Lezen

wichelroede

in mijn tuin zoekt een gek naar aardstralen. hij zeurt over kwalen die ik niet durf noemen, waarschuwt voor een misoogst en de honger  die daarop volgt. begraaft kiezels en kralen en raadt me roestige spijkers aan voor onder het bed.     de wichelroede slaat uit als hij zijn spieren opspant waar hij de stoorzone verwacht, waar ik gisteren nog een ertsader vond die ik, bang om door hem betrapt te worden,  met aarde en gezond verstand heb toegedekt.

Wim V
7 0

Er is altijd een Maar

voor een Maar zien we donkere snelwegen het huis kijkt niet meer naar ons om   in het bos verlaten we bomen keer op keer het moet een fee zijn geweest met een plan tot duizend witte takjes tevoorschijn kwamen   rondom het bassin is een vulkaan onzichtbaar vissers halen schuimende vis uit het badwater   we besluiten geen taxi te bestellen en voeten zijn boven waar zeven ezels voorzichtig blijven de zon breekt door waar nevel koppig hangt   voor veel meer dan een Maar of twee Maren stijgen kilometers in bewondering en benen   de stilte van het bos zwijgt over ons naar schijnbaar verlaten dorpen dalen we wind waait door het haar op de heuvelrug                      

Ingrid Strobbe
0 0

Ben zo vrij

Zwevend zwerft gij Over die bloemenwei   Zo geurig en blij Hé schoon schilderij   Golvend over glij Jij lekkere brij   Vliegend in 't vrij Zo'n sierlijk gevrij   Laat mij erbij Ik verlang naar gij

Philissa
0 0

De kalender

Ze zijn sneller uitverkocht dan andere jaren. De reden? Ze liggen een paar weken vroeger in de krantenwinkel. Net van kalenders zou je verwachten dat ze op een vast tijdstip verschijnen. We hadden het zelfs op de kalender van dit jaar (die dus vorig jaar bij het boekje zat) genoteerd. Ik krijg de opdracht om bij enkele lokale en bovenlokale krantenventers te informeren. Of er geen exemplaar onder de toonbank ligt. Helaas. Lichte paniek in huis, want geen enkele kalender is beter geschikt om werk- en schooluren op te noteren. De vakantie, afspraken bij de kapper of dokter en wat weet ik allemaal. De vakjes hebben de ideale grootte. Vier regels. Meer kan of mag er op een dag niet gebeuren. De dagen krijgen al een beetje vorm dankzij de kalender aan de keukenmuur. Ik moet toegeven dat het mezelf rust geeft. De dingen zijn geregeld. Het is goed zo. Dat gaat dit jaar dus niet gebeuren. Ik heb al een andere kalender gekocht, maar die blijkt niet hetzelfde te kunnen. Tot er plots het verlossende bericht komt. Er is een uitgave van twee tijdschriften gespot, in een plastiekje, inclusief kalender. Wat een geluk. Het eindejaar kan niet meer stuk. Excuseer me voor de rijmelarij, maar dat is het gevoel.Wat ik me afvraag. Wij noteren op de kalender bij elke dag onze eigen kleine wereld. Zouden de mensen met een iets grotere wereld dit ook doen? Hangt er bij Donald en Vladimir ook eentje in de keuken? Stel dat Melania en Ljoedmila in een vakje bij een bepaalde dag iets noteren als “Babbelen met Assad. De mensen hebben er honger.” Och nee. Wat zou het.Maar kijk. Onze kalender hangt. Voorlopig nog onder die van het oude jaar. Maar hij hangt. Het nieuwe jaar staat klaar. Nu wij nog.   

