Lezen

#novembervers scrabblegedicht dag18

scrabblegekte in noot door kave zullen we duwen, onze vette codesdorst zullen die ons lessen en stro zal duh begeksenhoenderlaag leggen we zelf, als huilende jazzers tinnen vlas zal over onze meenen waaien, waad wordt ekennoord zoek en joep eerder een zus trend zetten we gemeeten, gekte wordt onze smogen zelfs met joet en bob erbij, zullen we puilen runden fin nokten, vasteeken zen en rund dwalen latenseinen wordt onze ultieme redding, nog vetter onze codeswant doorgaan moet, tot ik weer win @linde20231118#novembervers2023#dag18

de jutte acrobate
0 0

De gouden oorbel

Fuck, ook dat nog. Tomas gromde. Stomme Veerle. Wie gaat nu in het bos wandelen met dure juwelen? Had ze toch wel een gouden oorbel van haar overleden oma verloren. Nu kon hij die gaan zoeken. Door de invallende duisternis zag hij nauwelijks een hand voor ogen. Hij trok zijn laars los uit de modder en rilde.  Liever was hij onder een dekentje in de zetel gekropen met een grote mok warme chocolademelk en enkele speculaasjes. De gedachte daaraan maakte hem nog kwader. Op Veerle maar ook op zichzelf. Was deze zoektocht echt nodig? Waarom moet ik per se bewijzen dat ik geen minnares heb? Dat die sms’jes aan Tamara niets betekenen? Een fijn contact met je ex is toch juist goed? Wie checkt trouwens de telefoon van zijn partner?   Hij probeerde zich te herinneren hoe ze waren gelopen. Waarom hebben we niet gewoon het betonnen wandelpad gevolgd? Hij stak de lamp van zijn oude Nokia 3010 aan. Dat kon die baksteen gelukkig nog net. Hier zijn we naar rechts gegaan, dan daar naar links, hier weer een beetje naar rechts. Plots stond Tomas stil. Hoorde ik nu net geritsel? Hij draaide zich om. Niets te zien. Ik zal het me wel verbeeld hebben. Hij zette enkele stappen. Dat geritsel weer. Word ik nu gevolgd? Tomas besloot het te negeren. Straks word ik nog paranoïde. Hij stapte koppig verder. Tot hier zijn we gelopen, daarna zijn we teruggedraaid.  Zag ik nu net een flits? Hij voelde een lichte paniek opkomen en versnelde zijn pas. We liepen hier naar links, dan bogen we af en daarna terug een beetje naar rechts. Alweer een lichtstraal. Nu was hij er zeker van. Hij begon te lopen. Die oorbel kan me gestolen worden. Ik koop wel een nieuwe. Aan het pad kwam maar geen einde. Dit klopt niet. Hier zijn we nooit geweest. Die lage struikjes heb ik nog nooit gezien.                                                                                                          Tomas besloot een eindje terug te keren in de hoop een herkenningspunt te vinden. Waarom wilde ik ook alweer geen smartphone? Ik had nu wel een GPS kunnen gebruiken.                      Dat licht weer. Plots zag hij een soort kleine vuurtoren naast de weg. Het leek wel het huisje uit Hans en Grietje maar dan in steen, niet in peperkoek. Daar komt dat licht dus vandaan. Nieuwsgierig sloop Tomas dichterbij. Hij keek rond. Niemand te bespeuren.                               Is dat de deur? Hij duwde er voorzichtig tegen. Kleren en een slaapzak. Een nachttafeltje en een opengeslagen boek. Hier woont iemand. Dat kan toch niet? Tomas kon zich niet bedwingen en stapte naar binnen. Een gasstelletje en enkele blikken witte bonen in tomatensaus. Een half opgegeten stuk brood. Twee paar Dr Martens en een verscheurde foto. Wat ruikt het hier raar.                                                                                Tomas zag nog een deurtje en duwde het open. De geur werd sterker, indringender, haast niet te houden. Hij bedekte zijn mond met zijn sjaal. Is dat een lichaam, onder dat doek?  Behoedzaam ging hij dichterbij. Hij schoof het doek een beetje weg, schrok van de plotse aanblik van het bleke vrouwengezicht met wijd open ogen en deinsde achteruit. Hij draaide zich om, wilde het op een lopen zetten en zag nog net iets blinken bij het oor van de vrouw.

