Lezen

rottend rijst

We stonden op, gingen naar beneden, dronken koffie. We liepen naar buiten, naar de regen, de wind, de modder. De boerderijen sliepen vredig. Ze droomden van mortel en keramiek. We lachten, we bulderden van het lachen, we huilden. We voelden ons eenzaam, voelden aan elkaar, we hadden seks in een paardenstal. We hadden laarzen aan, groene laarzen, glad en kil. We keerden terug. Ons bed was opgemaakt. De lakens gewassen. Het nachtkastje afgestoft. De wekkerradio schreeuwde het uit. We waren jong en onvolmaakt. We waren het gepeupel, het volk in de straat. De wagens reden sneller en sneller. We struikelden het bos in. De laatste bomen kreunden zacht. We wisten dat het ooit ging stoppen, dat de rijst zou rotten, net als onze tanden. We zouden honger krijgen en ruzie. We zouden elkaar aanraken, onzacht en met de vuisten. We zouden roemloos ten onder gaan, net als onze buren. Maar tot het zover was zouden we in elkaars ogen kijken, om ter langst zonder te knipperen.

Maarten Verhelst

Beneveld

Zoals elke zaterdagavond zat Thomas met zijn maten op café. Hij zat daar om zat te worden. Ha, wat was hij toch goed in woordspelingen. Vanuit de hoek met de sanseveria's stak hij vier vingers en zijn pink omhoog terwijl hij zijn lippen tuitte en heftig knikte. Misschien moest hij zich ook maar eens een sanseveria aanschaffen. Als die dingen in De Gouden Vis konden overleven, moest dat ook bij hem thuis lukken. Meisjes hielden van planten, het zou duiden op een zorgzame kant of zoiets. Eline was iemand die hij absoluut voor zich wilde winnen en misschien paste zorgzaamheid wel in haar kraam. Het barmeisje bracht de ijskoude pintjes. Terwijl ze wegwandelde bedacht hij zich hoe zeer ze leek op Eline, dezelfde manier van wandelen. Hij bracht het glas naar zijn lippen en kapte een geut bier op zijn trui. Zijn maten bulderden van het lachen. Dat gebeurde wel vaker omwille van hem. Soms kwam hij wat onhandig uit de hoek. Maar dat was geen probleem want meisjes hielden van grappige jongens. Tijdens zijn studententijd had hij eens de proef op de som genomen en de meisjes in zijn klas gevraagd naar hun top drie van aantrekkelijke eigenschappen bij mannen. Humor zat gegarandeerd in de top drie. Dat zijn mini-onderzoek was uitgemond in enkele memorabele avonden, nam hij er met plezier bij. Nachtelijke herinneringen hadden hij en Eline nog niet. Maar dat kon niet lang meer duren. Zijn maten stoorden hem in zijn mijmeringen. Ze porden hem aan en maakten op weinig subtiele wijze obscène gebaren in de richting van een blonde stoot. De dame in kwestie was zich van geen kwaad bewust. Ze was te druk bezig met haar lege glas waaruit ze een ijsblokje probeerde te vissen. De overgave waarmee ze het deed was geweldig. En ja hoor, dat waarop zijn maten en hij hoopten gebeurde daadwerkelijk. In een flits glipte het ijsblokje uit het glas, recht in haar decolleté. Zijn maten barstten uit in een oerkreet. Lichtjes verstoord keek ze onze kant uit. Matthijs gaf haar de vettigste knipoog ooit. Gegeneerd deed ze alsof ze iets zocht in haar handtas. De vrouw in al haar verschijningsvormen was één van de favoriete gespreksonderwerpen van Thomas en zijn maten. Vooral wanneer de avond nog jong was en hun kansen bij het andere geslacht eindeloos leken. Later schakelden ze graag over op voetbalanalyse en in de nachtelijke uren durfden ze weleens de filosofische toer op gaan. Vaak kwamen ze op die manier terug uit waar ze begonnen waren: bij de vrouw. Thomas hield van meisjes en hij werd makkelijk verliefd. Zijn gevoelens waren altijd oprecht maar helaas nooit van lange duur. Hij was een hopeloze romanticus. Zijn maten lachten hem er soms mee uit maar hij kon er toch ook niet aan doen. Hij bedacht zich dat het met Eline anders zou zijn. Het voelde alleszins anders. Zou zij misschien de ware zijn? Als een soort letterlijk antwoord op zijn vraag, wandelde ze plots De Gouden Vis binnen. Daar stond Eline. Ze keek enigszins schichtig rond, wat hij niet van haar gewend was. Hij haalde zijn breedste glimlach uit de kast maar hij kreeg geen blik van herkenning. Tegen het aangedampte raam en in het gedimde licht van het café zag ze er ongelooflijk mysterieus uit. Ze intrigeerde hem en terwijl hij naar haar staarde, besefte hij dat het niet Eline was.

Natascha K.