Rudi Lavreysen
0 1

we roepen luider

nu de dagen lengen kijken we verlangend naar het oosten voornemens groeien uit het eerste licht    we camoufleren oude vetes met geschenkpapier en een strik elke morgen staan we vroeger op wat achter ons ligt is al vergeten    elke stap lijkt nieuw elke teug smaakt frisser we leren weer omhelzen    enkel een zonderling verknalt ons lied stipt om middernacht

B Simson
11 1

Kalveren

Mijn baken in 't oog.. Zo ware ik dood Mijn hang naar hoop.. Zo verlangde ik troost   Ongepast dat was.. Mijn vraag onwas O storend gesas.. Mijn on-gepas   Veel verwijt, grijs verbijt.. Bestieren tot knielen, Maar zie die zelve ik, ik viel   Het begon dan hoe, dan ik ver verzon.. Op schone waarde ering reed ik me naar jou, om je ophaal.  Daar kwam ik dan met veel behang voor jou gevang.  Gescheiden door de pook, verenigd in besloot.  Meelei misklanken en bekorend vertoon, ijdele hoop op hartberoering. Niet jou vruchten verlangde ik, slechts een gewillig oor. Het was naar jou jong moederlijke dat ik peuterde.. Het oneigen, overjarige jong in mij zocht gehoor over buiten-zo-moeilijk bij mama's klankbordbeschermende.. Kalverliefdeuiting om aanvaard en verzorgd te worden. "HELP.." ware rechter, niet stoer. Mijn valsgestemde kalverliefdespraak ketste schril af op jou schild der gedragscodes.  Manifest mistest. Een bang dieper ingraven wikkelde jou krimpende oren dikker in. En je werd stil. Muisstil.. Koele drop, pijn, dag.   Dagen later schreef mijn pen gedachtenbrouwsels jou mediahuis binnen. Mijn toxisch moerassige blies zure nevels mijn luchtkastelen binnen.. logische puzzels misvormend..  Lianenwirwar, hangend aan scheve houtrotverpulverde pilaren.  Een echte wirwar. Resultaat:  Voor jou onleesbare bouten kerfden branderige sappen uit jou emotiestammen. Jou neuronenkruin roerde zich afkerig. En ik wilde gewoon, een luisterend oor..   Tja, geen sprookjesverhaal op dit toneel. Maar goed Verlost ben jij Mijn wrokkig vaarwel.   Maar nu de hemel klaren mag Zo zonder glimlach zalf En mijn hart verzachten mag Doch niet verklaren mag Verschijnt daar wel weer Die ingebeelde sfeer Haar die ik wel miste Maar verliefd nu in 't echt   Verliefd nu in 't echt En ik mis echt HELP!! Hier dwaal ik weer..

Philissa
0 0
Tip

VOGEL/DRAAIEN

ademen voelt zo goed bij het draaien van het jaar zal alles omgekeerd staan zal ik geleerd zijn we zien wel we zien wel   nog een keer ademhalen en dan is het voorbij in draaiende sneeuwvloklampen in kolken nog een keer ademhalen en dan begint het weer het draaiende   het draaien over een punt en het wandelen over een lijn de balans tussen onze handen zo hoog in mijn longen dat ik alles opleg/opzij hou/inhouden van de adem dat dat veiliger is   des avonds staan we stil kijken we over onze schouder er flikkert nog iets draaiende sneeuwvloklampen of iets mooiers dat alleen wij mogen bezitten   sluit je ogen ik wil dat je het niet ziet enkel voelt en er zit niks in mijn mouwen verborgen een vogel die jij bent landt met afdrukken in mijn schouders waar ik stevig stilsta ik durf tot stilstand te komen

Camilla Peeters
19 2

De Chartreuzenberg

Statige landhuizen werpen ons aanmoedigende blikken toe.   Bijna zijn we boven.   Het jongenszweet op mijn rug: het wringt, het kleeft, het wroet. De cadans van de pedalen, pompend. De meester-metronoom die me over de puisten van het leven stuwt.   Onze oprit staart verkrampt en leeg bij me binnen. Het sombere huis verdampt in het schilderij dat het ooit zelf hoopte te zijn.   “Ik hoor hier niet te zijn”, aan iets anders kan ik niet denken.   Maar de verschilferde roestrode bakstenen zuigen me telkens weer naar binnen.   En we versmelten, veel meer dan ik wil toegeven.

