Lezen

Mijn dochter

“Het liefst kleed ik me in hoodie en jeans die ene met Oxford  waar ik nooit ben geweest”   De mannen in deze stad staren en gulzen hun tanden klettergeel ranzig van hun geil   Haar schouders zijn nu bloot Ze wou dat het niet zo was mijn huid is als een ham pak wat je pakken kan   Ze vertelt me van de meisjes en de vrouwen in het nu hoe ze verkracht en worden aangerand door afstotelijk verrookte tengels   Ze haat de wereld zo nu en dan maar niet als ze ze tekenen kan dan vloeit ze pastel en fel de kleuren uit haar lijf

Susanna
0 0

Omwentelingstijden

als je me gelukkig stemt schrijf ik speelse gedichten rammelaartjes vol kleurige woorden en een lachend schaapje   als je me droevig maakt kies ik er met een groot soortelijk gewicht, zwarte gaten met extra gravitatiekracht   ik laat mijn pen tussen mijn vingers wiebelen als ik aan je twijfel, als een wichelroede die me een antwoord brengt   heb ik zin dan moet ik mijn tijd afwachten en lees ik geduldig witregels   ben ik woedend op je, dan neem ik een klompje semtex en kleef het op je voorhoofd, zodat je rothumeur erdoor weggeblazen wordt   gelijk welke drukgolf overleeft het servies toch nooit maar met poëzie kan ik alle kanten uit   strelen, gieren, verknocht plagen geduldig in zoete wraak afslachten   liefste, wat zich in de dageraad ook maar aandient  

Lode Van Wabeke
1 0

Rond deze tijd

was het seizoen dat de zeeuwse ziek waren of zoiets, met spaanse galjoenen andere door het sop werden aangesleept die je niet te vreten vond, noemde ze ‘zoutloze conquistadores - belachelijk om weer overheerser te komen spelen.’   Je berustte in je lievelingsgerecht, stampte de schelpen bij de kippen klein, met vaardigheid die in de weeromstuit deed zegevieren. Even later, er was niets gebeurd, zat je haring te eten.   Bij de juiste golfslag uit het juiste land in zee kwamen ze vroeg het jaar erna, de Golden uit Yerseke, hadden krabjes op vakantie die talrijk op hun banken kwamen zitten,   huidplooien van het zilte vruchtvlees als dekbed over zich heen trokken. ‘Storende aanwezigheid dit jaar’ blokletterde de pers.   ‘Prima’ zei jij weer onoverwinnelijk,  - en ik wou dat ik het maar één enkele keer in jouw plaats had gezegd -  ‘Drie kilo krab en mosselen zal je voor die prijs nergens vinden.’    

Lode Van Wabeke
0 0

Bergbeest I & II

Bergbeest I   Je hoopt iets te vinden Dat er waarschijnlijk altijd al was Iets dat perfect in je navel past Maar dan groter (Is mijn theorie) Of je hoopt gevonden te worden Zomaar op straat En dat iemand zegt “Ik ben al tijden naar jou op zoek Nu kunnen we verder”   Het is hoe je kijkt Hoe alles uiteindelijk blijkt net niet genoeg te of veel te veel Hoe je de veren van je vleugels verloren denkt (Ik kan aan komen zetten met was zoveel ik wil) Hoe de gedachte dat je dingen te verliezen hebt je doet verdwijnen   Je rook eens aan een meisje Aan haar hals Was plots niet meer zeker van wat je daar te zoeken had Waar je op hoopte (Ik denk: iets vinden voor je navel of gevonden worden op straat maar het kan ook iets anders zijn geweest zoals het bergbeest - daar kom ik misschien nog op terug) En of ze wel jouw soort was   Haar hoofd ligt de laatste tijd vol met zandzakken Overvol Ze houdt zich voor het gemak graag van de domme en vergeet ondertussen voor het gemak haar naam Mensen zeggen wel eens dat met haar niet te praten valt of niet echt Daar verontschuldigt ze zich voor Ze valt vaak maar  Niet samen met zichzelf   Ze weet dat jij wel samenvalt (In de mate van het mogelijke) Ze vindt het onmogelijk om in jou geen homo universalis te zien hoe graag ze ook stiekem heel af en toe stilletjes op je zou willen neerkijken Elk mens verdient medelijden (In de mate van het fatsoenlijke) Als ze naar je omhoog kijkt moet ze denken aan Icarus en dat maakt haar bang Ze verstopt de was voor de veren achter het behang   Jij bent simultaan god en aanbidder Heel af en toe ook gewoon mens maar dat staat je minder Boetseert wolken doet klei zweven Even lijkt het alsof alles verbonden  En niets gevonden Omdat het er al is     Bergbeest II   We verhuizen later naar een berg die ook een beest is Die elk moment kan vertrekken Dan kreunen de bomen Schokt de grond Wij gezellig mee Of we bergen verzetten Of de berg zichzelf  Is uiteindelijk niet van belang              

Marieke Ornelis
94 1

Ons vel (onder constructie...)

