Lezen

Afscheid

De zee vervaagt                                                                                                                                meeuwen verdwijnen                                                                                                                      de haven slaapt                       Ik sta op drijfzand                                                                                                                        herinner me niet veel meer                                                                                                            maar ik weet dat het stil gebeurde Warrige haren als wimpels in de wind                                                                                            kleren lossen op in de kleuren van de horizon                                                                              een stip die ik langzaam achterliet                    In de stilte 

Anna.M
0 0

Tweede, derde en vierde versie

Tweede versie                                                                                                                                 Onvoorstelbaar,                                                                                                                              Zo schrijf ik zoals ik ben                                                                                                              met woorden die zomaar naar mij zijn toegewaaid                                                                        stamelend komt het gedicht op gang                                                                                           zo ben ik al begonnen voor ik al begonnen was                                                                            het is geen gesloten lijn                                                                                                                als een gloeiende nullijn die niet wilt uitdoven                                                                           wie hier terugkeert ziet een vervolg                                                                                                Passie    Derde versie                                                                                                                                    't zijn gesprekken met mezelf                                                                                                      die ik schrijf op papier                                                                                                              gebroken zinnen                                                                                                                            geschrapte woorden                                                                                                                     tot de rode lijn zichtbaar wordt  Vierde versie                                                                                                                                    Een woord wordt een zin                                                                                                            een zin een tekst                                                                                                                              een foto een tekening                                                                                                                  een droom wordt op zwart wit gezet                                                                                        bestempeld met lagen inkt                                                                                                            tot mijn gedachten worden verspreid     

Anna.M
0 0

Portret 2

Het licht zal schijnenals de zonnestralen die zich een weg banendoorheen de bladeren van een donker bosAls vuurvliegjes die jouw weg zoekenin een nachtelijk doolhof Zo zie ik de gloed in haar ogeneen sneeuwwitte huidharen als ebbenhouten stralende ogenin kleuren van whisky Een vrouw die haar natte haren kamthaar gezicht wasthaar verloren schoenen zoektwaar ik op wachthoe lang het ook duurt Als een eekhoornspringt ze van boom tot boom                                                                                                     de kracht is met haarsteeds hoger, groterin haar muziek Zo zit ik onder een boomslapend zonder zorgendoorheen een slapeloze nacht                                                                                                  want ik kan zeggen dat ik haar ken Ja, ik ken haar 

Anna.M
0 0

Chez ma famille

                                          La Bastide sur l’HersJe marche vers le soiret j'entends des cordes chanter au loinune voix dans l'eautandis que des petites créatures se font entendreau-dessus de la musique J'ai vu les étoiles comme des milliers d'yeuxbriller dans l'obscuritécontemplant le paysagecomme des anges lointains J'entends des voix familièresils font des souvenirsdans la maison de l'abondanceveiller sur les autres je me sens chez moi 

Anna.M
0 0

Le mistral

                                                                                                                                                      De golven dragen de wind naar het bos                                                                                      het laat zich meevoeren door de takken van de bomen                                                              witte jurken en zacht getinte vesten                                                                                            vliegen mee met de vallende sterren                                                                                              als geesten in de warme nachtlucht                                                                                        terwijl het dorp nog zachtjes slaapt

Anna.M
0 0

Cyclus

Een grijs eendje, tussen de witte zwanen                                                                                        Een klein meisje tussen de grote vrouwen                                                                                    Een meisje met een grijs kleedje dat nat wordt door tranen                                                          Een eendje met dezelfde kleur ogen vol vertrouwen  Als een spiegel botsen de twee hoofdjes                                                                                        ze lachen en staren                                                                                                                          ze lijken op elkaar Een vriendelijke eend, tussen de valse zwanen                                                                              Een attend kind, tussen de gemene vrouwen                                                                                Een kind met een rood kleedje dat nat wordt door tranen                                                            Een eendje met dezelfde kleur ogen vol wantrouwen  Als een spiegel botsen de twee hoofdjes                                                                                       ze lachen en staren                                                                                                                         ze lijken op elkaar Een sneeuwitte zwaan, in het blauwe water                                                                                    Nu een prachtige vrouw, in de koude wind                                                                                    Een vrouw in haar witte jurk die nog altijd nat wordt door tranen                                                Een zwaan met aan haar zijde een begrepen kind