Heeft u dat ook? '6'

3 1

Heeft u dat ook? '5'

Je hoort iets, je ziet iets, je ruikt iets en, patsboem, daar is - heel even maar - dat beeld uit je jeugd of kindertijd? Je wordt in de teletijdmachine van professor Barabas gegooid maar ook dadelijk weer terug naar het heden gekatapulteerd. Heeft u dat ook? Ik alleszins en ik heb dat vooral met liedjes. Maar eerst wil ik dit kwijt:Gedurende je lagere schooltijd leef je onbezorgd en gaat het leven zijn gangetje. Maar wat daarna? Daarna ben je geen ‘echt’ kind meer, maar ook nog geen man en er is nog zo veel dat gebeuren kan …Ik zat daar wel mee geplaagd, ja. Helemaal onbezorgd was mijn kinderleventje dan ook weer niet, want op 12 oktober 1960 - ik was toen acht jaar en driekwart - zag ik de woeste Sovjetpremier Nikita Chroesjtsjov met zijn schoen in de hand op de tafels slaan tijdens de zitting van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Ik wist niet goed wat ik daarvan moest denken, maar dit boezemde mij zeker geen vertrouwen in. Een half jaar later wist ik wel zeker dat er iets niet pluis was in de grote mensenwereld. Veel begreep ik niet van het nieuws dat deze wereld werd in gestuurd maar naderhand bleek dat we aan de rand van een kernoorlog hadden gestaan omwille van hetgeen zich afspeelde in de Varkensbaai in Cuba. Nog eens een jaar later zag ik de verpersoonlijking van de duivel (tot dan toe dacht ik dat het de reeds aangehaalde Chroesjtsjov was geweest) op het kleine Tv-scherm van mijn bompa als men de beelden toonde van de ter dood veroordeelde oorlogsmisdadiger Adolf Eichmann. Nachtenlang werd ik wakker gehouden omdat ik de tronie van deze mensenbeul maar niet weg kon vegen van mijn netvlies. Ondertussen was ik tien geworden. Kwam je al niet wat tussen de grote mensen te staan als je leeftijd met twee cijfers werd geschreven? Vanaf september 1963 ging ik naar de middelbare school. Het was de bedoeling dat men je daar zou opvoeden tot een volwassen man. Een versnelling bij dat beetje bij beetje volwassen worden deed zich reeds twee maanden later voor: Op een avond keken we met de hele familie naar een toneelstuk op televisie. Het was ongeveer een jaar geleden dat onze ouders het toestel aangekocht hadden en we vonden het gezellig met zijn allen aan de beeldbuis gekluisterd te zitten. Het was 22 november en het was al zo koud buiten dat we beslist hadden de televisie halverwege de living te plaatsen zodat we vanuit de keuken naast de warme kachel het verhaal in zwartwit konden volgen. Het stuk betrof het leven van kunstschilder Rembrandt, dat is mij bijgebleven, mijn hele leven lang. Zopas heb ik het kunnen opzoeken op het internet en ik vergiste mij niet, want de voorstelling heette ‘Hendrickje Stoffels’, de naam van Rembrandts vrouw en tevens zijn schildersmodel. Rembrandt werd gespeeld door Senne Rouffaer, die ik al kende van zijn rol als Tijl Uilenspiegel in de gelijknamige jeugdserie. Daarna zou hij nog veel beroemder worden als kapitein Zeppos.Na een halfuur werd de uitzending onderbroken en vertelde de duidelijk aangeslagen nieuwslezer Jacques Vandersichel dat John Kennedy (in mijn kinderlijke ogen de verpersoonlijking van het goede) in Dallas was doodgeschoten. Twee maanden later zou ik twaalf worden, maar ik heb op die bewuste avond enkele rasse schreden vooruit gezet richting volwassenheid. Waren het deze omstandigheden die er voor zorgden dat ik sindsdien regelmatig geplaagd werd door een steeds weerkerende nachtmerrie, die ik in een vorige azertyfactor-bijdrage al eens geformuleerd heb? Die grote mensenwereld, wilde ik daar wel toe behoren? Ik vond het moeilijk, volwassen worden. Een goeie zes jaar later, op maandag 12 januari 1970 behoorde ik officieel tot het legioen der volwassen mensen. Die dag deed de Boeing 747 zijn eerste vlucht, zijn ‘maiden voyage’. Diezelfde avond kwam een schoolkameraad uit Mol - hij werd enkele jaren later luchtverkeersleider op Zaventem (is dat geen toeval) - mij thuis ophalen om mijn verjaardag en de daarmee gepaard gaande toetreding tot het selecte clubje van verstandige mensen te celebreren in een plaatselijk café waar jongedames van licht allooi hadden postgevat. We dronken enkele pintjes, maar zagen nog overduidelijk groen achter onze oren. Het was toch moeilijk, volwassen worden. En wat de muziek betreft waarover ik het had in het begin van mijn verhaal: in januari 1970 zong Jimmy Cliff ‘Wonderful world, beautiful people’ en heel even waande ik mij weer in dat wat louche café van 45 jaar geleden. ‘Wonderful world, beautiful people’http://youtu.be/kKRAgcQAEkw ‘Wonderful world’, daarmee ben ik volledig akkoord. Wat is de wereld wonderlijk, wat is de wereld mooi, maar,‘beautiful people’, daar zijn we nog niet aan toe. We handelen nog als kinderen en niet als volwassenen. Want het is moeilijk, volwassen worden.

