Lezen

Procrastinatie

Procrastinatie  ondertussen inflatie van tijd  Wat is waard de inspiratie  de mate waarin ik lijd  Door haar steeds voorrang te verlenen  raak ik steeds verder achterop   Misschien draait ooit de wind  en wordt gezien dat het uitstel niet voor niets was  en alle treuzelen slechts vlijt            

Ype Schomar
1 0

Zes woorden verhaal

Mijn pen valt en bloedt dood.

Kim Stessens
10 1

Liefde bedrijven

Handen die strelen, een vrouw zucht, vouwt zich open, hart-origami

Margaretha Juta
29 0

Gedachten verdampen

Soms voel ik de aarde om haar as draaien de lucht neemt mijn gedachten mee Het is het wegwaaien van een onbeschreven blad papier dat dichter bij de zon, verbrandt, en waarvan de as neervalt op  vruchtbare grond   Grond, waaruit een nieuw verlangen groeit Hete, opstijgende damp,  brandend in mijn borst   ik adem ze uit de zwoele herinnering van een zoete jeugd   en ik smacht ik smacht

Seth Van Raemdonck
16 0

Groepen en krachtdieren

Ik ontmoette een vrouw met mijn grootste angst in haar naam. Ze sprak over zweethutten en ayahuasca en krachtdieren. Ze vroeg: durf je jezelf te tonen? Zou men dat pikken? Veel mensen denken dat ze het ene kunnen zeggen, en het andere doen, en dat dat dan verborgen blijft. De jeuk rond mijn nieuwe oog wordt steeds ondraaglijker.Op het internet zoek ik naar een opleiding tot sjamaan. Wanneer ik ergens lees dat een van de opdrachten om na twee jaar te kunnen slagen is: 'drie dagen en drie nachten in een bos doorbrengen zonder voedsel', klik ik snel de pagina weg. Ditmaal wordt de leeskring geleid door een leeuw op sandalen. Hij zit hoog op een tafel, iets buiten de kring, onder een felle plafondlamp. Zijn woeste gele haren omringen een gezicht dat altijd lacht en zegt: ik hou van mensen. Het geeft me de toestemming om lelijk te zijn en toch niet te worden afgewezen.Door de open deur hoor ik zachte regen op de hete straat vallen. Buiten is het donker, binnen veel te licht. De groep is een beetje wild vanavond. Er zijn drie nieuwe leden, drie vrouwen (drie heksen). De leeuw vraagt hoe het komt dat er bijna geen mannen zijn. In de groep rond de tafel zit de andere, stiller dan wanneer hìj leidt. Beide mannen hebben lange haren.Een van de nieuwe vrouwen zegt: ik ben nooit vrolijk. Alsof ze meedeelde dat ze morgen naar de winkel moet. Een andere begint te zeuren over de walgelijke borsjtsj die de Oekraïense mensen die ze opving haar voorzetten.Pas nog had ik het er met iemand over dat vrouwen er moeilijk in slagen een groep te betreden zonder hun hart al bij de deur uit te storten. Wat de reden van bijeenkomst ook is. Praten is een gelijkmaker. Een zuiverend ritueel.De leeuw lacht: ik hou van boeken met een hoek af. Later op de avond zal hij bekennen dat hij tijdens het lezen ezelsoren vouwt. We trekken een gezamenlijk gezicht van afschuw. Ook zonder opleiding of beangstigende opdrachten treed ik elke dag wel een paar keer buiten de tijd. Dat gebeurt op de trap (zowel die naar boven als die naar beneden), in de tunnel onder de spoorweg dicht bij mijn huis, en in de 'dangling pose'. Wanneer mijn dode bovenlichaam slap langs mijn opgespannen benen hangt, loopt alle tijd via mijn kruin naar buiten. Als zachte regen op warm asfalt. Een half jaar geleden kocht ik in een wanhoopsbui een petroleumblauw fluwelen Nijntje, dat er hopelijk in zou slagen mijn slapeloosheid 's nachts op te zuigen. Helaas, Nijn stelt teleur. Hij staat daar maar, naast mijn hoofdkussen.Toen de vrouw die ik onlangs leerde kennen me vroeg welk dier mijn krachtdier zou kunnen zijn, had ik geen idee. Maar nu begint het me te dagen: mijn krachtdier is een stoffen konijn.

