Lezen

Memoriseer

"In de herinneringen van dromen memoriseer ik jou en mij"

Zonsondergangdromen
18 0

Dag madam

Het is te warm voor een grote wandeltocht. Dan maar niet te ver, besluiten we. Ik ben met onze oudste amper de deur uit wanneer een man van ongeveer mijn leeftijd ons op de fiets passeert. Hij knikt vriendelijk, waarna wij hetzelfde doen. Als de man iets verder is, zeg ik 'Dag madam'. Onze zoon kijkt me aan zoals een tennisser die in de derde set na twee verliezende sets met 5-1 en 40-15 achterstaat. 'Alle hoop is verloren'.  "Wat zegt gij nu?" "Ik weet het", zeg ik. "Dat klinkt raar, maar ik zal vertellen waarom ik 'Dag madam' zei. Die man belde vroeger regelmatig naar ons thuis. Bij oma en bompa dus. Op de vaste telefoon, want gsm's bestonden nog niet. Nu zijn er amper vaste telefoontoestellen. Op het werk wel, maar bij mensen thuis veel minder. Wij hebben die van ons ook niet gemist. Nieuwe technologie zet het voorgaande op losse schroeven. Daar keken ze trouwens thuis altijd naar, een Nederlands muziekprogramma, gepresenteerd door die man met zijn grote snor. Het is later veranderd in ‘Op volle toeren’. Eigenlijk heette het programma 'Op losse groeven', maar ik sprak het verkeerd uit. Ik zei 'Op losse schroeve...' "Stop pa. Vertel gewoon verder over die man van daarnet", onderbreekt hij me. "Juist. Hij belde voor mijn broer. Ik was telkens het snelst bij de telefoon en nam op met 'Hallo, Lavreysen’, waarna hij altijd 'Dag madam' zei. Ik had nochtans geen fijn stemmetje. Integendeel zelfs. Ik heb het nooit begrepen." "Maar je verbeterde hem niet? Je zei niet 'Het is Rudi' ofzo." "Nee, ik denk het niet, maar het is lang geleden. Ik weet alleen dat hij altijd 'Dag madam' zei. Op een gegeven moment ben ik gestopt met zo snel naar de telefoon te lopen. Het was toch nooit voor mij."

Rudi Lavreysen
15 0

Ik weet dat het goed komt

Vandaag, voor het eerst sinds lang, heb ik me echt levend gevoeld; Vandaag, in de auto op weg naar huis, hoorde ik een liedje op de radio.   Het was een nieuw liedje; een liedje dat ik nog niet kende, maar wel herkende; Het liedje voelde als thuiskomen, enigszins verdwaald na een lange reis; Het liedje bezorgde me kippenvel en tranende ogen; Het liedje bracht me opnieuw tot leven.   Toen ik de oprit opreed en parkeerde, sloot ik mijn ogen; Ik bleef zitten totdat de laatste noot gezongen was. En toen wist ik – het komt goed; Ik voelde het in elke vezel van mijn lichaam.   Dit is een kantelpunt na een lange periode van me verdoofd voelen; een periode van leven op automatisch piloot; een periode van niet meer echt weten wie ik ben en wat ik wil.   Dankzij dit liedje herontdekte ik een kleine vonk in mezelf.     Bij deze, dankjewel Lady Gaga. “I’ve heard a story, a girl, she once told me  that I would be happy again.” -          Hold my Hand

Mama van A
7 0

Transpiratie

Transpiratie:  alsof in het zweet  je ziel vervelt.

B.P. Arend
31 1

emo-gever

de hond mag maar honderd veertig hebbenmaar ik geef altijd een paar grammen meer. gewoon een fooi uit liefde waarvoor ze nooit iets speciaals hoeft te doen, gewoon baasjes' goede daad die ook vandaag geen enkele krans behoeft. al jaren ben ik een verborgenemo-gever, steeds met kleine extra’s in de weer, gelukkig knijpt door al dat gekwispel en gekwijl die seutvan een weegschaalsteeds haar ogen dicht.

Lode Van Wabeke
10 1

Dag meneer merel!