Anna.M
0 0

Bad

ze spreken geen woord moeder en dochter in bad het water loopt zacht

Margaretha Juta
8 1
Tip

Huidhonger

aanraking met aandacht  als meditatie, met devotie  voor dat landschappelijk lichaam lichamelijk landschap  vrij van routine,  als een eerste keer  telkens weer  verkennen wat zelden wordt gezien  wat gemakkelijk wordt vergeten gemakshalve overzien  vermijd uitgesleten paden  creëer telkens een nieuw spoor  laat je niet opjagen  want in haastige drift  gaat zoveel sensatie teloor  elkaar blijven boetseren  als eeuwig veranderlijk artefact  met vingertoppen van fluweel  verdwalen in eindeloos tactiel potentieel   

Beatrijs Deneckere
162 4

Kortwieking

tussen mijn schouderbladen woont een vogel die af en toe ontwaakt en haar vleugels traag openslaat dat is als de structuur  niet te dicht is als mijn botten  haar niet omklemmen als ze niet vast zit in de olie van mijn denken maar als de wind door me blaast dan tilt ze me op en zweven we vederlicht in durvende dromen hogerop tot een icarus complex in haastige reflex vogel’s vleugels snoeit en ik terug door mijn verleden ben geboeid

Beatrijs Deneckere
0 0

Gijzeling

Stel, ik werd gegijzeld als pasmunt, als troefkaart een menselijk saldo te gebruiken  in politieke brandhaard kosten noch moeite gespaard voor mijn ‘belangrijke’ bevrijding ‘Jouw leven is iets waard!’ veinst de zogenaamde regering bloederig vermoeide soldaten  haalden me terug naar mijn land maar door de dehumanisering van Zij aan de schijnbaar andere kant liepen menselijke kosten en baten fataal uit de hand hoe kan ik nu verder met de dood op mijn geweten honderden levens genomen en verwoest in ruil voor het mijne,  waarmee politiek blazoen werd opgepoetst de slachtoffers gemakshalve bestempeld als andere soort zo wordt de misdaad  minder daderig en worden reeds halfdove oren  nog meer verdoofd tot niemand de doodsangst nog hoort en geen God nog in menselijkheid gelooft  

Beatrijs Deneckere
0 0

Splinters

ze zeggen, dat pijn slijt of is het slechts gewenning aan de aanwezigheid van snijdende scherpte van splinters in je hart de tijd duwt hen dieper ze kapselen in breien littekenweefsel bouwen naarstig aan hun nest vast van plan om te blijven  

Beatrijs Deneckere
2 0

Eenzaamheid

in het hart van de woestijn borrelt de zoetste bron door alleen te zijn doe je dat waarvan je niet wist dat je het kon koester je eenzame tijd  als de kostbaarste schat zo ontdek je mettertijd dat waarvan je niet wist  dat je het had  

Beatrijs Deneckere
4 0

De Oversteek

De ferry vertrekt Kruimelende kliffen vervagen  in een exotische mist  van kalkblauw water De zon verzacht de wind,  hier op het dek van deze hoogzwangere boot  waar tijd duty free wordt gedood  en doorgespoeld, met dure koffie  En ik kan enkel denken  Wie steekt nu over  in de andere richting  met enkel hun Leven als bagage? Calais komt in zicht Wie wacht er daar   met hongerige ogen  in modderpoel  van vervlogen dromen  enkel die van de oversteek  dient nog te worden gebroken   

Beatrijs Deneckere
0 0

Tijd

de tijd glijdt door onze vingers zo subtiel versmelten de dagen tot een homp herinnering plots gepasseerd wacht niet tot het einde kijk geregeld over je schouder je kan nog corrigeren hoe je tijd te spenderen  