14 1

Heeft u dat ook? '4'

Je hoort iets, je ziet iets, je ruikt iets en, patsboem, daar is - heel even maar - dat beeld uit je jeugd of kindertijd? Je wordt in de teletijdmachine van professor Barabas gegooid maar ook dadelijk weer terug naar het heden gekatapulteerd. Heeft u dat ook? Ik alleszins en ik heb dat vooral met liedjes. In de zomer van 1965 heeft Jewel Akens een grote hit te pakken met zijn liedje ‘The Birds and the Bees’. Ik heb, sullig en dertien zijnde, geen flauwe notie waar de tekst over handelt. In oktober verdwijnt het nummer uit de topcharts maar het wordt nog steeds gespeeld op de grote kermis die jaarlijks in deze maand plaatsgrijpt. Je hoort het prikkelende refrein vooral weergalmen uit de grote luidsprekers die op elke hoek van het gladmetalen botsauto-platform opgesteld staan. In mei van het volgende jaar, als de kleine kermis doorgaat, zijn de vogeltjes en de bijtjes vervangen door een meisjesnaam. De Beach Boys zingen over hun ‘Barbara Ann’ en ook dit is zo’n typisch aanstekelijk nummer. Bij de volgende grote kermis van oktober 1966 is Barbara alweer ingeruild voor ‘Lana’, het lief van Roy Orbison. Twee jaar eerder komt zijn grootste hit ‘Pretty Woman’ net te laat om op de platendraaiers van de autoscooters en rupsen gelegd te worden. Maar de bekende openingsrif is nog steeds één van de kermishits in mei daaropvolgend. Mijn allervroegste herinnering aan de kermismuziek gaat terug naar mei 1960. Sinds het begin van dat jaar heeft Neil Sedaka een monsterhit met ‘Oh Carol’ waarmee hij wat omfloerst zijn liefde verklaart voor de naderhand beroemde zangeres/liedjesschrijfster Carole King. Met dit nummer stoot hij Rocco Granata’s ‘Marina’ van de troon. Maar dit is een lange aanloop naar wat ik eigenlijk wil vertellen. Je weet wel: terug gesmeten worden in de tijd en daar een fractie van een seconde vertoeven. Wel dat heb ik met ‘Meisje van zestien’ van Boudewijn de Groot. ‘Meisje van zestien’http://youtu.be/zV3KyGG64-Q Vanavond zal ik ‘The Birds and the Bees’ horen op de kermis, maar voorlopig zit ik nog even gekluisterd aan mijn bureautje om mijn huiswerk te maken. Het is een taak Engels, waar ik geen moeite mee heb want het is mijn lievelingsvak gegeven door mijn lievelingsleraar Mr. Schippers, bijgenaamd ‘de Schipper’. De radio is afgestemd op een Nederlandse zender en ik hoor de eerste hit van Boudewijn de Groot. Daarna zal hij beroemd worden met zijn eigen composities waar hij de hulp krijgt van tekstschrijver Lennaert Nijgh. Deze zorgt ook voor de vertaling van ‘Meisje van zestien’, een oorspronkelijk nummer van Charles Aznavour ‘Une enfant’. ‘Une enfant’http://youtu.be/hZOLT2-wGVo De interpretatie van de Groot is totaal anders dan die van Aznavour, omdat ze geïnspireerd is op (maar, volgens mij, veel mooier uitgevoerd dan) de versie van Noel Harrison die over ‘A young girl’ zingt. ‘A young girl’http://youtu.be/YK2wfs33trk Waarom dit liedje en niet een ander, dat mij vijftig jaren terugbrengt? Ik weet het niet, het is niet te verklaren. Het is een gevoel van een nog onschuldig leven en iets wat niet specifiek te benoemen valt, maar wat samenhangt met mijn jeugd, die zich afspeelt in mijn ouderlijk huis dat langzaamaan ontvolkt wordt door oudere broers en zussen die hun weg naar een eigen, nieuw leven inslaan. Ik zie me zitten op een taboeret met zwart gestreept simili-leder en glimmende inox-poten aan het pas geïnstalleerde bureau. De constructie is ingenieus bedacht door mijn oudste schoonbroer die, benevens een hart van goud, ook handen van hetzelfde edele metaal heeft. Zoals je kan zien op de bijgevoegde snapshot van onze bijna voltallige familie (onze oudste broer maakte immers de foto) hadden we een overdekt terras. Omdat naderhand bleek dat dit bouwsel weinig praktisch nut had, werd besloten om het toe te voegen aan de te kleine ruimte, die onze keuken was. Door de renovatiewerken werd onze kook- en eetruimte dubbel zo groot en kreeg de buitendeur die toegang verschafte tot het terras, een andere rol toebedeeld. Schoonbroer en handige Harry, die in feite François heette, schoot toen aan de gang en transformeerde het deurgat in een handige inbouwkast, met bovenaan twee boekenplanken, dan een plank met de onafscheidelijke radio, daaronder een kleine barkast met een klapdeur die je kon neerlaten en daardoor het schrijfblad vormde van het met groenvilt overtrokken bureau. In de onderste kast vonden mijn schoolboeken onderdak. Boudewijn de Groot zong over een meisje van zestien. François was zes jaar eerder met mijn oudste zus getrouwd. Zij was toen negentien, maar ik durf te wedden dat hij haar al kende toen ze nog zestien was, ‘zestien lentes zo pril …’

