Lezen

Tiempo robado

Mijn jongste vruchtje woont in Madrid. Als hij voor een paar dagen in het land is, verschuift alles hier een beetje. Agenda’s worden herschikt. Vrienden sturen berichten. Zijn lief wil hem zien. Zijn oma wil hem voeden. En dat is goed. Dat is hoe het hoort. Ik vind het oprecht mooi dat zoveel mensen een stukje van hem willen. Dat hij bemind wordt. Dat hij gewild is. Dat hij ergens thuishoort waar ik niet bij ben. Hij speelt rugby in Madrid. Dat was geen plan. Dat is gewoon gebeurd. Zoals volwassen worden ook gewoon gebeurt. En dus plan ik geen strijd. Ik plan tijd. “Zeg, sauna?” Zo achteloos mogelijk. Dat is ons ding. Al sinds hij klein was. Eerst privé. Later openbaar. Gelijk de echte. Met vreemde lichamen en houten banken en stilte. We hebben zo onze ritueeltjes. We voorspellen de oneliners van het personeel nog voor ze uitgesproken zijn. Aan de inkom:“Hebben jullie alles mee?” Wij kijken elkaar aan. Wat is alles? Het is een naaktsauna. Daarna: “Eerst even het bandje scannen.” En bij het buitengaan — altijd met datzelfde floeren stemmetje: “En hebben jullie ervan genoten?”  Genoten? Zover zijn we nog niet. Binnen hebben we codes: Als hij zacht met zijn voet tegen de mijne tikt: observatie. Als hij “interessant publiek” fluistert: relatie in herstructurering. Als hij plots Spaans begint te spreken — “Madre mía…” — dan weten we: te luid gekwetter, verplaatsen. In de jacuzzi legt een jonge moeder uit dat Winter al zonder zijwieltjes fietst. “Gewoon losgelaten,” zegt ze. Losgelaten. Ik kijk naar hem.Madrid. Rugby. Schouders die breder zijn dan mijn armen ooit konden omvatten. Ik heb hem ook losgelaten. Niet dramatisch. Niet met een speech. Gewoon beetje bij beetje. Eerst zijwieltjes. Dan alleen naar school. Dan naar een andere stad. Dan naar een ander land. In de sauna zit een koppel dat hun relatie probeert te repareren. Hij zegt: “We moeten beter communiceren.” Zij knikt. Hun knieën raken elkaar niet. Zijn voet tikt tegen de mijne. Wij begrijpen het zonder woorden. Een man loopt voorbij met “Gunther” geborduurd op zijn badjas.Ik fluister: “Als ik ooit mijn naam op textiel laat zetten, mag je mij discreet uit het leven begeleiden.” Hij grinnikt. Wij zijn heerlijk spottend samen. Tijdens de opgieting: “Adem diep in.” Eucalyptus. Steranijs. Hitte die binnenkomt als een herinnering. Hij leunt achterover. Grote handen. Rugby-lijf. Een man. En toch zie ik het kind dat ooit tegen mij opklom alsof ik een boom was. Dat in mijn buik woonde. Dat dacht dat ik alles wist. Aan de balie, vier uur later:“En hebben jullie ervan genoten?” En dan volgt de opsomming. Cheesecake. Tapas. Drankjes. Altijd dat kleine biechtmoment. Ik glimlach. We hebben niet gewoon genoten. We hebben tijd gepakt, een beetje gestolen.  Niemand is van iemand. Niet kinderen.Niet liefdes.Niet moeders. We krijgen elkaar in bruikleen. En vandaag, tussen eucalyptus en Spaans gefluister, zat hij naast mij. Niet van mij. Maar even bij mij. Zo een gestolen moment. En dat is meer dan genoeg

Katrien Daniels
98 2

the boy & the whale

the boy & the whale

Koen Vlerick
6 0

Koningsmantel

Theelichtjes, schapenvellen, edelstenenTwaalf kleine houten stoeltjes in een rondeVersgebakken brood - nat papierHerfst waait tegen de ramenElf kleine stoeltjes en een rode mantelVandaag ben ik als de grote eik waarin we elke dag klimmenVandaag reikt ze me de hand voor de laatste keerVeel geluk, zegt ze.

