Lezen

Solarium (het; o; mv: zonnenbankencentra)

  Het betreft eenvoud. Je kan er een noodrem mee activeren. Voor verhanging gebruiken. Om een koe uit drijfzand te trekken. Bovendien is het een soort perpetuum mobile. Hij maakt ze zelf. Elke dag één. In het midden. Een spoel gevuld met solarium. Daardoor draait de spoel nooit mee met de aarde. Alles errond draai wel met deze planeet. Het volstaat een verbinding te maken tussen de spoel en de omgeving. Het redt zijn leven redden. Het kan doden. Dat wil hij vooralsnog niet. Hij kan afstappen gelijk waar langs het spoor. Het ding blijft altijd even aan de noodrem hangen maar wordt telkens gestolen door een gek nog voor het ontdekt wordt. Op die manier zijn al meerdere gekken ontstaan. Het betreft altijd directe spontane liefde. Tussen hen en het ding. Mendeleev weet het. Er ontbreekt nog veel op zijn tabel. Nog veel eenvoud op zijn bord. De toestellen worden gekoesterd en geheim gehouden. Alle koeien blijven desalniettemin braaf liggen. In de gracht.     uit de reeks 'Kleinood'

Bernd Vanderbilt
0 0

To sing - sink - sink

  Het was een gewoon bordeel met boven de lavabo in het toilet een spiegel. Vooraf zong hij een liedje. Er stond geen kerstboom. Hij kon er zijn ding kwijt maar. Hij bleef zichzelf. Achteraf kreeg hij een glas kraantjeswater aangeboden. Hij proefde niet. Ze zei dat hij nu ook een vriend geworden was. De mogelijkheid werd geopperd om nog een fooi te geven. Hij was vriendelijk en ging plassen. Hij dronk uit de pot. Hij sloeg de spiegel stuk. Hij trok de lavabo uit de muur. Hij verontschuldigde zich niet. Het is voor een vriend. Hij wil Twitter kopen. Ze zei dat die vriend van hem ook gewoon langs mocht komen. Om te zingen. Voor herstellingswerken allerhande. Voor koffie. Om vriend te worden.     uit de reeks 'Residu'

Bernd Vanderbilt
1 0

Telefoon

de telefoon in de ryokan kamer rinkelt - geur van verse rijst   Haguro-san

Margaretha Juta
10 0

Muizen in huis

nog jaren later  schieten ze plots tevoorschijn ; roze muisjes   

Margaretha Juta
8 0

Perspectief / Lemniscaat

Geef het tijd Geef het morgen Geef het moed Geef het zorgen Geef alles wat jij te geven hebt Tijd geeft en neemt alles wat jij te nemen acht.

Kakofoon
32 0

Het NietMeer

Ik wil de geur van vuur. Liefde die brandt. Lust dat bloeit. Honger die wreed is.

Kakofoon
16 0

radiatie van de ziel

Punten van verlangensWoedt samenHet samenklotsig energetisch SAMENsmelten van flowsMEDEdochtig armenToveren met roze poederSmeltende marshmellowsIn het gelaat van de zomerzonHet verleggen van stenendochtig zonder achter

Nielsie2001_x
10 1

doorkrenkende ideologieën (2023)

Lach noch groetOntaard van de kernIdentificerend neoliberalismeHet baren van kapitalisme op de schouderGebaard de zorgen van gebarenDwalende groepen ghetto'sOpgeloste bourgeoisieproblemenMij een zorg

Nielsie2001_x
9 1

doorbreken van de vicieuze cirkel

Op de snelwegOp zoek naar nieuwe wegenTussen de bedraden murenGedemoniseerd en gefantaseerdVerloren in de triljoenen connectiesLichtig zeldzaamConstructies van het bouwplanNaar mijn goestingIk BEN de weg

Nielsie2001_x
2 1

Bashō hut

ingestorte hut  waar Bashō schuilde en schreef   zelfs muggen zijn stil     Haguro san