Realistische dromer 'Carpe Diem'

Mijn droom ‘Les Colombiers ‘ werd realiteit Een dag als deze, met schrijnende nood voor opvang van personen met een psychische beperking, deed me ontwaken uit mijn droom en werd realiteit. Op de verkeerde plaats, verkeerd behandeld, verkeerd begrepen, verkeerd bekeken… Ik zou, wou en moest deze groep van, als kwaad afgeschilderde personen, onder mijn vleugels nemen. Met een doel: Hulp en steun aan mensen met een psychische of andere beperkingen, aan te bieden. Opdat ze zich opnieuw beter voelen, in begeleid wonen, aanvaard, bemind, gerespecteerd… Begrip voor sociaal 'zwakkere' mensen, aan hen die niet in staat zijn om zelf de kost te verdienen, een gebrekkige gezondheid hebben, zich in financieel zwaar weer bevinden en weinig of geen steun ondervinden van familie. Nu 25 jaar later, tussen en met deze personen, in mijn project te hebben doorgebracht, Droom ik van een groot eiland, om al de vriendschap die ik van hen krijg, samen daar te planten, weg van onbegrip, van benadeling… Het lukte mij ooit, om hen in een juiste omgeving te plaatsen , met de juiste mensen. Waar hun nieuwe geluk en hun terug gevonden zelfvertrouwen, weerspiegelen kan, zoals in een immense zee. Een eiland zonder tralies, uitzicht op vrijheid , begeleid door zonnestralen… Helaas zijn er nog steeds enorm veel onbegrepen mensen met een psychische beperking , die men letterlijk en figuurlijk in hokjes plaatst. Mijn levenswerk, gegoten in boekvorm, zou er iets prachtiger bestaan? NEE! Tijd en geld te kort, om mijn boek te realiseren .. Niks kan me weerhouden, in woorden uit te drukken, wat de “zonder beperking levende’ maatschappij NIET wil zien, lezen, horen…. Bronnen: carpediem.bredene@gmail.com https://sites.google.com/site/carpediembredene www.facebook/pages/carpe-Diemvzw

Carpe Diem

44 0

Heeft u dat ook? '3'

