage, maar ook bij een jurylid uit De Slimste Mens Ter Wereld. Dat kan je zelfs niet meer ‘druk’ noemen. Op mijn afstandsbediening vind ik de pauzeknop blindelings. Net als de uitknop trouwens. Nu nog bij die mensen.

Marcel (150 woorden)

“Goedemiddag. Ik ben Marcel, ik zou u graag iets willen zeggen over wat de bijbel voor u kan betekenen.” Awel, Marcel, misschien kan dat wel, maar zo aan de bel, dat vind ik moeilijk, jawel. Genoeg rijmelarij. Soms heb ik zin om die bijbel nog eens ter hand te nemen. Er valt wijsheid uit te halen. En als er iets is wat we nodig hebben. Heb ik nog een bijbel? Ik heb er ooit een gehad. Eentje met een rode kaft. Ik vermoed dat die ergens op zolder ligt. Ergens bij 'Het Verdriet van België'. Dat boek wou ik afgelopen zomer terugzoeken, na een radioprogramma over het boek. Diezelfde namiddag meende ik Marcel in het centrum te zien. Ik zei tegen mijn vrouw dat de man op het dorpsplein Marcel van de bijbels was. Maar toen hij dichterbij kwam, bleek het hem niet te zijn. Een mens kan zich vergissen.

Brievenpost van Dinges | Aan de makers van Blind Getrouwd

Beste programmamakers We kijken heden ten dage naar de tiende editie van 'Blind Getrouwd'. Dat is behoorlijk lang voor een tv-programma. Maar nog niet lang genoeg voor een plaats in de top 10 van de langst lopende tv-programma's in Vlaanderen. In die lijst staan zeepprogramma's zoals Thuis en Familie, maar ook Duitse krimi’s à la Tatort en Derrick. Waar is de tijd naartoe, dat we hier nog naar Duitse series keken. "Hände hoch!", riepen we dan op de speelplaats. Maar we wijken behoorlijk af. Ik schrijf u deze brief omdat ik u wil vragen om te stoppen met 'Blind Getrouwd'. Ik geef toe, dat is geen klein verzoek. Maar ik vertel u graag waarom mijn verzoek gefundeerd is. Daarvoor moet ik u meenemen naar vrijdag 12 juni 1992. Toen heb ik, een week voor onze trouw, met de vrienden in café De Kiezel mijn vrijgezellenfeest gevierd. Het feest liep behoorlijk uit de hand. Het bier vloeide rijkelijk en ik weet niet of jullie dat zich nog herinneren, maar in die tijd had je buiten aan de zijgevel van het café een urinoir. Ik dacht dat het een goed idee was om een luchtje te gaan scheppen en tegelijk een kleine boodschap te doen, maar ik kreeg me daar een klop van de voorhamer. Ik begon te draaien als een pindop en liep pardoes tegen het verkeersbord van eenrichtingsverkeer. Mijn rechteroog zat meteen dicht en niet veel later kreeg ik op beide ogen een infectie. Een week later was er geen verbetering in zicht en moest ik noodgedwongen met twee lapjes voor mijn ogen trouwen. Het was me daar een schouwspel, dat kan u zich wel voorstellen. Tijdens de huwelijksdans heb ik meer op de tenen van mijn vrouw gestaan dan op de dansvloer. Bij het snijden van de huwelijkstaart heb ik bijna de linkerhand van mijn meter tante Louisa afgesneden omdat ik er gruwelijk naast zat. En er zijn nog van die dinges. Zo heb ik mijn bruid de hele dag niet zien lachen. Bij de start van elke jaargang van 'Blind Getrouwd' is er altijd wel iemand die tegen mijn vrouw zegt: "Dat heb jij ook voorgehad hè. Désiré is ook blind getrouwd met jou. Met die lapkes voor zijn ogen”. U zal begrijpen dat het niet meer plezant is. En als ze bij mijn vrouw op het werk over 'Blind Getrouwd' praten, moet ze er altijd aan terugdenken. Het programma wordt dan nog eens twee keer per week uitgezonden. Het houdt gewoon niet op. Daarom mijn vraag om met het programma te stoppen. Het vet lijkt me toch van de trouwsoep te zijn. Als uitsmijter geef ik u graag nog een quote van mijn buurman Gust mee. “Och, ze lopen toch allemaal in hun ongeluk Désiré”, zegt hij telkens. Als zijn vrouw Mariette in de buurt is, zegt hij het natuurlijk op fluistertoon. Mijn echtgenote en ik zullen u zeer dankbaar zijn mocht u ons verzoek willen inwilligen. We zijn bijgevolg niet blind voor de inspanningen van uwentwege, door mee na te denken over nieuwe programmaformules. Wat denkt u bijvoorbeeld van een programma over gelukkig gescheiden koppels. Dat klinkt zot, ik weet het, maar wacht er niet te lang mee, of ze zijn u voor. Ondertussen verblijf ik met de meeste hoogachting Désiré Dinges

Désiré Dinges

Jingle jangle (150 woorden)

Mijn grootste geluk is dat ik geen wekker meer moet zetten. Bij wijze van spreken natuurlijk, dat ‘grootste geluk’. Maar het is wel aangenaam. Het nadeel is: uitslapen zit er niet meer in. Ik word altijd spontaan wakker tussen 5 en 6. Tenzij we op reis gaan en het transportmiddel - een gereserveerde trein of vliegtuig - vertrekt op een vroeg tijdstip. Dat wil je niet missen. Maar die wekker, nee, die mis ik niet. Een kennis schakelt op werkdagen de wekker op zijn smartphone in en laat daarna zijn oude wekkerradio aflopen. Het is dus eerst een gezoem en dan gaat het van 'tuut tuut'. Maar dan langer. Vervolgens krijgt zijn wekker een mep zoals in de film. Toen ik nog een wekker nodig had, liet ik bij het ochtendkrieken wel eens ‘Mr. Tambourine Man’ van Bob Dylan afspelen. Kwestie van klaar te zijn voor die ‘jingle jangle morning’.

Koude koffie (150 woorden)

Vader dronk graag koude koffie. Als hij in de tuin werkte stond zijn gietijzeren drinkfles op het geklinkerde tuinpad dat de twee helften van onze tuin scheidde. Ook als hij een fietstocht maakte ging het mee. Hij bond het goed vast onder de snelbinders van zijn bagagedrager. Hij deed er zelfs nog wat melk bij. Suiker weet ik niet meer. Ik krijg het alleszins niet binnen. Niet dat ik bewust koude koffie drink, eerder per ongeluk, als ik de koffie op het werk weer eens koud heb laten worden. Er ontsnapt me dan een gruwelzucht van de vieze smaak in mijn mond. Het zal wel een kwestie van gewoonte zijn. Hij heeft niet meer meegemaakt dat koude koffie of koude thee commerciële producten werden, zoals icetea of ijskoffie. Kijk, dat lust ik dan weer wel. Het zal de tijdsgeest zijn zeker? Maar vader had het alleszins graag, die koude koffie.