Lezen

Rep en rein

  op gedichtendag lag ik met mijn nicht in bed wij waren bloot zij sprak gij kloot raak mij niet aan ik houd van haar zoals de wolven van de maan ik heb nooit opgelet gevoeld hoe zacht zij is   ik vroeg aan haar mijn schat waarom spreekt men van hem manneke maan terwijl een vrouw daar schijnt zij heeft zowaar een krater voor mijn dolend hart gij rijmelaar onnozelaar gij brandt altijd zo nodeloos   een kaars voor mij de dwaas gij krast verwoed te zachte lijnen in mijn vel ik word bijna onwel gij durft mij te begeren voer zijn voor het niets de roos in mij verlangt naar dorenloze madeliefjes   schrijf mij iets desnoods twee infantiele briefjes die ik met mijn handen vingers tanden scheuren kan ik houd niet van dwaze bevrediging gij zult altijd naar mij verlangen moeten als een zebra naar een strepenloze einder rep en rein onaangeroerd     uit de reeks 'Roeland Wittebolle'

Bernd Vanderbilt
12 0

De boom

Langs de stille oever aan de waterkant eindeloos wachtend, hunker je naar een nieuw melodie. Mijmerend in de glinstering van het onzichtbare mysterie fluister je helder en hoopvol jouw eeuwenoude levenslied. Huiver niet langer, de wereld is vol magie

Christelle
12 0

een scheve schaats

Vrij recht Schaatst ze over barsten Op gladde spiegelplekken durft ze soms een bochtje maken Dan steekt ze haar tong tussen haar tanden En als ze in Scheve Ningen Schaatst Rijdt ze Het mooie pak ijs Totaal  Los

Troja!
20 2

Een kwak van elk

  Omdat het zo is. Omdat het zo moet. Omdat wind niet oplucht. Omdat wraak niet kon en vandaag wil ik, zo vraag ik aan die bultenaar, een kleintje met alle sauzen die er zijn. Een kwak van elk. Voor de overvloed. Om te verdrinken. Ik wil ook een blik. Straf spul. Ik wil een blikopener. Ik wil een scherpe rand. Hier. Alvast de blikopener. Daar is een stoel. De grauwe gnoom zegt. Zet je neer. Ik wil blijven staan. Ik ben dapper. Was er maar iets overgebleven. Een graf. Een kist. Ik kocht een breekijzer. Kon ik maar zeiken op zijn kop. Die blauwloze smurf. Hij staart mij aan. Kies een tafeltje. Ik wil blijven staan. Hij raadt mij aan. Om normaal te doen. Ik annuleer de sauzen en die verwarrende vloed. Ik heb ook deze curryworst speciaal. Kan ook. Als een bijzonderheid. Als afleiding. Omdat het zo moet. Ik zal morgen terugkomen. Met alle dia's. En dan? In het frietvet! Gij zot. Ga zitten. Zet die tas, met daarin die koevoet, neer naast je stoel. Hij is gecremeerd! Het stof vervloog. Ik wil blijven staan. Ik wacht op eb. Ik wil loutering en rust. Het dwergmonster weet het. Ik krijg enkel een kopje. Suikerkorrels op een wolk. Onmogelijk te verdrinken. Straf spul. Warmte. Opgeklopte melk.     uit de reeks 'Dialogen met monsters en dia's' of 'Alfred frietkabouter' (naar keuze)

Bernd Vanderbilt
8 0

De noeste werkers

’t Is een noeste werker Het zweet parelt van zijn gezicht En ook al draagt hij  Gewichtige zaken   Toch gaat hij geen Afgunst braken   Ook zij schuurt naarstig Alle scherpe randen En zet haar tanden In verbetering   Ze schrobben  Zelf en heb Zucht  Van zich af   ‘k Vind het straf Niet plamuren 't blijft bij schaven, schuren   En toch Blinken ze zo schoon   Onder binnen vallende zonne stralen   (inspiratie te danken aan de schilderkunst van Caillebotte)