Sinds twee dagen heb ik er een nieuwe vriend bij!Ik lijk wel "Nathalie groet 's morgens de dingen!"Bij mij is het geen ventje op de fiets met de bloem poem poem, maar "Dag meneer Merel!"Elke ochtend en avond hoor ik zijn aanwezigheid hoog in de enige overgebleven boom naast ons stadstuintje.Ik woon in een rijwoning met een kleine tuin.Tot vorig jaar was het een klein gezellig groen tuintje.Zo een beetje ons eigen secret garden omringd door grote, prachtige verwilderde bomen van onze buurman.Alles in zijn geheel had dit een leuk en groen gevoel en leek het alsof we in een dicht begroeid natuurgebied woonden midden in de stad.De vogels konden er naar hartenlust hun ding doen en maakten ons elke ochtend goed gehumeurd wakker.Tot op een herfstavond vorig jaar...Die avond kwam ik thuis van mijn werk en leek onze tuin plots open en bloot.Weg waren de verwilderde groene zalige bomen!Onze buurman was begonnen met snoeien waardoor er nog een schamele dennenboom en ingekorte eik overbleef.Voor de rest waren er enkel nog grijze betonplaten te zien en kon ik naar onze vrienden zwaaien, terwijl dit voorheen nooit mogelijk was.Wat voor een eikel haalde het in zijn hoofd om dit mooie plaatje weg te halen?OK! Wij hebben geen recht van spreken, niet ons eigendom, maar dat van de eikel!Maar nu.. Hiep hiep hoera!Sinds vorige week zondag horen we hoog in de eenzame eik een meneer merel zingen!We hebben hem een naam gegeven en voortaan heet onze merel "Pol voor de vrienden!"Het is net alsof hij zijn das en kostuum draagt en vlijtig probeert de vrouwtjes te lokken.Wie niet van dit schouwspel kan genieten moet dus echt een eikel zijn!Dank je wel meneer Pol voor het positief starten van de dag.Je "hoog op je troon boom" komt nu stilletjes aan in bloei en nu kunnen we je nog zien schitteren met je borst vooruit.Binnenkort zit je lekker verstopt in het groen.Maar blijf alsjeblieft tot eind augustus bij ons flirten met de dames!

NoNaSh
2 1

Samen wij..

Jij en ik.Zonnig zondag.Samen genieten en zonder woorden, ons koffietje maken in de ochtend.Na 11 jaar hebben we geen woorden meer nodig.Alles komt van zelf.Allebei aan rust toe, rust in ons hoofd.Je kijkt me aan met een blik van.."Wanneer komt er rust? "Ik ga ingrijpen..De oplossing ligt hier enkele kilometers verder.Er zijn veel mooie plekjes in onze buurt waar je die rust kan vinden..en die verdien je.Ik ook.Fiets klaar, picknick en dekentje bij.Jij klaar. Ik klaar met wat vertraging.Weg zijn we.Hier zitten we nu.Volkomen alleen en enkel het geluid van de vogels, bijen en de wind.Jij en ik.Rust..zalig!Wil je ruilen vraag je?Nee dat wil ik niet.Want jij en ik. Samen wij. Inruilen?Nooit van mijn leven.

NoNaSh
2 1

Je veux vivre, libre et rire

Eindelijk zomer! Vakantie! Komende zaterdag vertrek ik met mijn vriendin op een weekendje us- time.Even weg van alle sleur, vrij zijn en vooral ons zelf zijn. Ons 2 daagse start in Nieuwpoort en we fietsen langs de ijzer via Diksmuide naar Ieper.Goed uitgekiende rustige route met bankjes aan het water.Waar we kunnen aperitieven met hapjes.Een picknick die 10 keer beter zal smaken dan ergens anders.Rijden in stilte, beetje praten en lachen en dan weer even stilte en dan zuchten.Een zucht van gelukzaligheid.Zalig die zaligheid met ons 2. De westhoek.Mijn lang leven geweest.Ik keer er zo graag naar terug.Fier dat ik dit met mijn vriendin kan delen.In de vooravond wil ik haar mijne picon laten proeven en genieten van de sfeer op de Grote markt aan de Hallen.Zalig.Zucht. Één nachtje zonder onze wederhelft..Een groot bed voor ons alleen.We worden niet gestoord door gesnurk of gebrabbel, tenzij het uit ons eigen mond komt.Maar daar slapen we door.Vrij om even us time te creëren. Stilte.Rust.Zalig.Zucht. Lekker ontbijt met ons 2 op zondagochtend.Onze boel verzamelen en on the road again.We fietsen vandaag via de mooiste dorpjes naar Veurne.West-Vleteren, Beauvoorde en Oeren.Zelfs wil ik tonen waar Willem Vermandere woont en waar zijn kunst tentoongesteld staat in de kerk van Steenkerke.En waar er zo een gezellig terrasje is..Ja! je raadt het al! Ook daar hebben ze lekkere picon 🙃We hebben tijd! En we doen het op het gemak.Is tenslotte 65 km.Fietsen.Zon.Genieten.Zucht. Veurne, grote markt.Mooie oude Vlaamsche gebouwen.Het straalt iets uit.Nog een mooi plaatsje "bachten de kupe"Onze mannen staan ons op te wachten.'T zijn schatjes.Straks samen terug naar huis.Eerst genieten van een Bourgondische maaltijd.65 km fietsen geeft je honger.Weekendje Westhoek zit erop.Wat was dit leuk.Us time is voorbij.Zucht. By NoNaSh