Lennart Vanstaen
13 3

Lijst van dingen die de dag een gouden randje geven

De eerste hap van een warme croissant met echte boter. Frieten van de frituur met nét iets te veel zout. Een toast met préparé op zondag terwijl ge eigenlijk “licht” ging eten. Verse pannenkoeken met gesmolten suiker die knispert. Gelukkig zijn er pannenkoeken. De korst van lasagne. Alleen de korst. Met uw vinger door de saus gaan terwijl ge zogezegd aan het afruimen zijt. Chocolade die eigenlijk “voor het bezoek” was. Een raketijsje in november. Omdat het mag. A sunday in the middle of the week.  De eerste slok koffie wanneer ge al te laat zijt. Nieuwe lakens. Zon-gedroogd. Fris als een nieuw begin. Een parkingplaats vlak voor de deur. Een dutje van twintig minuten dat voelt als een wedergeboorte. Een leeg huis met uw muziek te luid. Solden waar ge 70% korting krijgt en denkt dat ge winst maakt. (Vrouwenwiskunde.) Iemand die zegt: “Ik heb gekookt.” Een hand op uw onderrug in een drukke ruimte. Lepeltje-lepeltje terwijl het buiten regent en ge nergens moet zijn. Het moment vlak voor een kus. Dat zweven. Uw hoofd op iemands borst leggen en het ritme vertrouwen. Een man die spontaan de vuilzak buitenzet zonder zucht of PowerPoint. Een berichtje dat begint met: “Ik moest aan u denken.” Uw naam horen fluisteren. Iemand die zegt: “Ik regel dat wel.” Een applaus dat nét iets langer duurt dan beleefd. De stilte na muziek waar niemand doorheen durft te praten. Een opgegroeid kind dat onverwacht uw hand vastpakt. Een volwassen zoon die plots groter is dan gij, maar nog altijd “mama” zegt met dezelfde stem. Vriendinnen voor het leven die geen cava nodig hebben, maar weten dat het vandaag koffie moet zijn. Die niet vragen “hoe gaat het?” maar zeggen: “Kom. Zitten. Vertel.” De eerste zon op uw gezicht na weken grijs. Een lege stoel die pijn doet, maar ook bewijst dat ge kunt houden. Denken dat ge het niet meer gaat doen… en het toch doen. En heel even geloven: misschien wordt het toch nog schoon.

Katrien Daniels
37 2

Mensen voor Mensen (over armoedebestrijding)

Wanneer je wieg op drijfzand Of op oorlogsgebied staatAls het lijkt of je met vertragingDe startblokken verlaat Een parcours vol obstakelsEen berg schuldenEen zwaardere rugzakDingen die je een leven lang moet dulden De bril waardoor anderen je zienOordelen op hun gelaat af te lezenTerwijl je ook maar gewoon blijft gaanWant laat dat vooral duidelijk wezen: Geen tegenslag groot genoegOm je uit je lood te slaanEn al had je 't graag anders geleerdJe kan wel je mannetje staan! Schuif de verschillen eens opzijEn focus op de raakvlakkenDie zijn er tenslotte ruimschoots Laat het onbegrip afzwakken Terugkeren naar onze kernNaar wat we onze geliefden toewensenEr door dik en dun, arm of niet, voor elkaar kunnen zijnGewoon. Als Mensen voor Mensen.

annakdotes
1 0

Babel

Wij bouwen met blokken die jij met klaterend gemak omstoot een toren van Babel, verbaasd   over de kleine olifant in de kamer voor wie niets vanzelfsprekend is.

Ingemar Spelmans
8 1

Avontuur

Hij was iemand met een levendige fantasie en kon uren dromen over verloren beschavingen van vroeger of de schitterende toekomst van de mensheid. Maar iets anders eten dan een botemham met salami of een boterham met kaas? Dat kon hij zich niet voorstellen. 