Katrin Van de Velde
31 0

Je weet dat er een dag komt

Je kent het, 's ochtends vroegde wereld nog verlatenwakker worden en de slaapniet opnieuw kunnen vatten. Ongrijpbare beelden dwarrelend voorbijhet netvlies van je geheugen. De eerste sporen van de dagin het ronken van een motorop weg naar ergens waar het levenvroeg begint met helle neonlichtenen de radio zo hard dat je niet anders kandan wakker worden. Boterhammen in een lunchtrommel,opeengepakte liefde van een vrouw. Je ligt stil en probeert heel hardaan niets te denken,misschien, denk je, misschienlukt het als je maar zo geruisloos mogelijkademt, kan je dan de tijd de tuin om leiden. En even lijkt het je te lukken,duik je onder donzen dromenen durf je te vergeten dat je weet dat er een dag komt.

Elfi Vandenabeele
11 0

Zeezomerhaiku

Jij zee, jij tovert, Jij kleurt maar en verovert, Tot alles zomert

Lumes
20 2

koude wereld

Riki en Saartje aanschouwen beide deze wereld, het is een net een bezigheidstherapie, ze hebben het gevoel dat als ze niet kijken ze alles zullen missen, maar toch gaat dit niet, telkens als ze terug komen zien ze iets nieuw maar toch zo vertrouwt, verder maar nog niet het eind. Deze wereld die letterlijk in hun koelkast zit gaat duizenden malen sneller dan de onze en vanaf het moment dat de mens komt zien ze geweld, oorlogen, en het einde van alles.

oogway
12 1

Oogverblindende ogen

“Maak oogcontact!”, riep de vader nog. Hij zag zwart voor zijn ogen maar raapte toch al zijn moed bijeen. De jongen probeert dichterbij te komen. Zijn hart bonsde, zijn handpalmen werden watervallen die de hele Nijl zouden kunnen vullen en de spaghetti van gisteren zat al ter hoogte van zijn slokdarm. Hij probeert het recht te houden maar het lukt niet! Zijn armen willen niet mee en bam! De ogen van de tegenstander glinsteren van de vreugde. Een K.O in 2 rondes, wat een record!

Habima
16 0

Schreeuw

Soms blijf ik graag in iets hangen. Noem het melancholie,het keren van het tij,ik ben het slikdat achterblijft. Daar in het zand begraven,mijn tenen gekruld als weerhaken,haal ik de gedachte aan jou terug. De zee, de meeuwen, alleslijkt te krijsen of misschienben ik het wel die er niet in slaagtde stilte te overstemmen.

Elfi Vandenabeele
15 1

Haast

Altijdtellen we af. Alsof we voortdurendergens naartoe leven,er is geeneindpunt of begin. Aleenhet eeuwigafleggenvan de wegerheen.

Elfi Vandenabeele
11 0
Tip

Vuur

Knetterende vlammen bovenknisperend hout,vluchtige silhouetten tegenloodgrijze lucht. Zou het dit jaar gaan sneeuwen? Ergens blaft een hond,hij verwelkomt zijn baas en de avond. Schudt de kilteuit zijn vacht. Samen kijken we naar het vuur,onze blik op de toekomstalsof daar het antwoord ligt. Ik neem jouw handin de mijne, je geefter een kneepje in. Hierzien we elkaar graag.

