Lezen

meeneemklaar

meeneemklaar   er prijkte illusie op mijn dressoir gammel, niet meteen meeneemklaar erop wiebelde die, alsof die voelde zich thuis, stof riep naar meervoud  voor nieuwe verhaal, zeer zeker, al vooraf van een weerklank bezoedeld   er hing scherpe geur, plastiekerig vers, niet echt de schuld lag bij dressoir  droeg enkel gammele bestaan, moeilijk, in houtrot details loog meer stof het liefste gezien wilde illusie, verworden voor ogen vatbaar in meervoud   maar het bleef stil aan dressoir overkant, er prijkte, het waaide wel over ietwat buiten mezelf gerekend, verrot sloeg ik stof, in houtrot weerklonk details, ik preekte wiebelend, zeer zeker illusie, die was meeneemklaar

de jutte acrobate
4 0

eigenheid

eigenheid begraven wat was, een teveel onderdrukt, eigenheid wilde wegduwen pijn, beter dragen juk, in ontkennen lag inner  gewild als was onzichtbare naar fijne draden doorkliefd hangend in bomen, dwalende modderdal, verslenste blad naar vergelen vroeg wat was   klare draad, uitwaaiende lied geluk in stof vlijtige knobbels  rafelden al hier en daar kruid voor het kleed dat droeg blad niet vergrauwd wilde, het was naar felle kleur beter dan fijn  dal doorleefde, pijn smaakte   als modder in bomenstof lief juk was, verslenste eigenheid

de jutte acrobate
6 0

Het poortje

Opent zichals oudere voetstappen zich wagenhet kraakt als een dennenboomhet roest als eikenschors het piept als een roodborstkuikenhet verslijt als een oude schimmelen baadt in vogelstront de verf dwarrelt neer als blaadjes van de populierhet metaal roest als de schors van de eikals een gebroken takvalt het klepje echo's achterna maar ozo schoonis het oude wichtals lindebloesemsin een gedicht

Ayla & Freya
5 1

Wie heeft mijn potlood gepikt?

Wie o wieheeft mijn potlood gepikt?Wie het niet verteld wordt meteen verklikt! Wie o wie heeft mijn potlood gepikt?Ik heb er de hele nacht om gesnikt! Wie o wieheeft mijn potlood gepikt?Pas maar op want dit is een groot conflict! Dus wie o wieheeft mijn potlood gepikt?Ik verzeker je, ik verzin geen delict! Dus wie o wieheeft mijn potlood gepiktwie dit heeft heeft geflikt,pas maar opwant ik heb er gisteren nog aan gelikt! Met dank aan Van Elsacker Marlee.

