Lezen

Verloren

Ik rijg mijn parelend verlangen aan een zijden draad Gesponnen zilver is wat ik mij herinner Kristallen kralen vallen tergend traag Morgen is niet meer

Josiane De Clercq

6 0

samenvallen

samen vallen wij in jij, jij, jij, jij, jij, en ik sneeuwvlok na vlok na vlok na vlok samen een gemaakte man klok na klok na klok na klok vallen wij samen in zijn rok, en smelten

Ingrid Strobbe

30 0

Breekbaar licht

Breekbaar licht Ik breek als je erop duwt als een lat chocolat in stukjes als je stapt op een dun laagje ijs als een kopje dat valt Noem me niet kwetsbaar maar raakbaar en weerbaar Zichtbaar genietend van kleine dingen en grote, natuurlijk donker leert me meer van het licht houden. licht dat breekt, in duizend regenbogen.

CasaSara

34 1

maybe

Maybe, with the insatiable desire to be as fulfilled as he, she despised him for the vulnerability under her skin. Maybe she had smashed his words to pieces, couldn't swallow its kind. Maybe she just wanted to be alone with her despair, at the back of the line. The day quickened its pace and passed her by, but it made no difference to her. Because she did not have to be him, obey to his clear vision. To embrace the indistinction of her elusive mind.

bliksemsnell

17 2

Schatbewaarster

Jij zoekt het ruime sop, en blaast bellen met je handen, ze stijgen langzaam op, maar ze spatten voor ze landen. In onze bruisende zee, dommel ik tevreden, Ik speel je spel wel mee, en blaas ze zachtjes naar beneden. In ons warme bad, spatten bellen uit elkaar, maar onze eigen bubbel, schat is die ik koester en bewaar.

Annemagenta

8 0

Liefste

Liefste Het is zwaar te missenWat je liefhebt De momentenDie voor altijd weg zijnAls water door je vingers gegliptNiet tegen te houden Enkel te kunnen dromenAls in een verhaalSteeds binnenglippend Om dan te verdwijnen bij dag De nacht is als een geschenkSlaap waardevol met jouSteeds dezelfde bestemming OnsTot het ontwakenOverdag schrijf ik brievenZonder pen en papier Stuur ze in onbestaande lege flessen De bodemloze zee op In de hoop dat ze jou bereiken Wie weet ontvang je het morgenMijn magische briefAls in een sprookjeEn sta je voor meNa het lezen van de woordenMet sprankelende ogenSpreekt mijn naam uit met gevleugelde lettersVlinders dansend om je heenMistige damp onder je voetenJe handen rond mijn gezichtWachtend op je kusZoet als een snoepje Je bied me troostMet je glimlachOmdat ik je steeds moet missenJe weet dat verlangen ondraaglijk isWilt goedmaken dat je er niet kunt zijnMaar je hebt het niet in de hand Net daarom kan ik niet pruilen Mijn schouders ophalen Doen of ik je niet zieDaarvoor mis ik je teveel Vandaar al mijn brievenBegraven in de zeeAllemaal met één bestemming JouTerug te zienLiefste Nerkiz Sahin

Nerkiz Sahin

29 1

Zij was zijn best bewaard geheim.

Hij zou zoveel over haar kunnen schrijvenmaar zij was zijn best bewaard geheim.Enkel dit gaf hij prijs: hoe ze hem met één kuswakker kon maken uit de wereld. Zij was zijn best bewaard geheim.Enkel dit gaf hij prijs: hoe behendig zij over de schuttingvan zijn dagelijkse drukte klomom onaangekondigd in zijn binnentuinvan armen en benen te komen liggen. Zij was zijn best bewaard geheim.Enkel dit gaf hij prijs: hoe voorzichtig de wind somsmet haar koraalrifhaar speelde. Zij was zijn best bewaard geheim.Enkel dit gaf hij prijs: hoe hij uit haar glimlach ooit eenseen blauwe vogel zag ontsnappen. Zij was zijn best bewaard geheim.Enkel dit gaf hij prijs: Hoe haar naam het allerliefste was wat het universumtijdens zijn reis naar bewustwording hem toefluisterde. Zij was zijn best bewaard geheim.Enkel dit gaf hij prijs: hoeveel tederheid zij in hem opriep, meer dan genoegom er straks in alle rust een eeuwigheid mee over te steken. Hij zou zoveel over haar kunnen schrijvenmaar zij was zijn best bewaard geheim.Enkel dit gaf hij prijs: hoe de zachtheid van haar schouder liet voelen wie zij waszij was nog onbeschrijfelijk veel zachter.