Elfi Vandenabeele
140 5

Ontmoetingsdagen

Het mag dan al buiten het hoogseizoen zijn, deze plek blijft  alle deelnemers bekoren, nu nog meer zonder de toeloop aan toeristen.De organisatoren van de ‘Encuentro de escritores de historias y columnas de viaje’  hebben op dit Spaanse eiland schrijvers uitgenodigd van reisverhalen en columns over vakantiebestemmingen. Een weeklang worden genodigden er in de watten gelegd.Het verwennen begint al bij aankomst. Een limousine brengt mij naar een oergezellig hotelletje. In mijn kamer met zeezicht vind ik, naast een gekoelde fles cava en een bordje tapas, het weekprogramma. Vanavond is er al meteen een bijeenkomst voor het internationale gezelschap in een nabijgelegen oude burcht.Een busje haalt mij op. Ik ben een van de laatsten, want het is al aardig vol. Ik zit naast een knappe brunette die zich voorstelt als Belinda. Zij komt uit Amersfoort. Wij kunnen dus gewoon Nederlands praten.Het zicht op de burcht is adembenemend. Het gebouw is langs alle kanten belicht. De weg ernaar toe is afgezet met fakkels. Op een groot grasveld voor de burcht staat niet zo maar een barbecue, er hangt een volledige os aan een enorm spit te draaien. Aan een van de lange tafels raak ik in gesprek met diverse collega’s.Dan is er een prijsuitreiking. Het beste reisverhalenboek wordt bekroond. De schrijver is een Nederlander die in Italië woont. Op het podium herken ik Belinda. Zij vertegenwoordigt de Nederlandse uitgeverij van de winnaar.Later op de avond tikt iemand op mijn schouder. Zij is het.“Amuseren wij ons een beetje?” vraagt Belinda.“Ik wist niet dat u een uitgeverij vertegenwoordigt”, zeg ik.“Je mag mij tutoyeren, hoor. Vertel, wat schrijf je zoal?”“Ik schrijf vooral columns, maar ik heb net een eerste jeugdboek klaar. Mag ik je vervelen met de boodschap dat ik een uitgever zoek?”

Vic de Bourg
6 1

weggekust

buiten waait het maar ik hoor nog minder dan niks ik luister enkel nog naar hoe tranen rollen over wangen hoe ze geluidloos weggekust nog voor ze kans maken om

verzonnen
10 0

Overduidelijk (niet)

Dit is het lulligste dat je kan meemaken. Akkoord, ik spreek hier meteen een waardeoordeel uit, alvorens u het verhaal hebt gehoord, maar ik vermoed dat het voor u geen onbekend gegeven is. Al van ver stak ik mijn hand op. Het moet van het begin van de zomer zijn geweest dat we Danny nog hadden gezien. Ik zag dat hij twijfelde, want het was een hele afstand tot waar wij wandelden. Zelfs zijn fiets had ik herkend. Maar bij het dichterbij komen groeide mijn twijfel en zakte mijn arm iets naar beneden. Danny keek rond zich en zag niemand in zijn nabijheid. Daarna ging ook zijn arm omhoog. Logisch, want er zwaaide iemand. "Die mens kent mij", moet hij hebben gedacht. “Ik zal mijn hand ook maar opsteken.” Het feit dat hij zijn hand opstak, deed me opnieuw twijfelen, maar dan in de richting van: "Het is overduidelijk Danny." "Naar wie zwaai je?", vroeg mijn vrouw. "Daar!", zei ik al wijzend. "Het is den Dan...". Ik slikte de laatste letters in toen hij passeerde. Het was overduidelijk niet Danny. Hij had zijn arm alweer laten zakken. Akkoord, een snor en een baard, maar duidelijk slanker en groter. Eigenlijk leek hij er niet op. Al was zijn fiets bijna dezelfde. Het is verschrikkelijk. Zwaaien naar iemand die je totaal niet kent. En die vervolgens kijkt met een blik van: “Wie is die man?” Maar wat doe je vervolgens? Doen alsof ik plots een kramp in mijn arm kreeg, was geen optie. Daarmee zou ik het nog belachelijker maken. Het enige positieve was dat de andere ook even  zijn hand opstak. Maar dat maakte het niet minder gênant, want ik was eerst. Zwijgend stapten we verder. Al meende ik wel dat iemand iets over een bril fluisterde. Maar ik kan me ook vergissen.  