Je hoort iets, je ziet iets, je ruikt iets en, patsboem, daar is - heel even maar - dat beeld uit je jeugd of kindertijd? Je wordt in de teletijdmachine van professor Barabas gegooid maar ook dadelijk weer terug naar het heden gekatapulteerd. Heeft u dat ook? Ik alleszins en ik heb dat vooral met liedjes. In januari 1952 heeft de wereld een reden méér om überhaupt te bestaan, want ik word geboren. Dit gebeurt bij mijn ouders thuis en niet in een of andere kraamkliniek. Nummer 8 ben ik en naderhand zal blijken dat ik het kakenestje zal blijven want er volgen geen nakomelingen meer. Het kakenestje, een mooi woord trouwens dat mij vroeger niet bekend was. Mijn vader gebruikte het woord ook niet, want hij stelde mij altijd voor aan zijn vrienden, kennissen en collega’s als: ‘Dit is onze benjamin’. Waarop ik dan riposteerde ‘nee pa, ik heet Marc en niet Benjamin’. In die eerste maand van dat gezegende jaar is de wereld zoals altijd in beweging. De Koreaanse oorlog woedt al anderhalf jaar en het zal nog even lang duren eer hij afgelopen is. Het is een onderdeel van de Koude Oorlog. Het komt tot een wapenstilstand, maar nooit wordt een vredesverdrag gesloten. De Koude Oorlog is een rode draad doorheen de geschiedenis van de vijftiger en zestiger jaren van de vorige eeuw. Gelukkig is er de muziek om ons wat vrolijker te stemmen. Eén van die merkwaardige stemmen is deze van Louis Prima. Mogelijk ken je deze zanger/trompettist/acteur en liedjesschrijver als het keelgeluid van ‘King Louie of the Apes’ uit Disney’s Jungle Book. http://youtu.be/CEEPaYD5KZE Deze animatiefilm dateert van ’67 maar ik ken Louis al van negen jaren eerder. Hij had toen een wereldhit met het liedje ‘Buona sera’. Vijf weken lang stond dit nummer aan de top van de Vlaamse hitparade en ik was helemaal weg van dat melodietje. Hier volgt mijn verhaaltje met muzikale inslag: Op de dag van O.H. Hemelvaart, een mooie meidag in 1958, doe ik mijn eerste communie. Na het feestmaal ga ik, zoals alle brave kindjes, buiten spelen. Mijn gekke tante Nènè roept even later: ‘Kom Marcske, uw liedje wordt op de radio gespeeld.’ Ik loop zo vlug ik kan naar binnen. Blijkbaar doet mijn imitatie van Louis hem grote eer aan, want er wordt flink in de handen geklapt door de aanwezige familieleden. Optreden afgelopen, dan maar weer in de tuin dollen. Er gaan geen drie minuten voorbij of mijn tante is er weer: ‘Nu moet ge eens horen, uw liedje wordt weer gespeeld’. Ik vlieg als een bliksemschicht weer het huis in en doe weer mijn best om Louis na te bootsen. Applaus weerom. Dan maar voor de derde keer het erf op. Drie minuten later: je gelooft het niet. Nènè is er weer en Louis ook. ’Buona sera signorina, buona sera. It is time to say goodnight to Napoli. Well it’s hard …’ … en plots stopt de muziek. http://youtu.be/wZZeTACFb5Y Is de radioverbinding uitgevallen? Of heeft een zekering het begeven na zo’n intens optreden? Er is toch geen snoodaard die de stekker uit het stopcontact heeft getrokken? Iedereen begint te lachen. De zotte tante toont mij de papieren hoes van een 45-toerenplaatje, met daarop de glimlachende tronie van Louis. Mijn familie neemt mij flink beet die donderdag. Ook op een donderdag, 24 augustus 1978, sterft Louis op achtenzestigjarige leeftijd. Als er een hemel voor entertainers bestaat, dan heeft hij die wel verdiend. Ik hoor Louis al zingen ‘Oh, when the Saints go marching in…’

4 0

Ochtendritueel

Ik droom over mooie woorden die mijn hart veroveren, die mij nieuwe hoop schenken in een wereld van onrust en verderf, van moord en zelfmoord, een wereld van alleen maar zwarte haat. Mijn houding is steeds die van een soldaat, zichzelf beschermend tegen een onverwachte aanval van de vijand. Hoge muren heb ik opgetrokken rondom mezelf opdat ik veilig zou zijn, veilig maar alleen. Het alleen zijn biedt me rust en geborgenheid, maar het stilzwijgen van mijn verstijfde lippen kwelt mijn ziel. Het is alsof ik niet meer spreken kan. Jaren geleden, toen ik nog een kind was en mezelf stevig vast hield aan mijn moeders rokken vermeed ik al elk contact met ieder ander mens, nergens was het veilig. Zelfs niet aan die stevige rok van mijn moeder, want op een dag was mijn moeder weg, als ware ze opgelost in het niets. Ik was amper vier, een klein angstig meisje, zoals ik me nu nog steeds voel, en heb haar sindsdien nooit meer gezien. Ze liet een leeg, gapend gat achter in mij, dat ik nooit, ondanks al mijn pogingen, opgevuld kreeg. Al jaren zwerf ik alleen rond, op zoek naar iets anders dan eenzaamheid en stilte, op zoek naar iets anders dan alleen mijn eigen gedachten, íemand anders. Maar makkelijk is het niet, om die veilige burcht te verlaten en de wijde wereld in te trekken. De zon schijnt zachtjes tussen de spleten van het gordijn. Ik knipper met mijn nog steeds vermoeide ogen en kijk op het klokje dat op het houten kastje naast mijn bed staat, half zeven. Met een korte draai leg ik mezelf op m’n rug en luister naar het fluiten van de vogels die hun nest bouwden in de boom die langs het huis staat. Een oude sterke eik met prachtig krachtige takken en blinkend groene bladeren, zijn wortels diep gevestigd in de grond zodat hij vele jaren en vele stormen kan doorstaan. God weet hoe oud die boom al is. De plek naast me is leeg en koud, er ligt enkel een boek. Het boek maakt mijn leven iets verdraagzamer, niet zo eenzaam. Het geeft me de kans voor een tijdje te verdwijnen in iemand anders´ verhaal, iemand anders´ liefde, geluk of verdriet. Het is als een vluchtroute, weg van deze harde en gure realiteit. Het is een poort naar dromen over de mooie dingen in het leven, de liefde waar ik zo vurig naar opzoek ben, maar ook de pijn die beschreven wordt waardoor ik besef dat ik niet alleen ben met mijn verdriet, dat ik niet alleen ben met een ziel die dwaalt en af en toe verloren loopt. Ik schop het deken helemaal tot aan het voeteneinde, ga rechtop zitten en sleur mezelf uit mijn warme bed, de wereld tegemoet. Mijn lange blonde haren liggen verward en lusteloos op mijn schouders. Met een soepele beweging neem ik mijn haren vast en stop ze vakkundig met een rekkertje in een warrig dotje vanboven op mijn hoofd, zo draag ik mijn haren het liefst. Mijn bleke handen wrijven de overgebleven slaap uit mijn ogen en strijken de overblijfselen van mijn nachtmerries weer mooi glad. Ik zucht en trek de gordijnen die voor het raam boven mijn bureau hangen open. De felle zon brandt in mijn ogen en met een lelijk vervormd gezicht draai ik mijn hoofd weg uit de stralen. Na enkele seconden ben ik gewend aan het prikkende licht en zet mijn ochtendritueel langzaam verder. Ondertussen is de Kolonel statig op mijn bed komen zitten en kijkt me met hongerige ogen aan, af en toe een miauw uitbrengend. Ik loop naar hem toe en geef hem een aai op zijn zwarte kop. Voor ik naar de keuken loop om de Kolonel een maaltijd voor te schotelen trek ik nog even het raam open waarna een zachte bries mijn huid doet tintelen. Niet alles in dit leven is lelijk en slecht, bedenk ik mezelf. Ik blijf even staan en geniet van de zachte streling, het zachte fluisteren van de wind langs mijn oren, sluit mijn ogen en word even helemaal stil en leeg. Ik hou op met denken en piekeren. Ik sta daar maar wat te staan, zonder meer.

