Lezen

MonumenTAAL

Ik bestempel het oude postkantoor, als het meest geliefde pand dat ik ken, omdat ik nostalgisch ingesteld ben, en tot de oude stempel behoor.   Vaak stond ik voor het loket te dromen, en liet er liefdesbrieven afwegen, waar velen rode oortjes van kregen, zodat ik goed uit de bus zou komen.   PS    Toendertijd stonden er velen voor mij,          in de rij!  

Rebelle van Reymerswael
8 0

BLOEDLINK

Een mug wilde prinsheerlijk dineren, en had alvast al een datum geprikt. Vrijdag de dertiende leek hem geschikt, om koninklijk blauw bloed te souperen.   Het bleek helaas zijn laatste avondmaal. Bloeddorstig had hij zijn buikje gevuld. De prins daarentegen schrok zich een bult. Zo eindigde een bloedstollend verhaal.   De mug heeft voor dit misdrijf te plegen, de elektrische mepper gekregen!

Rebelle van Reymerswael
12 0

Peugeot 504

Een witte peugeot 504 glijdt voorbij over de provinciale weg. Flash backs aan mijn kindertijd. Sigarettenrook met de ramen dicht. Muziekcassettes zo dik als een boek. Kleine ruzies op de achterbank. De blik van mijn vader achteruit. Grote ruzies voorin. De eerste van zovele. De Route du Soleil. De witte Ardennen. Het gevoel van geruststelling bij het zien van het dak van de Peugeot 504 vanuit mijn slaapkamerraam.    

Susanna
17 0

Waar mijn staf stond

De prikkels hebben mijn huid van zich af geschudGeen bel die gaat en klok die schriktWaar zeventig jaren lang mijn staf stond En mijn rolkraag hing. Ik had de weg al uitgestippeld, het pad geklaardVoor die ernstige nachten, schuchter van aard De wind gaf me zachtheid En ernst liet me links. Ik heb teveel gezegd, maar mijn adem is het schokken verleerd. De krokus weet de zijde liggen Vrij van vaderland kus ik het licht.

Laura De Jaeger
0 1

Vergeetmenietjeslaan

Je denkt zo weinig van me. Zo leeg als een fles water op donderdagavond. Maar ik wil je niet overtuigen want ik was zonder, en heb nog steeds teniet gedaan te dicht geleefd te vaag gesteld te vaak gebeefd. Ik heb gezond gebluft, zonnig versuft, ik heb het niet gedaan ik heb mijn kans verslaan. Je wilt me niet verstaan, ik met mezelf begaan. Spreeuw met een open kraan, vergeetmenietjeslaan. 

Laura De Jaeger
7 0
Tip

vluchtpunt

in mijn blikveld zet ik lijnen uit. ze snijden elkaar in een brandpunt. de voegen van de tegels in een kerk  lopen spits toe richting ons altaar, waar we elkaar de twijfel beloven. pechstroken gaan aan onze afrit voorbij. de trein, een speer die elke halte doorboort, het spoort vertakt zich waar we afstappen.   mijn ogen vertrouwen elkaar als blinde bondgenoten in de torenkamer van mijn kop geven ze diepte  aan ons raakvlak en volume aan je lichaam. soms zou ik uit mezelf willen stappen. vanuit het vluchtpunt terugkijken naar wie ik achterliet.  

Wim V
79 2

Brusselaar

Hij is een Brusselaar, gespleten in twee delen zoals zijn eigen stad.   Zijn ogen staan nooit helder, nooit fier of overtuigd. Maar altijd vol met twijfel en met gegronde angst voor wat misschien nog komen gaat.   Eén woord verkeerd doet  hem ontvlammen, dan steekt hij zijn leeuwen klauwen uit  en spuugt zijn duivels vuur.   Wie hem niet kent van binnenuit noemt hem een narcist hij is echter gespleten door de weerstand overtuigd  van zijn gelijk.