Andreas Raven

38 2

Wachten op elkaar zoals staartmeesjes

Ik wandel nog bijna iedere weekdag hetzelfde rondje.Het prismaglas is voorlopig nog geen groot succes dus het dubbel zien en de duizeligheid zijn nog steeds een struikelblok. In het begin zag ik dat als een beperking maar nu tracht ik het positief te bekijken.Iedere dag kijk ik rond en ik merk dat ik telkens wel iets nieuws zie.De lucht die verschillende blauwtinten tentoon stelt, een fazantenkoppel tussen de dennenbomen, een hartjespapier op de weg,... mijn kleine wandeling tussen de velden heeft telkens heel wat in petto.Begin deze week ontmoette ik in het veld een familie staartmezen.Kleine zwart, witte vogeltjes zijn het met een lang zwart staartje en een streepje beige tussen hun veren.Het is windstil dus ik ben dankbaar dat ik hen vandaag ook kan horen.Hun getsjirp is best luid voor zo'n kleine verenbolletjes.Wanneer ik dichter kom vliegen ze weg, samen, als familie.Staartmeesjes laten geen enkel vogeltje uit de familie achter, ze wachten geduldig tot ze allemaal samen verder kunnen vliegen. Gisterenavond aan de eettafel had Jonah het over familie.Hij worstelt de laatste tijd wat met zichzelf en heeft vaak verdriet.De tranen komen plots, zomaar en wanneer je doorvraagt komen we altijd uit bij gemis of de angst om iemand te verliezen.Die avond vertelt hij ons hoe hij graag een tijdmachine zou bouwen.Jonah wil graag een paar jaar terug in de tijd reizen met ons gezin.Dan kunnen we terug samen zijn met iedereen, de hele familie.Ook met de twee bomma's en de hondjes Arthur en Luka die er niet meer zijn.Hij mist ze allemaal zo.Een gemis aan verbinding en samenzijn dat ook wij als ouders steeds meer en meer herkennen.Ook al trachten we het te compenseren met zwaaien aan het raam, alles blijft anders.De plekken waar je vroeger veilig in de woonkamer bij familie zat, zijn nu plotseling risicoplaatsen geworden voor besmetting.Hoe geef je dat een plaats als je 5 of 7 of 32 of ... jaar bent. Het verlangen dat er heerst dat mensen, gezinnen, families, nauwe vrienden creatief moeten omgaan met de situatie om verbonden te blijven, wringt soms met de emotionele noden van een kind.Hoe hard we ook ons best doen als gezin, we kunnen niet om het feit heen dat het een worsteling blijft met gemis, verdriet, angst,... ook al maken we ruimte voor het positieve, liefde en momentjes van verbondenheid. We hebben geknuffeld die avond aan tafel en getroost.Als gezin een klein, veilig eilandje zijn voor onze kleine man, meer kan en hoef je soms niet te doen. De staartmeesjes lijken vandaag een beetje op ons.Ongeduldig wachtend in de modder tot we weer bij elkaar kunnen zijn.Om op een dag in alle vrolijkheid en veiligheid samen opnieuw uit te kunnen vliegen naar mooiere tijden.

Alice Bremt

12 1

Wisselstukken

Oefen op me. Beadem me,verken me, ontleed me enverleg me.Laat me je model zijn,gom de kwabben en de krassenachteraf maar uit. Onthul me, verbaas me,verdun me en ontwasem me.Probeer me. Bestudeer me.Doorgrond me. Analyseer me.Pel me af, laagje na laagjetot je niet meer verder kan. Steel stukjes van mijn huidom de jouwe te hechten,scheur stukjes uit mijn zielom met de jouwe te vervlechten. Gebruik me voor de wisselstukkenmaar beloof één ding:laat me heel.

