Lezen

Weg

Bomen vangen winden bladeren grijpen naar lucht, zonder houvast.

Kim Stessens
14 2

Mijn ellepijp toen ik zes was

die onderstak tak mijn stem 1 van de 12 eieren de code tot verdriet die vlindervleugel mijn ellenpijp toen ik 6 was soms gewoon rijst de ziel van iemand die ik zeer goed ken ijs van één nacht het oor van mijn kopje   Het is allemaal gebroken en gisteren. Toen ik daar stond aan de kassa van de Brolco, zag zij het. Koop dit niet, zo sprak zij. Je bent blind en jouw briefje van vijftig frank is ongeldig. Bovendien is dit een kleine tube. Het is logisch dat ik haar niet aankeek, maar ik voelde het. Zij zag het aan mij. Dat ik samen met mijn ogen probeerde, dat ik verdwaalde. Ik dacht weer eens aan alles tegelijk. Het duurt altijd even voor ik het besef. Ik geraak er nooit.   gevangenisdeuren traankanaaltjes de wielbouten des vaders tractor pijn soms woede een paard in drijfzand de ketting van mijn fiets op de bodem van een dode zee traumabeelden deze bijl in deze koppige stam de remhendel van mijn plastiek spooktrein het deksel op de oude verf en zijn pot   Het zit allemaal vast en vandaag, deze ochtend. Ik stond daar weer met al dat onzichtbare, met al mijn ongeldigheden. U weet het nochtans, zo zei ze. De strijd is hard. Prijzenslag, moordende concurrentie, besparingen op verwarming, op personeel en bovendien. Ze sprak. Helaas, mijn collega is ernstig ziek en ik sta vandaag alleen in deze winkel. U heeft daarvoor zo veel nodig, maar ik heb geen tijd om U alles te toenen. U kunt het ook rustig thuis bestellen. Online. Met de hulp van iemand die beter ziet.     uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt
0 0

Ik vraag me af

Ik vraag me af waar je heen vaart Als de nacht valt En de slaap niet volgt En je een zee van tijd hebt     (Eenlettergreepgedichtje bij Man in a boat van Ron Mueck, Fondation Cartier, Paris)

Loos Katleen
19 1

Kakigori

het schaafijs smelt sneller dan ik kan eten - bergen, bos en zee   Haguro berg

Margaretha Juta
10 0

Steunwielen

"Waarom?" Met lede ogen staren ze me alletwee verbaasd aan. Hun goedbedoelde advies, waarmee ze me proberen af te remmen, dringt tot me door, al laat ik het me niet raken - of dat denk ik toch. "Waarom!" herhaal ik nu steviger, "telkens ik mijn pad klaarhelder voor ogen zie, houden jullie me tegen vanuit jullie eigen angst. Jullie liefde voor me, laten jullie overspoelen door angst! Koester die liefde waarmee jullie me nog steeds willen beschermen, voor me willen zorgen,... Al is het enigste wat ik vraag dat jullie naar me luisteren en me wat op weg helpen..." "Oké, 'Waar wil je naartoe?', 'wat wil je bereiken met deze keuze?', 'zorgt deze keuze ervoor dat je bereikt waar je naartoe wilt?' " vraagt ze me met een blik die tegelijkertijd duidt op hopeloosheid (zij weet het ook niet), al ook op sterkte én eindelijk het begrip: dat ze me vat. De handvatten die ik op dit moment ontbreek, worden me dan toch aangereikt. Al weet ik: ook jaren geleden leerde ik mezelf rekenen, spellen,... Alsware worden mijn gedachten ook maar wéér eens aangevoeld, wanneer hij er aan toevoegt: "mét de nodige aanmoedigingen én liefdevolle ondersteuning leerde je ook ooit: fietsen." 

Zonsondergangdromen
38 0

(zonder titel)

Eerst lach je nog smalendJe merkt haar op aan haar tafeltje,vingers rond een kop dampende thee. Hij maakt haar ook maar iets wijsAls je probeert, ben je minstens even mooiZij heeft vast nooit de storm in hem gezien. Toch kan je het niet laten om haarna te staren wanneer ze vertrekt,over het plein wandelt, haar leven in. Je wil het niet maar je vraagt je afwaar ze heen gaat en waarom hij nooit meer op weg isnaar jou.

