Lezen

baldaad

onverschrokken en met hoogmoed zet ze zichzelf buiten kijf zonder twijfel of geweifel draagt zij de hoogste pet niet echt braaf maar met bravoure ongalant wel decadent harmonie is slechts een optie als het past bij het moment vakkundig strikt ze dan haar spitzen en lapt ze alles aan haar roze laars zo danst de waarheid als een baldadige ballerina haar composities bij elkaar

wim vermant

13 0

figurant

ik sta aan het roer van een schuit vol schaapjes op het droge ’t is enkel wachten nog op gunstige wind de zee zonder branding maakt mij tot een figurant die luistert naar zijn monoloog van horizonderling

wim vermant

13 0

Het smaakt of net niet

Zaterdagochtend. Ik begin het weekend met koffie, een chocoladekoek en mijn geopende Postvak In. Antwerpen vraagt vrijwilligers. Ik open de mail, klik op de betreffende link en lees: “In Antwerpen ‘vind’ iedereen vrijwilligerswerk: denkers, doeners, praters, schrijvers, …” De officiële pagina van ’t Stad?! Blijkbaar drinkt Antwerpen nooit Tee. Van commentaren op Facebook word ik ook niet vrolijker. Spellingsfouten van allerlei aard tarten me. En toch, iemand die bij Basiseducatie leerde lezen en schrijven vind ik moediger dan de arrogante universitair die te lui is om een taal te hanteren op zijn zogenaamde niveau. Van verengelsing zwijg ik dan nog. Met andere woorden; ik voel me gekneusd. 0ngemakkelijk wordt ackward. Voor loser is er geen alternatief. Er wordt niets meer gedeeld. We doen tegenwoordig aan sharen om iets dat we cute vinden op te dringen als een absolute must read. Kan de moedige waaghals, die in de pagina VRT-Taal vraagt wanneer men ‘gebeurd’ schrijft en wanneer ‘gebeurt’, voorzien dat ze vooral uitgelachen zou worden? Ze vraagt het nog zo beleefd. Een groep anderstaligen lijden naar de wondermooie Nederlandse taal wordt nogal pijnlijk. Wie is de lijder en wie de leider? Opiniemakers van één of andere radicale strekking vinden, bijvoorbeeld, dat ‘ze Nederlands moete lere en zig aanpasse.’ Series, quizzen, praat- en andere tv-programma’s, die het verschil tussen ‘die, dat’ en ‘als, of, wanneer, toen’ en aanverwanten niet meer hanteren. Heeft zelfs de publieke zender geen trots meer? Sinds wanneer proeft een dessert? Sinds Jeroen Meus ze bereidt. Het kan hem maar smaken. Wie hecht nog waarde aan correct en hoffelijk taalgebruik? Taalvirtuozen die prachtige dichterlijke creaties op ons afvuren, waarvan wij dan kunnen smullen als van een malse rijpe perzik. Hier en daar zal nog iemand met een grote liefde voor taal zijn pennenvruchten vooraf grondig (laten) controleren. Een tikfout is immers snel gebeurd. Maar het is zaterdagochtend. Antwerpen kan wel even zonder mij. Ik reageer niet, noch om de moedige waaghals te verdedigen, als om het taalgebruik op de publieke zender aan te klagen. Neen, ik sluit mijn mobieltje, neem de weekendkrant erbij en laat me onderdompelen in een wereld van mooie woorden, duidelijke taal en uitdagende cryptogrammen onder het genot van de nog warme chocoladekoek en de sterke koffie. Het kan maar smaken. 12 horizontaal heb ik inmiddels gevonden ;-)

Anemos

20 3

Novemberpoëzie - dag 14 - marsepein

Van die ploetertochten met gouden tegenlicht, glijmodder en molens. Hun wieken doorklieven het blauwals messen in marsepeintaart.Zin in zoeten koffie met ademwolkjes. Alles wat ik bedenken kan bestaat.