Susanna
10 0

Liedekerke strand

Waar ben ik toch beland? Een strand zonder zand Ik gaf mijn hart in jou hand Door zotte liefde overmand Mijn jeans die nu al spant In Liedekerke strand We sprokkelden geluk bij elkaar Van concurrenten geen gevaar Onszelf zijn kan zowaar Met jou wordt ik 80 jaar Onze schuitje ligt al klaar In Liedekerke strand Om vijf uur slopen wij Onze lijven van zweet en klei Naar land van geluk en vrij Onder lakens ons stormgetei Vip plaatsen voor jou en mij In Liedekerke strand Daar waar alles kan En dromen nooit stoppen zal Schrijven we onze liefdesroman Onze harten, één bouwplan Voor afgunst en niemand bang In Liedekerke strand Leek de toekomst zo mooi We speelden in het zomerhooi Beminden in elke huidplooi Onze zielen aan elkaar ten prooi Vluchtelingen uit een gouden kooi Daar was het strand dat alleen wij konden vinden Daar was het land dat alleen wij beminden In Liedekerke strand In Liedekerke strand In Liedekerke strand   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

De niezende nietsnut

Een niezende nietsnut zit te niezen alsof zijn leven aan snottebellen vasthangt Een door het leven doorweekte man Met een falus en een status Omdat ze zeggen dat het moet De complimentjes smaken zoet Zoals suikerbrood met bruine suiker en speculoospasta Zijn falus en status gaan nog meer stijgen Snottebellen van zijde die een oude geliefde opvrijen Omdat de waarheid een leugen is Die ’s morgens komt gluren en ’s avonds het licht uit doet Zijn zoute lichaam hijst zich omhoog naar de bovenstad van de binnenstad Om te perkamenten tussen vergeelde exploten uit vervlogen dagen Om nietsnutten te verkopen twee voor de prijs van één Toen dat nog kon en mocht Maar de tijden veranderen En alleen thuis speelt een andere ruis Van snottebellen tussen de lenden En het onnuttig noodzakelijke aan het aangename te combineren In een wereld die alleen hij kent En voor geen andere ogen bestemd Waar de waarheid het haalt boven de alledaagse leugen En hij het hef in eigen handen kan nemen   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

Zinloos zoeken

De vermoeidheid van het zinloos zoeken Naar een betere wereld die niet van deze wereld is Het najagen van dromen die jou achtervolgen Naar een aards paradijs dat niet aards en paradijselijk blijkt Maar een last op verdwenen schouders Afgesleten en afgehuild door door de jaren Het besef dat elke uitspatting jou lichaam versplinterd Als een wrak dat wraak neemt op de vrede Een zoektocht als een Dodentocht met kruisen Doorkruisen wij elke redelijkheid en zeden Om te verdwalen in een verdwaald bos Dat jou de weg komt vragen Om te horen zeggen: Ik keer om naar waar het begon De toekomst ligt in het verleden Toen de toekomst nog simpel was En het verleden de inspiratiebron van heden   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
5 0

tabula rasa

twee vriendinnenmet een glas cavain de Bodegarode wangenvan opwindingover wie ze willen zijnalles kanbeloven ze elkaarnu meer dan ooitmiddagpauzetot de scholen uit zijnen zelfs danniemand meer die op hen wachtin workshops ingeschrevenwerk opgezegdtabula rasa door een brilmet progressieve glazen

saskia van laere
0 0

Vanavond wil ik gewoon

Vanavond wil ik gewoon tegen je aanliggen. Met mijn ogen toe. Roerloos. Zo dicht mogelijk tegen je aan.   Om urenlang stil naar je te luisteren terwijl je met anderen praat en je ademhaling dartel als een vlinder tussen je zinnen heen en weer fladdert.   Om doorheen je huid de resonantie van je stem te kunnen voelen, hoe hier en daar onuitgesproken klanken in je lichaam achterblijven   die alleen ik kan horen.

Andreas Raven
69 0

OORLOG VERWOEST VRIJHEID

De vreugde der bevrijding was groot. Men was klaar met het fluiten der kogels, verlangend naar het fluiten der vogels, maar dat ging niet zonder slag of stoot.   Vrijheid is niet doodnormaal. Denk niet te gemakkelijk that's it. Het moet bewaard worden, heel speciaal, als het meest kostbare bezit.   Laat ons vredig leven in voorspoed. Want waar het kogels regent, druppelt bloed!

Rebelle van Reymerswael
7 0

achtergrondgeruis

ik was een gesprek en nam de plaats in van je lichaam keek en zag hoe wervels zich kromtrokken onder de huid ik bracht wild vlees in kaart en wist niet wat me nog te wachten stond   weer sloop jij mijn woorden binnen en weer zat er sleet op onze taal in de holtes geslagen door verhalen hoorde ik hoe het licht hier binnenviel   nog maar net waren wij begonnen er werd op de achtergrond gefeest ik werd gefluisterd en gezongen en toen nog slechts gestameld als achtergrondgeruis  

