Lezen

Bloemkolenkind

  Er zat nog een bloemkolenkind verborgen onder het snoeigoed. De krullen. De frêle botjes. Bijna versnipperd. Heeft de grijparm nog net op tijd losgelaten of iemand op de rode knop gedrukt? Op ware grote is alles verwaarloosbaar, behalve de onschuld en terwijl ik mij buig over een melkdistel om een bij in de ogen te kijken, de strepen te tellen, voel ik het gebeuren. Er wordt aan de einder getrokken, aan de ledematen want ze liggen daar op een hoop de lijken. Straks is men alles kwijt. De tel, de richting en in het doel staat een man. In maatpak. Met zonnenbril. Hij heeft een smeltend gelaat. Voor mij één bolletje framboos. Nog wat vanille en suikerstrooisel voor het maagzuur. Sorry. Ik zal niet betalen. Ik doe niet meer mee. Zoek het maar uit en knip het uit voor god. Dat simpel kruiswoordraadsel. Niets verveelt. Dat zegt de mier die heen en weer loopt met gevallen brood. Waarheen is niet de vraag en ik zal een varkenshartje stoven. Thuis. Voor mijn hondje. Met wat rijst, brokjes wortel, nog een paar dingen voor dat beter leven. Het bloemenkolenkind is dan al heel erg moe. De strijd. De dag. Ze waren zwaar en in een bord met melk wast het de voetjes proper, weekt zijn vel, de ziel wilde eens proeven van die zuivel voor een kalf. Het komt niet goed. Dat weet ik ook maar zwijg voorlopig nog. De bodem warmt. De lijken worden in een rij gelegd, dan toch geteld. De vlaggen zijn besteld, het potje pruttelt al en straks bij nacht, als alles zich herhaalt, dan waakt mijn hondje wel, over de bloemen, kolen en het kind.     uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt
2 1

buitenspel

buitenspel in doofpot stopt men gemakkelijk allerhande, liever weg uit zicht weggehouden, voor meer mensenoren verplooid lijkt het, maar niet voor ongeborene, leeft wrange gevoel als niet goed genoeg voor hun wereld, hun reactie stropt klein noem ik het naar mijn waarde, iets wil leven wijs   er speelt allerhande, blijft ongezien ongehoord ongeborene buiten spel zet men, met hen heb ik te doen, uit leven lijkt onwijs opgeplooid vernietigd, in die doofpot verstopt, hen naar glans en degelijke deksel, het vrijwaart hen als klopt hun nauwe reactie, klein noem ik het, naar mijn waarde    als ben ook ik niet goed genoeg, geborene ongevrijwaard  iemand besluit in mijn plaats, gewillig, wil me niet zien mijn waarden klein leven in doofpot, kan ook ik niet zien als lijkt het wijs, in dichtgehouden deksel geen misdaad bij andere naar waarheid leven, leert niet naar wat suddert   me in afgesloten pot, iets was te gewillig, niet ik ben het al tegen die rauwe muur sta ik, niets erg wijs, ongeborene leeft ik weet, we spelen een spel, aldus buitenspel wordt nooit misdaad, niet die ander hoeft naar waarheid, leven leert me al suddert te gauw besluit, naar waarde noem ik het klein

de jutte acrobate
0 0

iets strookte

iets strookte   in lawaai lag een trant, brak lans strookte naar opzet, naar anders niet dat extra geluid werd lawaai bestaande hap innam er al plaats   plots inhuisde teveel, dat andere tegelijk leefde, eerst kwam eerst al leek eerdere hap nooit van tel in bovenop werd gezien lawaai   hap zonder eerste geen inhuis extra brak lans, niet naar opzet plaats innam eerder geluid, was naar anders, waar werd lawaai   toch extra van tel hapte teveel trant naar kip zonder ei als opzet of ei zonder kip, geluid strookte nooit met wat ik erin hoorde  