Margaretha Juta
16 0

Futurum (het; o; mv: futuristische dingen)

  na het lezen van vele fabels en parabels kiest hij dan toch voor het hiernamaals rozen malse kleuren neemt hij echt niet mee vlinders vinden ze vuilwit   ze durven wel eens stinken herinneringen die heeft hij genoeg en hij weet hoe dat gaat bij die beestjes je kunt ze echt niet paaien met mensengeuren of een stukje brood behalve de lint- en oorworm larven en maden   de wonde is groot geworden zij ontstond al vroeg nog voor die gevechten op die feestjes made in Belgium in the summer of sixty nine tot het nu niet verder kan   elk rottingsproces riekt kwalijk hij wil daar van af en na een kleintje met samoeraïsaus doet hij het zichzelf aan   die reis naar het futurum valt aardig mee rum onderweg ook brandewijn er zit een zwijntje op zijn schoot en de loods aan boord van de overzet voor wie goed oplet hij draagt een zwarte string de veerman vergeet mij niet staat op dat klein plakkaat naast het potje hemelmunten er is ook een emmertje voor wie snel wat kattenkwaad wil achterlaten en de meesten ginds ze zitten het liefst in die mist aan de oever   keuvelen terwijl een veulentje van het water nipt en zelf is hij nooit ver geraakt in zijn aardse leven ook daar blijft hij na een paar passen steken een slecht voorteken want zo geraakt hij daar niet tot bij zijn eerste lief dat aan de horizon daar waar de zon durft schijnen weeral in haar blootje ligt   het is altijd fijn eens aangesproken te worden door andere wezens dan spoken het is een voorvader netjes met een lach op zijn gezicht nooit gekend en dan is het naarstig bijpraten terwijl zijn grootmoeder hem mijdt men eet geen zonnebloempitten tijdens een kerkbegrafenis terwijl de grootste wreedaard van al hoe hij heeft het geflikt il padre de pantagruel hij staat paar zijn aflaat te herlezen met op die achterkant de lijst met zijn vergeven daden   de figuranten hebben geleden gebeten in het zand ze zijn hier nog niet allen er zal gewacht worden op de assemblée van grote miserie   de weg terug hij is er niet bestond dit hier maar niet bestond het toen maar niet dan was alles zo rustig zo kalm geweest en in die walm van weemoed zal hij sudderen ja het moet want hier valt weinig te mispeuteren zelfs de kleuters worden goed verzorgd hun brein niet door elkaar geschud het wrede laat ze thans gerust alles is zo tam er is geen duivels lieve meid alleen de troost die hier die hem de lippen kust     uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt
0 0

heel stil

ik pas in de buffetkast van m'n grootmoeder op een stoel aan een schrijftafeltje drink ik koffie en lees een boek als je heel stil bent mag je bij me op bezoek

saskia van laere
12 0

aardbewoner

aardbewoner   rond de man hing iets eenzaam als was hij enige aardbewoneren er een vrouw in leven miste in furie vernederde hij zichzelftocht naar ongekuiste dromen begeerten sterk, factuur oneindig woekeraar, onvervulde verlangen liep over, confrontatie werd hulpgeschokte identiteit, illusie werd verbaasde, weinige licht scheener en zijn staat, op straat schokteme meer, tegelijk nijdig werd ik om beeld, er ten toon, man en ikdichttrok handtas, versnelde paszin miste ik, in aard en bewoner

de jutte acrobate
3 0

Bashō beeld

Hè, stond jij niet eerst  aan de andere kant van het bos, Bashō beeld? Hiraizumi 

Margaretha Juta
13 0

daar, dat

ik heb tijd al besef ik het niet altijd laat ik me (be)vangen door, net als jij en wij versnellen elkaar tot   daar dat gedicht het verhaal dat erin huist. het staat en  luistert naar  wat ik (niet) lezen wil woorden rusten in hun zin ze bedonderen, verwonderen ik vang, voel val stil