Leen Verheyen
11 1

Nulpalen

Ogen dicht en houdt uw mond.Ga online en leef vermomd.Spreek uw taal, uit zelfbehaag.Gebruik emotie met een... tong, een glimlach.Ach wis dat ontzag.Minacht, ontspan. Backspace, verman. Verkort je taal, houdt het jong.   Doe maar weg, de tijdlijn sprong.Duim omhoog, arm omlaag.Houdt je vinger aan het scherm.Doe al je doen, in het zicht. Sta zeker, in het beste licht.Zorg dat je, voor niemand zwicht. Waakzame..glimlach, een tong. Ach wat weg is, is verloren.Ontspannen minachten.Spatie, verzachten. Gisteren is; is morgen leven.Vandaag, is zorgen dijken. Vermogen is mogen.Denkbeelden, is kruipen.Omhoog per duim, nog hoger per hart.  Getallen ijlen tal mijlpalen. Stop datDat kwijlende kwalen. Dat numeriek staven, van die eigen waarden, stop dat.Dat dweilend bepalen, die eigenheid aarden. Verken en ontmoet, niets verplicht noch verzoet.De dauw..glimlacht met een tongAch dat natte, een nieuwe dagvandaag, is niets apartgisteren is morgen,gewoon andersverpakt.

Kakofoon
36 0

Het leven: mijn eigen gril

Ik had mijn eigen gril En niemand die dat wil Het was stil, het was stil, het was stil Geen toekomst, honderd gaten Dus vroeg ik maar aan mijn maten Wat ze zaten, waar ze zaten, waar ze zaten Toen opende het doek Daar ontstond zowaar een vloek Ik kreeg bezoek, ik kreeg bezoek, ik kreeg bezoek Wat lekkers klaar gezet Zo even weer aan zet Wat een pret, wat een pret, wat een pret! Toch bleef ik zo alleen Met jeuksel daar be’neen Aan mijn teen, aan mijn teen, aan mijn teen Dus ‘k vroeg God een keer Mijn hart doet zo zeer Geef mij meer, geef mij meer, geef mij meer En die ochtend diep in mei Een vrouwtje kwam erbij Aan mijn zij, aan mijn zij, aan mijn zij Wij werden zo een paar Het leven begon toen daar Het was waar, het was waar, het was waar Ik zag Madame Zaza En deed de mensen na Blablabla, blablabla, blablabla Zo zitten op één lijn Zou dit het leven zijn? Het leek fijn, het leek fijn, het leek fijn Te vroeg ging ik zweven Straks oud en spontaan beven Ik wil leven, ik wil leven, ik wil leven Wat werd mijn leven zwaar ‘k Verloor toen al mijn haar Ik was klaar, ik was klaar, ik was klaar Al die herrie thuis erbij Dat maakte mij niet blij Ik wil vrij, ik wil vrij, ik wil vrij Toen kwam zij dichterbij En zei toen tegen mij: Papegaai, papegaai, papegaai   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

Darnet

Enkel het heden valt te smullen, Enkel dat moment staat op't menu,   Want eerlijk onverheerlijkt,   Bestaat er enkel Nu, Dus wees er bij, met de ogen open.   Want daarnet, is al lang gaan lopen.

Kakofoon
33 0

Ekster

De verleidster is neergestreken met haar scherpe vogelbek op zoek naar noten om te breken wachtend op de winter trek   Prikkend met haar lange neus slaat zich op haar platte borst mijn eigenbeeld toch al poreus zal helen voor de eerste vorst                  