Alexander Roth
15 0

Koude start van liefdesdag

Ontbijt bij haar ouders. Al 3 weken nu. Zij drinken champagne, bijna 50 jaar getrouwd en nog steeds vieren ze de liefde, elke dag. Ze checkt haar berichten: geen.  Ze trekt kleren aan en steekt drie zakken in de koffer van een geleende camionette. Ze wil graag de ochtend met haar dochter doorbrengen, haar haren laten krullen, wat praten. Maar haar jaloerse gefrustreerde ex komt er weer tussen.  Al een jaar nu. Ze gaat terug naar de camionette en rijdt naar de voetbal. Ze heeft haar zoon al lang niet meer zien spelen. Het is koud. Ze is alleen. De andere ouders vieren wellicht de liefde. Op haar netvlies staat zijn lachend gezicht en dat van zijn zoon samen op de voetbal van haar zoon. Vorig jaar, zelfde tijd, even koud veld, maar warme harten. Ze kijkt naar haar zoon, de enige zonder lange mouwen.  Straks kunnen ze misschien opwarmen.        

Fien SB
20 1

Zeven zonden

Wandelweekend dag 3 Ze zijn terug thuis in de Vlaamse Ardennen. Ze ligt in bed, hij kruipt erbij en knipt het licht uit. Zo onverwacht. De routine om te lezen in bed doorbreekt hij zelden, maar als hij het doet wordt ze meteen stil. Ze luistert, voelt en kijkt in het duister. Hij ligt op zijn rug, zijn handen gevouwen. Er is rust. Hij lijkt te wachten. Ze denkt aan gisteren, aan de abdij en de pot met erwtjes die op tafel stond. Hij vroeg of ze echt waren en wou ze mee naar huis om te laten groeien. Ze nam er zeven uit het potje en stak ze in zijn borstzak. Hij vroeg of het wel genoeg was, of ze er niet beter 70 meenam of het hele potje. Ze zei: je hebt gelijk, de kans dat ze allemaal groeien is klein. Dus stak ze er nog zeven in haar broekzak om de kans te verdubbelen. Ze begint zacht te praten. Vraagt of hij weet waarom ze zeven erwtjes nam. Mijn zeven zonden, vraagt hij. Nee, dan had ik er toch zeventig meegenomen zoals je voorstelde antwoordt ze al lachend. Jij bent diegene die al lang niet meer te biecht is geweest reageert hij. Ik wou anders vandaag wel, kaatst ze terug, maar je durfde mijn biecht niet afnemen. Het is wel een kerk, die fantasieën van jou kunnen echt niet in een kerk, zegt hij alsof hij altijd de heilige is geweest, en daarbij het gaat nu toch niet, ik kan en wil het niet. Dat begrijpt ze.  Dan vertelt ze zacht dat hij haar op de zevende voor het eerst gezoend had en dat zij op een zevende verjaart en zeven altijd haar lievelingsgetal was, samen met drie en éénentwintig. En dat ze naarmate ze ouder werd ontdekte dat haar lievelingsgetallen ook magische getallen waren. Hij zegt dat zijn lievelingsgetal drie was en hij op een derde verjaart. Zij zegt: dan moeten we misschien op een éénentwintigste trouwen, maar het jaar dertig zal te vroeg zijn met al die blokkades van jou, we zullen het jaar zeventig nemen, tegen dan weet je het misschien wel. Hij lacht. Hij wacht even, dan veert hij recht en neemt zijn telefoon. Hij wil weten waarom het magische getallen zijn. Hij leest voor. De uitleg is passend voor wie zij zijn. Ze wordt slaperig en brabbelt nog: drie en zeven, het kan geen toeval zijn, we passen gewoon. Ze denkt aan de erwtjes in haar broekzak. Morgen moet ze die een veilig plaatsje geven. Mijn erwtjes ben ik kwijt, zegt hij droevig, en ik weet precies waar: bij de boomstronk waar we gerust hebben. De wandeling vandaag ging eerst weer door het bos. Het was koud, maar zonnig. Zij deed een sjaal aan, maar was meteen aan het zweten. Hij vroeg om het half uur of hij haar rugzak niet moest dragen en wist dat ze nee ging zeggen en dan volgde zijn hoofdschudden en een omhoog getrokken mondlijn omwille van haar koppigheid. Ze vond die mondlijn fijn. Die veranderde samen met zijn ogen naargelang zijn gemoed. Na een goed uur wandelen kregen ze aan de rechterzijde de weidsheid van de hoge venen te zien. Prachtig vonden ze het. Hij deed zijn hemd uit en legde het op een boomstronk om te gaan zitten turen in de verte. Zij ging naast hem zitten. Ze vertelde over haar angst van vleesetende planten en afgevroren voeten als je vast kwam te zitten in de venen. Hij deelde zijn herinneringen uit zijn kindertijd. Hij ademde diep in en zei dat hij zo graag in vrijheid en weidsheid wou leven, maar zo vast zat en geen uitweg zag. Zij wreef over zijn rug. Ze begreep hem. Bij het opstaan vielen de erwtjes uit zijn hemd, daar in niemandsland, zij waren wel ontsnapt om in de lente uit te breiden, in alle weidsheid en vrijheid, net als hun liefde.  De erwtjes liggen daar perfect zegt ze. Ze zoekt zijn hand en valt in slaap. 