Ayla & Freya
3 0

Vlooienmarkt

op de vlooienmarkt - tussen ranzige sneakers glimmen legerboots  

Margaretha Juta
20 2
Tip

Navelbreuk

  Neen. Nee. Echt. We nemen ze niet mee die twee. De dieren stemden unaniem. Het is een njet. Zij zijn niet zot. Een zeerob als kapitein is even goed als paté van everzwijn. Neen. Dat kan enkel een uitspraak zijn van mensen en die moeten we niet. Hoe wreed kan een wezen zijn. Vraag het eens aan zo’n kale aap die zich zorgen maakt om zijn kapsel. Om zijn voortuin, de kleur van de voordeur en het merk van zijn sterke drank. Neen. Bedankt. Blijft waar gij zijt in uw getto pretpark holiday resort of hemels hol. Noah is de sinterklaas voor eenieder die denkt gered te kunnen worden zonder stoom af te blazen en het cruiseschip draagt onder in het ruim zo veel vals geluk gestapeld in kartons. Bananen. Meloenen ook. Schatje toch. Ik heb met kurken brochettestokken en een vuilniszak ooit eens zo’n vlotje gemaakt. Het leek op een schuit uit de prehistorie. Denk maar niet dat ik het weet. Hoe het moet. Zo ja. Convectie. 210° en 10 minuten om een pizza mortale te bereiden die mij in de wangen bijt. Bevrijd mij, mi amor, van die smakeloosheid. Neem wat krijt en teken op de rots nog eens zo’n oertekening. Ja zo. Zo wild als je kan. Zo eenvoudig als het mag. Wie is vandaag nog in het bezit van de gitaar van nonkel Bob en als iemand mij redden kan dan is het beertje Colargol oftewel jouw lach. Ze hebben 300 helikopters neergehaald en zijn zo veel zielen simpelweg vergeten. Horrorcrash op de expresweg, aardbeien liefst lichtrood en als er eentje in je schoot valt, mag ik dan zoeken naar de ingang. Als je het kan. Vang me dan nog eens op als ik zink, wanneer de boog een knikje zoekt. Straks. Krijg ik bezoek van de premier. Om me te bedanken. Spindoctor Bernd en dankzij mij wordt de boel straks gered. Ik wens anoniem te blijven. Vooral. Omdat er eerst veel aan vooraf zal gaan. Zondvloed. Navelbreuk. Miserie in het groot. Gewoon. Omdat gij zo driest bezig zijt, gij onmenselijke apensoort. Zelfs de berggeit voelt dat er iets mis is en mijn hondje is de herder van mijn troost. Meer rest mij niet en ik proef van haar. Mijn pizza. Voeg nog niets toe. Als je wilt. Bedenkingen olijven of een glimlach die wat brengt. Soelaas. Misschien vermetelheid.     uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt
103 3

Een laatste keer

De laatste golf de laatste bries de laatste vlam de laatste schudding een laatste traan een laatste zucht een laatste woede een laatste smacht het laatste lied de laatste zin het laatste woord de laatste letter de laatste kus  de laatste knuffel de laatste zwaai de laatse knipoog de laatste keer dat ik zie vertrek naar het volgende begin ik laat mijn eerste einde achter me ik vang een nieuwe wereld open stil mijn ogen zonder jou als ik ze sluit mijn ogen dan ben je er  maar het is een laatste keer dat je naar me lacht   Voor mijn klas die uiteen splitst omdat we naar het secundair moeten.      

Ayla
12 2

middenin

ik kruip er wel in de barst tussen jou en haar ik pas er middenin

Ruth Van de steene
21 0

uit zon

uit zon   'visie mee in ruimte', zei ik, terwijl keek ik omhoog  alsof antwoorden me er nog terugzwaaien zouden hij leek het niet in me te hebben gezien 'veel wind' vertrapte hij voor zijn tred snel, erin sprak gevoel   sterrenflauw, las ik, hem zinde iets die avond niet als kraaide ik weer te hoog als die kip zonder kop geen hete zon verzengde zo troosteloos als de zijne onder zijn hitte werd ik vaker vertrappeld, tot mak   deze keer liet ik hem doen, nog leek hij een punt  het antwoord, als liet het einde me haar beeld zien ik streek glad, mijn veren en kam, en zwaaide nog mijn visie in ruimte, beter bleef ik al uit zijn zon  

de jutte acrobate
0 0

Slow

Armen om zijn hals. Intiem een dans op kousenvoeten. 

Sarah
20 1

Gelukzaligheid

"Er is iets met deze mysterieuze wezens. Zij die geabsorbeerd worden door de natuur, wetenschappen, boeken, muziek, poëzie, een andere manier van leven of zijn. Ze zijn niet bang om sommige regels te breken als ze hier zijn, om hun weg door het leven te kneden, maar op een verdomd goede manier. Zij die niet bang zijn om te leven, dragen dezelfde magie om zich heen en laten overal vonken achter, kleine hoeveelheden liefde, enkele sporen van eeuwige gelukzaligheid."