Cienn

33 0

Hemingway

Op een heel warme avond in Padua droegen ze hem naar boven op het dak en hij kon over de bovenzijde van de stad kijken. Na een poos werd het donker en de zoeklichten begonnen te werken. De anderen gingen naar beneden en namen de flessen mee. Hij en Luz konden hen horen beneden op het balkon. Luz zat op het bed. Zij was koel en fris in de hete avond. (Hemingway) ‘Waarom heb je me laten komen?’ vroeg Luz. Hij ging iets rechter zitten en leek iets te zoeken met zijn blik in de verte. ‘Na deze avond verdwijn ik Luz,’ zei hij zonder haar aan te kijken, ‘ik wou mijn enige dochter nog eenmaal zien.’ ‘Dan heb je nu je kans gehad.’ beet Luz hem toe. Ze stond op en liep naar de trap. ‘Wacht!’ riep hij met trillende stem. Uit zijn jaszak haalde hij de blauwe diamant die hij en zijn crew die middag hadden gestolen uit het nationaal museum. Dat hij net tijdens deze klus, na een carrière van meer dan veertig jaar, in de rug werd geschoten door een puisterige bewaker, deed hem meer pijn dan de kogel zelf. ‘Ik wil dat je deze neemt en samen met kleine Juan deze krottenwijk verlaat.’ Met staalharde ogen nam ze de steen uit zijn handen. Zonder een woord liep ze naar de rand van het dak en gooide ze de diamant met al haar kracht de duisternis in. ‘Je kan me gestolen worden.’ siste ze, en liep de trap af. Door zijn tranen zag hij de zoeklichten naderen.

11 0

Maandag

Baaldag, En dat heeft niets met de staking te maken. Geen zin. Ik sleep me door de dag. De uren slepen langzaam verder. Met het vallen van de avond, glooit het verlangen. De maandag moet op de schop. Om het met Wim De Craene te zeggen:’ Recht naar de kroeg en de wijven’. Morgen starten we wel opnieuw.

6 0

Sint

De Sint wordt verteerd. Het huis is één groot, kleurig slagveld. Racebanen, poppen en duplo. De pret kan niet op. De regen slaat tegen de ramen. Het schrikbewind van de pieten is al lang vergeten. Nu moet er een trein gebouwd worden. Ik bijt mijn tanden stuk op de handleiding. Ik zit in kleermakerszit op de grond en mijn rug begint pijn te doen. Robbe controleert elke beweging vanuit mijn nek. Als een ongeduldige werfleider schreeuwt hij de bevelen in mijn oor. Ik houd mij hart vast voor de kerstdagen.

30 0

Transport

NV O. Verdegem, Veevoeders. Toen was er geen terugweg meer mogelijk. Elke maandagochtend zag ik deze letters opdoemen na een doodstille rit van veertig minuten. De voedertoren was een baken. We reden nu onverbiddelijk Gent binnen. Nog een paar minuten en ik was opnieuw een week alleen. Vijf dagen strenge regels, studie en in stilte eten. Mijn weekend zat er opnieuw definitief op. Na al die jaren krijg ik nog steeds rillingen wanneer ik die toren zie. Nu leg ik het traject in omgekeerde richting af. Mijn hoofd beukend tegen de wind. Op een fiets die veel te weinig gebruikt wordt. Zelfkastijding in een spannende broek en fluohesje. Binnen twee uur drink ik een glas met de man die me elke maandagochtend naar gent reed. De verbroedering met de verantwoordelijke van het gevangenentransport is al lang een feit.