Fien SB
27 2
Tip

Erwtensoep

Wandelweekend tweede dag Ze zijn op één kilometer van hun vertrekplaats. Zij herkent plots de baan. Ik ben hier al geweest, zegt ze. Gisteren had ze op kaart zitten kijken welke wandeling ze vandaag konden doen. Ze toonde welke haar interessant leek. Een wandeling van 15 kilometer, een stukje bos, een stukje langs de rivier en ook langs een abdij. Zijn interesse was meteen gewekt. Toon eens, had hij gevraagd. Ze toonde hem de foto's van de abdij en las de beschrijving: “In de abdij van Mariawald kan je nog steeds de welbefaamde erwtensoep eten.” Hij veerde enthousiast op achter zijn stuur “Het is die, het is die abdij!”. Zij voelde vuurvonkjes in haar binnenste. Ze had de abdij uit zijn jeugd waar hij vorige maand naar zocht gevonden. En hoe fijn vond ze het om hem blij te maken. Kon ze dit maar alle dagen doen! Ze komen aan op de parking. Zij gelooft haar ogen niet. Ze trilt. Haar buik voelt warm. Ik ben hier al geweest, zegt ze nog eens. Ze loopt in de richting van de abdij, als betoverd. Ze was er inderdaad al geweest, 2 zomers ervoor. Ze had haar toenmalige partner doen stoppen langs de baan omdat ze een mooie witte muur had gezien en wou weten wat daarachter zat. Hij had gereageerd dat de stopplaats niet ideaal was, maar zij wou absoluut uitstappen. Ze was langs de muur gelopen en had getrild. Ze wist niet waarom, maar ze wou hier even rondlopen. Haar partner en kinderen waren gevolgd. Ze liepen langs de abdijmuur naar boven. Daar was zij op het bankje gaan zitten. Ze was stil. Ze voelde iets maar kon dat niet delen. Ze zou wel weer horen “ben je daar weer met je rare gewaarwordingen”. Dus was ze stil en genoot van het gevoel te zweven, langs de abdij, over de uitgestrekte velden, in de zon, naar het verleden. Ze voelde liefde, de liefde die ze vaak miste. Ze lachtte naar haar kinderen. Wat was het leven mooi zo. Ze wou dat gevoel zo lang mogelijk vasthouden. Ze was thuis en ze wist niet waarom. Voor ze de plek weer verliet ging ze nog eens binnen in de kerk en keek door het raam van de cafetaria. Er was niemand. Alles was verlaten. Hij komt naast haar staan. Jouw abdij is mijn abdij, zegt ze en vertelt haar verhaal al wandelend. Er is veel zon, maar ze moeten eerst door het bos en zitten daarna aan de verkeerde kant van de vallei. Toch geniet ze. Hij is speelser vandaag. Ze kruisen een Vlaams koppel met hond. Ze praten wat over het ras en dan over de streek. Hij en de dame hebben vooral het woord. Haar introverte man kan wel heel gemakkelijk met vreemden praatjes maken en dat vindt ze fijn. Na een zin of drie doet hij het weer: hij brengt tijdens het gesprek zo subtiel zijn liefde voor haar naar boven dat ze gloeit. Hoe kan hij toch zo zacht duidelijk maken dat ze de vrouw is waarmee hij oud wil worden? Het laatste stukje is een ommegang, een klim naar boven. De zon recht in het gezicht. Ze zweten. Een zestiger komt naar beneden met een paternoster, strak gezicht. Hij zegt dat ze helemaal toe zit, madam paternoster. Zij lacht dat hij dat net moet zeggen met zijn blokkades. Dan lacht hij: “ik had die reactie zien aankomen”. Ze bekent dat zij ook zou toe zitten als hun relatie zou kapot gaan. Jij bent het, zegt ze, jij en niemand anders meer. Eindelijk zijn ze er. Hij gaat met de hond een plaatsje zoeken in de cafetaria, zij schuift aan voor zijn erwtensoep met worst. Hij zit in de zon. Ze zet de soepkom voor zijn neus, maar hij schuift hem naar het midden om met haar te delen. Zijn ogen spreken liefde en weemoed, hij neemt haar hand, zij wrijft over zijn vingers, kijkt hem in de ogen. Ze delen het abdijbier en de kaastaart. Ze voelt een gelukzalige vermoeidheid opkomen. De emoties van het goddelijke. Zijn abdij is haar abdij. Het was voorbestemd. Ze passen bij elkaar als twee erwtjes in één peul.