Vanessa Daniëls

7 2

hondendroom

balancerend voor mijn graf wankelend op een enkel been slechts twee dimensies aan mijn steen begreep ik plots mijn straf want Dé Hond uit 't Pleistoceen mijn ogen faalden niet ik ben geen argeloze neofiet droeg in zíjn bek míjn onderbeen contemplerend aan het knagen heeft de mens mijn ziel getemd heeft hij mijn bloed gestremd over diepe levensvragen onverwacht zette hij zich schrap had plots mijn lijfgeur in de mot zijn ogen gericht op mijn strot en met een onverhoedse klap onder vigoureus geblaf ik voelde me als de dood verlamd op mijn ene poot stoof die joekel op mij af deze sterveling smakte op de grond een vreselijk tafereel nervositas in mijn keel keek recht in zijn stinkende mond het beest beschreef zijn existentie zonder dralen de mens heeft mij ontdaan van mijn onbesuisd bestaan in wel honderd mensentalen ik begon te lullen de Hond was duidelijk beledigd geheel onbevredigd om de waarheid te verhullen hij zei me nog één ding waar haal jij het lef vandaan een hond lijn je niet aan en zo was het hoe mijn droom verging

F&D

47 1

Schuld

Onze boot is gekapseisd Toen mijn wolk van schuld Niet meer zwellen kon En uitbarstte in onweer Boven de zee Waar die boot Al stuurloos werd Bij het bergen Van ons wrak Vraag ik me af: Wie stel ik aansprakelijk Voor mijn emotioneel bankroet?

parole_pleine

12 0

Quarantaine

Thuis is het decor, waar niemand de regie heeft, als een mise-en-scène.

Annemagenta

21 0

warm en week

naar het schijnt mag je niet achterwaarts liken je mag niet te ver teruggaan in de tijd nochtans word ik warm en week als ik aan ons terugdenk vroeger in onze zotheid

saskia van laere

16 2

Trexit

Trexit Een tweetal jaren geleden schreef ik hier in een vijfenvijftig woorden verhaaltje over het loze vissertje dat ‘loos’ in het bekende liedje: ‘Des winters als het regent..’ mogelijk: schalks, ondeugend of aardig betekent. Toen schreef ik ook dat In Walcheren op Zeeland er een plaatsje Loo bestaat en dat het hengelaartje dus ook van daar afkomstig kon zijn: het loosse (later loze) vissertje uit Loo. Vandaag lees ik in de Nederlandse Encyclopedie dat ‘Loos’ tevens bestaat als plaatsnaam in Noord-Frankrijk en Zweden, maar ook dat een loos persoon arglistig, bedrieglijk, flauw, geslepen, geveinsd, gewiekst, glad, hol, leeg, ijdel, leep, leugenachtig, listig, niet echt maar wel echt lijkend is en vooral niet echt slim. Bij de nakende gedwongen vlucht uit het Witte Huis bedenk ik dat loos ook iets heeft van het Engelse ‘loser’.

Vic de Bourg

28 0

Novemberpoëzie - dag 13 - schoenen

Schoenen om ... te kopente dragente knellente bewaren in dozen voor laterals alles krimptdan worden de gedichten in schoendozen bewaard