Troja!
19 1

Ontwaken is bijsturen omdat het niet anders kan

In de file, jaren geleden, staarde ik nukkig over m’n stuur  naar de uren die vergleden, knikte gelaten naar m’n buur die zich al even opgesloten voelde, tot staan gebracht een laadwagen met zijn vracht kroop me traag voorbij Eerst zag ik alleen maar blauw bleek dat het kratten waren  tot aan de nok toe volgestouwd met….leven… met LEVEN!  met bruine en witte veren met zorgelijke kraaloogjes  die toch immer nieuwsgierig en door levenszin gedreven  de onbeweeglijke rij van wielen, staal en ergernis bekeken onwetend dat deze file hen een uurtje extra LEVEN had gegeven Achter mijn autoraam deden zon en onrecht me koken  onmacht spatte in tranen uit elkaar op mijn stuur overstuur ook ik was gevangen in een wereld waar dit normaal werd geacht dieren gemarteld geslagen verkracht gevild vermoord  ongehoord en niemand die erover sprak  Op school waar we ‘s morgens in de les de natuurpracht loven,  waar we trouw aan liefde, god en respect beloven  worden ‘s middags massaal barbaars geslachte kippenbotjes afgekloven Wat moet ik dan geloven Kijk eens echt naar eender welk dier en zie  wat wij nog allemaal kunnen leren dankbaarheid in hun mooie ogen, voor het leven hoe zij zonder nadenken zonder rekenen alleen maar geven hoe vacht en pluimen zomaar zacht en prachtig zijn zonder ernaar te streven Dat wilde ik aan die duizenden kipjes in hun blauwe kratten vertellen wanhopig trachtte ik onze gezamenlijke onmacht te breken maar die poging zou naast hun leed en angst in het niets verbleken Die middag achter mijn stuur besloot ik om te spreken de stilte te verbreken voor die kippen voor alle dieren voor elk levend wezen  zodat het er gewoon mag zijn  zonder dat er economisch nut moet zijn bewezen Laat hen leven laat een hen leven laat de hennen leven laat hen allen leven    

Woordenwalvis
36 3

Zomerdroom

Fladder, vlinder, bloemenpluk De bij zoemt neer van zon tot zomer   Flits, fiets, picnickmand één fles, twee glazen, hand in hand   Een zoen stijgt op uit korenvelden weerklinkt je naam als echo in mij    

Lumes
30 1

sign o times

Straks marcheren horden bottines in de stratenwaar onze jongens -die nog kinderen zijn-voorheen zorgeloos speelden.  De melk en honing die ons toekomtreikt niet langer tot de hemelnu donkerder wolken als storm in versneld tempoop ons neerdalen.  Bereid u voor op oorlogstrijd moet er zijn.Bevrijd van het juk van goed fatsoen blazen de hondenfluitjes steeds genadelozer.  We zien de fuiktoch duiken weer-hoofd vooruit-in.  Wie begint iemand uit te sluiteneindigt uiteindelijk alleenomringd door grafstenen waarop geschreven staat:“ik wist nergens van”. 

Thomas De Mulder
16 0

Fris

de poedersneeuw die op mijn gezicht valt  doet me verjongen   

Margaretha Juta
6 0

Ignite

You - your arms weigh the burden I carry It’s like a shotgun but you never could handle it with such gentleness With such care Caring is what I did, until now  I feel - now - who I am I carry myself with grace  With the confidence I always hadhidden in the pocket of my jeans O-ow-oh, the stars ignite every nightAnd I was born to come here, homeWithout a warning I ran into you with your stunningeyes Twenty-seven and I've learned to be much more apatheticFor my own lifeBecause it flows everywhere: the empathyI feel it every damn time, such sensitivity 'Don't get too close' I hear you whisperBut it's my own voice screamingAnd you're deaf to my soundsWhile I pick up every sound you makeIt's like I'm living with a false alarm O-ow-oh, the stars ignite every nightAnd I come back here every timeTo feel you close to meBut what never was, could never feel so real.

Zonsondergangdromen
22 0

woordenstroom

ik neem mijn pen, kruip erin om mijn emoties op te schrijven in een woordenstroom, tot de inkt droog is..en mijn tranen ook. 

amanda allesie
22 1

gedichtendag 2024

huis vier muren en een dak als jij daar bent thuis

M. Peters
15 0

Je bent geen mama

Je bent geen mama   Omdat je geen dochter hebt Gebaar t de Italiaanse vrouw met veel furie Aangewakkerd in mij, jongens Jongens, jongens… Drie Marathons en een sterk verhoogde pijngrens Verhoogde zorg en ingebouwde telelens Onvoorwaardelijke Liefde Verhief me Van het oordeel In die vrouw Haar hoofd Of hart Zit zaagmeel Of smart Misschien wil ik eens kijken, in haar ogen, in haar ziel Lachen, laten voelen, dat het (me) beviel Dat je niet te kiezen hebt tussen roze en blauw Ook niet als je stiekem toch dat roze wou   Maar dat, als je echt kijkt Je kan zien Dat mijn zijn is verrijkt Niet met wat ik zogezegd verdien   Maar met trots, Fierheid, Groei En onvoorwaardelijke Liefde   Voor blauw   mevrouw.