Fien SB
98 4

Over de helft

Wandelweekend.  Door miezerige regen een bospad 400 meter afdalen over een lengte van enkele kilometers. Even een stop in een dorpje om binnen te gluren in het leegstaand gasthof waar hij 40 jaar geleden met zijn vader kwam.  Zou dat vrouwtje nog leven? Wellicht wel, want het interieur is nog exact hetzelfde.  Zij stapt het toeristisch kantoor binnen, hij de kerk. Hij komt buiten met een rugzak vol kaarsen. Ze lacht. Eén of twee waren blijkbaar niet genoeg, de komende jaren kunnen we nog veel hulp van hierboven vragen. Heerlijk vindt ze de trekken van zijn mond en zijn pretoogjes op zo'n momenten! Ze gaan verder door het bos, helemaal naar boven nu, tot het plateau. De kilometers die volgen zijn een verademing na het gesloten bospad. Die weidsheid. Geelgroen wintergras, hier en daar kleine groepjes naaldbomen. Hij kijkt vaak naar haar, neemt haar vast. Haar hoofd is leeg, haar hart vol. Er is rust.  Ze eten iets en lachen met elkaar. Als ze terug verder lopen voelen ze de stijfheid in de benen. Zij overdrijft wat, hij lacht. Ze zijn over de helft. Ze vraagt zich af hoe het er uitziet als de brem in bloei staat. Hij vertelt over everzwijnen en over hun overwinning op beroepsmilitairen tijdens een oefening in het leger. Ze kijkt hoe hij bovenop een vervallen bunker kruipt en neemt een foto van hem rechtopstaand in de winterlucht. Ze houdt van die man.  In het verlaten dorp wordt ze niet overspoeld met gedachten aan de wereldoorlog. Ze krijgt niet dat luguber gevoel waar ze voor vreesde. Nee, in de kerk overvalt haar plots weer dat verdriet. Haar nichtje die het leven verliet. Het beeld van een trein. Haar lach die ze nooit meer zou zien. Eén, twee, drie, vier tellen inademen, vasthouden en weer uitademen. Nu niet huilen. Hij fotografeert haar, ze ziet het niet. Had ze maar een pen, dan kon ze hier wat voor haar neerschrijven op de gedenksteentjes.  Ze gaan verder, door struikgewas naar beneden, naar de kazerne waar hij sliep. Ze ziet de foto's weer voor zich. Hij in een kamer met zijn mooie kont voor de grap ontbloot, hij met baret naast zijn kameraden, hij in camouflagepak. Ze was toen vast ook verliefd geworden. De weg tussen de kazerne en de auto is lang. Ze hebben 18 kilometers in de benen. Vroeger was dit niets, maar het afgelopen jaar was zwaar en de wandelingen licht.  Ze huppelt en zwaait haar armen los. De laatste snokskes vraagt hij.  Terug bij de auto aangekomen omhelzen ze elkaar. Wat een mooie eerste dag!  