Ons vel een overrompeling Getekend door  Slagschaduw en lijfspreuken die dan door elke kier geeuwen als erosie Liefdes die sleten of ons hadden gebeten Al de dingen die we nooit meer loslieten en die dan toch weg vielen wat  we wisten of niet Alle krullen  Steeds meer waar Al het haar Of steeds minder Dit en dat vinden  Je te zwaar voelen om op te stijgen Niet meer springen omdat je weet dat je kan vliegen en dan toch nooit vliegen Levensverwachtingen tackelen Gewoon blijven gaan Alles neerhalen  behalve een grijze vlag, en ook nooit zeggen wat dat precies wil zeggen, want-ge zult dat nog wel snappen.  Later als ik groot ben Later als ik grond ben   zoals toen ik begon

Erte
0 1

Kleine opstanding

Op een middag dwaalde een groene ballon over het voetpad, hobbelde lichtvoetig over vierkante stenen, leek doelloos een druk kinderfeest te zijn ontvlucht.   De wind liet hem plots dwars oversteken, kwam onder de wielen van mijn auto terecht. Het verbaasde me hoeveel lawaai dat nog maakte.   Ik bedacht hoe hij op dat moment verscheurd werd, stuiterend gemangeld en morsdood werd gemaakt, onverbiddelijk onder mij de levenslucht uit hem aan het verdwijnen was.   Achter me zou ik in de spiegel aanstonds het stoffelijk overschot zien, een wit lint aan een geknoopte navel en levenloze vellen. Verminking, dood en verderf, en de aanblik van een huilend kleutergezicht.   Wonend in ondenkbaarheid waren geen andere inzichten voorhanden, toen ik achteruitkijkend zag dat hij verrezen was, leefde als nooit tevoren, verder dwarrelde en huppelde en hoe de wind vreugdesprongen hielp maken.   Ik draaide de hoek om, had spijt dat ik met de eigen einder in gedachten niet had gevraagd hoe dat nu gekomen was, nieuwsgierig met opengesperde ogen te weten had kunnen komen hoe hij dit alles voor elkaar gekregen had.    

Lode Van Wabeke
1 1

Borderline

Adembenemende  pirouettes en terrein winnende pas-de-bourrées op mijn strakgespannen borderline dans ik met uitgestrekt been   Zelfverzekerde oogopslagen zo aangeleerd klein-meisje-gedrag aan mijn scheefgetrokken grenslijn ren ik met opgeheven hoofd   Gediagnosticeerde stoornissen uit vijandig dikke boeken werk na mijn etikettering volgens DSM  val ik met ingehouden kracht   Vernietigende i regulerende en destructieve zomerdagen  verbonden in eenzaamheid  bij elkaar geregen met borderline   Durf mij te ontrafelen  