NoNaSh
0 0

Treasure Island

Het cliché van de ochtendstond en de mengeling van dat goud en Aquafresh in mijn mond is waar.Ik hou van het zien en voelen van een omgeving die wakker wordt.Hier dicht aan zee in Bretagne is vroeg opstaan een must.In Finistère ligt het vol met kleine eilandjes.Onze planning vandaag is om op avontuur te gaan naar de twee eilandjes voor onze Plage Iilia.Deze morgen worden we allebei aangetrokken door het getij van de zee.Welke schatten blijven er niet liggen als het water zich terugtrekt en het strand breed is?Het zeewier ligt er bij als 1 groot gazon.Schelpen liggen er voor het rapen en heel wat krabben hebben het niet overleefd.Een luxe ontbijt voor de meeuwen.Zeepieren laten met massa's hun sporen na en in de verte hoor je de tractor heen en weer rijden om de oesters binnen te halen.Deze ongerepte natuur is zo mooi en ruikt heerlijk!Gewapend met onze verrekijker en Google Lens (We zijn van die moderne ontdekkingsreizigers) stappen we verder naar de eilandjes.De vegetatie aldaar is enorm en uniek.Google Lens komt hier goed van pas.We leren namen als Scabiosa, Zandblauwtje, de Lotus Corniculatus, de zeewinde en Manoor kennen.Leuke namen met krachtige betekenissen.Op Île Wrac'h staat een vuurtoren uit 1845 waar er een oude muur met poort rond gebouwd is.Ik waan mij in een boek van de vijf, op Treasure Island.Het andere eiland met de naam Lec'h Wenn geeft mij dan het gevoel in het oude Ierland te zijn van 1900.Op dit piepkleine stukje land staat een vervallen huisje die zo kan meedingen als filmlocatie.De vloed komt vlugger opzetten dan je denkt in Bretagne.En een gedachte flitst door mijn hoofd.. "wat als" we de nacht moeten doorbrengen op Treasure Island?Alleen al denken aan het drinken van wilde gemberthee of kauwen op de mooie blaadjes van de zeewinde doet ons besluiten om terug te keren naar het vasteland en onze uitstap te beëindigen in onze crêperie om de hoek.En 't leukste van al is..Ik word getrakteerd door mijn eigenste Durkinson Crusoe!God! I love this man! By NoNaSh 

NoNaSh
0 0

crisisopvang

elke dag zeggen we aan onze hond wanneer ze haar brokken in geen tijd naar binnen schrokt,haar ook nog eens verslikt terwijl ze schichtig om zich heen kijkt of zeniet overvallen en bestolen wordt: rustig maar.leg een poot op je borst,voel je adem in en uit.slobber maar eens lekkerje drinkbak door, brengt dat al niet een beetje rust? we maken oogcontact en herhalenhet nog maar eens:luister, er zijn hier geen andere honden.je bent de enige in huisdie droge brokken met kip en groenten lustdus ze zijn werkelijk en geheel stuk voor stukallemaal alleen voor jou.

Lode Van Wabeke
14 2

wake-up call

ik weet niet aan wie ik het moet vragenmaar ik wil de inwendige klokvan het roodborstje weldat iedere dag stipt om twintig voor zesvan alles laat beginnen. dan hoef ik ‘s morgens elke acht minutenniet meer met een soort tennisopslagde wekker lam te slaan.snoozen is geen zachte dood, maar eenuitgesmeerde lijdenswegdie nooit had mogen bestaan. de polyfone beltoon van roodborst is aantrekkelijk parelend, gaat op het eind naar beneden, alsof er echt niets is waar je vandaag in moet overdrijven. de uitnodiging wordt, voor wie nog niet goed wakker is en twijfelt aan toetreding tot de levenden,een paar keer na elkaar op een fijngevoelig volume melancholisch voorgelezen.

Lode Van Wabeke
12 0

Onderwaterberg

Je bekijkt me nog even voordat je terug duikt.  Onder je abrikoos oranje duikbril blazen je wangen zich al op. Armen en vingers gespannen zoals een pijl en boog vuur je je af. Je schiet een holte in de berg, verdeelt de luchtbelletjes over het water. Ik kan de weerspiegeling van de golven voelen dansen op mijn huid,  bleke lichtkreukels op mijn koraalrode lichaam. We glibberen over elkaar. Garnaalslag, je haakt je voeten in een schelp.  Op een ondiepe rots zie ik je over de zee lopen, tot je terug ‘plons’.  