Lisa
4 0

Op reis

libelle waar  iemand op getrapt heeft - gefluit van de trein   Yamadera

Margaretha Juta
7 0

Eén radijs

  omdat mijn ziel dan toch al zoveel slagen kreeg de littekens verzamelt straks met deeg een mooi gebarsten brood wil bakken   daarom maar niet voor iedereen ik ben niet gek alleen de liefste pijn is welkom in mijn tuin   ja het gesprek mag moeizaam gaan zwijgen hielp mij meer de speer met al haar gif zit nog diep in mijn hart   het is voor jou ik koop voor jou mijn lief dit lot een kans om alles mooi te doden   zure tijd een uur te lang gebloed er leeft een ridder diep in mij kijk de fenix vliegt voorbij   zijn klauwen dragen alles mee de fee zij weet dat zij mij niet verleiden kan   ik houd enkel van leed en al wie domweg feest is blind gelijk het beest dat in hen leeft   hij zweeft mijn fenix weet de prooien uit te kiezen   zie ze leven de barbaren met hun rare streken   over een week of twee zullen ze bedelen om blinde vinken hinken naar de overkant   daar leeft geen troost de oogst is weer mislukt de wereld gaat gebukt onder zichzelf en het gewelf   die sterren al die elfjes dertien engelen ze dromen weer van een dozijn konijnen zacht als tederheid die kleine kuikens zacht als dons ze willen niets   ik zeg het u gij grootheden der aarde de waarde van geluk is door u allen zwaar onderbenut   de dwaas hij roept in mij tegen de harde muren   uren later zal de urne vol met milde vreugd zij zal door hem de turnleraar worden verkracht   daarna zal ik voorzichtig wachten op een mier af acht   trouw verzet en doorzetting ze leven in mijn bloed ik heb een toverhoed   uw blik weet goed hij geeft te weinig ogen regenbogen zullen u niet helpen   om verdriet en beterschap te kweken moet je wekenlang soms maanden één radijs verzorgen   morgen, schat want lang kan ik niet wachten in ons paradijs zullen spechten in die tuin de gaten maken voor jouw taai verleden   wil het sterven zal het larven worden van hetgeen graag weg wil vliegen dan moet je gewoon durven leven ja het mag al bevend weg     uit de reeks 'Kleinood'

Bernd Vanderbilt
2 1

Die naald met jouw oog

mijn schat ik weet niet welke weg ik nam zelfs zonder oog zag ik je staan   ik liep ik kwam vanuit de nacht ik had jouw licht nog nooit gehoord   je had een paard tranen onder je huid een blik die ik herkennen kon   zoals je vooraf wist ja ik was bang want elke pijn in mij blijft danig koppig jong   zelfs zonder hand raakte je aan de kleinste wond wachtte op jou   mijn schat als je straks wikkelt zijde rond mijn hart als lip en mond over mijn ziel bewegen mogen en je vel geleden tijd voorzichtig aait   word ik misschien echt blij wanneer je met een naald mijn pijn een kleine lach opnaait     uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'

Bernd Vanderbilt
3 0

WK 2023

Ik zag haar op weg naar Opgefokt opgefokt tot en met Haar ogen uitzinnig vurig Chaos in haar hoofd Vaak gedroomd, betracht maar nooit gedacht Een tsunami woorden Het podium Ik zag een Nikè De gewijde stilte de hymne Nikè met een traan Ik met een traan Haar aristeia Haar moment van glorie Vluchtig Ja Voor altijd Ja zeker zeker voor altijd.  

Yvo
3 0

Skyline van een kleine wijk

Uit het dakraam tuurt de horizon. Net boven het maaiveldvindt de wijk zijn tweedeadem. In vogelvlucht duikel je makkelijk van grotnaar loods. De torens van hoogovenshouden zich koest en wachten met affakkelentot droever duisterdefinitief invalt. Dat doet de zondie steeds verder zakten minuut per minuutdichter naar de winter kruipt. Ze morrelt aan lange dagenzonder zorgen. Hier liepen mensendie nu rustenals stof als as. Hun schimmen bevolken de straten, regendruppels vervellenherinneringen. Ze wissen stapvoetsde tred en ritme van deze rijen huizendie -van boven gezien-als puzzelstukjes in elkaar passen. 

Thomas De Mulder
20 1
Laad meer ...