Rudi Lavreysen
26 0

Sprankel

Het kalme leven.  Alleen de wind steekteen stokje voor eeuwige rust.  De grijze luchtmantelt zich over de snelweg.  In mijn kleine wereldwapen ik mij tegen het keren van de dagen.  Een lantaarnpaalgrijs, zoals het hoort,beweegt op enneer. Het licht flikkert in onwillekeurig ritme.  Een vogel, duif, rooit het om op de kop te landen.  Meedeinend met de schrale bries host het beestje op en neer.  Er hangt noodzaaknoch drama in de luchtal is hier blijven zitten uit vrije wil geen utopie.  Verderop in de wereldvan een straatlengte groot wordt een oorlog uitgevochten.  Banken en aandeelhouderszien dollartekens in wanhoop en verkopen hun gespeculeer door er op te wijzen dat alles met een prijs komt.  Ook vrijheid.  Ik trek een pluk haar van mijn bijna kale hoofd.  Waar is mijn jeugd gebleven?  Waar is de schoonheid van een kindertijdbol van fruitconserven en verniste tuintafels?  Wolken die, onwillekeurig,roet in het eten gooientijdens zomerdagenwaar niemand Robin Hood was, prinsessen verraderlijkerplannen smeden dan noodzakelijkedraken, die bij ieder sprookjeeen rol opeisen.  Mijn hart op een koud pleintje een uppercut verkopen en met beregend haar, zo zoet ruikend, me mijn fiets aftroggelen omtoch nog relatief droog thuis te raken.  Natuurlijk zeg ik niet nee.  De rest van die week lig ik ziek in bed. Met een zonnebril op mijn warme hoofd.  Het was tenslotte zomer. 

Thomas De Mulder
8 0

Oorlogseend

Ik spring in het zwembad. ‘Niet springen,’ schreeuwt mam. Het water ramt de rand, terwijl mam blijft blaffen. Ik neem meneer Kwak en zwem door het opgeblazen kasteel. Ik kom aan bij de troonzaal. Ik zet meneer Kwak op zijn troon. De koning bibbert. Mijn zusje klimt voorzichtig op het laddertje en voelt met haar teen in het water. Een aanval uit het noorden! Ik sluip naast de ommuring tot heel dicht bij de poort. Ik leun achterover op mijn handen, zodat ik precies een tafel ben. Met mijn gezicht juist boven het water, neem ik haar in het vizier. Mijn voeten gaan van de grond en ik trappel in het water. Een water aanval doet het altijd. Blus het vuur van de duivelin! Mijn zusje schreeuwt. Koud? Je komt van het noorden! ‘Stop met pesten,’ roept mam. Het water drupt van mijn zusjes gezicht. Het zijn tranen. Huh, waarom lacht ze, nu? Ze wijst met haar vinger: ‘Badeend.’ Nee! Meneer Kwak verdwijnt achter een golf. Hij verdrinkt als ik hem niet red. Met mijn raketmotor spurt ik naar koning Kwak. Mam schreeuwt: ‘Stop met wild te zijn!’ Ik spring op de paardenstal van de ridders, en grijp naar meneer Kwak. Hij gaat kopje onder. Nee, niet de koning! Ik zal wraak nemen op de vurige tante. Ik grijp mijn opgeblazen zwaard. Ik sta recht en loop met zware benen naar de vijand. Ze gooit met de ridderkamer. ‘Stop met de burcht te verwoesten, godzilla!’ ‘Ik ben geen zilla,’ schreeuwt ze naar me. ‘Ten aanval!’ Ik spring op haar. Belletjes stijgen achter haar op. Ze gaat haar scheet-turbo-motor gebruiken! Zo snel als ik kan, spring ik op mijn paard. Ik duw me zo snel mogelijk vooruit: ‘Aanvallen!’ O nee, ze heeft geteleporteerd. Ik kan niet stoppen, de golven dragen me naar de omwalling. De muren beven en plots ontstaat er een scheur. Een aardbeving? Nee, een waterbeving! Het kasteel stort in. Oh nee, de golven vallen het nabije keizerrijk aan. De keizerin valt van haar ligstoel. Ze verklaart de oorlog. Het einde van koninkrijk Kwak.

