Lezen

Hoe het ook zij

hoe we toen in het bed lagendat een bad van zweet geworden was,lippen kapot gescheurd,handen blauw geknepen,en ge waart zo schoon en eerlijk,(h)eerlijk in uw naaktheid ik dronk van uw lippenen toen ge ’s ochtends bijna weggingnamen we haast afscheid(maar niet heus)drie, vier knuffels tussendooren enkele appelsapjes later,vroeg gij aan mij:“en nu” “en nu gaan we slapen,”zei iken ge bleef gij zijt altijd gebleven.

Mariekebn
5 0

Korenaar

O was ik maar een korenaaruitbundig wuivend in de windgeboren uit de aardedans ik als een kindO was ik maar een korenaarreikhalzend naar de zongroeiend naar de volheidword ik tot een bronO was ik maar een korenaargevormd tot dagelijks broodals zaaigoed voor nieuw levenkeer ik uit de doodjeer   Naar aanleiding van een bezoek aan de expositie "In kringen van de jonge Vincent" in Breda's Museum over de jonge Vincent van Gogh en de thema-expositie "Vincent & I". De foto is genomen van de Umamedia video presentatie met Bas Kuypers als Vincent.

jeer
3 0

Alle dieren sterven

We ploeteren voort, de stront aan onze knieën, nee, dijen. Nee, hier valt geen waarheid op te vrijen, geen Jezus of Mohammed, geen Cream of Black Sabbath. We strompelen verder, de drek tot aan onze kin, nee, lippen. En alle kankerhoeren zijn verdronken, en menig huichelaar gestikt in de kak en cognac en tarmac, en angstige zielen bedelen om een douche, weten met hun smetvrees geen blijf, maar wij hebben onze rekeningen niet betaald, en we kietelen onze sluitspieren maar weten dat diarree een van de felst begeerde kontstoffen. Wij hebben alle priesters volgespoten en misdienaars gewurgd met verlepte condooms, en hoe hard het ons ook spuit en spijt, er zit geen druppel meer in ons lijf. Wij zoeken betekenis op laag water, een keutel in een composthoop, Wij hebben niets anders te vreten dan taaie distels in potgrond. Alle dieren sterven, moe maar voldaan, we luisteren naar hun doodskreet bij volle maan, maar een goed verstaander ontwaart een dubbele moraal en bewaart het verhaal in een kraakpand in Paal, waar aanhangers van Baal zich ontlasten in de Heilige Graal. Hier, rugridder Galhagat, hier, een vat vol kontenat, de Heer zij geprezen, een emmer vol met kak! In de naam van de Endeldarm, de Kont en de Lekke Latrine, laat alle potten stinken, en neem en vreet hiervan, gij allen, want dit is Mijn Drol (halleluja!) die ik uit Mijn sierlijke reet heb gescheten. Er wordt ons wel eens verweten slechts scatologisch te schrijven maar wat blijkt nu? We zitten vaker het sanitair onder te schijten dan dat we klaar komen bij het vrijen, het zot nog tussen onze dijen. Denk daar maar eens over na wanneer je wijst op meer sérieux, het elitaire zijn we beu. Daarom: meer poëzie over kak, meer proza, meer epistels over kak, meer cinema, meer drama over kak. En vegen in reetveters en pas geopende pampers en koeienvlaaien, hondendrollen en uitwerpselen overal en alle merde en alle shit en spatjes poep in mijn gezicht en opa’s vals gebit in een pot van bakeliet. Het is oké, ik had het te laat gezien maar ik heb nog niet doorgespoeld. Onze practical jokes drijven grootvaders en ooms tot depressie en zelfmoord, maar wij schijten en schrijven en wrijven lustig voort, wij kluiven en wuiven en snuiven ongestoord, wij roken en poken en koken door, tot de drek in onze bek en de coke in onze kop, en onze monden verslonden door de wormen, wij stuntelen en hunkeren en bundelen alsmaar door en verder en voort, ongestoord, tot wij bengelen aan een koord en de latexhoer vermoord, haar zwanenzang gesmoord. En zelfs dan nog spuiten wij lawines in roze limousines, we feesten met beesten, met handjobs door kreeften, en blowjobs door snoeken, en snokken met roeken, en adders met broeken, gorilla’s in de pis, op z’n hondjes met een vis, en alles waar we ooit heimelijk over droomden, en alles waar we stiekem over fantaseren, zoals 69 met leeuwen, maniakaal masturberen op het ritme van de kolibri, coïtus in een horny kolonie, en legers en zwermen en kuddes en troepen en scholen en kutten, en bestialiteiten met apen en met geiten, en daarna met hun lijken, droog in de kont van een dode mol in de grond. Het klinkt allemaal wat goor maar slechts een droogstoppel die zich eraan stoort. En onze practical jokes doorboren frivole Polen, op ’t Zuid en in het noorden, en drijven alle katten en pladijzen tot zelfkastijding en alle priesters en pagadders tot passionele moorden, en alle fantasieën en elke ongeremde drang, en alle fetisjen en lusten zijn onherroepelijk dood. Amen.