17 0

Teen

We zitten met een probleem. Een groot probleem. Hoe die kerels binnenkomen is mij een raadsel, maar er moet iets aan gebeuren. Nu zijn de gevolgen nog vrij onschuldig. De kolos had het met zijn afgrijselijke tanden nog maar enkel op Robbe zijn teen gemunt, maar wie weet waar hij de volgende keer ging toeslaan. De teen hing er gelukkig nog aan. Er moet paal en perk gesteld worden, anders vinden we zijn broer misschien wel in stukjes terug in zijn bedje ’s ochtends. We houden de moed er in. We troosten Robbe en bekijken grondig zijn andere tenen. Ik doorzoek de slaapkamer en krab me in het haar. Hoe kan een tyrannosaurus Rex zich nu ongezien onder het bed verstoppen?

2 0

Glazenwasser

Ik tik op het glas. De man praat gewoon verder en kijkt me vragend aan. Hij blijft mijn raam inzepen. Zijn borstel maakt brede bogen rond mijn hoofd. Ik zwaai met mijn armen, maar hij negeert me ijskoud. Licht geënerveerd stap ik naar de voordeur. ‘Wat is hier de bedoeling van meneer?’ vraag ik met mijn hoofd uit het deurgat. De glazenwasser draait met zijn ogen en brabbelt nog iets in zijn telefoon. Hij drukt af en draait zich langzaam naar mij terwijl hij verder tekeer gaat met zijn borstel. ‘Een proper raam, dat is de bedoeling meneer.’ Hij zucht en concentreert zich opnieuw op zijn taak. Ik gaap hem enkele minuten aan. Het is fris in mijn kamerjas op de stoep. Er komt geen geluid uit mijn openstaande mond. De glazenwasser is al bezig het schuim af te trekken. Ik sluit mijn deur en ga terug naar de ontbijttafel. Ik schenk een kop koffie uit.Propere ramen dan maar.

8 1

Het Ongeval

Mijn moeder had mij gewaarschuwd. Vanessa is niets voor mij. Dat wicht betekent enkel maar problemen. Zoals altijd negeerde ik haar. Nu sta ik hier, kletsnat. Het bloed gutst in regelmatige straaltjes uit mijn voorhoofd. Ik probeer een sigaret aan te steken, maar dit lukt niet in dit kutweer. Vanessa haar Fiat Punto ligt op zijn zij op de middenberm. Ik hoor haar niet meer krijsen, maar goed ook. Het was haar idee geweest om dit handeltje op te zetten. Elke maand één ritje van Breda naar Rijsel. Geen vragen stellen. Inladen en lossen. Een dikke bruine enveloppe als beloning. Ik was het zat. Dit was onze laatste rit. Dat had ik haar net verteld toen we de blauwe zwaailichten achter ons opmerkten. Vanessa sloeg onmiddellijk in paniek. Ik smeekte om te stoppen, maar ze vlamde met doodsverachting de Antwerpse ring op. Ze was gek, waanzinnig. We gingen er allebei aan. Bij de afrit trok ik wanhopig aan het stuur. De wagen vloog door de vangrail en kwam dertig meter verder met een harde klap tot stilstand. Vanessa knalde met een doodsmak tegen het stuur. Ik veeg het bloed uit mijn ogen en zie haar door de striemende regen langzaam uit de wagen klauteren. Ik verstar en begin te beven. Ze strompelt in mijn richting. Haar linkerarm bengelt in een onnatuurlijke hoek aan haar schouder. Net voor mijn voeten valt ze neer in de modder. Ik probeer mij sigaret nog eens aan te steken. Tevergeefs. Ik ben opnieuw moederziel alleen.

Stukjes bis

Daar gaat mijn oor. Nu ja, als het daar maar bij blijft, geen probleem. Het losgeld zal nu wel snel volgen. Daar ben ik zeker van. Maar drie tenen, een duim, mijn linkertepel en mijn neus later krijg ik het toch stilaan op mijn heupen. De klootzak komt nu maar best snel over de brug. Ook aan mijn geduld komt ooit een eind. Daar zijn ze opnieuw, nu met een soort roestige boomzaag. Ach, met één been valt ook wel te leven, denk ik terwijl mijn gemaskerde vriend de bankschroef al fluitend vastdraait. Alleen jammer van al mijn prachtige schoenen. Zonde.