Zonsondergangdromen
25 0

Zonnestralen

'Hé jij.''Ik?''Jij, ja, jij'. 'Jij met je mooie gekwelde ogen, kom hier. Ik wil je ogen kleuren in alle mogelijke blikken van geluk.' 'Hoe ga je dat doen?''Samen, hand in hand, kunnen we vliegen naar een avondhemel vol eindeloze mogelijkheden.' En hij nam haar hand, en een beetje dronken - en verliefd - gingen ze naar de maan en alle sterren, en de volgende ochtend fonkelden zonnestralen door hun ogen op een manier waarop alleen geluk deze kon laten stralen."

Zonsondergangdromen
20 0

Het geluid van de zomer

Nog meer dan het radiogeluid van de Tour, de bel van de ijskar, echoënde festivalmuziek, het ijsgerinkel in een glas frisdrank of het rietsjesgeslurp van het laatste restje ijskoffie, is het geluid van de zomer dat van de stilte. Of dat was zo. De stilte onder een boom. Of in huis. Of in de tent die twee maanden op het gazon bleef staan. In september zag je nog waar ze had gestaan. De hondsdagen van toen. Je hoorde niets. Naast een krekel in het gele gras hooguit het zacht gerammel met de borden en het bestek in de afwasbak. En helaas het piepende geluid in de kersenboom van de buurman, dat de vogels moest wegjagen. Zogezegd een toon die enkel de vogels konden horen, maar ik hoorde het ook. Ik kon goed fluiten in die tijd, dat wel. De rolluiken gingen naar beneden op het warmste van de dag. Net als de blaffeturen voor de ogen van vader na het middageten. Ik moet hem gelijk geven. Een mens is na een middagdutje een ander mens. Je moest toen niet bewijzen dat je ergens was geweest. Hooguit in een gesprek, maar dan nog. Als je al ergens kwam natuurlijk. Vandaag zoeken we een moment verkoeling en wat ijsgerinkel bij de Parijse terrastafeltjes. Daar is het zelden stil. Want Parijzenaars staan bekend voor hun gekwetter. Al is het natuurlijk Nederlands dat ze spreken. "Daar moet ge kijken. Onnozelaars, echt schandalig.” Je moet er een zijn om er een te herkennen, durf ik denken. In het Engels klinkt dat beter: It takes one to know one. De radicale roepster heeft het tegen de parkeerwachter, die gewoon haar job doet. Een tafel verder rinkelt de telefoon van een man. Zeer luid. "Wienist?", vraag de vrouw naast hem. "Ik pak niet op", zegt hij.

Rudi Lavreysen
2 0

Cocktalesaus

  Mag ik alstublieft niet meer moeten nadenken. Ja zo. Dank u wel. De volgorde de logica het spel van wel of niet, misschien toch maar vergetelheid. Ik wil nog enkel lauwe dagen, luwte en een duwtje in de rug van het geluk. Kon ik het mij nog maar percies herinneren. Beter. Zonder die kloven, eelt en vele barsten. Het is niet mijn gelaat, noch het vel dat mij nog bindt, het zit veel dieper. Riep daar iemand in de achtergrond om hulp? Hij is gewoon die ravijn ingetuimeld. Eén dag stilte dan. Vergeet het brandhout dat je maakt van bomen, eerlijke gedachten, stop eens aan die overweg, daar waar dat boemeltreintje reed. De sporen zijn verwijderd. Er is een pad gelegd, papaver bloeit en uit de wilg zijn kop schieten de takken in de lucht. Er staat witte koe met zwarte plekken naast een zwarte stier met wit behaarde ballen. Sinterklaas is niet in aantocht. Geloof me maar. Bootje varen alover de zee. Mijn mamaatje kan garnalen pellen terwijl ze met haar linker pink de neus leegpeutert en niets laat vallen. Geen wartaal. Gewoon. Woorden zoals ik ze braak en als er sprake is van onmacht dan weet mijn moeder dat goed. Ik ken dat! Het zal mij nooit meer gerust laten. Dat verleden. Het leven en mijn hobbelpaardje op de zolder krijgt al jaren hooi van gemengd met distels, berenklauw. Alles went. Behalve de leugen en het is daarom. Ik luister niet meer. De haag rond mijn tuin, de stekels en de meidoorn. Ik snoei ze in mijn blote bovenlijf en zelfs mijn handen zijn niet bang meer van hetgeen mij steken wil. Er is een zenuw hier en daar die dat beweert. Je voelt dat toch niet meer. Zo. Alles is losgekoppeld en de egonaut zit in al een tijdje klaar in zijn capsule. Hij nam een pil tegen de mensheid, denkt de zwaartekracht te overwinnen. Duw op deze rode knopje en ze komt gezwind. Het is mijn lief. Topless. Stewardess. Een stukje bloemkool met cocktalesaus. Voor U meneer. Ik mag haar tepeltjes kussen. Dank U wel en in het vrachtruim slaapt hetgeen verging. Daar rust mijn hondje. Straks mag het deurtje open. Dan zullen we vrijen en samen dat beestje strelen.     uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt
3 1

