Lezen

Welkom herfst

onder de huismat met WELCOME op, schoof de wind herfstbladeren

Oudejaarsavond - Nieuwjaarsdag

Oudejaarsavond Wat doe jij met de jaarwisseling? Dé vraag die vanaf begin november gemiddeld drie keer per week komt. Mijn 15 jaar jongere ik kreeg er FOMO van. Ik zocht tot ik iets vond dat door kon gaan als leuk genoeg voor de avond van 31 december. En nu… Eerlijk? Nu heb ik er lak aan. Dat iedereen maar doet wat hij wil. Dat iedereen maar hard gaat feesten en zich lazarus drinkt. Dat iedereen maar lekker een nachtje doordoet. Ik nestel me na het avondeten van 18u30 onder een deken in de zetel. Met een boek of Netflixserie, een grote mok thee. Laat. Mij. Allemaal. Gerust. Om 22u kruip ik in mijn bed. Oordoppen in. Geen vuurpijl of uitgelaten vreugdekreet krijgt me wakker. Nieuwjaarsdag Ik heb er niets mee. Die lamlendige, lege dag waarop het leven stil ligt, het land slaapt. Ik start het jaar, élk jaar, monter en fris om 5u45. Boterhammetje en koffie. Wandelingetje daarna. Het is een dag zoals een andere. Na het douchen onderga ik de verplichte huisbezoeken. Geforceerd glimlachen naar familieleden die vermoeid in de zetel hangen. Liever waren ze in bed gebleven want vaak nog half dronken, brak van een nacht zonder slaap. Luister naar zatte nonkels, roddelende tantes, conversaties over de prijs aan de pomp, vastgoed en geplande citytrips. Eten dat vreten om te vreten wordt. Het derde stuk taart dat m’n strot uit komt na die afgezaagde gourmet of kaasfondue. Een stroom van onverstaanbaar voorgelezen, zeemzoet rijmende nieuwjaarsbrieven aan meters en peters in ruil voor een briefje van 20 euro. Liefste peter, hoe meer ge mij geeft, hoe beter. Maar geeft ge mij niets, dan zijt ge mijne peter niet.

Melanie Huyghe

31 1

jij ik en iedereen

Ik wil ergens aan beginnen zonder dat daarom gevraagd wordt,dan pas ontstaan er de mooiste dingenzegt ze zo tussen mij en haar inen zonder dat daaraan getwijfeld wordtloop ik soms hand in hand met haar meeéén of ander leven in. Mezelf laat ik weten dat dit leven er zo uit ziet: zwaar, donker, gehavend.Het leven is als een verkrampte spier die jou imiteert op de precieuze momenten.Het is een plek die zo weerzinwekkend met je mee beweegt,dat je er misselijk van wordt. Ik word al snel misselijken jij, ik, en iedereen zouden wat meer aan onszelf moeten denken. Zonder doortastend op zoek te willen gaan naar een oplossingverdraag ik mezelf nog maar eens. Lijk ik verder van jou weg, mezelf tegen te komen.Het doet pijn, dit te willen doorspartelen.Met vlees en bloed altijd wat. Jij deint weg, echoot terug naar me toetussen gepijnigd en sereen in,en even is er iets dat zegt,waar het zich bevindt. Een moment is het stil;daarna komt men weer tot levenen worden jij en ik en iedereen lotgenoten,iets wat we altijd al hadden willen worden. In de ooghoeken van de medestanders,hoor ik mezelf roepen om verpozing of een time-out van dit gebeuren.Maar ook jij wilde ergens aan beginnen zonder dat daarom gevraagd werd.Het is doelgericht willen leven voor zij die ervoor kiezen van zichzelf geschiedenis te maken. Dan kijkt ze naar me, zo alsof ik beter weet.Beter weet dat dingen om ons heen ook namen hebben,beter weet wat angst nodig heeft,beter mezelf tot geniale ideeën heb weten komen,toen ik nog ergens onbezonnen onschuldig was,in een lichaam dat heerste. Nu is alles stram en gewillig aan een leven vol wrakken en oude stukken tijddie ik niet meer lezen kan, niet meer lezen wil.Het deeltje Dries in mij, zal ook sterven.Ook ik ben gelieerd aan situaties vol gepijnigde samenhorigheid.Aan de oevers van mijn dood, sterft eenieder,en mijzelf tot geschiedenis verheffen, is een poging die om en bij de 10 seconden duurde.Het bewonderingswaardige is een fractie te veel blind vertrouwenin jou, mijzelf, en iedereen die erbij wilde zijn. Jij, ik en iedereen kijken mee.Naar Dries die schrijft. Naar Dries die weigert zichzelf te laten kennen.Naar Dries die dergelijke informatie over laat aan jou.Naar Dries die verkrampt wegzakt in Dries. Wil je nog één keer jezelf onder ogen komen,vraagt ze doelbewust,omdat van zelfliefde helden worden gemaakt,en dat jij daar maar een plekje zoekt,om in te mogen blijven zoekennaar een versie die je innerlijke paspoort kan zijn.En dan blijft ze naar je kijken,het vermeende afscheid weigerend.Ik loop hand in eigen hand,één of ander leven in.