de jutte acrobate
2 0

letterkoek

letterkoek als in woordenstrijd woedde ik, al ontglipte me waaromleek tussen twee bladzijden te dwalen, hoofd over hartoptillen onder normalen heftig, te onnozel om woorden onttrokken aan verlangen teveel, plooide in vieren meer bleek geen verhaal, geen beginnen aan, teveel hooi nam ik, illusie helder als stro voor de wind, droog zaad leefde ik op, te gewillig voor romantiek zonder grenzen leed achterste voren, niet mijn kleed wist te verbergen stof droop van me af, in verlangen meer wind dan zeil voor zee hield huis geen stand, nooit werd eerste steen er in naam lag betekenis als zoethout voor luttele centmijn suikerspin, zoet was ik naar letterkoek hongerig onmiddellijke verhaal las ik, open boek al deed ik het voor vervolg in mijn broek, niet verdroeg emmer nogdruppel, ik overliep, strijddeur beter dicht, aan zee stildie steen vervloekte ik kort, niets nog wou ik verleggennaam wapperde er met zonder zeilen, wind sprak me toe in woord lag betekenis, het was geen kwestie van strijd

de jutte acrobate
2 0

ongepast

ongepast   onverschilligheid zie ik alsof mensen verdringen  eigenheid speelt obscure spel, erbij horen willen  zonder raken naar onverschilligheid donkere kant doorheen eeuwen verdrongen mens, eigen stem als is kleiner vermoffelde ik, voor uitdragen dom   uitkomen voor verschil niet langer ageren klein kan nooit zonder wil, iets kleurt naar eigen verf eenieders ik vermoffeld naar uitdragen, speciaal  beter niet onder anderen, hun eigenheid genoeg  spelen obscure spel, leven beter als onverschillig   het niet genoeg willen, blik van anderen dwingt  als ongepast elkeen eigengereid, kleur worstelt erbinnen leeft hun blik, er rijt open ongezouten materiaal, gepekelde ik donker verft spel gespeeld door eeuwen heen, vermoffeld tot klein betere ik   beter leeft sterkere wil, al zie ik gepaste lef komt licht erin schijnt, openrijt blikken als ongezouten materiaal swingt pannen uit, eigenheid kleurt verf genoeg eigen stem beschikt, niets er wegmoffelen zich aantrokken als anders in spel, eigengereid   spelen spel der onverschilligheid terwijl weten  in verschillen leeft naar kleur, beleven elke blik uitdragen opreten liefdevolle pannen eigenbereid eigenheid tot andere, en niet langer vermoffelen nooit klein, eigen stem verft eenieders materiaal  

de jutte acrobate
3 0

de farao en de verpleegster

Een maand na de huisbrand wikkelt ze zijn verband af.  Met een steriel middel reinigt ze de verschroeide oorschelp, de blaren op zijn schedelhuid. Ze smeert een ooglid in. Met een pincet legt ze verse kompressen op. Hij geeft zich over aan haar handen.  Klaar, zegt ze en neemt afstand. Hij bekijkt het resultaat in de spiegel.  Een wit net om zijn hoofd, een klever op zijn oog.  De aangebrande mummie deinst terug.

Wim V
13 3

Groene wolken

groene wolken  - de bomen krijgen  een frisse knipbeurt 

Margaretha Juta
18 1

Egonaut

  Hoe word ik premier. Door dit boek te lezen is hij daar geraakt. Zolang je maar een beetje peupels blaat en het electoraat gedwee een bolletje rood kleuren laat. Hoe word ik dichter. Dat had ook gekund. Het is nu zo. Het is gelukt. Necrofiel. Het liefst ook anarchist. Vandaag is het beslist. Alles wordt gelukkig afgeschaft. Democratie. Goodbye de welvaartstaat. Geld is voortaan vals. Je bent geen zak meer waard, gij egonaut. Heb je een huis te groot te veel teevee te breed of in een land ver weg een villa voor de lol. Het mag. Worden gekraakt want de premier heeft dat beslist en eindelijk. Iedereen de pot op met zijn rijkdom. Weerom krijg je diarree. Het is. Ik zeg. Je eigen schuld. Oesters kopen zonder kop en niet meer vers. Ik vecht. Al lang niet meer. Ja goed. Ik weet het, schat. De bloemen zijn te laat gekomen omdat onze zon heel even rusten moest. Niets bloeit hier zomaar. Die warmte helpt. Intussen. Voor altijd. De hebzucht is verjaagd. Gestreden wordt nog om de erwten op het veld. Hongersnood. Echt overal zal het verkeren. Omdat het niet anders kan. De zienden hebben alles blind gedaan. Warempel veel te veel echt veel te lang. Desalniettemin. Verwacht mij straks. Mijn lieveling. Ik heb een blauwe helm gekocht. Een ruiker anjers, ook oranje snoepgoed. Wacht op mij. Daar bij het kleine pont want mijn raket, dat ruimtetuig heeft zijn bestemming nooit gekend.     uit de reeks 'Waanhoop'          