Vanessa Daniëls

26 1

Gezond verstand

'We rekenen op de Belgen om hun gezond verstand te gebruiken.' Hoe vaak hebben we die zin niet gehoord de laatste tijd? Ik ben alleszins de tel kwijt. En ik begrijp het hoor. Want wij Belgen zijn geen Japanners. Wij houden niet zo van regeltjes. Dus in plaats van alleen maar met het vingertje te wijzen en te zeggen wat niet mag, wat overigens al genoeg gebeurt in deze periode, proberen onze leiders in te zetten op iets anders. Iets wat meer inspeelt op trots, dan betutteling: de Belg en zijn boerenverstand. Maar laten we niet vergeten dat de Belgen waarover we het hierboven hebben, dezelfde Belgen zijn die tegen 90 over de pechstrook sjezen als er file staat. Die gas geven wanneer de flitspaal ver genoeg in de achteruitkijkspiegel zit. En die zich, ondanks de geruststellingen van de supermarkten en depots, zo lieten opzwepen door andere Belgen, dat ze rijdende torens wc-papier naar de kassa duwden. Want blijkbaar is dat het allerbelangrijkste om de kelder mee te vullen in tijden van oorlog. Gezond verstand? Hmm. ’t Is niet dat we als volk zo subversief zijn dat we regels willen schenden gewoon om ze te schenden. Nee, wij zijn regelinterpreteerders. Wij zetten de regels naar onze hand en zijn in ons gat gebeten als iemand ons erop wijst. We zijn kantjes-aflopers. En we zijn nonchalant, vooral als het op veiligheid aankomt. Want veiligheid is niet stoer en wij zijn niet goed in het inschatten van gevolgen op lange termijn. Wij werken in den bouw tot onze rug kapot is omdat de rest dat ook zo doet. Wij leven met oorsuizingen omdat de gehoorbescherming in de andere kamer van onze renovatiewoning lag. Als het gevaar, zoals in de huidige situatie, dan ook nog eens onzichtbaar is, is het helemaal af. Het verbaast me dus niets dat een dag voor de lockdown de Meir overspoeld werd door Belgen die ervan overtuigd leken dat Het Grote Virus zich aanpast aan onze planning. Koopzondag is koopzondag en pas mórgen gaat de lockdown in. Vandaag kunnen we nog massaal op straat komen. Het verbaast me niets dat Belgen tijdens de herfstvakantie de grens oversteken naar regio’s waar er nog wel iets te beleven valt. Dat jongeren feestjes houden in hotels. En dat onze reeën en herten stress krijgen van de drukte in bossen waar mensen en masse de rust komen opzoeken. En tegelijk zijn het diezelfde Belgen die een warmte verspreiden die het gezond verstand ver overstijgt. Want de ene sector helpt de andere. Mensen die tijdelijk zonder werk zitten, vinden manieren om vreugde te brengen bij ouderen die tijdelijk zonder bezoek zitten. Nooit waren mensen zo creatief om elkaar te helpen. Er is dus nog hoop. Misschien kunnen De Croo en co het eens proberen door in te spelen op ons goed hart in plaats van ons gezond verstand. Zolang het maar niet klinkt als een regeltje.

Hans Verhaegen

87 1

Novemberpoëzie - dag 12 - straten

Er zijn straten die wij samen nooit bewandelen. Doodlopende, tweerichtings-, eindeloze met kruispunten bezaaide, solide geasfalteerde. Nee, wij doen die stille kronkelwegen waar je enkelhoog de modder in wordt gezogen en waar je laars in blijft steken en waar we dan een verhaal bij verzinnen van een gevangengenomen trollenprins die wacht tot een tot de tanden toe bewapende uil hem komt bevrijden en meevoert naar een boomkasteel en... Van die wegen die eindigen op een cliffhangeromdat het donkeren laat en angst om verlorenwant best niet te ver van de hoofdbaanwaar mensen wachten. Er zijn straten die ik nooit bewandelomdat ik pakweg de weg niet ken, niet wil want te banaal, uitgesleten, gestoepveegd. Straten waar huizen met grote ruiten Waar efficiëntie en routine maar ook lange liefdes huizen.Waar warm en knus en haardvuuren een kus. Als het klam klappertanden is dan...Mijn Rijk, mijn Rijk,mijn Boomhuttenrijkvoor een stratenplan!

Vanessa Daniëls

16 1

Prinsenbos

Licht valt als glasscherven door de takken van de kastanjebomen. Waarom huilt de zon vandaag? Ik lig in het bos, mijn Prinsenbos. Het ruikt er naar vochtige boomschors en rottende bladeren. Het regent aarde. Een uil schreeuwt. Donkere grond valt als kleffe chocoladevlokken op mijn gezicht. Ik proef kleverige modder en spuw het uit. Een bleke man met baard buigt zich over mij heen en prevelt ritmisch aaneengelaste klanken. Ik versta hem niet. Hij trekt mijn laarzen uit. Ik ga slapen, ik ben moe.