Dries Verhaegen

34 0

Kinderen zijn om van te houden

Ik word elf Je bent jarig zegt moeder Je gaat naar een pleeggezin Morgen Voor hoe lang vraag ik Voor een tijdje zegt moeder Een hele tijd Beter zo Je zal zien Beter Maar morgen pas Vandaag is het feest We eten taart en ik hou van je Omdat ik van je hou van je hou van je hou Daarom Ze houdt van me en ik word elf Groot meisje zegt hij Elf Je krijgt al borstjes Als je elf bent krijg je borstjesEn dan is er feest Ik eet bananentaart met slagroom Hij lust geen taart Ik eet alleen kleine meisjes zegt hij Mama zegt plaag dat kind niet Ze is niet boos op papa Ze is nooit boos op papa Ze houdt van papa Papa houdt van mij Papa geeft graag kusjes Zodat we mama niet missen Als ze naar de dokter gaat In het ziekenhuis Mama werkt in het ziekenhuis Elke avond Bijna elke avond Kom hier liefje zegt hij Mis je mama liefje Ik zie dat je haar vreselijk mist Ik zie het wel Kom bij papa liefje Kom bij papa Papa houdt het meest van jou zie je wel Papa is hier Luister naar je ouders Wij houden van je Te veel taart Ik geef over Vanavond niet gaan werken mama asjeblieft mama asjeblieft Ik ben elf Ik wil geen borstjes AsjeblieftPapa houdt van zijn kleine meisje Kijk hoeveel papa van je houdt Kleinemuisjemeisjes zijn de liefsten Doe je ogen dicht Hier een kusje daar een kusje Mijn hoofd zit vol Nog een Eén kusje maar Daar Ik mis mama niet Ik mis haar niet Ik mis haar nooit niet Nee papa ik mis haar nietOf anders zegt hij Of anders Kinderen zijn om van te houden Toch Of anders Papa Nee papa Hij houdt van meHoe erg kan zo’n pleeggezin nu zijn Niks erg Niets Niemendal Morgen zegt mama