Felix Sandon

9 1

De Afgekapte Woordenstroom

Het deed niet eens pijn toen de woorden uit zijn binnenste gezogen werden. Alleen de opgedroogde tranen op zijn wangen en het lege gevoel in zijn mond waren bewijs voor wat er niet meer was.Een acteur zonder stem, wat was zijn waarde nog? Er waren geen woorden meer die zich achter zijn tanden zouden schuilhouden, geen poëzie meer die over zijn tong zou rollen, geen verhalen meer die tussen zijn lippen zouden fluisteren. Hij zou nooit meer op het podium kunnen staan terwijl zijn woorden hem verbonden met het publiek. Het publiek, wat ging hij hen missen. Het enthousiaste geklap zal hij nooit nog kunnen horen tot in de coulisse, want hij had niks meer te bieden. Zijn lichaam was nu alleen nog maar een huls waar de kunst ooit in gewoond had. Nu zat Tamiel op de rand van het podium waar hij net zijn stuk heeft gespeeld. Het was toen hij in de coulisse stond en het publiek smeekte om hem nog eens te zien dat zijn toekomstige vertellingen van hem afgenomen werden, recht in de muil van het monster, Aictopil. Tamiel zag het ding nog steeds op zijn netvlies branden wanneer hij zijn ogen sloot. De lelijke groene huid die tegen hem leek te praten alsof de al genomen stemmen hem wouden waarschuwen. Maar de kreet van het hongerige monster zorgde ervoor dat alle geluiden verloren gingen. Tamiel had al van het monster Aictopil gehoord. Natuurlijk, iedere kunstenaar kende het verzinsel van het monster dat passies at. Het ding maakte jonge kunstenaars monddood en niet alleen acteurs, als hem, leden eronder. Aictopil at elke kleine vlam van een nieuwe kunstenaar op om zichzelf te verwarmen. Aictopils slachtoffers bleven leeg en koud achter en zouden nooit meer een nieuw vuur aanwakkeren.Hij had nooit geloof gehecht aan het monster dat alleen bestond in de vertelling van een ander. Noch verwacht dat het hem naar de keel zou grijpen. De lichten gingen uit. Het publiek zou nu wel in de lobby staan, om nog een glimp te kunnen opvangen van de acteur die hen met zijn woorden emoties had laten ervaren waarvan ze dachten dat ze die nooit konden voelen. Maar deze woorden, die verwikkeld waren met zijn ziel, zijn verloren gegaan in de donkere muil van Aictopil.Tamiel zou willen schreeuwen tegen de duisternis die hem nu omringde. Hij haatte het verlies van zijn eigen gave en hij haatte het dat het monster passies van andere kunstenaars zou blijven eten.Moest hij nu iemand worden die zielloos, zonder eigenheid, de maatschappij dient? Welke rol zou hij moeten innemen nu Aictopil met wetten en decreten zijn kunst het zwijgen had opgelegd?Nee. Dat de leegte zijn lichaam overnam, betekende niet dat hij alles waar hij voor gewerkt had, moest opgeven. Tamiel wist dat hij niet kon blijven zitten. Hij zou zijn komende voorstellingen nog spelen en daarna zou hij zelfs nog nieuwe maken! Tamiel ging rechtstaan. Het podium voelde nog steeds als een tweede thuis. Hij had hier zo vaak gestaan dat hij precies wist waar de coulissen overgingen in het podium en waar het podium op zijn beurt het publiek bereikte. Hij kende de woorden van zijn monoloog van voor naar achter en van achter naar voor, dat was altijd zijn sterkste kant geweest. Hij moest dit alleen omzetten in iets waarbij hij zijn stem niet kon gebruiken.Hij zette een stap naar links, zoals hij altijd deed in het begin van zijn monoloog, maar nu was er alleen een stilte wanneer hij zijn mond in de vormen van de woorden bewoog. In zijn hoofd klonk zijn stem echter luid en duidelijk en zijn lichaam reageerde, wist wat het moest doen.Tamiel gooide zijn armen in de lucht alsof hij zich overgaf aan het verdriet van zijn verloren passie. Maar hij draaide zich weg, zoekend naar de kunst die nog steeds in hem aanwezig was. Zijn longen brandden meer bij iedere beweging, zijn ademhaling versnelde, zijn voeten stapten op het ritme van de beklemtoonde woorden en zijn handen legden accenten op onzichtbare leestekens. Hij gaf zich over aan het gevoel één te zijn met zijn lichaam, één te zijn met de kunst. De bewegingen vloeiden uit zijn lichaam alsof hij nooit iets anders had gedaan. Hoewel hij altijd zijn eigen stem zou missen, de kunst heeft een stem die zich op verschillende manieren laat horen.