Susanna
41 0

Oostende

Madensuyu start met eerlijkheid die me met rust kan laten; vooralsnog loopt het gesmeerd: de lucht oogt voorspelbaar,de wegenwacht afwezig, Tobin draagt nog net geen heden, abstracte ideeën over de liefde kunnen aanwezig zijn in de werkelijkheid of ons idee daarover, wij zijn het nieuwe anti en dat denk ik luidop.     Maar ergens verdraagt men het niet meer: de realiteit die onder de huid alles en iedereen uitbuit, de zee in zichzelf opsluit en de tranen verderzet. Eens aangekomen: de staat van het alles blijft onveranderd: al het aanwezige oogt me dubbel in de irissen en vrijt zich op een zucht van mijn liefde, de werkelijke afgrond van de huid in, mij dus, in ontbinding die zich kenmerkt langs de buitenkant. De zee is kraakbaar. De twijfel slaat dan toe.     of we met z’n 2 z’n 4 zouden kunnen zijn, ik vermoed van wel dan de dagelijkse omkeerbaarheid van minuten die in 2 dagen de rand opzoeken van bestaan zonder te overdrijven bijna onmogelijk maar of niet alles zo is ik heb daar naar de hemellichamen boven ons gestaard en me afgevraagd wat ik eigenlijk aan het zien was dat me blauw maakte staren van een buitenkant die dubbel oogt jezelf klein terugvinden  in een kosmos een kosmos die je bekijkt langs buiten en waarin alles verkleint tot dingen ik omgeef me alleen nog maar met dingen     Het alarm van een terugkomst die bijt in de kuiten, we zullen ze dragenwe kunnen de wereld met z’n 4 wel verplaatsen naar een buitenkant die zich het kwalijke dubbel ter verantwoording roept in een taal die buiten isbuiten het samenhorige want hier is de vijand ronduit scherp, vriend en zeer weinig aanwezig, onontkoombaar, vrij, alles, wat je niet zou willen.     verder: een gesloten gevel hier woont iedereen wij botsen op een tegenliggende straat het is hier warm van alle mogelijkheden dus wat in ons zich bevindt is van ons het anti  bijvoorbeeld                                                

Dries Verhaegen
36 0

Moonrock

Ik denk dat het omstreeks 21:13 geweest moet zijn dat de waanzin in de schoenen schoof, van daaruit alleen maar opwaarts, in een spiraalvormige beweging, een hoofd vol weldra, hoofd was een zware put geworden die een nieuw draagvlak voor de toekomst werd, we werden een vriendschap op houterige benen die bonkte in de kiezen en klapperde in de wijsheid. De drank was vroeg, de werkelijkheid oneindig; wij zouden weggegaan zijn naar een vrede moest er liefde ontstaan zijn, en die was er: een atmosferisch hoogtepunt dat willekeurig abstracties uitkoos: de opgezette pauw (kieskeurig) de ambivalentie die ook in de lucht hing (standvastig en immer aanwezig) de hiërarchie tussen de spraakmakers (altijd bereidwillig) maar hij ontstak slechts even af tegen het gelige schijnsel ‘avond’ die de muur bewerkte met pars pro toto. IK MOET JE HERKEND HEBBEN DAARIN. Daarna droomde ik weg:   de kasseien: eindeloos, vermeerderingseffect, de weg is in feite niet zo lang, het is alsof je kruipt in je stappen die de wil willen en de wijsheid begeren vooraleer te domineren en werkelijk ieder mens was een ding geworden als ik draaide door de steegjes op zoek naar de wagen ik vond de wagen niet meer ik heb nog nooit geweten dat ik zo blauw was de kasseien eindeloos het hoofd gewoon erg lang en moegestreden en iedere vriend had ik gewoonweg even niet meer voor een keer was ik anders maar dat-ligt-niet-aan-mij Tuxedomoon citaat zeer toepasselijk op ronddolen want het is hun klank die mij vastzet op de opdracht   de benen kermden en de wielen sputterden geelzucht en alles werd vroom zo ook de tastzin alles wat me nog restte en ik ben nooit vergeten hoe je anders was in mijn anders dat ik je aanreikte en vroeg en zeg nou zelf we waren een ander paradijselijk gebeuren   En ergens boven de beweging stopte de beweging al met versnellen boven waar de toekomst nu voorspeld werd en genegeerd. In mijn hoofd is alles zeer helder maar daarbuiten zwijg ik liefst en draai me om naar de buitenkant die is anders ziet u. Mijn benen zullen kermen en de wielen sputteren maar het hoofd het hoofd is een baken die ik vertrouw mijn boei van geweld, alleen hiermee kan ik nog standvastig de praktijk van angst beoefenen en een gebrek aan uitwegen verplichtte me de waanzin te kopen in mijn voeten het hoofd in.     Gelukkig ben ik nooit vergeten wat anders was en de vertrekken met slaap inkleurde en het gebonk verduisterde tot een tinnitus die me nooit echt zorgen baarde want ik was een jong vaandel- drager van de kleuren en zo heb ik me altijd ingezet te blijven.I’m a keeper, so you can keep me close bijgevolg en inderdaad de telefoon rinkelde plots:   Het was een stem die groette geen boodschap maar is dat niet in het zovele het zovele dat alles verschuilt in de minimale toevoegingen die elkaar opstapelen en elkaar opzeggen Het was een archeoloog die mij vond. Nee. Geen 2e Brussel, alleen maar een zoektocht naar het overgeblevene dat zweeg.  

Dries Verhaegen
7 0
Laad meer ...