Jolien Cerpentier
8 0

Vergiet

Mijn buurvrouw haar voortuin is een woestijn van kiezels en grind,  kruimeltjes zand vallen uit de hand van haar kind. Het meisje bukt zich voorover en wrijft het verstopte onkruid bloot. De vochtige haartjes op het blad zuigen aan haar vingertoppen. ‘Geen zorgen’ zegt het meisje ‘Je wringt je er wel doorheen’.  Ze geeft het onkruid een beetje speeksel uit haar mond. Haar lippen in twee lussen  zoals een visje dat voor het eerst zijn hoofd boven water steekt.  Voorzichtig krult het onkruid omhoog, in de hoop onopvallend bewonderd te kunnen worden.  

Jolien Cerpentier
21 0

Je duwt me terug in de tijd

Je duwt me terug in de tijd, tegen een kleien lichaam, een boom, die haar geur  over ons strooit. Gistkorrels en maanzaad plakken in je rieten hand.  Op een eerste lentedag zoals deze moeten we wel buiten  in en uitademen, weven, naast elkaar gevouwen tussen wortels. Ik zoek naar iets dat ik in je hand wil leggen, een ronde steen, mijn vingers, de zon. Je schuift een witte paardenbloem achter je oor en fluistert ‘ruik’.  Een haar dwarrelt. Ik vibreer rond je oorschelp, net alsof ik  een wens wil doen, blaas ik je luid. Ik wens dat ik een klein kevertje ben,  zodat ik misschien een beetje dichterbij kan komen nog een beetje, zodat ik op je warme huid kan landen, lopen, neerliggen en alles zien.  

Jolien Cerpentier
12 0

chronische wikipediosis

al vroeg vanmorgen liet ik de hond uiten op het nevelig veld naast het padliepen in de verte twee herten.  of reeën. ik dacht de hoeven misschien, of de grootte.ja, de hoeven maken waarschijnlijk het onderscheid tussen een hert en een ree. verschil in dracht. dat kan ook.het aantal molaren.al dan niet een gewei, het voedingspatroon? of iets anders waardoor Linnaeus op een heldere dag overtuigdtwee strakke kolommen trok. het zullen toch de hoeven zijn denk ik.straks opzoeken. ze liepen weg en ik had ze nogniet eens goed kunnen bekijken.

Lode Van Wabeke
12 0

Zee/Oostende

Waar je de grens trekt tussen zee en niet zee Voel je al op de trein Op de dijk is het altijd nieuw leven dat wordt ingeblazen, ingefluisterd Gemanifesteerd Ik manifesteer Dries op de dijk Ik werp een blik op de toestand, die onderkoeld lijkt Maar dat was al wel even zo sensationeel Ik voel deze plaats aan als het omgekeerde van thuiskomen De mensen rondom je zullen er altijd zijn Zonder jou

Dries Verhaegen
15 0

Wolken

Ik kijk omhoog, Ik kijk omhoog en ik zie wolken.   Wat kijk ik graag naar wolken, het liefst naar die donzige witte die bewegen zonder haast; Ze doen me dromen van zachtheid; van een andere wereld.   Ik kijk omhoog, ik zie mijn lievelingswolken en ik ontspan.

Mama van A
7 0

Krantenpoëzie

Hoe proeft onze droom Vier experts kopiëren geld,en het gas lucht de dramashow.Slimmer leven de windmolens,die extreme temperaturen drinken. Zure beertjes flatteren in de strandstoel,en de denktank drukte de frustraties als een naïef volksleger.De hofleverancier van de gemeentes avonturen graag thuis,en slimmer leven de tieners in de fulltime dodentocht.

Kim Stessens
22 1

September

Druiven in de fruitschaal, de zon doet zijn best maar blaast beslist koeler nu de hoogzomer plaats maakt voor de kouwe kermis die herfst doorgaans is.kinderen zitten terug veel te lang aan tafels en goochelen met woorden die proberen  te vertellen hoe zoet de vakantie was. Het lukt ze niet precies te zeggen wat ze denken.Vader speelt met het idee om de kachel reeds aan te maken nu in de avonden een zweem van lengte ligt besloten. Vroeg naar bed, met schone voeten, ook dat staat in schril contrast met afgelopen tijd. In de dekens duiken dan maarstiekem huilen om zo veel verlies,kras de winter tegemoet.   

Thomas De Mulder
10 0

Het is hier

Het is hier dat ik niet besta  onder grijze zon in blakend puin is het hier dat ik niet besta in valse rust, in verre hoop vervaag en zij  beklanken de hemel met hun schaterend verkeer en hun razende hamers, argumenten te veel aan hun hoofd, zij liegen en legen hun assen waar ik niet  besta is een leugen, een leugen-achtig zeggen dat ik niet besta maar toch,  en toch  is het hier dat ik besta. © J.S. 22/08/2022 

simon s.
6 0
Laad meer ...