Hond in boek

een hond in een boek naast een slak zonder huisje - nieuwe boekenlegger!   

Margaretha Juta
18 1

Bloemkolenkind

  Er zat nog een bloemkolenkind verborgen onder het snoeigoed. De krullen. De frêle botjes. Bijna versnipperd. Heeft de grijparm nog net op tijd losgelaten of iemand op de rode knop gedrukt? Op ware grote is alles verwaarloosbaar, behalve de onschuld en terwijl ik mij buig over een melkdistel om een bij in de ogen te kijken, de strepen te tellen, voel ik het gebeuren. Er wordt aan de einder getrokken, aan de ledematen want ze liggen daar op een hoop de lijken. Straks is men alles kwijt. De tel, de richting en in het doel staat een man. In maatpak. Met zonnenbril. Hij heeft een smeltend gelaat. Voor mij één bolletje framboos. Nog wat vanille en suikerstrooisel voor het maagzuur. Sorry. Ik zal niet betalen. Ik doe niet meer mee. Zoek het maar uit en knip het uit voor god. Dat simpel kruiswoordraadsel. Niets verveelt. Dat zegt de mier die heen en weer loopt met gevallen brood. Waarheen is niet de vraag en ik zal een varkenshartje stoven. Thuis. Voor mijn hondje. Met wat rijst, brokjes wortel, nog een paar dingen voor dat beter leven. Het bloemenkolenkind is dan al heel erg moe. De strijd. De dag. Ze waren zwaar en in een bord met melk wast het de voetjes proper, weekt zijn vel, de ziel wilde eens proeven van die zuivel voor een kalf. Het komt niet goed. Dat weet ik ook maar zwijg voorlopig nog. De bodem warmt. De lijken worden in een rij gelegd, dan toch geteld. De vlaggen zijn besteld, het potje pruttelt al en straks bij nacht, als alles zich herhaalt, dan waakt mijn hondje wel, over de bloemen, kolen en het kind.     uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt
2 1

buitenspel

buitenspel in doofpot stopt men gemakkelijk allerhande, liever weg uit zicht weggehouden, voor meer mensenoren verplooid lijkt het, maar niet voor ongeborene, leeft wrange gevoel als niet goed genoeg voor hun wereld, hun reactie stropt klein noem ik het naar mijn waarde, iets wil leven wijs   er speelt allerhande, blijft ongezien ongehoord ongeborene buiten spel zet men, met hen heb ik te doen, uit leven lijkt onwijs opgeplooid vernietigd, in die doofpot verstopt, hen naar glans en degelijke deksel, het vrijwaart hen als klopt hun nauwe reactie, klein noem ik het, naar mijn waarde    als ben ook ik niet goed genoeg, geborene ongevrijwaard  iemand besluit in mijn plaats, gewillig, wil me niet zien mijn waarden klein leven in doofpot, kan ook ik niet zien als lijkt het wijs, in dichtgehouden deksel geen misdaad bij andere naar waarheid leven, leert niet naar wat suddert   me in afgesloten pot, iets was te gewillig, niet ik ben het al tegen die rauwe muur sta ik, niets erg wijs, ongeborene leeft ik weet, we spelen een spel, aldus buitenspel wordt nooit misdaad, niet die ander hoeft naar waarheid, leven leert me al suddert te gauw besluit, naar waarde noem ik het klein