De File

‘Waar liggen in godsnaam de autosleutels?’ roept ze vanuit de gang. ‘Geen idee’, mompelt haar zoon en draait zich om in de sofa. Ze vloekt binnensmonds en begint alle jassen te doorzoeken. Bij de laatste heeft ze prijs. Ze slaat de deur achter zich dicht, opent het portier van de auto en ploft in de zetel. Haar handen omklemmen het stuur tot haar knokkels wit zien. Ze sluit haar ogen en telt tot tien. Met de moed der wanhoop start ze de wagen. ‘Nog één kans’, had haar baas gezegd. De klootzak, alsof het een eitje is om als alleenstaande moeder drie zonen op te voeden. Een beetje flexibiliteit is toch niet te veel gevraagd? Nu op straat gezet worden zou een ramp zijn. Vandaag moet en zal ze op tijd zijn. Ze rijdt de straat op en zoekt ondertussen haar GSM in haar tas. Bij het kruispunt knalt ze bijna op een fietser. Ze hapt naar adem en rijdt langzaam verder. Wanneer ze de oprit naar de ring opdraait, begint ze te huilen. Net vandaag. Alles staat muurvast. In de verte ziet ze blauwe zwaailichten. Blijkbaar is een auto los door de middenberm gevlogen. Ze legt met rode ogen haar voorhoofd op het stuur. Haar GSM rinkelt in haar tas. Waarschijnlijk de baas.

Heeft u dat ook? ' 2'

Je hoort iets, je ziet iets, je ruikt iets en, patsboem, daar is - heel even maar - dat beeld uit je jeugd of kindertijd? Je wordt in de teletijdmachine van professor Barabas gegooid maar ook dadelijk weer terug naar het heden gekatapulteerd. Heeft u dat ook? Ik alleszins en ik heb dat vooral met liedjes. Ik zit alweer op de canapé in de voorplaats. Deze keer ben ik niet alleen. We zijn aanbeland halverwege de jaren zestig. Ik behoor samen met mijn jongste zus, die ouder is dan ik (snap je me?), tot de laatste van acht kinderen die nog bij ons vader en moeder inwonen. Mijn jongste broer, die ook ouder is dan ik (snap je me nu?) is voor de eerste keer op kot in Leuven gaan wonen. Voorlopig ben ik nog veertien. Binnen enkele maanden zal ik vijftien jaren op mijn levenspalmares verzameld hebben en daar kijk ik reikhalzend naar uit, want elk jaar telt, elk jaar kom je zo een beetje dichter bij volwassenheid en dichter bij ‘min of meer je eigen zin doen’. Deze keer word ik op de zetel geflankeerd door mijn ouders die voor de eerste keer het eerste echte lief van mijn zus mogen inspecteren. Het zal nog een jaar duren eer de ‘liever-lief’-beweging definitief vanuit Amerika naar onze Lage Landen zal overwaaien, dus verwachten we ook dat het geen exemplaar van het langharig tuig zal zijn dat de deurbel zal doen rinkelen.En dat schijnt ook zo te kloppen. Mijn zusterslief is zeven jaar ouder dan zij en lid van een eveneens kroostrijk Nederlands gezin. Omdat ze een hardwerkend ouderpaar zijn die hun eigen confectiebedrijf runnen met verschillende vestigingen aan weerszijden van de grens, hebben zijn ouders besloten hun kinderen naar de kostschool te sturen. Het is daar dat het nieuwe lief kennis maakt met de piano. Na de gebruikelijke koetjes en kalfjes, vraagt ons vader, terwijl hij naar de buffetpiano in de hoek van de kamer wijst, of dochterliefs lief geïnteresseerd is in zijn muzikale capaciteiten. Vermits muziek de zeden verzacht is er geen protest. Onze pa tovert zijn mooiste trucs uit de zwarte klankkast. Hij wisselt operettemelodieën af met zijn bewerkingen van hedendaagse liedjes. Het nieuwe lief is onder de indruk. Op de vraag van ons vader of hij misschien ook muzikaal is, zegt het lief bedeesd ‘Ik zou ook wat kunnen spelen op uw piano. Mag ik?’. ‘Maar natuurlijk’ is het antwoord. Het nieuwe lief rookt Rothmans sigaretten, verpakt in een rood karton met witte letters. Hij steekt zijn pas opgestoken sigaret tussen de lippen, neemt de kristallen, rechthoekige asbak mee, zet deze naast het klavier en legt er zijn sigaret in. Hij zet de ronde draaikruk wat lager en trekt nog eenmaal aan zijn sigaret zonder filter. De rook kringelt naar omhoog en dat doen ook de noten die weerklinken als hij de toetsen zachtjes beroert. ‘Last date’http://youtu.be/3fRkoa9Ek5c Wij zijn verbluft als we die heerlijke melodie van Nashville’s piano-legende Floyd Cramer horen. Hij heeft vroeger samengewerkt met grote namen zoals Elvis Presley en Jim Reeves. De wijze waarop Floyd, en dus ook het nieuwe lief, de toetsen van de piano hanteert is zonder meer weergaloos.Mijn zus en haar lief trouwen enige tijd later. Maar zoals dat nog al eens gebeurt, besluiten zij menige pianopartituren later om te scheiden. Spijtig dat het verhaal op een valse noot moest eindigen. N.B.: voor de geïnteresseerde en getalenteerde pianisten onder jullie. Hieronder vind je een instructievideo waar je wordt aangeleerd op welke manier je Floyds pianospel het best kunt evenaren. ‘How to play Last date’http://youtu.be/wnNoQ8F5oXw