Bernd Vanderbilt
12 1

Dag Moeke

Ik kan het je niet meer zeggen, niet meer wensen en je ook niet meer geven.   Bellen lijkt een verloren moeite, en toch vind ik in de bliepende geluiden troost   Een computerstem die het onvermijdelijke meedeelt: ‘… afgesloten …’   Het weerhoudt me niet telkens te vertellen: de pijn, het verdriet en de eenzaamheid.   Geen hemel voor mij om me te sussen,  geen heidens geloof in het onbekende   Mijn kloppend hart, het stromend bloed met dezelfde liefde, hetzelfde verlangen: een knuffel; een stem; een woord; een lang verloren gewaande herinnering.   De hel ken ik wel!   In de nachtelijke wake vervalt elke droom in dezelfde nachtmerrie. Elk scenario eindigt in dezelfde leegte.   Hoe meer ik me verzet, hoe groter het schuldgevoel.   Wist ik je nog maar één keer iets te zeggen, je één keer te knuffelen, je een laatste keer om raad te vragen.   Kon ik nog maar ‘sorry zeggen’ voor al die keren ik mis was, je zeggen hoeveel ik van je hield en over het gemis ik nu al zo lang voel.   Één telefoontje was het, …  misschien nog steeds?   En dan sta ik op, recht mijn rug en kijk vooruit, de nacht is gedaan, de zon rijst en ik leef …   Fouten kan ik nog helen, hulp nog bieden en een toekomst nog maken!

Guniath
12 2

Pluk de dag

Pluk de dag de wind en de zon die ene druppel uit de lucht pluk het levenhet ei dat nog moet leren vliegenhet gras dat hooptooit een boom te zijn pluk de wolkendie sluieren boven de lucht en golven slagen in de wind  pluk de dag de wind de zon en alles wat je niet laten kon!

Ayla
8 3

Alles kan een berg zijn

Weg  weg voor je neushuppelt het weg het laat angstaanjagendezenuwslopende verbitterende voetstappen na op jouw zee het zout druipt nog na op diens voeten  Je ziet dat de tenen zich krulde tijdens looppas de golven wissen de sporen bijna tot aan de horizon wandelen de afdrukken de horizonjatot daar ditis weg het lijkt alsof de golven bergen boetseren het zout daalt neer als sneeuw op de kruin dit is weg het voer over jouw zoute zee  peddelde het water naar het noorden om in het zuiden te verzuipen maar die berg die je hindert Kan toch ook een heuvel zijn?

Ayla
13 1

Schrijven is schrappen

Schrijven is ook sportMaar schrijven is ook schrappenDit gedicht is daarom erg kortIk hoop dat u dit wilt snappen(C) Schrijven is ook sport

Schrijven is ook sport
9 2

Gezette stappen

gezette stappen, waar zou ik zijn,  zonder jullie? gezette stappen, met jullie zijn mijn dagen minder doelloos    gezette stappen - de app op mijn pols laat zich niet voor de gek houden!   gezette stappen - een badge gewonnen, elke stap telt!   gezette stappen - mijn stappendagboek blijft aan, ook op zondag    gezette stappen - met het verkeerde been uit bed gestapt vandaag

Margaretha Juta
19 0

Luidpaardtank

  Zijn outing als necrofiel heeft de bevolking gerust gesteld want het electoraat leeft. Het zal in geen gat geboord worden. Premier worden. Dat kan ook en als de begrafenisondernemer een oplettend man is, dan komt alles wel goed. Bovendien en daarnaast. Koningin Navelstaar doet haar beklag in een roddelblad. Haar narcissen willen in de zomer geen tweede keer bloeien. Oh, mijn god en intussen. Het is de koning die het grijs van zijn voorhuid inspecteert. Schimmel misschien. Het is warm. Dat is het nieuws. De luidpaardtank is al kapot en ze hadden hem nog maar net. Ja. Er staat water in de kelder van de mensheid. De kaars staat in brand. Het schrijn is zelf getimmerd. De afbeelding van een lieflijk monster. Je mag dan straks een rood bolletje zetten, naar zee trekken, want hij ligt daar al. Die aangespoelde bootvluchteling is daar echt niet veilig. Niet voor Tom. Niet voor Theo. Noch voor Jerry. Dit om er ook een genadeloze muis bij te betrekken. Het verhaal moet gemilderd worden. Of misschien juist niet. Iedereen moet uit zijn of haar voetnoot kruipen. Roepen dat het genoeg geweest is. Het is niet meer te verdragen. De bolderkar mag eindelijk eens gevuld worden met de bloemen van de onschuld. Help. Het is een piep en geen belletje dat rinkelt. Ik word geroepen door een microgolfoven. De warme melk mag zich verwachten aan een koffielepel nescafé, aan suiker die wel smelten wil. Dit is mijn dag. Zo denkt mijn hondje. Het zal geknuffeld worden.     uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt
3 0