Mieke Stessens
17 0

(zonder titel)

Ik lig bloot met knieën openals een toegangspoort, ben het middenvan de cirkels die jij ongedurig loopt. Mijn schouderbladen druk ik in het grasIk wacht op de vangst na het besluipen,jouw beet in mijn nek en dan het fixeren. Je bent vlakbij maarer is geen mes om mij te snijdengeen strak lijf dat me open kan rijten. Je zwijgt en kijktIk word langzaamaan kleiner. In jouw gelaat zittengroeven en lijnen die ik aai,waarin ik wil verdwijnen.

Mieke Stessens
17 1

Naakt blauw

Ik maak fouten, maar een rode pen raakt me niet. Wraak scheurt het papier.

Kim Stessens
11 1

Leven

Leven is de kracht van creëren.

Kim Stessens
18 1

Exodus

als hij de mensen op een hoopje gooit zo doet hij dat met wrede wezens dan zwijgen ze nog altijd niet   ze stamelen ze brabbelen ze grabbelen ze scharrelen het is een ware teringzooi   zijn hellehond loopt rond hij kwispelt met de staart  want Ricky heeft met god gebeld   de ufo’s zijn al onderweg ja pak ze straks maar mee ze mogen naar hun hemeltjes   Ricky heeft dat fraai geklaard de wereld is gered en god hij heeft hem toen benoemd tot christus van de dieren   daarna heeft de natuur het grauwe overgroeid met groen en nog wat kleuren met schoonheid zonder scheuren     uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt
2 0

Reisgenoot

hij merkt het niet eens - een vlinder op zijn rugzak  reist een eindje mee

Margaretha Juta
20 2

Ik neem mee op reis

  ik ontving van een vink een pink voor kleine ringen   ik kreeg deze hamer van een klok om de tijd voorgoed te doden   mijn zwarte tent zal ik voorzichtig plooien mooie kleuren laat ik thuis     ik vul al lang dit potje spijt mijn tas kan het verdragen   ik heb een beetje lucht ook een matras voor dagen die zich minder voelen   als ze willen rusten voor altijd schuif ik mijn ziel opzij ik lig liefst op de rand     ik heb nog deze drinkbus en weet dat een traan of drie de bodem niet kan vullen   ik heb deze maanparasol  want ik wil dat niemand straks mijn putje ziet   behalve ik en de kraters ze lonken hemels groot ik ga ze dempen met verdriet       uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt
10 0

Haguro san

twee klimmers  dalen de Haguro berg af - geluid van waterval     

Margaretha Juta
9 0

Toevluchtsoord

Met een harnas om hun bloedende hart en een wereld afhankelijk van twee kreupele benenDromend van een wonderlandWaar iedereen houdt van het leven dat zij of hij leidtTerwijl anderen het zand aanraken Stervend met zoveel hoop knipperend in hun ogenNu kleurt hun onvervulde leven de woestijn in een tint roder dan het ooit geel wasMagen schreeuwen harder dan longen ooit zouden kunnen verdragenLanden waar niet veel meer is om voor te leven, wensend voor een wereld die veel zachter is Hun blikken recht naar de hemel gerichtZe vervolgen hun reisZonder meer dan een cent in hun lege handen, geschaad door valse leugensIn de hoop dat ze de kans krijgen om een beter leven op te bouwen zonder te proberen dit 'toernooi' te overleven Een veilige hemel is tenminste vermomd als een toevluchtsoordGebroken harten weten dat er veel kansen zijn dat ze het niet zullen overlevenAls je hetzelfde leven zou leiden, zou je de dood, vermomd als de nachtelijke raaf, niet zo groot vrezen Alleen wetend dat er ergens anders een kans is om te leven. Saudische grenswachters schieten migranten in koelen bloede dood aan grens met Jemen: "Dit moet nu stoppen"

Zonsondergangdromen
16 0

Vanaf nu

Een ochtendzoen, met de fiets naar school Plots duikt een roekeloze automobilist op Een lange file schuift aan, niet voor een idool Maar voor een wit laken dat ligt op de weg in de ochtendmist  Een koude rilling gaat door mijn lichaam en ik ben even op de dool Plots besef ik, wat is een leven vlug weggewist Vanaf nu is iedereen op mijn parool Een topidool  