de jutte acrobate
0 0

iets strookte

iets strookte   in lawaai lag een trant, brak lans strookte naar opzet, naar anders niet dat extra geluid werd lawaai bestaande hap innam er al plaats   plots inhuisde teveel, dat andere tegelijk leefde, eerst kwam eerst al leek eerdere hap nooit van tel in bovenop werd gezien lawaai   hap zonder eerste geen inhuis extra brak lans, niet naar opzet plaats innam eerder geluid, was naar anders, waar werd lawaai   toch extra van tel hapte teveel trant naar kip zonder ei als opzet of ei zonder kip, geluid strookte nooit met wat ik erin hoorde  

de jutte acrobate
2 0

letterkoek

letterkoek als in woordenstrijd woedde ik, al ontglipte me waaromleek tussen twee bladzijden te dwalen, hoofd over hartoptillen onder normalen heftig, te onnozel om woorden onttrokken aan verlangen teveel, plooide in vieren meer bleek geen verhaal, geen beginnen aan, teveel hooi nam ik, illusie helder als stro voor de wind, droog zaad leefde ik op, te gewillig voor romantiek zonder grenzen leed achterste voren, niet mijn kleed wist te verbergen stof droop van me af, in verlangen meer wind dan zeil voor zee hield huis geen stand, nooit werd eerste steen er in naam lag betekenis als zoethout voor luttele centmijn suikerspin, zoet was ik naar letterkoek hongerig onmiddellijke verhaal las ik, open boek al deed ik het voor vervolg in mijn broek, niet verdroeg emmer nogdruppel, ik overliep, strijddeur beter dicht, aan zee stildie steen vervloekte ik kort, niets nog wou ik verleggennaam wapperde er met zonder zeilen, wind sprak me toe in woord lag betekenis, het was geen kwestie van strijd

de jutte acrobate
2 0

ongepast

ongepast   onverschilligheid zie ik alsof mensen verdringen  eigenheid speelt obscure spel, erbij horen willen  zonder raken naar onverschilligheid donkere kant doorheen eeuwen verdrongen mens, eigen stem als is kleiner vermoffelde ik, voor uitdragen dom   uitkomen voor verschil niet langer ageren klein kan nooit zonder wil, iets kleurt naar eigen verf eenieders ik vermoffeld naar uitdragen, speciaal  beter niet onder anderen, hun eigenheid genoeg  spelen obscure spel, leven beter als onverschillig   het niet genoeg willen, blik van anderen dwingt  als ongepast elkeen eigengereid, kleur worstelt erbinnen leeft hun blik, er rijt open ongezouten materiaal, gepekelde ik donker verft spel gespeeld door eeuwen heen, vermoffeld tot klein betere ik   beter leeft sterkere wil, al zie ik gepaste lef komt licht erin schijnt, openrijt blikken als ongezouten materiaal swingt pannen uit, eigenheid kleurt verf genoeg eigen stem beschikt, niets er wegmoffelen zich aantrokken als anders in spel, eigengereid   spelen spel der onverschilligheid terwijl weten  in verschillen leeft naar kleur, beleven elke blik uitdragen opreten liefdevolle pannen eigenbereid eigenheid tot andere, en niet langer vermoffelen nooit klein, eigen stem verft eenieders materiaal  

de jutte acrobate
3 0
Laad meer ...