Lezen

zomereinde aan de styx

na het avondmaal als menig lui en weelderig beest uitrusten in een boot van vergeten hout klopt de zandman zijn kleren uit en vraagt of de zomer ook een stem herbergt in haar meest verborgen stralen een stem van beslapen lakens die boeken voorleest aan grote mensen als niemand hem van antwoord dient vertrekt hij uit dit leven onder de zon spuwt een munt uit voor de natte voeten van de veerman die vraagt om zand te strooien in het water en zo een nieuw land te bouwen in het midden van de rivier nu de warmte inslaapt

Jonas Beckers

39 2

Tip

kolkstad

in kolkstad zijn gezichten schuw in kolkstad namen vlees in kolkstad lonkt vaart om elke hoek wij woelen 's nachts in kleine bedden slingeren door zwarte straten langs waterweg met windmolentjes, bijten in de elektrische leeuwenstaart kolkstad gromt om kaalkap, wij cirkelen rond op rubberlianen tussen trams en bussen opgejaagd door een zweep van nijlpaardenhuid er wacht verbranding met gom kinderen zeggen olifanten stofzuigen de straten wij worden zeesneeuw, na de extravaganza spiralen van wrede stilte, omgekeerde verrekijkers de aarde strand, huidhonger wordt huidhekel in de verte graaft de rivier een vallei uit verdwijnt met ons in haar wilde schoot

Jonas Beckers

170 6

Têlêfong

Roeland! Têlêfong! Wien is 't? Een Chinees! 'oe wit je gie dadde? Ie klapt zo rare. Wa’ wilt-ie? Een duuve kopen en ‘t recept van bobonne vo' vol-au-vent. Zegt dat ie de pot op kan. We geven da’ recept nie. En die duuve? Zegt dat ie z’n geld upfret. Oké, ‘k-‘en-'t-'em gezeid.... en zeg, Roeland. Zie je mien nog geerne? Begot, joak. Wil je mie ton nog een kitje goe pakken? Seffens, tante, ‘k goan eerst mien duuven eten geven en ton mien ‘anden wassen. tot zover deze kleine ode aan Louis Paul Boon maximaal aantal toegestane lezers : 3 uit de reeks 'Roeland Wittebolle'

Bernd Vanderbilt

19 0

verkeerde bus

verkeerde bus deze nacht nam ik de verkeerde busme ongekend, was ogenschijnlijk draai-en-keer-bus veel plaats, op langere afstanden minder gekend het voordeel kon ik zien, al werd ik zo goed als geknaar mijn dikke teen, foute boel, verdeed ik er tijdde bus reed enkel 's nachts, klaarblijkelijke reden mens wilde met rust gelaten worden, verklaarde chauffeur mein draai-en-keer lag frustratie, hield mens tussen de lakensbesef, vooral gelijkgestemden, knikte de man nog ik keerde me om en ging op zoek naar draai, insteek, dacht ikmoeilijk te vinden, bemoedigde de man meblijf lief, geen zandman wil nog met me mee wanneer de zon opkwam, werd ik tot uitstappen gemaandverder reed de man niet, de lakens moe, verdraaide insteekik hield niet van bussen, wist ik, zeker niet van de verkeerde

de jutte acrobate

5 0

DOG IN DOG IS LOVE

Koen Vlerick

27 0

Ochtendspits

de trein rijdt binnen - een witte vlinder tussen witte hemden Sendai

Margaretha Juta

16 0

Het Schone

Solidariteit hier Solidariteit daar En ook agressie hier En ook agressie daar Solidariteit en agressie overal Overal met ‘t verstand waarneembaar Maar ‘Het Schone’ zegt Plato ‘Het Schone’ is aanschouwbaar met ‘de ogen van de ziel’ En ja kon mijn ziel maar beter zien.

Yvo

5 0

La Boca,

Op de hoek van een straat laat de muziek al flirtend een koppel , als een passionele wervelwind, circuleren in de ruimte. Uit hun sensuele bewegingen van aantrekken en afstoten straalt er een zekere poëzie uit. De bandoneón ondersteunt melancholisch de zwaarte en tragiek in hun dans. De gezichten staan strak en geconcentreerd met de benen in dialoog. Ik wandel verder en laat mij door gelach en muziek op de tonen van de tango verder meeslepen in een euforische stemming. Achter golfplaten van de "conventillos" worden sores en armoede omgetoverd tot felle kleuren. Rood, geel en blauw overheersen. Zij zorgen voor een vrolijke en speelse sfeer. Als een geest dwaalt "El Dios" door de caminitos. Hij sleept je mee naar een snoepachtig gebouw, "La Bombonera". Tienduizenden doldwaze fans zorgen voor een angstaanjagende sfeer. De geest van Diego Maradona was nooit ver weg in La Bombonera. Aangetrokken door de geur van een “parrilla” begeef ik mij naar El Caminito. Locals afgebeeld als karikaturale grote poppen, van papier-maché, leunend over smeedijzeren balkons verwelkomen mij alsof ik een lokale held ben. Er heerst een kosmopolitische sfeer, een gevolg van de multiculturele explosie in de 19de eeuw. Stilletjes mijmerend kan ik me niet ontdoen van de gedachte dat het grootste symbool van de Argentijnse cultuur en karakter hier in La Boca is ontstaan. La Boca is de adem van de Tango. Tout court, La Boca is Argentinië, waar het Argentijnse voetbal en de tango is ontstaan. Nu zak ik af naar een cantina waar ik een stuk Argentijnse pizza bestel met een "Moscato" en "Faina". Een gewoonte die van oudsher hier bestaat. Omgeven door een warme menigte, de geur van eten en tango geniet ik van mijn uitstap in La Boca.