Melanie Huyghe
33 1

#novembervers2023 - Yoga

De wesp was voor het meesje niet mals dus deed het meesje aan yoga

Thomach
6 0

Moedeloos mag ook

    Hallo, ja, euhh, welkom iedereen in de kazerne. Zegt een keer jullie naam. Koen. Conner. Koenraad. Ratislav. Nero. René. Allemaal mannen. Weerom. Die niet meer normaal kunnen spreken na drie pinten. Dit is de opdracht voor vandaag. We zullen samen pinten drinken. Ja. Tof. Jawel en ontzettend veel. En daarna zullen we proberen normaal te spreken. Cool. Het is precies een inburgeringscursus maar dan zonder frieten. En hier is de middenlijn. Als het lukt. Zonder te waggelen. Dan zijt gij voor ons een normale mens en geen eend. Weet je trouwens waarom Roma’s zo vaak ook gewoon dieven zijn? Ja, Conner, je mag antwoorden. Omdat ze niet geloven in privé-bezit en dan bestaat zoiets als diefstal niet eens. Goed, jongen. We leren allemaal iets bij vandaag. Krijgen we straks echt geen frieten? Neen. Deze sessies zijn vandaag gesponsord door AB Inbev. Jupiler, Stella, Leffe. Mainstream zuipen tot ge erbij neervalt en geen dwaze praat meer uitkraamt. Roman pils bestaat ook. Is dat gebrouwen door Roma? Alstublieft geen romantische opmerkingen te maken, of ge moet volgende week terugkomen. Dat staat zo in het oordeel. Fuck, ik als ik straks waggel als een eend, wil ik toch dat beest leegzuigen. Wie heeft dat gezegd? Het was Nero. Onnozelaar. Gaat gij nu echt iemand in een kooi steken bij dat pluimvee en dat plebs omwille van een gezegde. Shit, ik houd ook zo van frieten met mayonaise. In het Frans is dat met twee n’en, wist je dat? Gelijk mijn naam. CoNNer. King Conner. King Kong Komkommer. Mijn God. Binnen een paar dagen weten wij niet meer waarover te schrijven. De oorlogen in Oekraïne of Gaza. Het zal allemaal afgezaagd zijn. Zie ze daar nu rijden met hun tanks ziekenhuizen kapotschieten. Er prijken overal jodensterretjes in het blauw op hun witte vlaggetjes. Witte vlaggetjes, meneer. Dat zou voor vrede moeten staan. Verkloot dat niet met twee blauwe lijntjes en een jodenster. Zwijgt, Conner, of je moet volgende week terugkomen. Fuck. Ik ben dit alles echt beu en straks zijn er verkiezingen. Ge moogt kiezen. Klimaatramp of klimaatramp. Ja. Binnen een jaar of tien. Wees daar maar zeker van. Exponentieel is geen wiskundige term. Het is een ware evolutie. Bereid U allen voor. Om te sterven. In de armen van Conner. In Oekraïne. In Gaza, de verzopen Westhoek of een glas Leffe. Moedeloos mag ook.       uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt
8 0

Hardloper

een hardloper  loopt ongestoord voorbij  -  luide scheetjes

Margaretha Juta
12 0

novembervers 1811

zestig is het nieuwe dertig klasbak op het rotte tarmac klootzak met kapotte knieën en enkels  gij zijt de echte want gij kunt vechten  het clownenpad gesatineerd al neukend al vingerend en beffend alles gegeven voor mensenbrood maar lig hier nu schijndood in moedersschoot schuilend huilend onhoorbaar  ouderwetse apocalyptische porno visserman uit de as in de pas links rechts links rechts  klaarkomende gamers in achterkamertjes  een miljard euro gegarandeerd gij zijt veel groter dan het leven gij verlost mensen van hun saaie ellendige bestaan  gij laat ze springen lachen zingen  in hun broek kakken van plezier  ge moet alleen maar kijk eens hier

peter mmm Verreth
4 0

Regen

opgegeten door slakken lacht een blad me toe - gietende regen

Margaretha Juta
15 0

#novembervers2023 - De gravin

De gravin zoog aan het rietje van de soda en  nam de ex-man mee naar haar kano Het is cru en hij wist wel beter, zei de ex-man al wenend

Thomach
6 0

Ik min je meer en meer

zijn je dagen eenzaam en vol leed, is heel de wereld voor jou kil en wreed weet dan dat ik jou toch niet vergeet  ik min je meer en meer   zijn je avonduren lang en koud en gaan er vrienden rond je in de fout dan zou ‘k niet weten wat je tegenhoudt  ik min je meer en meer   ik weet dat jij nog niet beslissen kan, je echt verbinden wil je niet maar je stem verraadt zo nu en dan grote twijfel en stil verdriet   kon ik maar alles nog eens overdoen, dan was er niets wat ik niet zou doen  om bij jou te zijn in elk seizoen en jou te minnen meer en meer   het stormt in mijn hart met windkracht tienn, maar ‘k heb me nooit zo goed gevoeld  omdat mijn leven bruist als nooit voordien de drive is lang nog niet bekoeld   ‘k zou alles geven om je weer te zien, want ik zie je graag en bovendien bij mij ben jij toch veilig en misschien min jij mij ook meer en meer ik min je meer en meer