Fien SB
16 2

veel en snel

veel en snel in mijn hoofd mijn neus verstopt     illustratie: Matt Grey

Lazy Midday
8 0

Dieet

Minder snoepen, dat wordt andere koek. 

Piet V.
11 1

Procesbewaking

Of ik dan geen procesbewaking heb, vraagt hij. Niet enigszins gefrustreerd, wel helemaal. Deze klant laat niks aan het toeval over. Enkel aan processen. Die hij keurig bewaakt. Dat ik al vele processen te bewaken heb, vertel ik hem niet. Vooral in het bedrijf van mijn gedachten. Daar ben ik dan wel de manager van.Die processen beheren is onbegonnen werk. Kon ik ze outsourcen, de vacature was al ingevuld.  "Mevrouw?", herhaalt hij, alsof hij me wil terughalen. Naar zijn wereld dus. Die van de procesbewaking. Ik slik mijn woorden in. Dat ik zijn aanwerving overweeg. Als manager dan, van dat hoofd zonder bewaakte processen. "Zeker, meneer. We geven steevast korting. Aan klanten die mee opvolgen.” We hebben daar een procesbewaking voor.  

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
62 7

Framily?

"Ben ik framily?" De toon is gezet; het gesprek belooft.Geen runderklap op het menu vandaag. De verschillige vriendin wil het dus graag weten.Dat mijn antwoord nuance behoeft, verrast haar niet. Ze wil het niet anders, nieuw‑schurig als ze is. Familie zit onder je vel. Onvoorwaardelijk. Je mag morsig zijn.  Met elkaar dan. Elkaar veroorzaken, laten ontstaan.  Een soort ruilhandel, betaald in de munt van vriendschap.  Jij veroorzaakt iets.  In mij.Ik geef gevolg aan wat jij veroorzaakt.Dat gevolg veroorzaakt weer iets.  In jou. En dat allemaal vanzelf.“Jij wil wel eens gevolg geven aan mijn oorzaken", antwoord ik haar.  Met één zin is het beklonken. De vriendin verheugd. Framily. Al die verengelsing. Laten we gewoon familie zijn. Nu we toch dezelfde taal spreken.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
84 5

Winter Solstice

Woensdag 21 januari. Op mijn nieuwspagina verschijnt een afbeelding van de zon met een tijdslijn onder. “You made it through the 10 darkest weeks of the year” Dat dit net nu verschijnt breekt mijn hart. Want zij haalde het niet.  Zij besloot dat het genoeg was. En voerde vanochtend die beslissing uit. Daar in het station,de dag voor haar 15de verjaardag,besloot ze niet meer te wachten op de volgende zomer.  