Hanne Vandormael

0 0

De Parel der ontwetendheid

Er was eens een parel… Dan zul je misschien denken, een parel? Maar dit is niet zomaar een parel. Het gaat om de bijzonderste en meest unieke parel van de geschiedenis die alleen te vinden in het oerwoud der mysterie. Waar ook Atlantis zich schuilgaat. Men zegt dat het verhaal van Atlantis slechts een fabel is, om te voorkomen dat de stad zou worden gevonden. Volgens hen is Atlantis dus nooit ten onderen gegaan. De mensen leven er tot de dag van vandaag nog. Atlantis bevindt zich dus in het oerwoud der mysterie, waar de parel ook is. De daadwerkelijke koningin van Atlantis genaamd Alana, was een hoogmoedige alleenstaande vrouw die alle parels van de zee wilde. Op een dag was ze het zat, ze wilde iets spectaculairder. Een aantal weken later kwam de Farao van Egypte op bezoek, om haar ten huwelijk te vragen. Hij bood haar een geschenk aan, uit een van de piramides van zijn overgroot opa die hij van hem had geërfd. Ze mocht zelf een kijkje nemen in de schatkamer van de Piramide. Via een geheime doorgang dat meteen leidde tot de schatkamer. Eenmaal aangekomen kon Alana niet geloven wat ze zag. Op een toren vol gouden blokken hing een beeldschone parel aan het plafond. De ruimte waarin ze waren had geen kroonluchter nodig want de parel bevatte al het schoonheid dat je maar kon bedenken. “Ik heb gehoord over uw verzameling van parels, maar mijn vader vertelde me dat u bent gestopt.” Zei de farao van Egypte. “Neem me niet kwalijk,” zei de koningin en ze ging meteen af op de glimmende pracht van de parel. Men zegt dat de verleiding van hebzucht zich op een afschuwelijke wijze vergoot, waardoor je geen oog meer hebt wie je daadwerkelijk lief had. De koningin pakte de parel en ze lachte. Haar gezicht kreeg een andere gloed. Ze was bezeten door de egoïsme. De farao grijnsde en was trots op de doel die hij had bereikt. Haar ogen straalde slechts naar het verlangen van de parel. Op het moment dat een persoon de parel aanraakt, is er geen enkele weg meer terug. Die avond arriveerde de farao in het rijk van Atlantis. Hij vertelde met tranen aan de vader van Alana dat ze voor een ander pad gekozen had. “Ze werd misleid, en nu wil ze nooit meer terug,” Wat de Farao niet vertelde was dat er een vloek heerst over de parel die ze had meegenomen. Maar De farao wist zelf ook niet alles over de parel. “Mijn lieve Alana, mijn waardevolste schat.” Huilde de koning. De koning huilde en huilde, totdat hij stierf van verdriet. De farao nam zijn troon over en heerste over het rijk van Atlantis. Tot op het heden is er niemand uit het volk die weet hoe het is afgelopen met de koningin van Atlantis. Waar de parel naar verlangt is de zee. Wat al helemaal niemand weet is waarom er zo’n onwijs intense schoonheid berust op de bijzondere parel. De reden hierachter heeft te maken met het feit dat deze parel niet zoals de rest is. Wat deze parel uniek maakt is niet alleen de verleiding en de absurde schoonheid, maar de parel zou volgens de oudste boeken van het oerwoud der mysterie een gedaanteverwisseling ondergaan op het moment dat het de oceaan instapt. De parel verandert tot een jonge beeldschone zeemeermin van slecht 15 meerminnenjaren oud, wat te vergelijken is met 10 mensenjaren. De jonge meermin is de jongste dochter van de koning van De diepe Zee. Slechts een aantal meerminnen beschikken over deze bijzondere gave. De jonge meermin genaamd Ariël had besloten om een manier te vinden om toch egoïstische mensen te laten straffen. Haar moeder de voormalige koningin van De diepe zee is op jonge leeftijd overleden door een stelletje vissers die haar probeerde te vangen met hun afschuwelijke net. Ze vingen haar niet… maar de koningin overleed. Ze stikte door het net dat om haar hals gewikkeld zat. Het hele koninkrijk van de Diepe Zee rouwde van verdriet. Twee jaar later stierf haar oudste zus. Ook door mensen. Ze stikte in het plastic dat zich bevond in haar voedsel. Sindsdien heeft de jonge meermin ervoor gekozen om mensen van het land te straffen. De mensen van tegenwoordig begeren steeds naar meer en verwoesten de oceaan. Een paar jaar later maakte de Farao een strandwandeling op het prachtige Griekse eiland. Op een gegeven moment liet een tak hem struikelen waardoor hij op zijn rug viel. Wanneer hij eenmaal overeind kwam trok iets zijn aandacht, alsof een magneet hem trok, dieper de zee in. Hij ging op z’n gevoel af en liet zich in zee in slepen. Wat hij niet wist was dat de parel der onwetendheid was aangespoeld op het strand, hij raakte het aan toen hij struikelde en zonder dat hij het door had slipte de parel in de textiele kledingstuk dat gewikkeld was om zijn lichaam. Eenmaal boven water snakte de Farao naar adem, de golven waren zo hoog dat hij de horizon van de zon nog net niet kon zien. Het duurde niet lang meer voordat de hemel zich bedekte met een donkere gloed en zijn prachtige schitterende sterren. Zijn overlevingskans was zo goed als kansloos, maar hij voelde zich trots, hij was zeer tevreden. De Farao haalde zijn hand boven water, de parel de bijzonderste parel van de geschiedenis glom in zijn handpalm. De druppels water gaven de parel nog meer schoonheid. En nu is de parel eindelijk bij hem. Dacht de Faro. De parel en hij zouden terug gaan naar waar ze behoren. Samen gingen ze naar de diepste bodem van de zee. Laat je niet vergissen door egoïsme. En laat je niet verleiden door het geen dat je zult moeten vermijden. En onthoud…. Wees goed voor de zee en haar vissen, want anders zullen we u voorgoed moeten uitwissen. En de parel zal weer aanspoelen wanneer dat nodig is……