mopoltoch
16 0

novembervers 1711

ijsbeerogen priemen korenvelden wuiven lange rijen schuiven tijdens het wachten vind ik een wimper  op de grond misschien van een godin mijn koffiekopje heeft een barst  waarin ik de wimper verberg en ineens besef ik  dat ik de piyamavest  nog aan heb  maar dat is vandaag helemaal  niet erg

peter mmm Verreth
8 1

#novembervers scrabblegedicht dag17

verbeten ik denk dat ik die verbeten winnaar benin stukken zou ik hakken, wapens trekken en roepen over berg en dal, mijn vergelijkoverkant zal het geweten hebbenmaar niet gooi ik dan met dingenik suizel mee met wind, weest erwten stoom nix ik, gons laat ik zegenenen snif duf ik onder bok en nopvlo zag rang, en ik won en dan opnieuw, meer ik, verbeten visiein stukken dwerg ik, in war overkantwenken zinloos, ik uitplug en ontvelen laat lege meute beven, aan yen geen lapdeze keer dweilen en barsten, geen of ofik afbijt erwt en stoom, bok weest windopnieuw gons ik en que en suizelvlo was er nog, niet nix, niet snifmeer rang, en weer ik, won @linde20231117#novembervers2023#dag17

de jutte acrobate
1 0

Regels in de regen

binnen de witte lijn blijven, zegt mama streng; haar plu luistert niet!     

Margaretha Juta
12 0

#novembervers scrabblegedicht dag16

zuur in spel weer meer spel, maar zate speelde mee en gerustere ikschip kon er drooggezet als ik in getijwater verzoopof stoom me weer uit de oren ontsnappen wildedeze keer loeiden koeien en roe stond uiteraard klaarniet veraf was dof rocken, hitsen en move en ooknon draafde aan met iets pre wel, maar lekte en dranabers rete en neeg foei in het nu onbevattelijk,maar ik won overmoedige ik en sloeg mot, maar teven staken overen dropten ex, met yes probeerde ik te vergoelijkenbui hing in gagel en mep verkocht ik, maar door pekgrotere naden en rot werd mot en zuur mijn glimlachik wedde dat yen winnen zou, maar fier op mijn vakwerd ik niet, ik weerde me fel, maar vermoedde dat exme gagel neep en teven mepten voor zuurdere naden,en op gaf ik ex deed me geen goed, vergoelijkte ik, dat overkantniet begreep, mepte ik tot verrot, zuur was toch al zijn mot en de mijne groter, maar niemand zag het in loeien verfoeien en pre nabers negen tot ast, en roeniet te vroeg, maar niet non kon ik bevragen, rete nochteven, ex in mijn vak en stomers en toen zag ik staankus, mijn ast werd dof en schip strandde, zate werd,me te gevoelig @linde20231116#novembervers2023#dag16  