Goedele Billen

8 0

Tip

Schoonheidssalon

Verbeterde versie (met dank aan Femke voor de feedback): Het blijkt dat de föhn bestaat sinds 1920. Of wij vijfendertig jaar later al zo een ding in huis hadden, betwijfel ik. Wat wel vast staat, is dat wij in de keuken een kolenfornuis hadden met ovens waarin wij in de winter onze voeten warmden. Zo verging het ook onze kanariepiet. Tussen de gele, kreeg hij hier en daar donkere pluimpjes en dus vonden wij dat hij een bad nodig had. Wij wreven het diertje in met lauw water en Sunlight zeep. Dan spoelden wij hem af en lieten hem bij de kachel drogen. Familieleden wisten niet waarom het diertje nadien eens zo vrolijk en hard floot.Het overleefde nog tien jaar. Toen het kuikentje van mijn eigen dochtertje jaren later onder de modder zat, heb ik als volleerd expert het experiment overgedaan, ditmaal met helder water en een haardroger. Het werd een prachtige eend. Eerste versie: Het blijkt dat de föhn reeds bestaat sinds 1920. Of wij een slordige vijfendertig jaar later al zo een ding in huis hadden, betwijfel ik. Wat wel vast staat is dat wij in de keuken een kolenfornuis hadden met ovens waarin wij in de winter onze verkleumde voeten warmden. Zo moet ook geschied zijn met onze knalgele kanariepiet. Hij kreeg hier en daar donkere pluimpjes en dus vonden wij dat hij een bad nodig had. Wij wreven het diertje in met lauw water en Sunlight zeep. Dan spoelde wij hem af en lieten hem bij de kachel drogen. Familieleden wisten niet waarom het diertje nadien eens zo vrolijk en hard floot.Het overleefde nog tien jaar. Toen het kuikentje van mijn eigen dochtertje jaren later onder de modder zat, heb ik als volleerd expert het experiment overgedaan, ditmaal met helder water en een haardroger. Het werd een prachtige eend.

Vic de Bourg

95 4

Vlucht

Wollige witte wolken drijven voorbij. Ik wil ze als kussen gebruiken of zachte matras. De vroege vlucht doet me dommelen, dutten. Ik slaap net niet. Een stem vraagt wat ik wil drinken. Ik zeg cola. Dat is er niet. Water dan. Vervolgens kleine bakjes met één aardappel, twee wortelen, iets wat kip zou moeten zijn geplet tussen twee andere passagiers wil ik hier weg. De enige uitweg is de wc.

Melanie Huyghe

20 1

Nog even zomer

tussen het riet ligt een grote watermeloen - vliegende strandbal

Margaretha Juta

19 0

wolf in merkkledij

"ga je trouwen ? "vroeg Reinaard smalend. Elize kromp ineen, staarde naar het boeketje seringen in haar handen. Wat had ze graag de bloemen in z'n mond gepropt tot hij stikte. "nee!" antwoorde ze kort en stapte ervandoor zo snel als haar voeten haar konden dragen. reinaard keek haar na: loop maar meisje, dacht hij, je zal niet ver geraken. Zijn plan was waterdicht, het kon niet misgaan." En als Elize dan toch haar mond zou voorbij praten , doe ik haar wel zwijgen, op mijn manier" mompelde reinaard.

amanda allesie

5 1

Tip

Het blijft hier thuis maar regenen

Ik duw de voordeur open en stap naar binnen. Het voelt alsof een sombere donkere mist sierlijk naar me toe danst en zich vloeiend verder verspreid in ons warme nest. Zijn zwarte tentakels trekken me mee verder naar binnen. Het is muisstil. Ik zet de volgeladen boodschappentassen voorzichtig neer in de keuken. Jouw lichamelijke omhulsel ligt in de zetel. Je bent weer ver weg, diep verzonken in jouw draaikolk van gedachten. Ben je nog steeds ziek? Durf ik iets te vragen? Of laat ik je met rust? Lijdzaam laat ik het voor wat is het. Wanneer komt die spreekwoordelijke zonneschijn terug? Het blijft hier thuis maar regenen. Ik mis ons van vroeger. Een periode is normaal toch kort. Wanneer kunnen we weer samen gezellig naar de bioscoop?

Evelien Meulders

195 11

Verse beits

Alles kan ik verdragen, het verzinken van klinkers, scheurende balken, het hoekje Gyprocplaten, kan ik met droge ogen doen slopen, daar ben ik werkelijk hard in. Maar verse beits in lenteweer, net geverfd, klef nog, in vochtige strookjes, nee.