Guy Van Damme

19 1

slaapbus

slaapbus straks neerdaalde het licht, geen halve hap van slaap proefde ik in nacht leefde woord, wurmde en vers goot ik meer gedichten neigde naar absurde verhaal, er was slaapbus, reed me voorbij me ontsnapte, was ik boordevol, als vuilniszak op koude trottoir of omreed die verplicht, me voorbij zodat meer vers kon gedicht de dag brak me en zaaide meer twijfel, was ik vuilnis of dichter absurde nachten, mijn halve zak zet ik vandaag op jullie trottoir behappen jullie mogelijk, waarom goot koud maagdelijk proeft en kijk uit, weerhoud elk vers, nachtwet, slaapbus verslindt die

de jutte acrobate

0 0

Kraamvisite

op kraambezoek - een knuffel steekt zijn hoofdje uit de bed spijlen

Margaretha Juta

16 0

Verder gaan

Wegen kruisen niet langer meer Duizenden ogen op de afgrond gericht Al kijkt zij steevast naar boven, verblind door de zon minstens één keer Dat is voldoende, om een glimlach te toveren op haar gezicht.

Zonsondergangdromen

17 0

Vervolg Elfjes

Zijonrustig verborgenzoeken bijna vindenblijven speuren zichtbaar duidelijkbetovergrootmoeder Betovergrootmoederoverlijdensakteafwijkend gestorvenvan anderen ofmoet ik dieper gravenstamboomgeheimen AMK

Anemos

22 0

Ontbijt

Moeder opent de gordijnen Om het licht te laten schijnen Door de ramen Op de bramen En het brood op tafel Ik ruik de geur van bessen Temidden van ons zessen Schud het pak met sap En lach om de grap Die vader naast mij maakt Ik neem een slok En eet ondertussen een wafel Iedereen vindt dat alles goed smaakt

Deejay

5 0

Tellen

't kind telt de nerven van het blad op zijn handpalm; bij vijf stopt het

Margaretha Juta

12 0

Is zilver

Je hebt ook zo’n beelden. Maar dan in je hoofd. Je hebt van de pixels letters gemaakt. Daarna woorden en zinnen. Je hebt ze met een pen in papier gekrast want de pen is toch machtiger dan het zwaard. Je hebt de woorden zelfs uitgesproken. Dat ging vanzelf. Je noemde het bevrijdend, weet je nog ? Toen werd iedereen plots blind en doof. De Polonaises gingen gewoon door. Wij hebben alleen helden in de familie, hoor. Daar zit je dan. Op jezelf wat waarachtig te wezen. Je hoofd schenk je later aan de wetenschap.

Ann Henri

24 1

Zelfsonnet

Strofisch klinkgedicht met veertien verszinnen Gestructureerd rond octaaf en sextetMet hun twee kwatrijnen en twee terzinen Acht men mij als poëzie met cachet Alfabetletters vatten mijn versvoeten Frans, Italiaans of Engels rijmschema Tien of elf lettergrepen die begroeten Ritmische jambementen zonder weerga Versteend verdriet of dartel minnekozen Uit het nu of verre wereldhistorie Sonnetschrijven gaat niet over rozen Ontwaar hier mijn Shakespeariaanse glorieOh dichter, vrees mijn gerijmd keurslijf niet Hierin ligt heel ’t leven in het verschiet

SvenR

3 1

zout

er is een zee van tijd ze ebt en vloedt golven spoelen over oud nieuw en nieuw oud proeft zout, het prikt de zee golft ze blijft de zee

Lisa

8 0

Ik vond een mot met kuikendons

ja en wat met dit boeket het is niet echt afgrijselijk er is geen stank ik wil ook niet dat je mij straks bedankt want het zijn stinkertjes maar van plastiek ze kunnen niet vergaan al die herinneringen aan de zwarte maan ik kan het blindweg zien mijn bloedbaan zegt je voelt je loom en ziek geleden is het lang verhaal weet de brailletaal van spechten zij bestaat uit putjes reeksen hartslag ja ik hoor het kloppen binnenin straks bij ondergang van zon van allerhande moois zal ik gewoon je hand vasthouden stilte kan ik kracht geven je weet immers mijn vel zegt het dat ik gewoon besta voor jou voor elke vlinder die jou in de nacht zo mist ja er is hoop vergis je niet de mot is even kleurrijk enkel minder fel schat ik wil ik zal je meenemen naar oorden waar er niets meer lijdt dat fluistert stil de overkant waar weinig brandt misschien een kaars of twee ginds is dat zijn helaas miniem misschien toch beter hier die huid van ons verstoppen in een bed vol slaap de rust haar vredigheid het kleedje van de nacht is zacht als kuikendons het is ook onder ons geweten wat er mag zo weinig als mijn ziel verlangt naar donker leed door heidebrand mijn gloed hij zal niet worden aangelengd met tranen want die zijn vrij zout oud en nat daarmee kan ik aan winterdagen ook niet vragen om een ijsklompje te maken dat te zijn waarvoor ik niet geboren ben kijk maar in mijn oren in dit hart de lente komt voorzichtig altijd weer terug immers zij wil ik wil er zijn voor jou uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'

Bernd Vanderbilt

0 0