Noor.b

35 4

MMMM Hagelslag

.

Harlinde Bormans

37 0

De compagnie van kapitein Frans Banninck Cocq en luitenant Willem van Ruytenburgh maakt zich gereed om uit te marcheren

op de achterkant van een koffiekleurig kladblad wacht (...) onze avondpatrouillementen hebben geen wind gescheten (...) wachtte waarna persbericht;een converentie, ik zit met een ei— doet die arm omlaag Sabine, geen vragen meer wachten excerpt 33.15.1 verdachte versmoord en verdacht verklaard op basis van verdenkingen— ik ben caesarofiel debiel; zo begint de Macarena gewacht --- in bijlage snelgerecht wiejoe wiejoe — omeletje bakken op de kop van Chovanec

Midas

31 1

Ontbinding

De adelaar slaat zijn vleugels uit, zacht suizend in de ijle lucht. Beneden ligt, nog niet ontbonden, mijn laatste restje eigen wil. Ik zie het onbewogen aan. Mijn kern is ongeschonden, te luchtig om geraakt te zijn. Dan toch, in ‘t hart, een lichte pijn. Maar waarom nog lijden? Het mag zo zijn.

Loes Talma

49 0

De schaft in mijn existeren

Tot stagnatie komen , Even windstilte Peinzend over nog zovele dromen. In deze halte van mijn leven, Eens wikken en wegen, Nog vele intenties om te maken en beleven. Lopen,vliegen,rennen,... Dit jachtige aanzijn eens stopzetten, Mezelf terug gewaarworden en opnieuw leren kennen. Stilstaan is niet achteruitgaan, Maar een vorm van zelfreflectie Over de essentie van ons bestaan. Verpozen is nodig om de psyche terug op te laden Die door dit existeren soms is overladen... De schaft die mijn individu doet aankweken, is de bron van mijn kracht,is gebleken.