Kristin Huyghe

0 0

reminiscentie

ik schuif me in de kast van het verlangen veroorloof me intimiteiten met haar bast waar ze nog naar ruikt, naar vroeger, toen het nog bonafide was om te verbergen krab ik zacht mijmerend aan jouw binnenkant en hoor een naklank die me doet huilen zinderen smachten naar de kleur onder het beits welke me heeft gevormd geplooid tot wie ik ben geworden; links van mij ligt een vingerdoekje waarmee ik dep in druppels van verloren vocht waarmee ik ben gevoed en proef de gevelde boom waaruit jij en ik bestaan en blijven staan

F&D

26 0

Ik hou van huizen

Ik hou van huizen met ouderdomsvlekken en lachrimpeltjes Met deuren die verwelkomen en geuren die verwelkomen Huizen die omarmen als gulle grootmoeders Lieve Fimmers

Lieve Fimmers

48 3

Mijn zoon

Mijn zoon Je trein vertraagd Je vlucht verdaagd en wegen opgebroken Verwacht, gehoopt en weer niet opgedoken Mijn hart is moe Mijn lijf verdoofd van zoveel dagen zoveel nachten vruchteloos op jou te wachten Lieve Fimmers

Lieve Fimmers

39 6

Hier sta ik dan

Hier sta ik dan naakt en ontdaan van alles Mijn vruchten gezaaid Mijn bladeren gevallen Prachtig silhouet tegen winterlucht Ja, dat wel maar zó bloot Haast niet te vatten dat naakt de beste manier is om de winter door te komen Lieve Fimmers

Lieve Fimmers

39 5

De wroeter

Er leeft Een ondergrondse wroeter In mijn tuin Ongezien en ongehoord Delft hij diepe gangen In het donker Struikel ik argeloos Over de omgewoelde aarde Jij graaft ook Ik voel je woelen Als ik maar niet struikel In mijn tuin vol sentiment

parole_pleine

15 0

Grove dennen

Laten we dan maar zijn als ontwortelde bomen na de storm die in elkaar hangen, leunen, steunen, schouder aan schouder, schuin desnoods, gescheurd, krom, maar sterk als twee voor mijn part eenentwintig meter hoge grove dennen maar dan fijner

simon s.

22 2

Onderuithalen

Bouche bée, flabbergasted, erstaunt , in de ons omringende landen bestaan mooie woorden om uit te drukken dat iemand met open mond staat te gapen zoals Holle Bolle Gijs uit het kinderversje en in de Efteling. Van verzen, uitspraken, liedjes zegt men wel eens dat men ze afgezaagd vindt, als ware het tafel- of stoelpoten die men beter zou verwijderen omdat er de molm in zit. Neem bijvoorbeeld de crochetwedstrijd waar een Nederlandse familie nog dagelijks steenrijker van wordt. Regelmatig duikt er een omhooggevallen zanger(es) op die denkt een operastem te bezitten en een tot in den treure gezongen aria te berde brengt die, op dit vlak totaal incapabele juryleden, tot tranen toe beroert. Hoe schabouwelijk de teksten ook worden gezongen (die toch geen mens verstaat, laat staan de uitvoerder(ster) zelf), oogvocht komt er steeds bij te pas. Zo is er de aria ‘O mio babbino caro’ die uit een kindermond op het Vrijthof in Maastricht duizenden emotioneert omdat ze denken dat het meisje over een lieve kleine baby, bambino, zingt. Niets is minder waar, Babbino is de vader waartegen de dochter zegt dat ze zich van het leven zal beroven en zich van de brug in het water zal storten indien zij haar geliefde niet meer zal zien. Geef toe, dat is toch geen lied dat je door een kind laat zingen, alle The Voices, Rieus en Got Talents ten spijt. En de clou van dit verhaal of de moraal? Er zijn al te veel personen die onterecht op stoelen zitten van waarop ze de touwtjes in handen houden. De poten van die zitmeubelen moeten dringend worden afgezaagd.

Vic de Bourg

37 2