Jorom
1 0

Was het maar zo eenvoudig

  De uitval van Tom Lenaerts naar de politiek toe, ‘los het op’, haalde de kranten en deed de ‘sociale’ media bijna ontploffen. Deze uitspraak heeft Ome Rik aan het denken gezet.  Democratie, wordt gezegd, is het georganiseerd meningsverschil. In deze tijd staat besluitvorming sterk onder druk van de al dan niet (on)juiste informatiestroom via het internet. Maar kunnen alle problemen wel opgelost worden? Het wordt nog moeilijker als een uitspraak van de Franse filosoof Gustave Le Bon aan een tweede jeugd lijkt begonnen te zijn: ‘Eén van de ernstige problemen van de politiek is de verplichting te regeren met ideeën die door de massa worden nageleefd, terwijl die ideeën onjuist zijn’. Met die nuance dat het geen verplichting is, maar er dat er veel politieke moed nodig is om tegen de mainstream in te gaan. Zo gelooft de goegemeente dat de politiek alles kan en moet oplossen. Was het maar zo eenvoudig. Ook van het individu wordt verwacht dat dat hij zijn problemen oplost. De hulpvrager blijft weliswaar veel kansen krijgen, maar moet zijn verantwoordelijkheid opnemen. Er worden steeds meer voorwaarden aan rechten gesteld. Maar wat als je echt niet mee kunt? Als je psychische problemen zo groot zijn, dat angst je leven beheerst? Wat als je zo gekwetst bent dat je alle vertrouwen in mensen bent verloren? Wat als je zo boos bent omwille van al het onrecht dat jou is aangedaan? Wat als je in een overlevingsstrategie zit, en van dag tot dag leeft? In het voor wat hoort wat denken zijn zo goed als alle problemen oplosbaar, als je kansen krijgt en je verantwoordelijkheid opneemt. Was het maar zo eenvoudig.

dirk adijns
0 0
Tip

hinderlaag

Net ontwaakt en nog niet gewassen sta ik in mijn onderhemd in de kamer, waar mijn zoon me de oorlog verklaart. Hij verbergt zich achter de sofa, de positie van een scherpschutter. Alsof hij een foto neemt houdt hij me in het vizier, met één oog hard dichtgeknepen, het andere alert. Zijn doelwit wordt de achtergrond van mijn portret.  In zijn schutkleuren wacht hij op mijn misstap. Hij zegt: “Ik ben onzichtbaar”.   Ik knijp mijn ogen dicht en frons, alsof ik op slag blind werd. In het rond  tastend loop ik een stoel omver. “Schiet me maar neer als je durft.” zegt hij met de moed van Atillah de Hun.  Ik stap in de richting van de sofa. “Zolang je onzichtbaar bent zal je winnen.” zeg ik. Op mijn hoede kam ik de kamer uit. Als ik zijn eerste schot hoor kruip ik onder de tafel waar ik heel lang wacht tot zijn geduld op is.   ‘Je moet wel vechten, papa’ zucht hij. ‘Moet dat?’ vraag ik.   ’We wachten op elkaar vanuit een hinderlaag.  Dan kruip ik van onder de tafel en maak me groot.  ‘Ik zit in een tank en straks ga ik over de sofa rijden.’ zeg ik. Mijn zoon blijft onverstoorbaar op mij mikken. ‘Geef je over’ zegt hij. ‘Anders moet ik je doden.’    ‘Heb je nog rantsoen genoeg voor vandaag?’ vraag ik en ik zet drie, vier stappen in zijn richting, doe een poging om het geluid van rupsbanden na te bootsen. ‘Je krijgt nog één kans’ zegt hij. Net voor hij het tweede schot lost doe ik mijn wit onderhemd uit, steek het in de lucht doe een knieval en toon mijn ontwapende handen.