Levi Heusdens

11 1

Hoop op een goede oogst

In een stadje genaamd Hoopville woonde Sem. Hij was een eenvoudige man, maar zijn hart straalde van onverwoestbare hoop. Hoewel Hoopville was getroffen door tegenslagen, zoals economische problemen en natuurrampen, bleef Sem optimistisch. Hij begon kleine gemeenschapsprojecten om de stad nieuw leven in te blazen. Samen met zijn medebewoners plantte hij bloemen langs de straten, herstelde hij verwaarloosde parken en organiseerde hij buurtbijeenkomsten om saamhorigheid te bevorderen. Langzaam begon Hoopville te veranderen. De economie verbeterde en de gemeenschap werd sterker. Sems onwankelbare hoop had de stad opnieuw tot leven gebracht. Zijn verhaal herinnerde iedereen eraan dat hoop een krachtige drijvende kracht kan zijn, zelfs in de moeilijkste tijden. Sem leefde voort als een symbool van wat mogelijk is wanneer we geloven in een betere toekomst, en Hoopville bloeide dankzij zijn vastberadenheid.

Vic

1 1

Hoop op een goede oogst

In een stadje genaamd Hoopville woonde Sem. Hij was een eenvoudige man, maar zijn hart straalde van onverwoestbare hoop. Hoewel Hoopville was getroffen door tegenslagen, zoals economische problemen en natuurrampen, bleef Sem optimistisch. Hij begon kleine gemeenschapsprojecten om de stad nieuw leven in te blazen. Samen met zijn medebewoners plantte hij bloemen langs de straten, herstelde hij verwaarloosde parken en organiseerde hij buurtbijeenkomsten om saamhorigheid te bevorderen. Langzaam begon Hoopville te veranderen. De economie verbeterde en de gemeenschap werd sterker. Sems onwankelbare hoop had de stad opnieuw tot leven gebracht. Zijn verhaal herinnerde iedereen eraan dat hoop een krachtige drijvende kracht kan zijn, zelfs in de moeilijkste tijden. Sem leefde voort als een symbool van wat mogelijk is wanneer we geloven in een betere toekomst, en Hoopville bloeide dankzij zijn vastberadenheid.

Vic

0 0

Het nutteloze enthousiasme

Bert, een jongen van 17 jaar altijd even enthousiast, enthousiast over wat hij wilde bereiken. Hij wilde graag dokter worden en mensenlevens redden, mensen beter maken, een beter leven voor de mensen. Na vele jaren en vele studies en nog steeds evenveel enthousiasme was het eindelijk zo ver. Daar was dokter Janssens dan, met vol plezier begon hij aan zijn eerste ingreep. Maar dat was maar van korte duur, Bert was te enthousiast en complicaties traden op, de patiënt komt te overlijden. Bert was kapot, durfde geen voet meer in een ziekenhuis te zetten. Al zijn enthousiasme is voor niks geweest. Kapot en vol verdriet leeft hij verder achter de kassa van de Aldi.

Sterre1

5 0

De geplande toekomst

Een leeg plafond. Gebroken wit met een scheurtje in elke hoek. De warmte van de zon geeft een tinteling op mijn gezicht. Dit is het enige momentje dat ik rust heb, niemand die mij stoort of lastig valt. Geen verplichtingen. Een zwaar gebonk haalt mij uit mijn trans. Ik moet mijn bed uit. Willen of niet. Ik schuif mezelf aan tafel met de zware jurk die mij naar beneden drukt. Mijn familie kan zich stil en kalm bezighouden aan het ontbijt. Er wordt geen woord en blik uitgewisseld, er is absolute stilte. Hoe doen ze dat toch? Mijn hart gaat tekeer, ik weet wat me te wachten staat. Ik weet dat er zich een gesprek voor zal doen, dat mijn toekomst zal bepalen. Ik weet niet wanneer. Ik weet wel dat het niet is wat ik wil en… Ik heb geen keus of rust.