Susanna
8 0

Brussel Versie 2

Brussel uitrijden. De lelijke stad blind kunnen verlaten en toch kijken. Het is in deze blik dat een stad zich schuilhoudt en aardt naar inruilbare normen. Ook dit is een vorm van vergeten. Dit is de passe partout van het gaan en het uitsnijden van een bekrompen versie paradijs uit het kleine vlekje realiteit: het stationszicht: ijzeren omhulsels als vormgeving van het ballingschap en het daaruit leren bevrijden door angst, die we graag ingeboezemd krijgen.   Het is een blik die we werpen op het relaas van verloren tijd en hoe we die leren benijden. Nooit bevrijden! We leven ernaar. Tijd en altijd komt dan de spijt.   Het is dus een komen en gaan van de kitsch, de silo van het kijken, want ook daarin oogsten we tonnen ervaring en ambivalentie in doorzettingsvermogen. We willen maar zouden we niet anders en zo en zo en niet hoooo maar!   Ik ben de dupe. Ik ben de dupe. Ik ben de dupe die dan duwt in de richting van een ring waar we wachten en talmen en veiligheid is een veilig begrip, wat is taal toch een kluwen van houvast. Als je krampachtig schudt, zoals een laatste stuiptrekking genaamd Brussel, ben je net de stedelijke evolutie die etaleert met zijn vermogen tot het uitsteken jonge oogjes zonder al te veel angst.   Hier hebben we op gewacht. De ondergang, en we lopen mank tot we ophouden mank te zijn. Gent huilt en Mechelen wacht. Wij, wij zoeken, en worden onderdanig aan zij die opgehemelt worden, het mekka van het roepen, de allegorie, de essentie. Op je knieën schrijven, want op je knieën kan je niet schrijven, laat staan herbeginnen. Een opgave in de stenen maar automatisch dus niet tot onmogelijkheid gedoemd en permanent aanwezig. Reizen moet je meenemen als taal en niet omgekeerd! Het treinstel dient dan als handvat voor de verdubbeling van woorden in zinnen en referenties. Het materiaal dat je onderweg ziet en voelt, zal de nieuwe drijfveer zijn inzake het vermogen van je hoofd. Koppie erbij houden hè! Kortom, nergens meer dan onderweg, nergens meer dan nergens dus. Brussel is de ontmaagding van een reuzin en bevindt zich misschien wel in dit onderweg.   Ik zwaai naar die overkant. Ze laten je expres wat langer wachten tot de theorie over jezelf zichzelf niet meer is. Alsof we de wereld wat nog wat langer over het hoofd zouden willen zien en vergeten dat we bang zijn. Leven in deze illusie dan het doel op zich. Hier zijn om onderweg te blijven! De optelsom maken, teleurgesteld het doek neerhalen en lachen: There will be nothing you will not be be looking for in this world. Except in for your god. This is all a dream. A dream in death.   Achterhoofden kneden tot wat we zijn: tot je legioen marsvrouwen. Want dit is wat je wil. Je persoonlijke tijdsperk. Je wordt wakker. Dan pas ontwaken en de bijhorende ingebedde rituelen die een netwerk vormen aan vangnet, je plan B. Hallo zeggen en weten wat goed voor je is. Dat ontkennen en herbeginnen.  

Dries Verhaegen
4 0

Morgen

  plots is je dochter tegen de dertig en jij meer dan dertigduizend bittere koffie’s verder drie zwarte gaten van bovenaf gezien per ochtend   bijna elfduizend dagen en nog steeds hoop je dat we al morgen waren tijd is wraak ze neemt van je geheugen en geeft in ruil  meer om mee te dragen   morgen is iets onbestaand najagen en je dochter kies je niet zoals met sleutels die je verloren bent,  terugvindt, en morgen    dan toch echt verliest

emilie.leeft
12 1

Handtekening in bloed

Welke betekenis heeft dit bloed Dat tot een kookpunt komt Welke betekenis heeft dit bloed Dat niet vruchtbaar is voor een land Welke betekenis heeft dit bloed Zonder enig leven te bevatten Dat zomaar wegvloeit Het gaat niet om bloed, maar om water Hoeveel offers moet het bloed nog geven Tot het aanvaard wordt als genoeg Ze zeggen ‘voor de zaak van onafhankelijkheid’ Moet een offer worden gebracht Om in hun wereld te kunnen leven Maar je bent dood voor die start   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

balkon.

Binnen werd gemompeld Met een half oor kon je meeluisteren Als je dat wilde Vanop het balkon keek je beter De balustrade verdeelde de wijk in plakjes Precies even dik Als je je ogen dichtkneep Smolten de straatlampen samen Met wat van de zon restte Strepen oranje als zeste Van de sinaasappels die schuchter Naar onze hoogte reikten

oskar.
0 0

cold case

gisteren heb ik u uit uw kader gehaald uw leven mag geen cold case zijn ik zal het herschrijven  met nieuwe feiten en nieuwe getuigen en ik zal uw advocaat zijn en pleiten vanuit merg en been en de dader aan mijn pen spietsen ik rijt de veinzerij open dat zweer ik u dat zweer ik  en voor u voor u nu en voor mij zoek ik uw warmste woorden en geloof ik voortaan in reïncarnatie ik vind u  wij elkaar  

DqM
17 1

Bergen

Soms lijken woorden bergen Die emoties verbergen Een uniek moment dat moment Niemand die de wolken kent Ze verhullen de pracht van rots en groen Zo is het nu, zo was het toen Elke seconde een andere beeld Nooit went, nooit verveelt Omdat alles constant verandert En de toekomst zo meandert Woord na woord Tot een zin ontspoort Tussen het heden en verleden Steeds nieuwe paden betreden Honderd duizend treden Beneden naar het verleden Omhoog naar de toekomst Een blik die ons verwent   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