Kim Stessens
23 1

Gruyère

  Omdat hij in die gaten wil slapen, de leegaard, het vetzakske. Of omdat hij muizen wil kweken en ze dan ruilen met een ekster tegen zilver, de smerige kapitalist. Zo is het gebeurd. Omdat ik het bos in wilde. Omdat ik weg moest. De laatste daden die ik verricht heb in de normale wereld waren die van grafschennis en muiterij aan boord van een papieren vliegdekschip. De moord die ik had moeten plegen om ervan af te zijn, het is er niet van gekomen. Ik heb hem losgelaten omdat hij erom smeekte. Ik was een zwakkeling, even banaal als de ajuinringen in een hamburger. Des vaders zerk heb ik geopend. Dat was op een domme donderdag. Om te spuwen en te plassen op zijn kist en voordat ik het wist of goed besefte zaten die wormen weer in mijn hoofd. Aderlating, zweepslagen op de eigen rug. Niets had geholpen. Ik was een niemendal gebleven. Er is de schrijdende tijd en het benul dat deze wereld een planeet der vreemden is, kwam tot mij toen ik nog een kleuter was, toen een tuinkabouter tegen mij sprak. Hij leek mij toen nog niet zo echt. De waarheid en de wezenlijke kosmos hebben mij later omarmd als een natte inktvis. Zo ging het en normaal zou ik nu Layla aanroepen. Doch ik, deserteur uit het Leger des Onheils, ik houd ervan. Van deze stilte, de verweesdheid en ik heb het hem beloofd. Aan Alfred. Nu zijn frietkot afgebrand is en hij gewoon weer kabouter is in dit bos. Dat ik een bol gruyère zal meebrengen. In ruil voor een bed. Voor zijn gaten, voor zijn muizen, voor geen gezaag enwat zaagsel in een zak wordt mijn matras en hij, hij was een rotzak mijn vader. In vergelijking met hem is Alfred best nog uit te staan. Hij heeft mij niet getekend op de wanden van mijn eigen grot die ik niet eens gevonden heb.     uit de reeks 'Alfred Frietkabouter' of 'Majnun, het gebrabbel van een gek'... kies maar.

Bernd Vanderbilt
4 0

Aan het einde van de horizon

Met de zon die goud schijntaan het einde van de horizonligt op het puntje van mijn lippenpoëzie te wachten omuit te spreken als de dag eindigtmet de sintels van de vuren in onze huizendie het donker in onstot de helderheid van de volgende ochtendzon verlichten 

Zonsondergangdromen
55 1

Dode vissen

Dode vissen “Wat wil jij meedelen aan de wereld als je nog maar tien seconden zou hebben?”, zei de jongeman in de stoel naast mij, die ik zojuist zijn naam had gevraagd en al was vergeten. “Alleen dode vissen drijven met de stroom mee”, een krabbel in het jaarboek van 2010 van mijn leraar fysica. Nog voor ik kon uitleggen wat ik bedoelde, gingen de lichten in de zaal uit en startte de voorstelling. Hij fluisterde in mijn oor: “Dan ben ik een dode vis.” Toen wist ik het. Aan deze zin is geen uitleg verschuldigd. 

Carolinatini
8 0
Laad meer ...