Guy Van Damme
53 2

De tijd die stilstaat

geluid van golven  door het open raam - stilstaande schoolklok    Arahami Elementary school Sendai, monument van de grote aardbeving in 2011      

Margaretha Juta
8 1

Like a free bird

Ik ben geen vogel die vastzit in een kooi Mijn vleugels kunnen mij vervoeren naar het paradijs Langs de wegen van de wind Maar het nest zal ik niet verlaten Als ik in de hemel waar ik kom De liefde van jou niet vind  

Deejay
1 0

Vuile geitjes

    het sliep gelijk een schaap dat durft omdat de wolf aan geitjes denkt   het wachtte al zo lang niet meer op vacht noch beer   de nacht was gul ze liet het zomaar van de onschuld dromen   mijn hart wil ribben botten lichaam met een echte ruggengraat   dat gaat niet zomaar zonder jou een mes heeft mij doorboord   toen ik nog zuiver was zo dacht de vuile maan   scheen ik zonder bedaren ik had de wereld zomaar lief   de jaren hebben mij verscheurd doch schat, ik treurde niet vergeefs   twee tranen hebben me gekust daarna mijn lippen braaf gestolen   het kan de wolf niet schelen mijn lot mijn smart zijn al gekend   hij wil alleen mijn hart die geitjes laat hij lopen     uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'

Bernd Vanderbilt
0 0

Zonder boeh noch bah (zegswijze)

  Terwijl de angst uitblijft. Want de heer de pauw is er intussen aan gewend geraakt. Aan dat blauwgroen gedoe, die veren en die nare drang om bij die grauwe muur te paraderen. Voor Jonathan en Nathalie begin ik soms een blad met een zin die mooi lijkt. Toch wordt het stilaan tijd om al mijn figuranten en personages om te leggen. Dat denk ik ook. Ik heb intussen meerdere naties aangeschreven en om de levering van wapens gevraagd. Zodat ik de demonen kan bestrijden. Het mag ook deftig bier zijn in flesjes van 33 of 75 centiliter. Het voordeel is dat ik zeer veel zelf beslissen kan. Zo was Alfred eerst een alleenstaande huisvader met vermiste kinderen en enkele mussen onder zijn Boomse pannen. Op een dag heb ik heb hem tot kabouter beëdigd en mocht hij dat frietkot gaan uitbaten in Sint-Michiels. Roeland is al die tijd niet veranderd. Hij kan niet volwassen worden, nog de miserie van zich afschudden. Hij is als sinds de zomer van 1968 zeventien jaar gebleven en in het jaar 1979 op die laatste woensdag van december mocht hij mijn Talbot lenen en gewoon langs de péage naar het Zuiden-van-Frankrijk rijden. Den ivo beschouwde mij toen als zijn persoonlijke druïde die hem naar de top gebracht had en hem daar kon houden. Doch mij kon zijn roem geen moer schelen. Roem, succes, sportoverwinningen. Dat is allemaal zo onbelangrijk en zelfs zo belachelijk als het groot is. Maar zomaar al die tijd blijven langskomen bij me, kruiden en poedertjes meegraaien zonder boeh noch bah. Zo marcheert dat niet. Roeland is een gedweeë luitenant gebleken. Zonder schreven noch krassen is hij weer teruggeraakt. Mijn Talbot blonk nooit als tevoren en den ivo was proper van de baan gereden. Hij moest niet per se sterven, maar goed. En ik weet niet hoe het komt, maar een paar weken geleden dus, liep hij daar aaneengenaaid in mijn hof, tussen al mijn krachtplantjes. Zoals gij eerder las, heb ik hem nog niet kunnen vangen, maar vanavond zal het er van komen.     uit de reeks 'Roeland Wittebolle'

Bernd Vanderbilt
0 0

De kracht van paars

grauw het is gevlekt ook bruin niet vuil gewoon gewond in nek en hals staan littekens de romp is dichtgenaaid met moed   helder water drinkt het kalm en in de trog ligt nog wat kracht   terwijl de hemellucht geen sliert meer breekt de dood zich aan de wolken niet meer laaft voelt rust hoe paars het rood beheerst   het paard zweeft langzaam weg omdat het mag genoeg gevochten heeft     uit de reeks 'Kleinood'

Bernd Vanderbilt
1 0
Laad meer ...