Wim V
55 3

een kind

Een kind   Een kind is iets broos, klein en jong. Het is iets enig en uniek. T’is een beginnend leven. Van de eerste dag af maakt het mensen blij. Een kind is iets speciaal. Het geeft mensen hoop. Hoop dat het leven doorgaat. Ze hebben het bezit van wensen, kinderwensen. Wensen die zei beschermen. Het is hun toevluchtsoord. Voor soms wel deze wrede wereld. Een fantastisch gegeven die  fantasie, maar sommige wensen worden werkelijkheid. Een kind is ook wel eens triest. Mensen maken ze wel eens bang. Waarom ze dat doen. Sommige vinden ze gespuis, andere om ze de baas te kunnen, nog andere om ze pijn te doen. De fantasie van een kind is mooi en creatief. Ze verbeelden hun dingen die volwassenen al lang vergeten zijn. Maar de mensheid moet weten, dat de kinderen der aarde, de toekomst van de wereld zijn.   violet p.

Violet patrick
0 0

vluchtweg

in het spel vergeet ik de plicht, het vermaak van de fictie overtreft het theater van de straat.   met de vlucht naar Utopia  verdrijf ik de tijd. in de film stort ik me in het witte doek en kies ik de rol die bij mijn bui past.   ik vlucht in de vragen waarin ik meer geloof dan in de goeroe  die de makke kudde naar een tempel van beloftes leidt.   in de drug van de kus vlucht ik, in de kruiptocht over een web van glasvezel. in wat me afleidt. in de roes van de endorfine,   in de dagdroom over de rust   van kelp en koraal ontsnap ik aan de wetten, aan de cipier die de muren aan me opdringt.

Wim V
0 0

Functie van een snelstappende man

Het richt zich vooral tot diegenen, die dauw hebben gezien, die meerdere keren vriendelijk ja hebben geknikt, bij het zien van vaak ambivalente toestanden, die maandenlang de teerling nogal stroef hebben geworpen & bevonden, die elkaar liefhebben. Het is een spelen van komen en gaan, van leeg van rol te wisselen, in goede & slechte dagen. Het kan me niets schelen waar je gewenst bent, waar je maand, week en dag gevonden hebt. Waarachtige gewaarwording speelt met mijn voeten, ondanks tenen telkens de hoek om sluipen, in hoop op meer, meer van dromerige dagen, uren, zelfs tegen dat het donker werd, besloot het weer de gehele schijn van de situatie te verdraaien. Ik ben mijn functie compleet vergeten, pas toen dergelijke lieden de zelf ontplooide sierlijk bevonden woorden op elkaar toepasten, leken de stukjes als vanzelf in elkaar te vallen, als een snelstappende man op terugweg de vergeten conversaties weer op gang brengt, zorgt dat voor kippenvel momenten, zodoende men de lach op ieders gezicht nooit zou vergeten.

Dries Verhaegen
0 0

2018 - een sonnet

Deze wereld draait in de plasticsoep.Onverschilligheid leidt tot weerextremen.Onze stadslucht blijkt dodelijke troep.We komen op straat om ’t klimaat te claimen.   Kinderbuikjes door oorlog uitgehold.Jemen is van de wereld afgesneden.Ook elders worden human rights gemold.Trumps grenswacht grossiert in gruwelijkheden.   Vreemdelingenzaken zegt: less is more.De Marracrash wordt een politiek wapen.Michel valt twee keer en de show gaat door.Les gillets jaunes moeten geld bijeenschrapen.   Goddank spelen de Duivels op een wolk.Als we scoren zijn we even één volk.

Antony Samson
24 1

Echte muziek

Steeds weer als het voorbijlopen de tijd snijdt, ligt de weg voor ons open, en blaast de wind de tijd voorbij, de straat uit. Ik krijg er niet genoeg van, dat telkens de kraag opgetrokken frons niet uit het gezicht verdwijnen wil. Dat telkens de brug ver gaat, de verstekeling hulp aanbiedt. Ziet men niet waar de steken vallen? Waar de plooien omhoog, de hand aanreikt van het lang dromende, de ver weg zoekende pretentieuze staat van niemandsland bestaat en hunkert bovenal. De zon, drijfveer en ambiance blijken altijd elkaars beste vrienden, omdat hoog hierboven vandaag wordt gevierd als zijnde sterk beïnvloed, vuil en ver gezocht. Om alle rampen te voorkomen, echte muziek graag.