Gert Vanlerberghe
0 0

Biodegradable

gij,meegezogen door massa,verdwijnt in hen, in rimpel en rimpelloos, in groots en groots in het klein   verval, soms ongemerkt bijna vertederend traag, nu eens zo versneld, verhard, gekarteld gestart doch menig prepper zou het voorzien, doorheen gekrioel gespartel en wat zweet, de schuilkelder was gereed.   gij, licht in uw hoofd, suizend langs de sporen liet de massa komen tot resultaat, liet het over aan zij die zich laten, zij die niet vies zijn van wat instinct   hysterie, hysterieus verlangen zoudt gij het noemen   ga even volledig op in hen we zullen wel zien.  

M A R T H E
2 0

Kus

Ik kus zachtjes de slaap van je wangen streel je alsof pijn kan verdwijnen enkel door er naar te kijken door een enkele aai of zoen.   Ik kus je zo zachtjes wil alles overdoen.

Dingen Die Fijn Zijn
3 0

Sint-Maartensvuur

    langs het pad door de velden voorbij de biehal van Hein sleepten wij bossen takken als droog verwachten bij elkaar   jij was allicht de koningin maar werd ik daarmee slechts een dar een vreemde nar of pop waarmee jij speelde, toen je boven op me zat   naast het pad door de velden vatte die nacht de stapel hout vuur   wat hebben wij elkaar met as zwart gemaakt en gelachen, zoals kinderen die ondanks alles niets willen geloven

Hans Van Ham
31 1

Uit het vakje ontsnapt

Mijn gekheid is ontkoeld De vriezer ligt aan flarden Ik loop op een groot stokje Wie likt er aan m’n warmte?

Han Hartmoed
13 0

HV aria

Een angst gepamperd paniekerig panisch, Gericht op alles vriendelijk en of kinderlijk Dramt met een koekoekskloksklepel Door mijn hart En tikt het kapot tegen Het wit van mijn ribben.

Han Hartmoed
2 0

Al iteraties

Ik sprak Nederlands in twee talen maar al wat ik zei bleek Engels te zijn. Niemand verstond wat ik daarmee bedoelde. Hamburgers in niemandsland, gratis per stuk. Smullen van het brood dat groeit in de hemel. Drinken van het water dat iemand daar weggoot. Bidden tot een god maar verkeerd verbonden. De duivel houdt best van een praktische grap.   Ongeduld in het holst van de nacht treft me waakzaam, onder vier ogen, overdag. Ter plaatse met een gerust zuchtje van de lenigste liefde onder mijn hoofd.   De straat staat stil en ik wandel op zijn hondjes omdat de stoeprand me kattig aanblikt. Een vloeren tegel lijkt te hinten dat mijn mond zichzelf beweegt. Die doet dat op en neer, rondjes draaiend en vingers windend. Met een kwispelend vraagteken over me heen hef ik een been en wis ik de woorden uit. Op een dag als deze sijpelen mijn oksels de waarheid. Op zoek naar de imaginaire mondhoeken van andermans leven. Anderman is ziek en komt vandaag niet werken.

Han Hartmoed
3 0

Kleefkruit

   wandelingen huisdierengemor drie meeuwen verlangen cirkelen ze hangen rond de vuilnisbak er is een potvis   aangespoeld het ongeluk in zeven talen doch de stank hij is niet van de dood slechts van het stervend vlees   een viswinkel jawel ik ruik het Venus' mosseltje en dat er in die schelpen oesters geen geborgenheid verborgen zit   troebel stillestaand het water lauw weemoedig de gezangen van de zeemeerminnen zij die alles weten wat de dieperik betreft   daar wachten ze de weekdiertjes op vloed op voer en straks in overvloed die warme stroom de golven   leven doorgaans kort ze voelen zich nooit eenzaam grote komen altijd in een reeks van drie   de kleinere die weten dat men soms oneindig lang kan wachten op de dijk is er een etalage maar helaas   geen rood geen lichtgeknipper ook niet onze lieve vrouw maar wel een varkentje van marsepein het huilt   misschien zijn de amandelen het kindje beetje ziek ik ook mijn balletjes een beetje vol gezwollen daar die   tippelende duiven krijgen weer de kruimels van de mensen want zij hebben iets met post dat thuisgevoel   of het vermogen niet verdwaald te zijn ik wil het mijn mannenslib chot straks spuit ik er eentje vol een leeggelopen   achterhaventje waarin het plakkerige plankton zich verdrinken wil secondenlang vergeten zal ik niet de rode zak   zit vol met berenklauw papaverzaden voor het binnenland misschien een tuin met veel kadavers doch ik zweer dat niets   van al het kleverige kruit verloren gaat de onbeschreven driften zal ik sparen voor de brievenbus die leeg   aan de ingang van het kerkhof staat         uit de reeks  'Hormonoloog'

Bernd Vanderbilt
0 0

Haiku 020

de trein raast voorbij sta alleen op het perron ik heb haar gemist

Wibboo Jozefs
13 1

Haiku 019

vlinders fladderen zomerse bloemenweide maar vinden ze iets?