LAT

  Klam van jouw slaperige strelingen over mijn afgevallen heupen rond mijn borsten rustend op mijn buik ligt mijn bed hier wijd opengeslagen   Zoete geuren wasemend van de laatste zilte nacht koortsig en bijna vals herinneren korte adem aan een pijnlijke nood  aan vergooide momenten in winterkoude weken verloren aan onduidelijkheid   Laat  ons niet meer dwalen mijn lief nooit meer verloren lopen zonder mij afgetrokken rode passie tot een pastel roze vult mijn slaapkamer tot het volgend weekend      

Susanna
2 0

wandeling

vandaag stapte ik met jou tot in De Heerlijkheid

Ruth Van de steene
23 0

Verdomde Tom Robbins, Some Barking at the Moon

LIFE IS LIKE A STEW YOU HAVE TO STIR IT FREQUENTLY OR ALL THE SCUM RISES TO THE TOP   las ik op een ander continent en ik dacht Wij en Ik wij en ik wij zijn allemaal stadskinderen met de nádruk op   Stad; allemaal geagiteerd richtingloos, nagels onder het stof (of scum?) van ramen die niet vaak genoeg afgespoeld worden allemaal denken allemaal denken hé over hoe die ramen zouden kunnen blinken als ze maanlicht of sentiment zouden doorlaten: ze blijven on-gespoeld en wij en ik wij vallen eronder in slaap   met de nádruk op Kind; allemaal geagiteerd richtingloos, als een labrador gelegen op de schouders van ouders die vriendelijk vragen thuis te blijven het verzoek vriendelijk afgeslagen ik ben het omgekeerde van een kind denk ik dan over mijn leven voor de equivalentie van wat slechts een flits moet zijn voor de stenen giganten/vierkanten in Gizeh, vrouw met fakkel op Liberty Island    wat een fletse flits als een sukkel moet zijn voor de Nieuwe Colossus die achterbleef met de assen van al die beloftes in haar fakkel slechts geleden enkele ogenblikken  denk ik ik ben het omgekeerde van een kind Ik Kan Alles   DAT ALLES ER DEEL VAN IS DAT HET NOOIT TE LAAT IS OM EEN GELUKKIGE KINDERTIJD TE BELEVEN    zei Verdomde Tom Robbins over liefde en over pakjes sigaretten die zo gesloten als een deur blijven en ik kan je verzekeren, Tom Robbins, het is opendeurdag hier in de stad   ik kan je verzekeren met een neus die de curve van een regenboog volgt, knikt links rechts links rechts links rechts links rechts NEE hier wordt gekozen welke deuren en ramen en portalen naar het hellevuur openblijven welke opgeblazen worden ze werken hier overal aan de Nieuwe Stad   hier hebben de stadskinderen CHOICE CHOICE CHOICE   en de ramen zijn ondoorlaatbaar maar doorzicht-baar en hier is niemand kleurenblind wij  kiézen hier de dingen om blind voor te zijn   maar doorzicht-baar zodat voor de equivalentie van wat slechts een flits moet zijn in het leven van twee (of meer?) stoffige stadskinderen  zij in de nacht simultaan gluren door gesloten windows naar de maan en alle  mystiek ervan die ze in alle haast vergeten zijn

Camilla Peeters
16 0

algemene malaise

de fietsen veranderen in een wagen voor het volk het volk bestaat uit twee mensen  algemene malaise zei ze het lichtgroene slijm grijpt naar de keel waar het uit gebraakt wordt nierbekken hoort, ziet, zwijgt in dik karton de bloemen voor de vaas voor de dag dat ze eindelijk de handen vinden ontvangst een glimlach een waas van bezoekers aan een lang geleden gezien tafel naast tafel ze laat zich hangen zei ze over het kinderglas met rietje  de ogen klein alsof ze opgroeien naar een einde dat in de verte klaar ligt

Ingrid Strobbe
0 0

Storm op komst

Zware regendruppels vertroebelen ons zicht. Dreigende wolken

Neru
11 0

Moederinstinct

De sierlijke zwaan roert het wateroppervlak. Ze beschermt haar kroost.

Neru
10 0

Prototype

Vlinderlicht is de vrouw onder je huiden de man die uit de startblokken schiet terwijl mijn voetzolen kleven aan smeltend asfalt. Even nog, heel evenduurt mijn doorstart.Als je een ogenblik wacht dan zie je misschien hoe pijnlijk mooi mijn slow motion kan zijn. Mijn snelheid is een goocheltruc.Zestig beelden per seconde maar de ervaring sijpelt traagdoorheen mijn kleilaag.En jij, man van zand door de vingers en lichtjaren in een oogwenk,ken je de geur van klamme aarde?ik wil je vertellen over te lange dagen vol achtergedachtenen nachten te kort voor een reset. Ik ben een prototype.    

Vanessa Daniëls
40 0
Laad meer ...