PharaZ007

7 2

Zonder Laura, Geen Liefde

Zelfs als iemand de meest verschrikkelijke dingen heeft gedaan, staat Laura gewoon voor je klaar. Er zijn vele 'koninginnen' in GTST, of het nu Janine, Linda, Merel of Saskia zijn. Maar de ware koningin, die altijd en immer de troon heeft bezet, is ontegensprekelijk Laura. Sinds het begin van de serie in 1990 is zij de constante factor geweest. Non Stop. Zo'n toewijding verdient niets minder dan een staande ovatie. "Met Laura hebben we nog echt liefde in de serie" Ze kan dan wel eens even op de achtergrond zijn verdwenen of tijdelijk minder scènes hebben gehad, maar ze heeft nooit volledig de serie verlaten. Laura's afwezigheid zou een leegte achterlaten die moeilijk op te vullen is. Ze staat symbool voor liefde en vriendelijkheid. Wanneer ze boos werd op Henk omdat hij haar weer iets had onthouden, kwam dat als een schok. Laura staat namelijk bekend om haar medeleven en haar streven om voor iedereen een positieve sfeer te creëren. Haar mildheid richting Margriet onderstreept haar karakter: bij Laura verdient iedereen een tweede kans. Met het introduceren van haar verhaallijn over Parkinson wordt langzaam toegewerkt naar een mogelijke exit voor Laura. De makers van GTST realiseren zich dat ze een geliefd karakter als Laura niet abrupt kunnen laten verdwijnen. De voorbereiding voor haar afscheid is dus al begonnen. Echter, voor nu blijft ze actief in de serie en zullen we nog tot en met minstens januari van haar kunnen genieten. Gelukkig maar.

GTST Spoilers-account 2021

36 0

een wereld voor mij alleen

Boven in een hutje boven op de koude bergtop zit een meisje te schrijven in haar fel blauwe notitieblokje. Ze schrijft over de leuke momenten in haar leven en ook over de moeilijke situaties die ze mee maakt in haar jonge leven. Ze zit daar alleen op de koude bergtop in haar dikke wollen jas. Ze maakt haar hoofd leeg door te schrijven op de koude bergtop. Ze voelt de vrijheid die ze heeft zonder dat iemand haar zegt wat ze moet doen of wat ze wel of niet mag zeggen , zonder regels zonder alles alleen zij en haar notitieblokje. De wereld om haar heen bestaat niet meer als ze schrijft. Het is precies of dat zij helemaal alleen is op de koude bergtop, een wereld voor haar alleen.

amy

0 0

En onderweg vinden we elkaar.

Het is eenvoudig om te denken. Je doet het alleen. Zo dacht ik onlangs nog hoe dankbaar ik daarvoor ben. In al wat ik ooit dacht, houd ik vast aan het idee van de mens als mozaïek. We vormen en vallen en breken. We rapen onszelf bij elkaar en krabbelen overeind, als opstaan niet lukt met opgeheven hoofd. We laten een spoor scherven na met daarin de herinnering van wie wij waren. En onderweg vinden we elkaar. We polijsten scherpe randen rond en herscheppen onszelf. Telkens de ander een hand wordt aangereikt. In elk paar ogen dat ons kruist. Waar een barst zitschuilt een verleden. Achter een lach rolt een traan. En onderweg vinden we elkaar. Langzamerhand wordt wie jij was versmolten tot wie ik zal zijn. En verdwalen verheft zich van zonde tot noodzaak. Hoe anders vinden we elkaar onderweg?

Amarant Plas

4 2

Bloem in rust

welke kleur krijg je als je volop in bloei staat? hortensia in rust

Margaretha Juta

7 0

Dementie

Door de ogen van kleinkinderen worden grootouders niet ouder. In de jonge kinderjaren vormt zich een beeld dat blijft plakken, zonder enige wijziging mogelijk. De oma die haar kleinkinderen altijd vroeg hoe het op school was geweest. De oma die altijd bezig was met zorgen voor anderen. Ze blijft altijd die oma. Ookal woont ze nu niet meer in haar eigen hoofd. Dementie Grootouders worden niet ouder door de ogen van kleinkinderen.

LoverLover

11 0

Zonlicht

Je laat de zon schijnen in mijn hart Het was een fort, zonder ramen en een stevige muur eromheen Je zocht een weg naar binnen Je vond de deur die op een kier stond Ik hoopte dat jij die kier zou vinden en niet de anderen De anderen willen binnenkomen om mijn fort te breken Jij wil het niet breken Jij wilt het heropbouwen met ramen zodat er zonlicht binnen kan komen Jouw zonlicht

LoverLover

9 0