De kegel en de auto

Na de tsunami, de grote kegel op het dak  van ‘t bowlingcentrum,  staat nog overeind, het water heeft een auto tegen hem aan geslingerd.   Kegel en auto  zijn blijven staan op het dak, als herinnering  aan de grote aardbeving, gevolgd door een tsunami, onwaarschijnlijk die twee naast elkaar.   De kegel, symbool  voor het leven dat doorgaat, misschien, de auto, symbool  voor het leven dat stopt, misschien.   Begraven worden, ophouden te bestaan. Blijven staan, doorgaan, allebei ondraaglijk. Bestaan er symbolen voor?   Symbolen die helpen om verder te leven.   De kegel en de auto, voor mij twee symbolen, ik vind ze mooi samen, op een dak, naast elkaar, van ver gezien, een gek gezicht.   Misschien kunnen ze de pijn mijlenver verlichten.

Margaretha Juta
2 0

te lang

te lang in wansmakelijke bad hang ik te bengelen teveel leven als verdronken vel en rimpels verdorde dreun, krijsende longen, vertrek ballen mijn ogen, goesting groter dan durf   ik verrimpel verdronken dreun in teveel vel leven als longen bengelend naar lucht, durf wansmakelijk, om goesting krijs ik ballen uit bad, ogen groter dusver hang ik te lang

de jutte acrobate
7 0

paal

paal fijn vond ik het niet, paal, wat had ik te willen weinig tot niets, laatste hield ik voor waarheid wel klopte het me, deuren uit, ruiten in, wou het ontpoppen tot slak in traagheid der dingen sterk   in stilte verwrongen voelde onfijn, rijmde net niets mijn wens naar wil bleef uitgesproken sterk niets teveel ontpopte traagheid me, niets klopte wens uit sloeg me in fout, in niets leek ik teveel te willen   niet kreeg ik rijm te ongewillig in uitvloeren wens ergens lag niets in weg, door niets ik buiten mezelf niet kon ik me ontdoen van gedachte, fout was ik teveel wens drong zich op als had ik niets te willen   in eenvoud lag niets, weinige wens enkel dat wou ik zonder franje evenwicht, maar niets wrong me in niets wou ik antwoord, vraag was wat ik dacht  te zien in niets, ik vond paal, dus hangen bleef ik   er franje uit evenwicht, wringen kunnen naar wens zelfs als die slak, naar traagheid der dingen sterk maar niet niets in de weg, in niets vond ik gedachte mezelf in de weg, stond paal, ik had niets te willen

de jutte acrobate
0 0

Afscheid

De zon stond hoog aan de hemel, terwijl wolken voorbij dreven en de wind langzaam toenam. Onbewogen stond de man voor het graf van de vrouw die hij zijn hele leven had bemind, maar die zijn liefde nooit had beantwoord. Nu was het te laat. In de verte rommelde onweer. Enkele regendruppels vielen naar beneden. De man bleef staan, onaangeroerd door de weersverandering.  Toen het onweer losbarstte boven het kerkhof, spreidde hij zijn armen wijd uiteen en richtte zijn blik naar de hemel. Plotseling barstte hij uit in een schaterlach. "Eindelijk!" riep hij. De tranen op zijn gezicht verwerden tot een grimas. Hij stampvoette op het graf en veegde denkbeeldig stof van zijn kleren. Toen verliet hij het kerkhof, hij was volledig doorweekt.

HildeA
8 1

De lezeres

tafel vol boeken, een oude vrouw leest,  geluid van niezen

Margaretha Juta
12 0

Wende

Heb je gezien hoe trots de zon vandaag kwam binnenwaaien? Hoe de nevelslierten met bladgoud werden  overtrokken terwijl het orkest speelde? Voelde je hoe de traag aanwassende dag mooie vormen aannam?   Want eindelijk, eindelijk, na maanden werken, schuren en schaven de nacht  gekleind, uitgebeend, het bloed gedronken.

GeertDS
12 1
Laad meer ...