Dries Verhaegen
0 0

Ogenschijnlijk

Gezin van verre wegen hard door, nu ogenschijnlijk de dijk waterdicht blijkt. Oh, en daar is man, hoed op gegooid stuk venijn. Maar niets is minder oprecht gezegd, dan willen wijken voor zijn laatste triomf op stelten, meer berg. Bij stilte vandaan, hebben we nog aan gedacht. Het steekt allemaal niet zo nauw nabij begeerte en over rust genomen vriendschapstwee. Ogen roesten de dag voorbij ogen toe.

Dries Verhaegen
11 0

Vriendschap als een paal boven water

Overgebleven, datgene ik onaangeroerd nog een enkele blik schenk, massale berichtgeving over hoe ik met mijn droom schilder over het reilen & zeilen van Frederik mijn vriendelijke vriend, zo zouden ze allemaal mogen zijn. Bevraagd, die ene keer dat ik te laat kwam, half 7 voorbij gegaan zonder het kleinste besef. Ik verdraag het echt niet langer hier te zijn, zonder zang of ziekte bestaat de vriendschap als een paal boven water, bedrog in barok. Best praat en zeur ik overdreven, want meteen erna volgt de spijt van een klein kind zonder ambitie. Ik heb nu eenmaal geen interesse meer in achterhaalde zaken, zoals de man die nadat zijn tijd was gekomen, zijn moment de gloire, toch nog zijn mond opentrok. ‘Behalve leedvermaak valt er hier echt niets te beleven’, zei de goede gids, waarna hij vertrok. En we hebben hem nooit meer teruggezien. Buitensporig gedrag van mannen in pak, neem me mee in de hoge nood naar een veilig thuiskomen.

Dries Verhaegen
0 0

Stapgewijs

Zoiets als stapgewijs in de schemer vertellen wat er is achtergebleven, en met vele vragen bedenken dat ook gadeslaan hoog over ons vliegt, lijkt me zonder discussie op een avond als deze, liters wijn bestempelen dit schouwspel, ondermaats, zie je hoeveel de man met twijfel in de hoeve heeft, in ieder geval bekokstooft hij een nuance op al wat hij zeggen zal: niet ‘ik heb geleerd’, maar ‘één of ander aspect dat mij aanzette tot enig opzoekwerk.’ Niet ‘wat kan er nog meer zijn?’ maar ‘wat u bedoelt met die zin slaat helemaal nergens op’. Het zaait een zekere specifieke spanning die me bereikt in meerdere dagen, ver weg van hier wordt het feest al gevierd. Beste luisteraar, het betreft hier een faalangst van rijke maar familiaire afkomst. Ik heb getwijfeld, en zal nog twijfelen ook, maar dat wil niet zeggen dat ik me niet ook wel eens groter dan mezelf waan, waar een weg is, is een naam, en waar ik roepen wil, daar zal ik, onopgemerkt, staan wachten. Op het moment dat alles even te veel wordt, richt ik mij tot u, te laat komt de toekomstgewijze zin in meer berichtgeving omtrent de sprint naar een verloren plek, waar ik me overgeef aan te veel, te veel ondanks dat ik ook maar een mens ben, dat ik ook maar een mens wil, meng de gekte met waanzin en u krijgt vrede. Grove woorden, besluiten, zingen, laten me achter in een zekere staat, op hypnotiserende wijze bericht gekregen van vijand nummer 1, mijn wijzerszin zegt me te zeggen wat er nog niet op zijn plaats staat. Dus ik vergeef vergeten zonden en begeef me op glad ijs, weersta de drang naar meer en verlies me in het gekende noorden.

Dries Verhaegen
23 0

Klokkentoren

Oude dagen luiden de klok Met gezellen onder dak Men viert luid feest.

Dries Verhaegen
24 0

Zoals dagen gaan

Over andermans zaken gesproken: buurman bestaat, en uit diepgaande discussies bleek zijn woede, terecht berg beklommen voor een maand of 2. Het probleem betreft een verloren hart & een paar dagen geleden leek het allemaal langer te duren.

Dries Verhaegen
0 0
Laad meer ...