Beatrijs Deneckere
0 0

De Bloem

Ik had een droom waarin elke vrouw wereldwijd zich kon openen  als een wilde bloem, zonder schroom in totale vrijheid, los van concurrentiestrijd Allen tegelijkertijd ontloken ze in bedwelmende overweldiging in gracieuse belichaming van hun ware vorm Met stomheid geslagen stopte de wereld met draaien Elke oorlog kwam tot stilstand Elke roofbouw doofde uit Elke repressie loste op Materiële obsessie op de schop  Omgeven door zoveel schoonheid wenste ieder slechts  de dag te plukken het moment te beleven en ons bestaan te eren  

Beatrijs Deneckere
0 0

Slet

Bestaat er een mannelijk equivalent voor hoer, voor slet? Of is voor een man een gezonde seksuele appetijt een verworven recht een vanzelfsprekend feit een deel van zijn aard het vermelden niet waard? Een man mag,  indien gewenst, schaamteloos zin hebben en schunnige moppen  tappen, we gaan er  niet altijd terecht, van uit dat hij geregeld denkt aan zijn fluit Als vrouw dans je op de koord tussen non en nymfomane probeer je te balanceren je fantasieën niet openbaar te etaleren je pikante insinuaties te controleren je dient toch ergens een zekere reserve te bewaren je van losbandig gedrag te vrijwaren Als je niet wil worden gebrandmerkt en belaagd, met als excuus Ze had erom gevraagd  

Beatrijs Deneckere
6 1

Sociaal Ongemakkelijk

Je wil erbij zijn en erbij horen vlotjes bewegen door mensenstromen en goochelen met woorden Maar hoe dien je je te gedragen? ik heb eigenlijk niets te zeggen of te vragen door zelfoordeel geparalyseerd  wat ik zeg is sowieso verkeerd niemand is geïnteresseerd De anderen zijn zo vlot verbaal in dit sociaal bacchanaal blijk ik totaal abnormaal Of is dit slechts schone schijn worstelt ieder meer dan minder met dezelfde pijn Onze kudden koetjes en kalfjes struikelen over elkaar ze breken hun botten omdat wij wat echt in ons leeft zo vaak voor elkaar verstoppen  

Beatrijs Deneckere
0 0

Agenda

het hebben van tijd  raak je snel gewend  al gauw de herinnering kwijt  aan hoe het was  gevangen te zijn  in een wereld zo klein  als een agenda   

Beatrijs Deneckere
0 0

Bevriezen

Ik beeld me dan in hoe ik zou reageren en  me vurig verdedigen hoe ik de pleger zou bedelven onder een stortvloed van welgekozen woorden tot de schaamte hem aan de lippen staat en hij stikt in zijn stinkende schuld dit alles uiteraard voorafgegaan door een efficiënte kopstoot  en een welgemikte kniestoot zodat hij nooit vergeet dat het niet oké was wat hij deed maar zo loopt het niet ik bevries en ben genageld aan de grond geen woord meer  in mijn mond mijn bevlekte bil brandt als besmette blauwe plek gedood vlees, bedorven en verstorven zijn opgedrongen kruis verpspreidt zich als koudvuur door mijn verkilde lijf totaal verstijfd ik wil hier weg maar zit vast in verlamde val en word zo klein zo klein  tot ik verdwijn

Beatrijs Deneckere
5 0

Smartphone

het scherm als heroïne voor mijn ogen ik drink je prikkels en je pixels mijn vingers door algoritme bewogen word ik dieper en dieper gezogen ik weet al lang niet meer wat ik eigenlijk ging doen ik probeer me te herpakken de draad terug op te pikken hoor de tijd genadeloos verder tikken want het is al laat er zitten gaten in mijn dag onderbrekingen in mijn stroom mijn aandacht te hard verspreid de concentratie volledig kwijt je bent een gemak en een pest als de ultieme test voor mentale discipline ik heb nog veel te leren maar wil vandaag proberen het tij van jouw heerschappij over mij te keren  

Beatrijs Deneckere
51 3
Laad meer ...