Eggy

6 1

Eddy Enhoenog

Het is een opvallend fenomeen. Nu de cafés, tavernes en eethuizen al een tijdje dicht zijn, begin ik ze te missen. Een aantal zaken hebben ze gelijk, deze onbekende vrienden. Meestal weet je niet waar ze wonen. Een gsm-nummer heb je niet. Met een beetje geluk ken je hun familienaam, maar vaak niet. Nu denk je misschien: ik heb die niet, van die cafévrienden. Ik durf het te betwijfelen. Ik denk dat iedereen er heeft. Bijvoorbeeld iemand die je vaak ontmoet in de cafetaria van het zwembad als de kinderen in het water ravotten. Of het koppel met wie je na de film een praatje maakt. Of met de man die elke woensdag met de markt op hetzelfde tijdstip een koffie drinkt in het koffiehuis. Nu al die plekken gesloten zijn, ontmoet je elkaar ooit in de supermarkt. Of op straat. Dan knik je beleefd of je zwaait naar elkaar, zoals truckchauffeurs of bikers dat doen, omdat ze tot dezelfde groep behoren. Maar een praatje maken doe je daar niet. De magie zit tegelijk in de locatie waar je elkaar in normale omstandigheden tegenkomt. Ook is er meestal een gemeenschappelijke interesse. Bijvoorbeeld sport, kunst of politiek. Zo heb ik het thuis ooit over Eddy. Ik zag hem regelmatig in de zaak met de Parijse terrastafels. “Eddy heeft die film gezien”, zeg ik dan. Of: “Eddy is pas in dat restaurant geweest.” “Welke Eddy?” “Tja, Eddy van dinges”. “Eddy en hoe nog?” “Zijn familienaam ken ik niet.” “Waar woont hij?” “Dat weet ik ook niet.”Er wordt al eens smalend over hem gedaan. “Aaaah, Eddy vertelde dat zeker.” Alsof ik hem verzonnen heb. Dat hij een onzichtbare of een denkbeeldige vriend is, zoals kinderen er ooit eentje hebben in een film of in een jeugdboek.Maar hij bestaat echt. Al zie ik hem nu niet meer zo vaak. Eddy Enhoenog.

Rudi Lavreysen

20 3

Samen

Toen jij me verliethield de eenzaamheid me gezelschap.

Norita

3 0

Bedriegende beloften

En je bleef maar beloven en beloven en ik zei stop. Je beloften zijn wat oppervlakkige woorden die je ondergang zullen worden. Toch bleef je beloven en inderdaad, je beloften werden je ondergang. Maar dat was niet het ergste. Het ergste was dat je er niets om gaf. Het kon je niet schelen of deze woorden een prachtig samenhangend kunstwerk waren of wat losse woorden die door elkaar zweefden en maar iets moesten proberen vormen. Nee. Het draaide allemaal om jou.Jou.Jou.Jou. Jij die van liefde een spel maakte. Een spel dat hopeloos was om te winnen noch om te spelen. Een spel met de regels naar jouw hand omgezet. Ik had het moeten weten toen je tegen mij zei dat de wegen van het hart niet uit te leggen zijn. Want inderdaad, deze zijn niet uit te leggen. Ze doen wat ze willen.

Norita

0 0

Strelend maanlicht

Je fluisterde zachte woorden in mijn oor. Nog zachter dan dat het maanlicht weerkaatste op de kalme zee. Al glimlachend keek ik toe op dit moment en realiseerde me dat dit, deze nacht, eeuwig mocht blijven duren. “Ik hou van je” zei ik. Hij zei niets. Niemand heeft ooit “ik hou van je” tegen mij gezegd. Misschien was het daarom zo moeilijk voor mij om te zeggen. “Ik ga het niet nog eens zeggen.”Stilte.Normaal wanneer iemand ik hou van je zegt, zeg je “ik hou ook van jou” of “sorry, ik voel niet hetzelfde.”Opeens, keek hij naar mij. Wat hij deed was misschien beter dan te zeggen “ik hou ook van jou”. Of erger dan te zeggen “sorry, ik voel niet hetzelfde”. Hij kuste me. En voor een moment dacht ik dat ik kon vliegen. Dat ik de hele wereld aankon. Dat ik bergen kon doen bewegen zonder enige moeite. Zolang hij me maar kuste. 1001 slapeloze nachten. Of ik er spijt van heb? Nee. 1001 nachten gevuld met gedachten over jou. 1001 gedachten met de zin “ik hou van jou” als in houden van, beminnen, graag zien, iemand die je hart sneller doet kloppen. 1001 nachten over jou.

Norita

1 0

Koekjes

Ik neem niet meer elke dag een bad's Nachts streel ik zelf mijn dijen Ik klemde mijn benen om je middel omdatjij mijn roofdier was maar ik niet bang Je liet me achter in mijn huis, onmisbaartouw om een stapel oude kranten Jij hebt nu een vrouw die koekjes baktom mee te vrijen.

Mieke Stessens

59 2