Fien SB
19 1

Hemd zonder zakken

“Jullie kunnen je hier dus allemaal in vinden?” De notaris screent de aanwezigen. Wij dus, toekomstige erfgenamen van onze ouders. Die de notaris dus belast hebben. Tegen vergoeding weliswaar. Zo leid ik althans af uit dat imposante kantoor van haar. Ze is ermee belast ons minder te laten belasten. Onze erfbelasting zo klein mogelijk te houden.  De verdeelsleutel van hun leven wordt vandaag beklonken. In een excel sheet, waar onze namen in prijken. Ook deze van de zus die niet meer aan tafel kan schuiven. Men blinkt in afwezigheid. Ze is dan ook de ster van de avond. We zijn allemaal slechts passanten en eventjes mogen we geloven dat we hier blijven. Ons laatste hemd heeft geen zakken. Dus ik vul de zak van mijn hemd. In ’t volle besef dat ik t hemd slechts in bruikleen heb. Het hemd van het leven. Misschien moet ik gulziger worden. Gretiger leven.  Een gat in mijn hand hebben, nu mijn hemd toch geen zakken heeft.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
75 9

Oostende (follow-up opleiding)

Elke wekker opnieuw, vroeger dan het vroeg van gisteren. Het aansnijden van de dag, met een bot mes. De ochtend spoort richting de zee. Geen golf gezien. Al droom ik nog zo hard. De hoogbouw perst me door straten, die ik niet wil bewandelen. De lucht grauwt om zich heen, alle blauw is bewolkt.  Ik heb geen idee. Oostende spoelt aan, verzand in deze dag. Alles voelt aan als aankomende hoofdpijn. De avond rolt me terug naar huis. Achterwaarts het bed in, hopend op een zachtere wekker.         

Piet V.
7 0

Luxeproblemen en welvaartsziekten

Iedere ochtend wacht het voorverwarmde gareelop nekken die niet uitgestoken wordenook vandaag worden de kleine lettertjes niet gelezenen dopt men lusteloos in de inkt van een voorgeschreven leven het neonlicht zoemt waarover men niet meer spreekt,blikt neer op geplande bezigheid,als een verheven schijnsel dat zich bewezen prijstvermaakt en ingeduffeld botsen we op kiezels, ingeslikt tot galstenenmet alles dat we eruit halen, kunnen we onszelf inhalen op de rand van elke inzinking groeit er vertrouwen in de onpeilbare diepte, het zwart waarin de vergeten scepter slaaptgenummerd en verzekerd de afgrond mijdend, zo wordt de waan verteerd,een zeemzoete afleiding die zuur opspeelt dit is geen grond om op te landen, het is hier ontaardgebonden aan een verharde leidraad die doorheen een landschap van uitgebrande kraters kraakt, te strak rondgedraaidonomwonden omgeleid langs het oude wetenmet de vraag naar meer als koud advies in zachte plooien,en de zwaarte van wil en dank in onze schoenen,schuifelen we zonder richting achterwaarts  

KarolienDeman
8 0

Act

Een vat vol emoties ben ik. Roekeloos ook. Ik ben er dus niet bang voor, dat het vat wel eens kan overlopen. Ik wil dan ook waarachtig zijn, of beter helemáál waar. Geen half werk voor mij. Zo denk ik dus. Tenminste, zo dacht ik. Want wat is waar en wat lijkt waar.  Ik besluit me in te lezen. En lees het in de theorie van Diderot. In zijn Paradoxe du comédien weet hij me stilaan te overtuigen. De acteur die geloofwaardig is, voelt niet. Hij neemt afstand, observeert, imiteert. En creëert. Zijn personage dan. Wie zich laat meeslepen door emotie, wordt net minder zichzelf. Wegens te onvoorspelbaar, onbetrouwbaar ook. Een ontroerde acteur ontroert niet.  We moeten dus acteur worden van onszelf als personage. De artiest van ons eigen leven worden. Ik speel, dus ik ben. Nu ik ingelezen ben, ga ik graag tot actie over. En besluit ervoor te gaan. Eerst acteerlessen, zonder lukt het me nooit. Misschien is ze wel bereid, de vriendin, een geboren actrice. Ze ontroert me namelijk elke dag. Haar act helemaal together.    

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
83 9
Laad meer ...