de jutte acrobate
0 0

#novembervers2023 - 't Is voorbij

Uit het blote hoofd zei hij de rente En zo verdween het hikje van mam

Thomach
10 0

Mijn seksverslaving is de schuld van mijn grootmoeder

   Oma loopt door de moestuin die meneer Wanders onkruidvrij heeft gemaakt. Er is niemand anders te bespeuren. Ze roept mij bij zich. Ik sta wat verder naast de schommel die heen en weer slingert onder de grote eik. Ik heb een vlieger opgelaten en wacht op de juiste windvlaag. Eén vinger hou ik in de lucht. Om de richting te bepalen. Op de tippen van mijn tenen raak ik tot aan de wolken die zo laag hangen dat ze op een verdwaalde mistbank lijken die zich van uur heeft vergist, zich nestelt in de restanten van de dauw die aan de hibiscus is blijven kleven.  Oma roept mij nogmaals. Mijn naam klinkt hypnotiserend met een langgerekte ‘pfff’, uitgesproken zoals alleen zij dat kan telkens wanneer ze zegt dat er honderd pfennig in één mark gaan.    ‘Pfff. Pfff.’    Alleen zij kan de intonatie van een slangenbezweerder zonder gebit het best benaderen, haar stembanden ertoe aanzetten mijn gedachten binnen te dringen. Als een rattenvanger mij hersenloos lam te leggen, gewillig te kneden en alle nieuwe onschuldige gedachten uit te wissen alsof er nooit sprake is geweest van eerdere, vergiftigde hersenspinsels.    Wanneer ik bij de serre, waarin tomaten en komkommers vrij spel hebben, halt hou, lijken er uren te zijn verstreken. Ik draai mij om en staar naar de lucht achter mij. In het ijle niets. Mijn vlieger is verdwenen. Ik voel mij misselijk worden. Braak het blauwe bessensap, dat ik tijdens het vieruurtje bij het stuk vers gebakken stuk appelcake heb gedronken, uit. Mijn mond brandt, het speeksel heeft zich met het gegiste goedje gemengd en is zo zurig dat het glazuur van mijn voorste tanden ruw aanvoelt. Ik adem in en draai mij terug om. Oma komt vanachter de mesthoop vandaan. Ze heeft het rieten mandje met de aardappelschillen tussen haar voorschoot en buik geklemd en legt haar hand op mijn schouder. Ze kijkt over de velden die aan de moestuin grenzen en overgaan in een groen sparrenwoud.    Ze zegt dat het ons geheimpje is, dat niemand dit hoeft te weten. Ik zwijg, tel ondertussen maïskolven die op barsten staan. Het zijn er opmerkelijk meer dan vorig jaar. Misschien kan ik met oma morgen als vieruurtje popcorn maken? Geen zoute, maar die met suiker want die hebben een helende werking, brengen rust in mijn hoofd.    ‘Ooit zal je het begrijpen,’ gaat ze verder. Ik knik en pink een traan weg. Ik wil haar vragen of ik een nieuwe vlieger krijg, maar blijf zwijgen als vermoord. De velden zullen mij vannacht in slaap zingen. Zachtjes zoals het melodietje dat ik vanmorgen van een Duitse kinderserie heb opgepikt en nu als een oorworm aan mijn gemoed vreet.    In de waan dat dit alles een spel is, ga ik op mijn rug liggen en maak, zoals ik dat doe wanneer het gesneeuwd heeft, met weidse arm- en beenbewegingen een modderengel in de omgewoelde aarde naast de prinsessenbonen. Tussen de aardbeien kan het voorlopig niet meer, nu oma ze in weckpotten in de kelder heeft gestockeerd. Ik sluit mijn ogen en zie opnieuw maïskolven. Ik tel, tot ik er honderd heb. Dat moet volstaan om morgen popcorn mee te maken.

Sascha Beernaert
74 1

Kintsugi

Kintsugi Ze toont een levenslijn aan scherven die ooit een aardewerkje waren ze blijft er dagenlang naar staren breekt haar hoofd over de nerven   reparatie brengt geen soelaas er is geen lijm die lijkt te pakken na al dat puzzelen en plakken bekomt ze steeds een broze vaas   moet een spoor totaal verdwijnen is iedere scherf niet iets uniek kijk naar Japanse keramiek met al haar fijne gouden lijnen   draag je aardewerk op handen met al haar barsten en haar deuken omarm de sporen van de breuken dan zie je schoonheid in de randen.

Caroline Pareijn
50 2

In de vijver

in de rotsvijver  een kolos van een steen ; kantoorrefflectie  

Margaretha Juta
18 0

novembervers 1611

wil wat meer tijd  met je doorbrengen partituren  wil jij dat ook om te huiveren  wilde paarden  wil wat geheimen aan je kwijt we kunnen samen zwemmen a-capellakoren crawl breaststroke om te zuiveren olieverfschilderijen  en waar gaat  het ons toe leiden baobabs naar dat beetje geluk niet te versmaden  oude talen luister naar jouw raad die ergens diep zal snijden nieuwe talen nee er rest geen truuk om door de rivier  te waden

peter mmm Verreth
4 0

#novembervers scrabblegedicht dag15

solitaireparadise dat virtuele spel spelen, was niet mijn dingeen kleine week ermee doorgaan, kon nog netin dat spelparadijs wist ik me onzekerresem aan woorden, of kaliber in vraagmaar spel leek niet van mijn wereld neem nu het woord peukels, voor me onbemindmet dit woord zette virtuele tegenpartij het spel inerna kwam mel, ede, ut, gad en ook uts iets wrong voor me, mel en mijn wrikkelende gad peukels verschenen en ut wilde ede doen afleggen ik, nimf, weerde me met woorden als lintjes en dakjesvirtuele overkant werd ineens iets meer mijn wereldmeer gaf ik t, en reef vreemd makkelijke puntenfair, of unfair, wie zal het zeggen, morgen weer spelmaar wordt nooit mijn paradijs, is mogelijk te solitair @linde20231115#novembervers2023#dag15

de jutte acrobate
2 0

Mijn foto

Een jongeman kijkt glimlachend naar de lens van de camera die zijn moeder in de handen gedrukt houdt. Alweer zo’n smile opzetten, hij doet het zo fake mogelijk. Maar dan komt zijn grootmoeder, zijn Marraine in het vogeltje kijken en knuffelt de jongeman met gesloten ogen vol van liefde. Hij verliest zijn gekunstelde lach en zijn mondhoeken maken zich oprecht breed met kuiltjes in zijn bolle wangen die oplichten onder de flits van het fototoestel. Het resultaat is wat wazig, want zijn moeder lijdt aan de bibberziekte, maar de foto zal hij voor altijd bewaren. 

Yvan Van Heyst
3 0
Laad meer ...