Wibboo Jozefs
8 0

Haiku 018

laat ons genieten de dagen worden korter daar gaat de zomer

Wibboo Jozefs
8 0

klein Geluk

met een ongecontroleerde tik tegen het balletje zet hij het spel in   schuift knie na knie vurig de wangen de aanmoediging van moeder   handjes grijpen vloer de bal als een kat onder tafel niet te vatten   misschien wil hij later ook vier poten worden als een leeuw een stoel   de bedenker van een nieuw concept een grappig vingerpoppetje  het vel van een goudvis  

Ingrid Strobbe
39 0

Haiku13082015

Lavendelvelden   en het rododendronbos   zijn liefste bezit

Marc M. Aerts
13 1

Pel en onthul

Verwarring heerst, hoe was het dan eerst? Herinneringen vervagen, alsof ik leef in vele lagen. Ik ben enkel en alleen, met deze letters om me heen. De liefde komt en gaat, niemand weet raad. Eenzaamheid wacht, heeft geen praal en pracht. Help me dan, alsof iemand dat kan. Laat me vallen en opstaan, de fouten zullen niet weggaan. Pel en onthul wie ik ben, doe dit voor ik wegren. Vang me in je armen, zo wil ik opwarmen. Maar koelte overtreft dit, dat is al wat in me zit. Gebroken en gesloten, als een tafel zonder poten. Liefde overwint, maar is mij niet goedgezind. Dus overtref mijn verdriet, zonder dat iemand de tranen ziet.

Mayke
3 0

Onding

De liefde is eenzaam, mijn hart gaat soms stilstaan. Mijn leven zo zwaar als lood, ik hier dwalend na de dood. Mijn vingers die willen voelen, op zoek naar mijn doelen. Ik hoor en beleef jou, is dit nu wat komen wou? Mijn ogen doorlezen duizende boeken. Mijn hersenen blijven en blijven maar zoeken. Verklaar de gedachten, waarom moet ik nog wachten? Het was zo teder en versneld, zoals "Romeo en Julia" verteld. Zo fout en verkeerd, maar de passie werd vereerd en de liefde spreekt duizende talen, maar geen een kan de pijn weghalen. Mijn hoofd vol verwarring, liefde is een onding.

Mayke
0 0

Voor pepe

De tafel wachtte elke ochtend samen met haar, tot hij ging zitten en voorlas uit de dagelijkse krant.   Zij altijd in haar nacht- japon vol borst en goede raad, hij zonder mankeren in zijn blauw- grijze dagen met rimpels in het gelaat.   Nu staart ze tevergeefs naar de vloer die nog de sporen draagt van zijn sleetse voeten;   tekent dan maar een deur langs de rand van het gat waardoor hij vertrok.   Misschien komt hij zo wel terug.

ellen lanckman
2 2

Rot

Nu zit ik hier te zijn kan maar aan twee dingen meer denken: aan Wat is de wereld rot en aan jou   Nu denk ik uiteraard veel liever aan jou dan aan Wat is de wereld rot maar Wat is de wereld rot blijft spoken in mijn hoofd   En voel ik me zo slecht want Wat is de wereld rot en hoe kom ik in hemelsnaam bij jou   Dus zit ik hier te wezen te zwijgen en te zijn en haat de rotte wereld en hou zoveel van jou  

Jan August
3 0

Karnemelk en appelgebak

    op de dode zee kan zelfs de slechtste leugen bovendrijven rubberbootjes cocktailglazen zonder boord gevuld met valium tegen de pijn van scheef bestaan   plastic eendjes dobberen en reddingssloepen vol met mensen die de oevers niet meer lusten want hun valse bodems zijn een ongemak   vandaag appelgebak eenvoudig klaargemaakt met reine handen kaasblokjes die zijn er voor de katten gaatjes voor het schuilen van de heimwee naar de karnemelk   het wordt doodstil eenmaal ze zelfvoldaan ver weggedreven zijn gezonken want de loden vleugels van de leugens zijn veel zwaarder dan het zout ik hoor niet eens   het koekoekswijfje heeft een muis gebaard ze vindt geen vogel die het beestje vlijtig voeden wil vliegen leren kan en koekoeken hebben geen kaas gegeten van de eerlijkheid   de ware toedracht zou hij bovendrijven op een schrikkeldag de zeeën vol met karnemelk en katjes die zich laven zonder ongemak vandaag appelgebak het is   mijn oma met het vals gebit die ongewild ongelijk maar recht hoekjes snijdt doodeerlijk naar me lacht          uit de reeks  'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
0 0
Laad meer ...