Troja!
18 2

De nachtmerrie

Wanneer Een losgeslagen Merrie van de nacht Jouw droom Jouw rust Jouw stilte Onverwacht Komt binnen gedraafd Verslaafd Aan angst En onschuld Roep je Huil je Schreeuw je Tot liefde Alle lawaai Heeft weggejaagd En troost De stilte Terug binnen draagt   De angst Die mama Met knuffels Heeft weggenomen Laat je terug dromen Geborgen Zonder zorgen Vrij en kleurrijk Roep je zacht   Mama, Niet bang zijn hé Goedenacht.

Troja!
17 1

Rechtsaf aan Hamburg Süd

degelijk Duits omringdneem ik wisselbaden in de Noordzeeen de weekendkrant sinaasappelbillen lillend in het slibborsten deinend in hun netten op de golfslag een zwerm meeuwen diemet Zwitsers geijkte tussenpozenals aan een kabelbaan over het water scheert bij eb kan ik te voet naar Vlissingenkuitdiep tussen de golfbrekers rechtdoor envervolgens rechtsaf aan Hamburg Süd de luie zuidenwind ademt door mijn sudokugooit gekef en kindergrijs neerwaar ik ook mijn handdoek spreid knarsetandend laat ik deinmiddels dieprode want voor mijn vingersonbereikbare zones op mijn rug nog maar eens zakkenin de pekel   Gepubliceerd bij De Baaierd (2024)

nikki_petit
9 0

Driemaal dagelijkse verwondering (Senryu's voor gedichtendag)

I. Vogelgeluiden  fleuren me op zoals de natuur alleen kan II.In de natuur zijn wandelen, bewegen zorgt  voor zelfbewustzijn III.Connectie is iets bijzonder wanneer we het delen met vrienden

Zonsondergangdromen
39 0

monstersokken #gedichtendag #senryu

De monstersokken Kleine antislipnoppen Tegen uitschuivers 

Troja!
23 1

Twijfelgeval

Het is een onbepaalde dag Een twijfelgeval Onwetend Of het schijnen of regenen zal Het is een van-slag-dag Regenbooggewijs Verbroken In duizend kleurschakeringen Beweringen Weet de dag of het waaien mag? Stormen liefst Hij verliest Zachte macht In de kracht van de dag De onbepaalde dag Het twijfelgeval.

Troja!
13 1

De schotelvod

Je hebt het wellicht ooit gelezen in een interview met een bekende manspersoon. Dat hij plots vaststelt hoezeer hij op zijn vader begint te gelijken. Het gebeurt meestal als ze voor de spiegel staan. Dan zien ze niet zichzelf, maar hun vader in het spiegelbeeld. Het gezicht dat dezelfde trekken vertoont, het dunner wordende haar dat ze plots opzij moeten kammen, de rimpels, het ouder worden tout court. Ik kan erover meepraten. Toch gebeurt het bij mij niet voor de spiegel. Het is eerder de schotel- of vaatdoek die het hem doet. Vader zei meestal ‘schotelvod’ en in het plat dialect zelfs ‘het slet’, maar dat mocht hij van ons ma niet zeggen. Toch komt dat gewoon van het Middelnederlandse ‘slette’, wat een lap of vod was. "Zijt ge daar weer met uw vod,” zei onze jongste onlangs. Ik moest het aanrecht netjes maken, want als ze weinig tijd hebben kijken ze niet zo nauw. De kruimels lagen overal. Vader zei ‘greumels’ en het werkwoord was ‘greumelen’. Toen zag ik het. Met die schoteldoek nog in mijn hand zag ik plots ons vader staan. Jaren geleden, in de keuken van ons huis dat er al niet meer staat. Maar het beeld van die keuken is nog zo vers als de groenten uit zijn tuin. Hij moest jonger op pensioen en in de wintermaanden had hij niet veel om handen. Dan maar regelmatig met een schoteldoek over het aanrecht. De ‘greumels’ opruimen. In de andere seizoenen had hij geen tijd voor zijn vod. Dan wenkte zijn fiets of het werk in de tuin. Ik ben niet de enige die de gelijkenis ziet. Mijn vrouw zegt dat ik almaar meer op hem begin te gelijken. Maar misschien moet ik toch opletten met die vod. Overdrijven is nooit goed, of er komen vodden van.

Rudi Lavreysen
15 1

Razend

de razende wind rukt het vuilnisdoek los ruziënde kraaien  

Margaretha Juta
11 0
Laad meer ...